II FSK 933/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Gruszczyński, Sędziowie: NSA Stanisław Bogucki (sprawozdawca), WSA del. Ludmiła Jajkiewicz, Protokolant Szymon Mackiewicz, po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2009 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej R. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 marca 2008 r. sygn. akt I SA/Gd 928/07 w sprawie ze skargi R. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 16 lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku rolnego i od nieruchomości za 2003 r. oddala skargę kasacyjną. 1. Wyrokiem z dnia 4 marca 2008 r., sygn. akt I SA/Gd 928/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę R. J. (dalej: Skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 16 lipca 2007 r., nr [...], w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku rolnego i od nieruchomości za 2003 r. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia powołano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływane: p.p.s.a.). 2. Przedstawiając w uzasadnieniu wyroku przebieg postępowania WSA w Gdańsku podał, że w dniu 1 lutego 2003 r. Skarżący zawarł z Nadleśnictwem K. - Lasy Państwowe umowy dzierżawy i najmu gruntów o łącznej powierzchni 109,26 ha znajdujących się na terenie po byłym poligonie. Decyzją z dnia 12 października 2004 r. Wójt Gminy K. ustalił wysokość podatku rolnego i podatku od nieruchomości za 2003 r. Na skutek odwołania SKO w G. uchyliło powyższą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Decyzją z dnia 26 lipca 2005 r. Wójt Gminy K. ustalił wysokość podatku rolnego i podatku od nieruchomości za 2003 r. Postanowieniem z dnia 21 listopada 2005 r. SKO w G. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od powyższej decyzji. W dniu 25 stycznia 2006 r. Skarżący zwrócił się z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją organu pierwszej instancji z dnia 26 lipca 2005 r., na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej powoływana: O.p.), albowiem w sprawie ujawniły się dowody istniejące w dacie wydania decyzji, a nie uwzględnione przy dokonaniu wymiaru podatku. W ocenie Skarżącego dowodem tym była uchwała Rady Gminy K. z dnia 31 maja 2000 r., nr [...], w sprawie możliwości zagospodarowania i urządzenia terenu po byłym poligonie wojskowym. W uchwale zawarto stwierdzenie, że na terenie byłego poligonu jest 95 ha terenów rolnych plus około 10 ha terenu strzelnic. Skarżący podkreślił, że przed przetargiem w 2002 r. uzyskał informację od organu podatkowego, że podatek od przedmiotowych terenów nie przekroczy 80 zł za hektar w skali roku. Strona wskazała, że z tekstem uchwały zapoznała się w sierpniu 2005 r., a więc po wydaniu decyzji wymiarowej przez organ pierwszej instancji. Postanowieniem z dnia 12 grudnia 2006 r. Wójt Gminy K. wznowił postępowanie w sprawie. Pismem z dnia 21 grudnia 2006 r. Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków i strony na okoliczność ustalenia faktycznej powierzchni i przeznaczenia wydzierżawionych gruntów. Decyzją z dnia 2 marca 2007 r. Wójt Gminy K. odmówił uchylenia decyzji z dnia 26 lipca 2005 r. ustalającej wysokość podatku rolnego i od nieruchomości za 2003 r. Uzasadniając decyzję organ podatkowy podał, że wskazywana przez podatnika przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. nie występuje w sprawie. Dowód w postaci uchwały rady Gminy K. był znany organowi pierwszej instancji w dacie podejmowania decyzji. Odnosząc się do żądania przeprowadzenia przez organ podatkowy dowodu z przesłuchania świadków zgłoszonych przez podatnika, organ podatkowy stwierdził, że brak jest podstaw prawnych do przeprowadzenia tego dowodu na etapie postępowania w sprawie wznowienia postępowania. Odwołując się od w.w. decyzji Skarżący zarzucił naruszenie art. 3 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.) oraz przepisów postępowania podatkowego, tj. art. 180, 187 i 188 O.p., przez odmowę przeprowadzenia dowodów zgłaszanych przez stronę, art. 122 O.p. poprzez zaniechanie ustalenia dokładnego stanu faktycznego sprawy, a także art. 121 i 217 O.p. (poprzez zaniechanie uzasadnienia faktycznego i prawnego) i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Pismem z dnia 26 czerwca 2007 r. Skarżący ponownie wniósł o przesłuchanie świadków oraz siebie w charakterze strony. Nie zanegował wprawdzie, że podstawą rozstrzygnięcia o sposobie opodatkowania jest z zasady klasyfikacja nieruchomości w rejestrze gruntów, ale ewidencja ta winna być prawidłowa i kompletna. Decyzją z dnia 16 lipca 2007 r. SKO w G. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wskazano, że strona zażądała wzruszenia decyzji ostatecznej w trybie wznowienia postępowania zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 O. p. Jako przesłankę do wznowienia postępowania strona podała, że dowody istniejące w dacie wydania decyzji, nie zostały uwzględnione przez organ podatkowy. Ustosunkowując się do tych zarzutów organ stwierdził, że uchwała z dnia 31 maja 2000 r., o której strona dowiedziała się w 2005 r., nie była podstawą podjęcia decyzji organu pierwszej instancji ustalającej wysokość podatku rolnego i od nieruchomości za 2003 r. Uchwała znana była organowi pierwszej instancji. Żądanie przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków - osób, które brały udział w zawieraniu umów najmu (dzierżawy) i określeniu powierzchni gruntów oraz pracownika Urzędu Gminy K., który, zdaniem Skarżącego, brał udział w ustalaniu stawek podatkowych dla tego terenu - nie mieści się w przesłance z art. 240 § 1 pkt. 5 O.p. Odmowa przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków na okoliczność ustalenia powierzchni gruntów, w sytuacji gdy organ podatkowy do opodatkowania przyjął dane wynikające z ewidencji gruntów (dowód z dokumentu) nie stanowi uchybienia procesowego. Wnosząc skargę na w.w. decyzję SKO w G. z dnia 16 lipca 2007 r. do WSA w Gdańsku Skarżący podniósł zarzut naruszenia: (a) zasady praworządności wyrażonej w art. 120 O.p., która to zasada, odczytana w związku z art. 220 O.p. oraz art. 233 § 1 pkt. 2 lit. a/ O.p. oraz § 2 tego artykułu, zakazuje organowi odwoławczemu pozostawienia w obiegu prawnym decyzji, wydanej z naruszeniem prawa; (b) art. 180 § 1, 187 i art. 188 O.p. przez odmowę przeprowadzenia dowodów zgłaszanych przez stronę skarżącą, w tym dowodów, na znaczenie których wskazał już organ odwoławczy, w szczególności dowodów wskazujących na faktyczną powierzchnię dzierżawionych gruntów - a tym samym art. 122 O.p., przez zaniechanie ustalenia dokładnego stanu faktycznego sprawy; (c) art. 121 § 1 O. p. stanowiącej, że postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, przez dążenie do rozstrzygnięcia sprawy bez wyjaśnienia kwestii istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy, uznanej za taką przez sam organ, a także przez zajmowanie odmiennych stanowisk co do ważności nieprzeprowadzonych dowodów na różnym etapie postępowania (a nawet wskazywania w uprzednim rozstrzygnięciu na konieczność przeprowadzenia dowodów przez ten sam organ odwoławczy, który wydał zaskarżoną decyzję); (d) art. 210 § 1 pkt 6 O.p. przez faktyczne zaniechanie w części uzasadnienia faktycznego i prawnego, w szczególności przez brak wyczerpującego odniesienia się do podstawowego argumentu strony - błędnego określenia powierzchni dzierżawionej przez stronę, a także przez pominięcie zarzutu, iż zakrzewienie gruntu wpływa na wysokość opodatkowania; (e) art. 240 § 1 pkt 5 O.p., przez przyjęcie że w niniejszej sprawie nie wyszły na jaw nowe okoliczności lub dowody, w szczególności przez ograniczenie rozstrzygnięcia do jednego dowodu, w postaci uchwały Rady Gminy K., niżej opisanej, gdy strona przytaczała nowe okoliczności i dowody na ich ujawnienie. Skarżący zarzucił również naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 i art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.) w związku z art. 245 § O.p. Powołując się na powyższe podstawy, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, uchylenie w całości decyzji Wójta Gminy K. z dnia 2 marca 2007 r. o odmowie uchylenia decyzji z dnia 26 lipca 2005 r., ustalającej stronie skarżącej zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku rolnego i podatku od nieruchomości za 2003 r. w wysokości 100.548,80 zł., zasądzenie na rzecz strony kosztów postępowania; ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia właściwemu organowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie na rzecz strony kosztów sądowych. W ocenie Skarżącego zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości i podatku rolnym ciąży na stronie wyłącznie co do wynajętego/wydzierżawionego obszaru i według stawek dla tego obszaru właściwych. Powierzchnia terenu będącego przedmiotem umów nie była znana w chwili ich zawierania. Nową okolicznością faktyczną w badanej sprawie jest okoliczność, że ustalony przez organ pierwszej instancji obszar - przedmiot opodatkowania - był w rzeczywistości inny. Organy tych ustaleń nie dokonały, albowiem zaniechały przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez stronę. Skarżący wskazał ponadto, że organ podatkowy wprowadził go w błąd co do wysokości podatku oraz klasyfikacji gruntów będących przedmiotem dzierżawy. W odpowiedzi na skargę SKO w G. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. WSA w Gdańsku oddalił skargę jako niezasługującą na uwzględnienie. Uzasadniając swoje rozstrzygniecie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w stanie faktycznym sprawy spór sprowadza się do ustalenia, czy okoliczności i dowody, na które powołuje się strona skarżąca, są nowymi i istotnymi, które w chwili wydania decyzji w sprawie podatku rolnego i podatku od nieruchomości za 2003 r. istniały, ale nie były znane organowi podatkowemu. Skarżący twierdzi, że dowodem tym jest uchwała Rady Gminy K. z dnia 31 maja 2000 r. w sprawie możliwości zagospodarowania i urządzenia terenu po byłym poligonie wojskowym. Treść uchwały wskazuje na to, że powierzchnia gruntów po byłym poligonie jest mniejsza niż wykazana w umowach dzierżawy i najmu. Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że w toku postępowania podatkowego organy pierwszej i drugiej instancji podkreśliły, że treść powołanej uchwały była im znana, albowiem Wójt Gminy występujący w niniejszej sprawie w charakterze organu podatkowego nie tylko był twórcą projektu uchwały, ale również organem wykonawczym, realizującym jej założenia. Ponadto, za tym, że powołana przez Skarżącego uchwała nie może być uznana za nową okoliczność w sprawie przemawia chronologia wydarzeń, albowiem powoływana uchwała podjęta została w roku 2000, umowy najmu i dzierżawy zawarto w roku 2003, a decyzję w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego wydano w roku 2004. W ocenie Sądu pierwszej instancji nie może stanowić samodzielnej przesłanki skutkującej wznowieniem postępowania subiektywne przekonanie podatnika o tym, że dana okoliczność jest nowa tylko z uwagi na to, że o jej istnieniu dowiedział się już po wydaniu decyzji ustalającej wysokość podatku. Organy podatkowe zgodnie z prawem stwierdziły, że treść uchwały w sprawie możliwości zagospodarowania i urządzenia terenu po byłym poligonie wojskowym nie stanowi przesłanki poczynienia ustaleń sprzecznych z treścią zapisów w ewidencji gruntów. WSA w Gdańsku uznał za niezasadny zarzut naruszenia art. 120, 121, 122, 180 § 1, 187 i 188 O.p., jako że przepisy te nie odnoszą się do postępowania w przedmiocie rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania. Brak przesłanki wznowienia postępowania skutkuje niemożnością ponownego rozpoznania sprawy po przeprowadzeniu dodatkowych wnioskowanych przez stronę dowodów. W konsekwencji Sąd za bezpodstawny uznał zarzut naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 O.p. 4. Wnosząc od w.w. wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego Skarżący (reprezentowany przez pełnomocnika - doradcę podatkowego) zarzucił (1) naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 3 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ i c/ p.p.s.a. przez oddalenie skargi, pomimo że wykazano w niej naruszenie przez organy podatkowe art. 240 § 1 pkt 5 O.p. w stopniu wpływającym na treść decyzji organu odwoławczego, (2) naruszenie przepisów postępowania, mającym istotny wpływ na wynik postępowania, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 180, art. 187 § 1, art. 188 O.p., polegające na uznaniu, że organ podatkowy zasadnie odmówił rozpoznanie zgłaszanych wniosków dowodowych. Uzasadniając podniesione zarzuty wnoszący skargę kasacyjną stwierdził, że nie kwestionuje ogłoszenia uchwały Rady Gminy K. z dnia 31 maja 2000 r., wskazuje tylko, że jej treść, w części dotyczącej powierzchni przedmiotowej nieruchomości, nie była znana organowi podatkowemu. Ogłoszenie w.w. uchwały stworzyło jedynie domniemanie, że wielkości podane w treści uchwały były znane osobom odpowiedzialnym za wydawanie decyzji ostatecznej. Nie znaczy to jednak, że domniemania takiego nie można obalić. Ponadto, Skarżący zarówno w postępowaniu przed organami podatkowymi, jak i przed Sądem pierwszej instancji, wskazywał na potrzebę dokładnego wyjaśnienia rzeczywistej powierzchni gruntu, jaka powinna być przedmiotem postępowania. W ocenie wnoszącego skargę kasacyjną argument, że organy podatkowe nie mogły przyjąć innej powierzchni aniżeli wynikającej z ewidencji gruntów, jest chybiony. Dane wynikające z ewidencji gruntów miały znaczenie o tyle, o ile pozostawały w zgodzie z umową dzierżawy, a ta - co jest bezsporne - była nieprecyzyjna. Przeprowadzenie dowodu z wnioskowanych przez Skarżącego świadków było jedynym sposobem wykazania, że powierzchnia gruntu była mniejsza, aniżeli wynikało to z decyzji wymiarowej. Powołując się na powyższe podstawy kasacyjne, Skarżący wniósł o (1) uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie, (2) zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów sądowych, w tym kosztów zastępstwa procesowego, z uwzględnieniem poniesionego nakładu pracy. 5. Organ podatkowy, pomimo doręczenia w dniu 13 maja 2008 r. odpisu skargi kasacyjnej, nie przedłożył stosownej odpowiedzi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 6. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu. Stosownie do art. 3 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny sprawuje nadzór nad działalnością wojewódzkich sądów administracyjnych w zakresie orzekania w trybie określonym ustawami, a szczególnie rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń tych sądów. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzeka zatem bezpośrednio o zgodności z prawem aktów administracyjnych podejmowanych w sprawach indywidualnych z zakresu administracji publicznej. W ramach swojej kognicji Naczelny Sąd Administracyjny ocenia zgodność wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego z prawem w granicach zakreślonych zarzutami skargi kasacyjnej - stosownie do dyspozycji art. 183 § 1 p.p.s.a. Stawiając zarzuty naruszenia przepisów postępowania Skarżący winien -zgodnie z wymogami skargi kasacyjnej określonymi w art. 176 p.p.s.a. - przytoczyć przepisy prawa, które w jego ocenie zostały naruszone i wskazać sposób ich naruszenia. W uzasadnieniu winien zarzuty te rozwinąć, wskazując na argumenty przemawiające za zasadnością jego twierdzeń i przedstawiając je w taki sposób, aby można je było powiązać z konkretnymi zarzutami. Z uwagi na treść art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w tej części skargi kasacyjnej znaleźć się winien także wywód, wskazujący na to, że gdyby nie doszło do wskazanego w środku odwoławczym naruszenia, wynik sprawy byłby inny. Tylko bowiem tego typu istotne naruszenie skutkować może uchyleniem orzeczenia. Zauważyć należy, że w postępowaniu wywołanym skargą kasacyjną, to strona składająca ten środek odwoławczy zakreśla zakres kontroli orzeczenia sądu pierwszej instancji przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten jest bowiem związany granicami skargi kasacyjnej, z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Nie jest zatem nie tylko zobowiązany, ale wręcz nie jest uprawniony do precyzowania za stronę zarzutów skargi kasacyjnej bądź do poszukiwania za nią naruszeń prawa, jakich mógł dopuścić się wojewódzki sąd administracyjny (por. np. wyroki NSA: z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt FSK 1289/04, Lex nr 147753; z dnia 13 maja 2008 r., sygn. akt II FSK 365/07, Lex nr 488563) . Oceniana skarga kasacyjna wymogom określonym w art. 176 p.p.s.a. w pełni nie odpowiada. Skarżący w ramach podstawy wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił bowiem Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 3 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ i c/ p.p.s.a. przez oddalenie skargi, pomimo że wykazano w niej naruszenie przez organy podatkowe art. 240 § 1 pkt 5 O.p. w stopniu wpływającym na treść decyzji organu odwoławczego oraz naruszenie przepisów postępowania, mającym istotny wpływ na wynik postępowania, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 180, 187 § 1, art. 188 O.p., polegające na uznaniu, że organ podatkowy zasadnie odmówił rozpoznanie zgłaszanych wniosków dowodowych. W uzasadnieniu skargi tych lakonicznie sformułowanych zarzutów w istocie nie rozwinięto. Argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu sprowadza się do polemiki z oceną Sądu pierwszej instancji, że okoliczności powoływane przez Skarżącego już na etapie wniosku o wznowienie postępowania przed organami podatkowymi w istocie wypełniają przesłanki wznowienia. 7. Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., jedną z przesłanek wznowienia postępowania jest ujawnienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, które istniały w dniu wydania decyzji, lecz nie były znane organowi, który wydał decyzję. Jak słusznie stwierdził Sąd pierwszej instancji, warunkiem ponownego postępowania w sprawie jest wykazanie przesłanki wznowieniowej. Nowe okoliczności lub dowody stanowią podstawę wznowienia postępowania, jeżeli spełniają łącznie następujące cechy: (1) są nowe, (2) istniały w dniu wydania decyzji, (3) są istotne dla sprawy, (4) nie były znane, organowi, który wydał decyzję (por. B. Brzeziński, M. Kalinowski, A. Olesińska, M. Masternak, J. Orłowski, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Tom II, Toruń 2007, s. 543). W braku jednej z wymienionych cech tych okoliczności czy dowodów nie można uznać, by zaistniała przesłanka do wznowienia określona we wskazanym wyżej przepisie. WSA w Gdańsku wskazał, że w rozpoznawanej sprawie nie może dojść do wznowienia postępowania, gdyż okoliczności powoływane przez Skarżącego były znane organowi podatkowemu w chwili wydawania decyzji w sprawie podatku rolnego i podatku od nieruchomości za 2003 r. Do tej konkluzji Sąd pierwszej instancji doszedł poprzez zbadanie zarzutów Skarżącego zwartych w skardze i decyzji organów podatkowych, które wykazało brak przesłanki do wznowienia postępowania w sprawie (s. 6 uzasadnienia). Rozumowanie przeprowadzone przez Sąd pierwszej instancji jest poprawne. Wnoszący skargę kasacyjną w żaden sposób nie wykazał na czym polega ewentualny błąd WSA w Gdańsku w tej kwestii. Samo stwierdzenie, że ogłoszenie uchwały Rady Gminy K. z dnia 31 maja 2000 r. tworzy jedynie domniemanie, że treść uchwały była znana osobom odpowiedzialnym za wydanie decyzji podatkowej wobec Skarżącego, nie jest tożsame z obaleniem tego domniemania. Skarga kasacyjna nie zawiera jednak argumentacji, która naruszałaby stabilność tego domniemania. Naczelny Sąd Administracyjny uznał więc, że ocena Sądu pierwszej instancji jest zgodna z zasadami poprawnego rozumowania i doświadczeniem życiowym. 9. Odnosząc się do drugiego z poniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów, należy stwierdzić, że także on jest obarczony wadą lakoniczności, tym samym nie w pełni realizuje wymogi art. 176 p.p.s.a. Skarżący zarzucił, że Sąd pierwszej instancji błędnie ocenił zasadność odmowy organów podatkowych rozpoznania zgłaszanych wniosków dowodowych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego WSA w Gdańsku prawidłowo stwierdził, że nie mogły być uwzględnione przez organy podatkowe zgłaszane przez Skarżącego wnioski dowodowe, bowiem podnoszone kwestie nie dotyczyły postępowania wznowieniowego, ale miały na celu podważenie prawomocnej decyzji w sprawie określenia podatku rolnego i podatku od nieruchomości za 2003 r. Zgodnie w utrwalonym w orzecznictwie NSA poglądem postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego. Toczy się ono tylko w zakresie oceny czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 O.p. (por. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2007 r., sygn. akt II FSK 278/06, Lex nr 307527). Brak przesłanki wznowienia postępowania skutkuje niemożnością ponownego rozpoznania sprawy po przeprowadzeniu dodatkowych wnioskowanych przez stronę dowodów. Analiza treści art. 240 § 1 O.p. prowadzi do wniosku, że postępowanie wznowieniowe nie może być poświęcone powtórnemu merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy. Temu celowi służy bowiem postępowanie zwykłe, instancyjne, odwoławcze. Skoro w sprawach wymiarowych, wnosząc odwołanie po terminie, podatnik utracił możliwość takiej kontroli, to postępowanie dotyczące wznowienia postępowania nie może prowadzić do czynności postępowania odwoławczego. Inne rozumienie celów tego postępowania stanowiłoby naruszenie zasady stałości decyzji podatkowych, wyrażonej w art. 128 O.p. Systemowe odczytanie art. 240 § 1 O.p w święte art. 128 O.p. może prowadzić tylko do wniosku, że zarzuty błędnego ustalenia stanu faktycznego nie mogą być rozpoznane w toku postępowania dotyczącego wznowienia postępowania, które jest postępowaniem nadzwyczajnym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadnie i zgodnie z prawem Sąd pierwszej instancji przyjął, że organ podatkowy zasadnie odmówił przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków, albowiem prowadzenie takiego postępowania wyjaśniającego oznaczałoby rozpatrywanie meritum sprawy w sytuacji nieistnienia podstaw do wznowienia postępowania podatkowego. Jeśli organ orzekający w postępowaniu zwykłym posiada wiedzę na temat potencjalnego dowodu, lecz zrezygnuje z jego przeprowadzenia (np. odmawiając przesłuchania świadka, co do sygnalizowanych przez stronę okoliczności), to nie można ujawnionych po wydaniu decyzji informacji, które mogły być potwierdzone takim dowodem kwalifikować z punktu widzenia przesłanki wznowieniowej, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., jako nowych okoliczności faktycznych. Ocena właściwego przeprowadzenia postępowania dowodowego w postępowaniu zwykłym, w tym prawidłowości uwzględniania wniosków dowodowych strony, nie stanowi przedmiotu postępowania wznowieniowego. Taka ocena może być przeprowadzona jedynie przez organ drugiej instancji w postępowaniu odwoławczym. Pogląd ten został wyrażony w wyroku NSA z dnia 20 maja 2005 r., sygn. akt FSK 1752/2004 (Lex nr 171488) i nadal zachowuje swoją aktualność. 10. Odnosząc się do przedstawionego w skardze kasacyjnej poglądu, że argument Sądu pierwszej instancji, iż organy podatkowe nie mogły przyjąć innej powierzchni aniżeli wynikającej z ewidencji gruntów, jest chybiony, należy stwierdzić, że WSA w Gdańsku prawidłowo ocenił zachowanie organów podatkowych. Na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r.- Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r., nr 100, poz. 1086 ze zm.), podstawę (...) wymiaru podatków (...) stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Organy podatkowe nie są uprawnione do przyjęcia przy "wymiarze podatku" innej jego podstawy, niż dane wskazane w ewidencji gruntów i budynków. Dotyczy to także, wbrew tezom skargi kasacyjnej, znajdujących się w tej ewidencji danych dotyczących przedmiotu opodatkowania (w tym zakresie ustalenia co do powierzchni i wykorzystania danego gruntu). Takie stanowisko znajduje odzwierciedlenie w ugruntowanej linii orzeczniczej (zob. np. wyroki NSA: z dnia 29 czerwca 2006 r., sygn. akt II FSK 842/05, Lex nr 242985 oraz powołane tam orzecznictwo, z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II FSK 1066/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). 11. Mając zatem na uwadze podniesione wyżej okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a.