II FSK 1611/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Włodzimierz Kubiak po rozpoznaniu w dniu 3 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 4 czerwca 2008 r., sygn. akt I SA/Sz 86/08 w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 29 listopada 2007 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. postanawia odrzucić skargę kasacyjną. W dniu 18 sierpnia 2008 r. J. G. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 4 czerwca 2008 r., sygn. akt I SA/Sz 86/08 oddalającego skargę strony na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 29 listopada 2007 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. J. G. zaskarżył przedmiotowe orzeczenie "w części dotyczącej nieuznania poniesionego wydatku na zakup opryskiwacza za koszt uzyskania przychodu w związku z naruszeniem prawa materialnego przez błędną jego wykładnię a także niewłaściwe zastosowanie". W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej zarzucił Sądowi uchybienie art. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem odwoławczym od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych (wyroków i postanowień kończących postępowanie w sprawie – por. art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W myśl art. 176 cytowanego Prawa, skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Powołany przepis wyróżnia dwie grupy warunków, jakim powinien odpowiadać prawidłowo sporządzony środek odwoławczy. Zgodnie bowiem z treścią przytoczonego unormowania, skarga kasacyjna musi spełniać wymagania formalne przewidziane dla każdego pisma procesowego (patrz art. 46, 47 i art. 215 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a ponadto zawierać elementy szczególne o charakterze materialnym (wymagania określone w art. 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi po spójniku "oraz"). Podkreślenia wymaga, że o ile braki formalne środka zaskarżenia podlegają uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 w związku z art. 193 powołanego Prawa, o tyle braki konstrukcyjne (materialne) nie mogą być sanowane i skutkują odrzuceniem środka odwoławczego (por. postanowienie NSA z dnia 16 marca 2004 r., sygn. akt 209/04, publ. ONSAiWSA 2004/1/13). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skarga kasacyjna J. G., sporządzona przez pełnomocnika strony, nie spełnia wymagań szczególnych, o jakich mowa w art. 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pomijając sposób sformułowania zakresu zaskarżenia, jak i podstawy kasacyjnej zauważyć przede wszystkim należy, że autor środka odwoławczego w ogóle nie zawarł w jego treści wniosku o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Konsekwencją dostrzeżonego uchybienia jest zatem odrzucenie kontrolowanej skargi kasacyjnej jako niedopuszczalnego środka zaskarżenia. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 180 w związku z art. 178 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.