I OSK 883/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędzia del. WSA Jolanta Rudnicka (spr.) Protokolant Magdalena Cieślak po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2009r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Infrastruktury od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 marca 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 2233/07 w sprawie ze skargi J. P. i A. P. na decyzję Ministra Transportu z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie wydania poświadczenia wyposażenia i warunków lokalowych dla stacji kontroli pojazdów uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 marca 2008 r., sygn. VI SA/Wa 2233/07 uchylił decyzję Ministra Transportu z dnia [...] października 2007 r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie wydania poświadczenia wyposażenia i warunków lokalowych dla stacji kontroli pojazdów. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji wskazał na następujący stan faktyczny i prawny sprawy: Pismem z dnia 14 listopada 2006 r. J. P. i A. P. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...] s.c. z siedzibą w L. wystąpili do Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego z wnioskiem o wydanie poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych stacji z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzonych badań, tj. stacji kontroli pojazdów rodzaju A, B o rozszerzonym zakresie badania c, d, e. Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. poświadczył stronie w części I decyzji spełnienie wymagań zgodności wyposażenia i warunków lokalowych stacji kontroli pojazdów zgodnie z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań przez przedsiębiorców prowadzących podstawową stację kontroli pojazdów rodzaju A, B, natomiast w części II odmówił wydania poświadczenia do wykonywania badań o rozszerzonym zakresie badania c, d, e. W uzasadnieniu organ podał, iż z protokołu oględzin stacji z dnia 12 lipca 2007 r. wynika, iż stacja spełnia wymagania pod względem wyposażenia i warunków lokalowych jako podstawowa stacja kontroli pojazdów o zakresie badania pojazdów A, B/c, d, e. Jednak zdaniem organu, czym innym jest spełnienie wymagań pod względem wyposażenia, a czym innym nabycie z mocy prawa uprawnień do wykonywania określonych badań. Organ powołał się na art. 83 Prawa o ruchu drogowym i wskazał, iż jedynie ci przedsiębiorcy, którzy uzyskali uprawnienia do prowadzenia podstawowej stacji kontroli pojazdów z rozszerzeniem o niektóre badania przypisane okręgowej stacji kontroli pojazdów, przed wejściem w życie ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1808) zachowują je nadal. Stacja kontroli pojazdów w L. przy ul. [...] prowadzona była przez "P." L. Sp. z o.o., która posiadała certyfikat potwierdzający spełnienie warunków techniczno-organizacyjnych do wykonywania badań rodzaju pojazdów A, B/c, d, e. wydany 2 grudnia 2003 r. Nabycie nieruchomości i wyposażenia tej stacji kontroli pojazdów przez skarżących nastąpiło po wejściu w życie ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej. Zdaniem organu skarżący nie nabyli uprawnień do prowadzenia podstawowej stacji kontroli pojazdów z rozszerzonym zakresem badań, gdyż przepisy ww. ustawy dają takie uprawnienia tylko tym przedsiębiorcom, którzy uzyskali uprawnienia do prowadzenia podstawowej stacji kontroli pojazdów z rozszerzeniem o niektóre badania przypisane okręgowej stacji kontroli pojazdów, przed wejściem w życie przepisów wprowadzających ustawę o swobodzie działalności gospodarczej. W odwołaniu od pkt II powyższej decyzji skarżący podnosili, iż aktem notarialnym z dnia 2 marca 2006 r. nabyli stację z kompletnym wyposażeniem i ze wszystkimi częściami zamiennymi oraz zobowiązali się zatrudnić wszystkich zatrudnionych pracowników stacji, co oznacza, iż nabyli przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 55 k.c. co skutkowało nabyciem także wystawionego na "P." L. Sp. z o.o. certyfikatu nr [...] z dnia 2 grudnia 2003 r. Minister Transportu decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji i wskazał, że poświadczenie wydawane jest dla przedsiębiorcy, a nie dla stacji kontroli pojazdów. Dlatego też, Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego rozpatrując wniosek strony o wydanie poświadczenia obowiązany jest dokonać analizy złożonego wniosku pod względem, czy dany przedsiębiorca spełnia określone ustawą przesłanki, a więc czy jest osobą uprawnioną do złożenia wniosku. Minister Transportu podkreślił, że obecnie obowiązujące przepisy Prawa o ruchu drogowym przewidują dwa typy stacji kontroli pojazdów tj. podstawową i okręgową bez konstrukcji mieszanych i nie przewidują możliwości prowadzenia przez przedsiębiorcę stacji podstawowej, z prawem do przeprowadzania niektórych badań zastrzeżonych dla stacji okręgowej. Jedynie wyjątkowy charakter regulacji przejściowej (przepisów wprowadzających ustawę o swobodzie działalności gospodarczej) na zasadzie odstępstwa od obecnie obowiązującego modelu umożliwił przedsiębiorcom prowadzącym podstawowe stacje kontroli pojazdów z rozszerzonym zakresem badania dalsze prowadzenie działalności w dotychczasowym zakresie. Regulacja ta dotyczy tylko i wyłącznie tych przedsiębiorców, którzy posiadali zezwolenie starosty na prowadzenie takiej działalności wydane przed dniem wejścia w życie tych przepisów, tj. przed dniem 21 sierpnia 2004 r. Jak podkreślił organ adresatem tychże przepisów jest przedsiębiorca, a ponieważ J. i A. P. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...] s.c., nie posiadali takiego zezwolenia, to przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej nie mają do niej zastosowania. Skargę na powyższą decyzję Ministra Transportu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli J. P. i A. P., żądając jej uchylenia oraz uchylenia w części pkt II decyzji Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego z dnia [...] sierpnia 2007 r.. Skarżący zarzucili organom błędne przyjęcie, iż zezwolenie na prowadzenie stacji kontroli pojazdów z rozszerzonym zakresem badania wydane dla "P." L. Sp. z o.o. nie przeszło z mocy prawa na skarżących; art. 83 ust. 1 pkt 1 lit. b) Prawa o ruchu drogowym poprzez uznanie, iż skarżący prowadząc w tym samym miejscu stację kontroli pojazdów i posiadając zezwolenie Prezydenta Miasta Lublin na wykonywanie badań nie są uprawnieni do prowadzenia działalności we wskazanym zakresie. Zarzucali ponadto naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 marca 2008 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2007 r. Na wstępie Sąd I instancji w wskazał, jakie są kompetencje Transportowego Dozoru Technicznego w zakresie istotnym dla rozpoznania sprawy. Sąd przytoczył treść art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r., o dozorze technicznym (Dz. U. Nr 122, poz. 1321 ze zm.) oraz par.4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 marca 2001 r. w sprawie nadania statutu Transportowemu Dozorowi Technicznemu (Dz. U. Nr 16, poz. 184). Analiza powyższych regulacji, zdaniem Sądu Wojewódzkiego, prowadzi do wniosku, że decyzja Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego jest decyzją poświadczającą określony stan faktyczny tj. czy stacja podlegająca sprawdzeniu spełnia wymagania dotyczące wyposażenia i warunków lokalowych określone w odpowiednich przepisach szczególnych. Do zakresu kompetencji tego organu nie należy natomiast rozstrzyganie, jakiego rodzaju badania techniczne jest uprawniona wykonywać określona stacja kontroli pojazdów, a jedynie potwierdzenie, czy jest ona przygotowana lokalowo i sprzętowo do ich przeprowadzenia. Sąd wskazał, że działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów jest działalnością regulowaną i wymaga uzyskania wpisu do rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów (art. 83 ust. 2 ustawy Prawa o ruchu drogowym). Dla podjęcia takiej działalności konieczne jest spełnienie przez przedsiębiorcę szczególnych warunków określonych przez przepisy dotyczące tej działalności i uzyskanie wpisu w rejestrze działalności regulowanej (art. 64 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej Dz. U. Nr 173, poz. 1808). Warunki te zostały określone w art. 83 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym. Jedynym warunkiem - o charakterze proceduralnym - uzyskania przez przedsiębiorcę wpisu do rejestru działalności regulowanej jest złożenie przez niego oświadczenia o spełnieniu warunków wymaganych do wykonywania tej działalności (art. 65 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej). Treść tego oświadczenia została określona w art. 83a ust. 4 Prawa o ruchu drogowym. Zawiera ono m.in. stwierdzenie o spełnieniu warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów, określonych w Prawie o ruchu drogowym. Wpis do rejestru jest jedynie czynnością materialno-techniczną i ma charakter wyłącznie deklaratoryjny. W rezultacie to nie wpis kreuje dla danego przedsiębiorcy uprawnienie do wykonywania działalności regulowanej, gdyż uprawnienie to powstaje z mocy samego prawa, po spełnieniu określonych warunków. Sąd I instancji podkreślił, że organem właściwym do prowadzenia rejestru przedsiębiorców prowadzących stację kontroli pojazdów jest starosta właściwy ze względu na miejsce wykonywania działalności objętej wpisem. Spełnienie przez przedsiębiorcę warunków wymaganych do wykonywania działalności regulowanej podlega kontroli, w szczególności przez organ prowadzący rejestr danej działalności (art. 70 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej). A zatem organ prowadzący rejestr działalności regulowanej jest nie tylko organem rejestrowym, lecz również organem, do którego zadań należy sprawowanie kontroli, a także nadzoru w zakresie podejmowania i wykonywania określonej działalności regulowanej. W wyniku powyższego Sąd I instancji uznał, że tylko starosta w ramach swoich zadań nadzorczych był uprawniony do kontroli, czy skarżący mogą prowadzić podstawową stację kontroli pojazdów przeprowadzającą niektóre badania techniczne, które zgodnie ze zmianami w Prawie o ruchu drogowym od 22 sierpnia 2005 r. mogą wykonywać okręgowe stacje kontroli pojazdów. Odnosząc się do stanowiska organu, zgodnie z którym skarżąca nie nabyła uprawnień do prowadzenia podstawowej stacji kontroli pojazdów z rozszerzonym zakresem badań, Sąd I instancji zwrócił uwagę, że obowiązująca w prawie administracyjnym zasada, że prawa i obowiązki o charakterze administracyjnym są związane z osobą, dla której zostały ustanowione, doznaje ograniczeń. W doktrynie prawa administracyjnego wyodrębnia się tzw. rzeczowe akty administracyjne. Są to akty skierowane co prawda do indywidualnie określonego adresata, ale odnoszące się do rzeczy i wiążące także określonych prawem następców adresata aktu bądź nawet każdorazowego posiadacza danej rzeczy. W przypadku stacji kontroli pojazdów decyzja, której przedmiotem jest orzeczenie o spełnieniu bądź niespełnieniu wymagań dotyczących wyposażenia i warunków lokalowych danej stacji, jest decyzją poświadczającą określony stan faktyczny, ustalony po dokonaniu sprawdzenia stacji. Decyzja ma zatem imiennie określonego adresata - przedsiębiorcę, zgodnie z wymogami przepisu art. 107 § 3 kpa, ale odnosi się do stacji, której dotyczy. W rozpoznawanej sprawie dla przedmiotowej stacji kontroli pojazdów został wydany certyfikat zgodności wyposażenia i warunków lokalowych stacji z warunkami technicznymi. W ocenie Sądu I instancji, skoro w przedmiotowej sprawie nastąpiło ważne pod względem prawnym nabycie stacji kontroli pojazdów i nie doszło do zmiany, w sensie technicznym, stanu faktycznego stacji, to skarżący mają prawo korzystać ze stacji w takim zakresie w jakim ją nabyli. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Minister Infrastruktury i zaskarżając go w całości zarzucił, na podstawie art.174 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie : - art. 83 ust.1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r.- Prawo o ruchu drogowym ( Dz.U. z 2005 r., Nr 108, poz.908 ze zm.) przez zastosowanie tego przepisu i błędną wykładnię polegające na przyjęciu, że przepis ten dotyczy zezwolenia na wykonywanie działalności gospodarczej a ponadto, że stacje kontroli pojazdów mogą posiadać zezwolenie; - art.83 ust.3 pkt 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przedsiębiorca, który uzyskał wpis do ewidencji działalności gospodarczej w dniu 16 grudnia 2005 r. posiadał poświadczenie zgodności wyposażenia i warunków lokalowych na skutek przejęcia w drodze umowy cywilnoprawnej przedsiębiorstwa wraz z certyfikatem; - art.73 ust.1 i 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r.- Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej ( Dz.U. Nr 173, poz. 1808) przez ich niezastosowanie. Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej organ wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Minister Infrastruktury wskazał, że certyfikaty i zezwolenia są to prawa o charakterze administracyjnym odnoszące się do osoby przedsiębiorcy. Przejęcie przedsiębiorstwa nie powoduje przejścia uprawnień z certyfikatów i zezwoleń. Z brzmienia art.83 ust.3 pkt. 5 Prawa oruchu drogowym wynika, że to przedsiębiorca ( a nie stacja obsługi) musi posiadać poświadczenie, a zatem nie można zgodzić się z twierdzeniem, że certyfikat stanowi materialny składnik przedsiębiorstwa. Skarżący zwrócił uwagę, że w obecnie obowiązującym stanie prawnym przewidziane są dwie kategorie stacji kontroli pojazdów: podstawowe i okręgowe, ustawodawca zrezygnował z konstrukcji mieszanej tj. stacji podstawowej z niektórymi uprawnieniami stacji okręgowej. Dyrektor TDT może poświadczyć zgodność wyposażenia i warunków lokalowych stacji, zgodnie z brzmieniem art.83 ust.1 i 2 Prawa o ruchu drogowym tylko jako stację okręgową lub podstawową. Wyjątkiem od tej zasady są przedsiębiorcy, którzy posiadali zezwolenie starosty wydane przed 21 sierpnia 2004 r. Autor skargi kasacyjnej podkreślił, że J. i A. P. posiadają zaświadczenie potwierdzające wpis do rejestru przedsiębiorców wykonujących badania techniczne pojazdów z dnia 28 marca 2006 r., a więc z daty gdy przepisy nie przewidywały już stacji kontroli pojazdów podstawowych z rozszerzeniami c,d,e. Zatem nie jest możliwie poświadczenie wyposażenia w takim zakresie, w jakim żądali. Minister Infrastruktury nie zgadza się również z twierdzeniem Sądu, że zmiana uprawnień podmiotu prowadzącego stację nie powodowała utraty uprawnień przez stację. Zdaniem organu stacja nigdy żadnych uprawnień nie posiadała, lecz uprawnienia te miał P. Sp. z o.o. Tych uprawnień nie nabyli J. i A. P., gdyż podjęli działalność gospodarczą pod rządami zmienionych przepisów. Skarżący wytknął Sądowi I instancji, że pominął przepisy ustawy z 2 lipca 2004 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej, w szczególności art.73 ust. 1 i 3, które wprowadziły granicę czasową dopuszczająca prowadzenie stacji kontroli pojazdów z rozszerzeniami na niektóre rodzaje badań. Tylko przedsiębiorcy, którzy posiadali zezwolenie starosty wydane przed 21 sierpnia 2004 r. mogą prowadzić stacje kontroli na podstawie tegoż zezwolenia. Skarżący nie posiadali zezwolenia wydanego przed wskazaną datą i również dlatego nie mogą skutecznie domagać się poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych z rozszerzeniami c,d,e. W odpowiedzi na skargę kasacyjną J. i A. P. wnosili o jej oddalenie, podkreślając, że organ pominął podstawowy wniosek wynikający z uzasadnienia zaskarżonego wyroku a mianowicie, że Dyrektor Dozoru Technicznego nie był uprawniony do badania jakiego rodzaju badania techniczne jest uprawniona wykonywać określona stacja kontroli pojazdów. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej Sąd I instancji przyjął, że zezwolenia, o którym mowa w art.83 ust.1 pkt 1 lit.a Prawa o ruchu drogowym skierowane jest do przedsiębiorcy, ale odnosi się do stacji kontroli pojazdów, której dotyczy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.183 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), powoływanej dalej, jako " P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art.183 §2 P.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Stosownie do art.176 pkt 1 i 2 P.p.s.a. skarga kasacyjna może być oparta na : naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie zawiera usprawiedliwione podstawy zaskarżenia. Trafny jest podnoszony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego - art.83 ust.1 lit.a Prawa o ruchu drogowym. Wskazać bowiem należy, że w art.22 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej ( Dz.U. Nr 173, poz. 1808) ustawodawca wprowadził zmiany w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Zmiany te polegają na wprowadzeniu dwóch typów stacji kontroli pojazdów: podstawową i okręgową, przy czym nie przewidują możliwości przeprowadzania przez przedsiębiorcę prowadzącego stację podstawową niektórych badań zastrzeżonych dla przedsiębiorcy prowadzącego stację okręgową, czyli nie przewidują konstrukcji mieszanej ( art.83 ust.1 Prawa o ruchu drogowym). Jedynym wyjątkiem od powyższej zasady jest przewidziana w art. 83 ust.1 b sytuacja, gdy przed dniem wejścia w życie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, czyli przed dniem 21 sierpnia 2004 r. przedsiębiorca posiadał zezwolenie na wykonywanie badań pojazdów o rozszerzonym zakresie. W rozpoznawanej sprawie spór zarówno przez organami administracji, jak również przed sądem I instancji koncentrował się wokół zagadnienia, czy certyfikat Instytutu Transportu Samochodowego wydany P. Sp. z o.o. został nabyty przez [...] spółkę cywilną na podstawie umowy kupna - sprzedaży nieruchomości wraz z budynkami stacji obsługi pojazdów. Uszło jednak uwadze spierających się stron i Sądu I instancji, że certyfikat wydany spółce P. z dnia 2 grudnia 2003 r. został udzielony na okres trzech lat, czyli wygasł z dniem 2 grudnia 2006 r. Wniosek o udzielenie poświadczenia J. i A. P. prowadzący spółkę cywilną [...] złożyli wprawdzie przed upływem terminu ważności certyfikatu, bo w dniu 14 listopada 2006 r., lecz decyzja organu I instancji w przedmiocie wydania poświadczenia podjęta została już po upływie okresu ważności certyfikatu. W zaistniałej sytuacji rozważania dotyczące przenaszalności lub nieprzenaszalności uprawnień z certyfikatu, który wygasł okazują się bezprzedmiotowe. Słusznie zatem zarzucił autor skargi kasacyjnej, że Sąd I instancji błędnie przyjął, że dla wydania poświadczenia, o którym stanowi art.83 ust.3 pkt 5 Prawa o ruchu drogowym wystarczającym było, aby przedsiębiorca posiadał poświadczenie zgodności wyposażenia i warunków lokalowych odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań na skutek przejęcia w drodze umowy cywilnoprawnej przedsiębiorstwa wraz z certyfikatem. Sąd I instancji nie wziął natomiast pod uwagę, że prawa z certyfikatu wygasły z upływem jego ważności i tym samym [...] s.c. nie mogła, jako podstawowa stacja kontroli pojazdów, o której mowa w art.83 ust.1 lit.a Prawa o ruchu drogowym uzyskać poświadczenia do wykonania badań przypisanych stacji okręgowej ( art.83 ust.1 lit.b). Tym samym doszło do naruszenia przez Sąd I instancji wskazanego przepisu – art.83 ust.1 lit.a. Rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej w ramach zgłoszonego zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego – art.83 ust.3 pkt 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym ( tekst jedn. Dz.U. 2005 r. , Nr 108, poz. 908 ze zm.) stwierdzić należy, że słusznie autor skargi kasacyjnej zarzuca Sądowi I instancji błędne przyjęcie, że do zakresu kompetencji Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego należy jedynie sprawdzenie i potwierdzenie czy stacja kontroli pojazdów jest przygotowana pod względem lokalu i sprzętu do przeprowadzenia badań technicznych bez odniesienia do podmiotu prowadzącego stację, czyli do przedsiębiorcy. W tej kwestii, w pierwszym rzędzie, wymaga rozważenia jaka jest istota działalności gospodarczej prowadzonej przez [...] s.c. Otóż działalność w zakresie prowadzenia stacji kontroli pojazdów jest działalnością regulowaną, której wykonywanie wymaga spełnienia szczególnych warunków określonych przepisami prawa i uzyskania wpisu w rejestrze działalności gospodarczej ( art.83 ust.2 Prawa o ruchu drogowym). Wymogi, jakie ma spełniać przedsiębiorca prowadzący stację kontroli pojazdów zostały określone w art.83 ust.3 wymienionej wyżej ustawy. Jednym z nich jest posiadanie przez przedsiębiorcę poświadczenia zgodności wyposażenia i warunków lokalowych z wymaganiami odpowiednio do zakresu przeprowadzanych badań. Poświadczenie, o którym stanowi art.83 ust.3 pkt 5 ustawy ma ścisły związek z bezpieczeństwem ruchu drogowego i stanowi dowód tego, że działalność podmiotu, któremu poświadczenie zostało wydane spełnia wymagania określone przepisami prawa. Należy zwrócić uwagę, że wskazany powyżej art.83 ust.3 określa wymogi, które musi spełnić przedsiębiorca, aby mógł prowadzić stację kontroli pojazdów. Nie można interpretować punktu 5 ust.3 art.83 w oderwaniu od zdania 1 tego przepisu. Każdą normę prawną należy odczytywać zgodnie z jej brzmieniem wynikającym z treści całej normy, a nie jej poszczególnych punktów. Przy takiej interpretacji przepisu art.83 ust.3 należy dojść do wniosku, że Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego przed wydaniem poświadczenia, o którym stanowi art.83 ust.3 pkt 5 ustawy ma obowiązek sprawdzenia, czy przedsiębiorca jest uprawniony do wystąpienia z wnioskiem o wydanie poświadczenia. Z treści przepisu art.83 ust.3 zd.1 ustawy w sposób jasny wynika, że dotyczy wymogów stawianych przedsiębiorcy, a nie stacji kontroli pojazdów. Nie można zatem zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że organ udzielający poświadczenia ma ograniczyć się tylko do sprawdzenia wyposażenia kontrolno- pomiarowego i warunków lokalowych gwarantujących wykonywanie badań technicznych pojazdów w odpowiednim zakresie, czyli ma potwierdzić określony stan faktyczny w oderwaniu od osoby przedsiębiorcy, dla którego poświadczenie jest wydawane. Nietrafny jest natomiast zarzut pominięcia przez Sąd I instancji uregulowań zawartych w art.73 ust.1 i 3 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej ze względu na to, że przepis ten – w okolicznościach rozpoznawanej sprawy- nie miał zastosowania. Uznając zatem trafność zarzutu naruszenia prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny, stosując przepis art.188 P.p.s.a., uwzględnił skargę kasacyjną Ministra Infrastruktury i uchylając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie rozpoznał skargę J. P. i A. P. na decyzję Ministra Transportu z [...] października 2007 r., nr [...]. Skarga ta jest nieuzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja Ministra Transportu mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Jak zostało wywiedzione powyżej certyfikat Instytutu Transportu Samochodowego wydany P. Sp. z o.o. z siedzibą w L. utracił ważność z dniem 2 grudnia 2006 r. Z tym dniem wszelkie uprawnienia wynikające z udzielonego certyfikatu wygasły, a zatem w dacie wydania decyzji przez organ I instancji certyfikat na prowadzenie badań technicznych w rozszerzonym zakresie utracił ważność, co oznacza, że w sprawie nie znajdował zastosowania art. 83 ust.1 pkt 1 lit.b ustawy – Prawo o ruchu drogowym, na który powoływali się skarżący w skardze wniesionej do Sądu I instancji. Możliwość prowadzenia przez podstawowe stacje kontroli pojazdów badań w zakresie przewidzianym dla okręgowych stacji kontroli pojazdów istnieje tylko w przypadku, o jakim mowa w art.83 ust.1 lit.b ustawy – Prawo o ruchu drogowym, a skoro prowadzona przez skarżących J. P. i A. P., stacja kontroli pojazdów nie posiada zezwolenia, o jakim mowa w tym przepisie, to poświadczenie przez organ zgodności wyposażenia i warunków lokalowych na potrzeby prowadzenia badań technicznych pojazdów w zakresie wykraczającym poza wyznaczony art.83 ust.1 pkt 1 lit. a ustawy – Prawo o ruchu drogowym byłoby niezgodne z wymienionymi regulacjami prawnymi i nieuzasadnione, co powoduje oddalenie skargi na podstawie art.151 P.p.s.a. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art.188 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.