VI SA/Wa 4/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Protokolant apl. radc. Urszula Kalisty po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2008 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Decyzją z dnia [...] października 2007 r. Komendant Główny Policji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity z 2004 r. Dz. U. Nr 52, poz. 525 ze zm. dalej jako u.b.a.), po rozpatrzeniu odwołania K. K. (dalej jako skarżący) od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] września 2007 r. odmawiającej wydania pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Do jej wydania doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia [...] marca 2007 r. [...] Komendant Policji w K. odmówił wydania skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską. Powodem odmowy było uzyskanie informacji, iż w przeszłości skarżący wielokrotnie naruszał prawo, popełniając przestępstwa i wykroczenie oraz, że posiada naganną opinię na terenie gminy S., co dało organom podstawę do zaliczenia go do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Zgodnie z tym przepisem pozwolenia na broń nie mogą posiadać osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, w szczególności skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Skarżący złożył od tej decyzji odwołanie, a Komendant Główny Policji uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując, że zebrany materiał dowodowy nie jest wystarczający do zastosowania art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Prowadząc ponownie postępowanie Komendant Wojewódzki Policji w K. wystąpił do Komendy Powiatowej Policji w G. o sporządzenie szczegółowej opinii o skarżącym w miejscu zamieszkania. W dniu [...] lipca 2007 r. taka opinia wpłynęła do organu. Wynika z niej, że skarżący ma negatywną opinię w miejscu swojego zamieszkania, bowiem w przeszłości kilkakrotnie naruszał prawo, był objęty aktem oskarżenia o popełnienie czynu z art. 288 § 1 k.k. oraz karany za wykroczenie drogowe w 2002 r. Ustalone także zostało, że większość rozpytanych o skarżącego sąsiadów oceniła go negatywnie, jednak poza dwiema osobami, pozostałe odmówiły składania wyjaśnień w jego obecności. W aktach sprawy znajdują się dwa protokoły przesłuchań świadków, które odbyły się w obecności skarżącego. Świadkowie zeznali, iż negatywna ocena skarżącego wynika z faktu, iż w przeszłości był on zamieszany w sprawę podpaleń na terenie gminy. Po dokonaniu analizy zgromadzonych materiałów, Komendant Wojewódzki Policji w K. ponownie uznał, iż stan faktyczny w sprawie wyczerpuje dyspozycję art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. i decyzją z dnia [...] września 2007 r. odmówił skarżącemu wydania pozwolenia na broń palną myśliwską. W złożonym odwołaniu skarżący wniósł o uchylenie decyzji i udzielenie mu pozwolenia na broń, ewentualnie o uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Jego zdaniem, zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. oraz przepisów k.p.a., w szczególności art. 7, 77 i 80. W ocenie skarżącego brak jest podstaw do uznania, iż może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Skarżący potwierdził fakt skazania, ale zaznaczył, że skazanie to uległo już zatarciu. Zwrócił uwagę, że przy rozpatrywaniu wniosku o wydanie pozwolenia organ nie może powoływać się na fakt skazania wnioskodawcy, ale jego obowiązkiem jest wykazanie bezpośredniego związku pomiędzy czynem popełnionym przez niego, cechami charakteru oraz dotychczasowym postępowaniem. W ocenie skarżącego organ I instancji nie rozważył w ogóle takiego związku, a ponadto nie udokumentował w żaden sposób negatywnej opinii o nim. Dowodem nie może być bowiem notatka z rozpytania mieszkańców gminy. Stwierdził też, że zeznania dwóch świadków są tendencyjne i nakierowane zawiścią wynikającą z prowadzonej przez niego konkurencyjnej działalności rolniczej. Skarżący stwierdził też, że jest osobą pracowitą, uczynną, nie nadużywa alkoholu, udziela się społecznie, a w wyborach na sołtysa uzyskał [...] rezultat. Komendant Główny Policji po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego i ponownym rozpatrzeniu sprawy nie znalazł podstaw do rozstrzygnięcia sprawy zgodnie z wolą strony. Z zebranego materiału dowodowego – w ocenie organu - bezspornie wynika, że skarżący w przeszłości kilkakrotnie popełnił przestępstwa z art. 288 § 1 k.k. (będąc [...], a następnie [...] brał udział w [...] na terenie gminy). Popełnił też w 2002 r. wykroczenie drogowe. Jest faktem, iż w Krajowym Rejestrze Karnym skarżący nie figuruje jako osoba skazana za przestępstwo (skazanie uległo już zatarciu), ale nie stanowi to – zdaniem organu - przeszkody do ustalenia, że rodzaj popełnionych czynów i ewentualnie inne okoliczności faktyczne rodzą obawę niezgodnego z prawem użycia broni przez skarżącego. Organ podkreślił, że [...]. Oznacza to, że [...], w tym skarżący, kierowali się [...]. [...]. Nadto organ zaakcentował, że w czasie gdy miały miejsce [...]. Biorąc powyższe pod uwagę organ stwierdził, że skarżący jako osoba współwinna przestępstwa i to takiego rodzaju nie daje gwarancji bezpiecznego posiadania i używania broni. Przy ocenie osobowości kandydata do posiadania broni ważny jest - zdaniem organu - nie tyle fakt ukarania, ale dotychczasowe życie i sposób postępowania danej osoby. Popełnienie czynów prawem zabronionych nie jest obojętne dla sfery stosunków społecznych, w których znaczenie ma nie tylko ocena prawna, lecz także ocena etyczno-moralna danej osoby. Ta zaś w przypadku skarżącego wypadła negatywnie. Z akt sprawy jednoznacznie wynika bowiem, że nie należał on do osób szanujących porządek prawny, co nie jest bez znaczenia w ocenie go jako ewentualnego posiadacza broni palnej. Wbrew przekonaniu skarżącego organ uznał, że uzyskał wystarczający materiał świadczący o jego negatywnej opinii środowiskowej. Przesłuchani świadkowie - sąsiedzi wyjaśnili powody takiej oceny jego osoby, zaś inne osoby, które nie chciały składać wyjaśnień, uczyniły to - zdaniem funkcjonariusza Policji przeprowadzającego wywiad - z obawy przed zemstą. W ocenie organów Policji właśnie to ustalone postępowanie skarżącego i jego cechy osobowościowe powodują, że w stosunku do niego istnieje uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. W ocenie organu odwoławczego materiał dowodowy zgromadzony w aktach uprawnia do uznania skarżącego za osobę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Ustalenia dokonane w postępowaniu świadczą o tym, że jego postawa życiowa charakteryzowała się brakiem poszanowania dla przepisów prawa, dla życia, zdrowia i mienia innych ludzi, a to wzbudza uzasadnione obawy, iż nie będzie on przestrzegał przepisów prawa dotyczących posiadania i używania broni, a tym samym może stworzyć zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. I nie zmienia tego - zdaniem organu - jego samoocena. Organ podkreślił też, że od osób ubiegających się o pozwolenie na broń, biorąc pod uwagę reglamentacyjny charakter ustawy i związek między rodzajem dobra, którym mogą one dysponować na podstawie pozwolenia a wymogiem ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, organy właściwe do wydawania pozwoleń mają prawo wymagać nieskazitelnej postawy, przejawiającej się przede wszystkim poszanowaniem porządku prawnego. Takie postępowanie stanowi bowiem swoistą rękojmię przestrzegania przez nie także przepisów ustawy o broni i amunicji. Dotychczasowa postawa życiowa skarżącego znosi jego wiarygodność w tym zakresie w kontekście dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. przyjętego za podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia sprawy i nie daje rękojmi, iż nie wykorzysta broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Nie jest to - zdaniem organu – ocena dowolna, znajduje bowiem odzwierciedlenie w materiale dowodowym. W skardze na powyższą decyzję, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący K. K. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji zarzucając: 1/ naruszenie prawa materialnego, a to art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. polegające na niewłaściwym zastosowaniu powołanego przepisu prawa wskutek przyjęcia, iż nie daje on gwarancji przestrzegania aktualnie obowiązujących przepisów prawa i może użyć broni w sposób określony w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. 2/ naruszenie przepisów postępowania, a to: - art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. polegające na wydaniu decyzji o odmowie wydania pozwolenia na broń palną myśliwską, pomimo niewyjaśnienia w należyty sposób stanu faktycznego sprawy oraz niezebrania i nierozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, - art. 80 k.p.a. polegające na wadliwej ocenie materiału dowodowego sprawy, które to naruszenia miały istotny wpływ na wydaną decyzję. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że brak jest podstaw do uznania, iż może on użyć broni w sposób określony w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Nie zgodził się z twierdzeniami organu II instancji, iż przeciwko jego wnioskowi przemawia fakt uprzedniej karalności za przestępstwo przeciwko mieniu. Podniósł, że w związku z ww. skazaniem nastąpiło już zatarcie skazania, a zatem w świetle prawa jest on osobą niekaraną. Zauważył ponadto, że przy rozpatrywaniu wniosku o udzielenie pozwolenia na broń nie można się powoływać jedynie na fakt skazania wyrokiem skazującym, w takich przypadkach niezbędne jest wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym przez skarżącego czynem, za który został skazany i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które pozwalałoby na zaistnienie obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego (por. wyrok NSA z dnia 9 października 2001 r. sygn. akt III SA 866/02; wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2004 r. sygn. akt III SA 2258/02 LEX nr 158939). W przedmiotowej sprawie – zdaniem skarżącego – organ II instancji w ogóle nie rozważył związku pomiędzy popełnionym w przeszłości przez niego przestępstwem, a cechami jego charakteru, czy jego sposobem życia w kontekście przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Nie jest również zasadny – w jego ocenie – stawiany mu zarzut posiadania negatywnej opinii środowiskowej w miejscu zamieszkania. Brak jest jakichkolwiek dowodów, które potwierdzałyby taki stan rzeczy. W szczególności takim dowodem nie może być notatka służbowa dotycząca rozpytania osób zamieszkałych na terenie Gminy S. Notatka ta nie może mieć żadnego waloru dowodowego. Zarzucił ponadto, że bez przeprowadzenia dowodów w sprawie, twierdzenie, że z ww. notatki wynika, iż większość mieszkańców Gminy S. wyraziła opinie negatywne o nim, jest całkowicie dowolnym i bezpodstawnym ustaleniem. Zdaniem skarżącego nie mogą być również miarodajne w sprawie zeznania świadka L. K. i M. H. Osoby te nie utrzymują z nim żadnych kontaktów, nie spotykają się przy żadnej okazji, świadek H. mieszka w innej miejscowości, oddalonej od jego miejsca zamieszkania o około [...] km. W ocenie skarżącego zeznania tych świadków są tendencyjne, nakierowane wyłącznie zawiścią w stosunku do niego, wynikającą z prowadzenia konkurencyjnej działalności [...]. Ponadto świadkowie ci nie zostali zbadani na okoliczność ich stanu zdrowia, albowiem szczególnie zeznania świadka M. H. mogą świadczyć o chorobliwym podłożu jego awersji do skarżącego. W ocenie skarżącego dokonywanie oceny etyczno-moralnej w kontekście zdarzeń sprzed [...] lat jest nieporozumieniem i próbą uzasadnienia "na siłę" wydanej decyzji. Również popełnione wykroczenia drogowe nie mają związku z wydaniem pozwolenia na broń. Zdaniem skarżącego organ II instancji dopuścił się również naruszenia przepisów postępowania, a to art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. wskutek niewyjaśnienia w należyty sposób stanu faktycznego sprawy oraz niezebrania i nierozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz art. 80 k.p.a. poprzez wadliwą ocenę materiału dowodowego sprawy. Zdaniem skarżącego nie można zgodzić się z opinią środowiskową wyrażoną przez Komendę Powiatową Policji w G., albowiem jest ona błędna, nie poparta żadnymi dowodami. W ocenie skarżącego brak jest jakichkolwiek podstaw do formułowania negatywnej opinii o nim w miejscu jego zamieszkania. Prowadzi [...], jest osobą pracowitą, uczynną, nie nadużywa alkoholu, udziela się społecznie. O jego dobrej opinii w miejscu zamieszkania i poparciu społeczności lokalnej może świadczyć chociażby fakt, iż uzyskał [...] rezultat w wyborach na sołtysa Sołectwa S., jakie odbyły się z początkiem 2007 r. Wszystko to przemawia przeciwko negatywnej opinii KPP w G., która może opierać się na wywiadzie wśród sąsiadów, którym przeszkadza jego gospodarstwo rolne i związane z tym niedogodności. Zwrócił uwagę, że obowiązkiem wydającego opinię środowiskową było wszechstronne zbadanie opinii o nim w miejscu zamieszkania. W tym celu należało wypytać o niego w szerszym gronie osób, w tym w Urzędzie Gminy S., zbadać jego zachowanie w relacjach międzyludzkich, czy stosunek do alkoholu. Niestety wszystkiego tego zabrakło przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, stąd też jawi się ona jako jaskrawo jednostronna i błędna. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o oddalenie skargi uznając, że przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie nastąpiło naruszenie prawa materialnego, jak i procesowego. Podtrzymał w całości argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Dokonując oceny zasadności wniesionej przez K. K. skargi od decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2007 r. Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma uzasadnionych podstaw. W rozpoznawanej sprawie niesporne jest między stronami, że skarżący został prawomocnie skazany za nakłanianie innych osób i pomoc w dokonywaniu [...], zaś wyrok skazujący wobec upływu czasu uległ zatarciu. Sporna jest natomiast ocena, czy czyny tego rodzaju uzasadniają obawę możliwości użycia broni w celu sprzecznym z interesem chronionym ustawą. Jak stwierdzono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2005 r., sygn. akt lI OSK 97/05 (nie publ.), "posiadanie i używanie broni i amunicji stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji administracyjno-prawnej. Oznacza to, że dostęp jednostki do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przemocy, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego (...). Obowiązująca ustawa o broni i amunicji nie przewiduje systemu licencjonowania legalistycznego tj. takiego, w którym uprawnienie do posiadania broni uzyskuje się po spełnieniu określonych warunków; wprowadza natomiast system licencjonowania oportunistycznego, tj. uzależniającego uzyskanie uprawnienia, od stosownej zgody (pozwolenia) właściwego organu Policji w drodze decyzji administracyjnej". Taki system licencjonowania związany jest z samym charakterem prawa do posiadania broni, którego w polskim systemie prawnym nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP. Posiadanie broni jest ściśle reglamentowane, decyzja w sprawie pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego, lecz ma charakter decyzji związanej. Związany charakter decyzji, w formie której wydawane jest pozwolenie na broń, rodzi po stronie ubiegającego się o to pozwolenie obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających jego wydanie. Przesłanki wydania pozwolenia na broń reguluje art. 10 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Z kolei w ust. 3 stwierdza się, że pozwolenie na broń może być wydane w określonych celach, w tym łowieckich. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechne jest stwierdzenie, że decyzja wydana na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji ma charakter decyzji związanej. W powołanym wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2005 r. stwierdzono, że "ustawa o broni i amunicji w art. 10 ust. 1 uzależnia wydanie pozwolenia na broń posługując się konstrukcją zwrotu szacunkowego (zwrotu porównawczego), jako jednego z rodzajów zwrotów ocennych, zwanych też odesłaniami pozaprawnymi (...). Zwrot, o jakim mowa, wyrażony został w formie pojęcia niedookreślonego "okoliczności uzasadniające posiadanie broni. Decyzja wydana na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji jest oczywiście decyzją związaną, ale warunki uwzględnienia żądania strony leżą w sferze celowości (zasadności) działania organów Policji (por. wyrok NSA z dnia 25 marca 2003 r. III SA 1863/01, LEX nr 121778). Osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń powinna przekonać w toku postępowania administracyjnego organy Policji, że zachodzi względem niej "uzasadniona okoliczność", a więc legitymuje się taką cechą odróżniającą ją od ogółu obywateli, że w sposób niewątpliwy i oczywisty zasługuje na posługiwanie się bronią. Wydanie pozwolenia, pomimo braku owej "oczywistości" o odmiennym statusie osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń wypaczyłoby reglamentacyjny charakter regulacji ustawy o broni i amunicji". Organy Policji mają zatem prawo wymagać od osób ubiegających się o wydanie pozwolenia na broń nieskazitelnej postawy, której przejawem jest przede wszystkim poszanowanie porządku prawnego. Powyższe ustalenia dotyczą każdego rodzaju broni, a więc również broni myśliwskiej, gdyż - jak wspomniano - zasady wydawania pozwoleń na broń, niezależnie od jej rodzaju, reguluje ustawa o broni i amunicji. Zasadne, w ocenie Sądu, są jednakże poglądy, według których w warunkach ustawowej reglamentacji wydawania pozwolenia na broń myśliwską podyktowanej względami bezpieczeństwa i porządku publicznego, organy Policji nie mogą dowolnie interpretować przepisów aktów normatywnych regulujących omawianą materię. Mając to na uwadze Sąd doszedł jednak do przekonania, iż w rozpatrywanej sprawie brak jest uzasadnionych podstaw, aby skutecznie zarzucić organom obu instancji, że zastosowały ową dowolność. Z orzecznictwa sądów administracyjnych jednoznacznie wynika, iż uzasadniona obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, dotyczy przewidywanych zachowań posiadacza broni. Może ją uzasadniać dotychczasowe postępowanie danej osoby (np. nadużywanie alkoholu, dopuszczanie się czynów nagannych), czy też ujemne cechy charakteru (nieopanowanie, porywczość, niezrównoważenie psychiczne i inne) (tak m. in. /w:/ wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2005 r., sygn. akt II OSK 128/05, nie publik.). Jednocześnie w orzecznictwie podkreśla się, że umorzenie postępowania, zatarcie skazania czy też upływ czasu od chwili naruszenia normy prawa nie wykluczają negatywnej oceny skarżącego (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2002 r. sygn. akt. III SA 377/01, Lex Nr 126796). W rozpoznawanej sprawie organy Policji nie oparły rozstrzygnięcia na fakcie skazania skarżącego za udział w podpaleniach różnych obiektów, lecz na ocenie czynów, których skarżący dopuścił się. Ocena osoby skarżącego, w kontekście obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, dokonana przez organ - zdaniem Sądu - jest prawidłowa. Organ ocenił charakter czynów, okoliczności ich popełnienia, ich dużą szkodliwość społeczną, niskie pobudki, którymi kierował się skarżący. Pamięć bowiem należy, że skarżący był [...], a więc jednostki, której członkowie w warunkach [...]. Swoim zachowaniem, które zostało starannie zaplanowane, skarżący doprowadził do utraty wiarygodności [...]. Skarżący był inicjatorem podpaleń i zajmował się wynajdywaniem obiektów, albowiem najlepiej znał teren w związku z przynależnością do Koła Łowieckiego. Z uwagi na fakt, że do [...] dochodziło na przestrzeni kilku tygodni, okoliczna ludność żyła w strachu i niepewności. Te wszystkie okoliczności faktyczne niewątpliwie pozwoliły organowi na negatywną ocenę etyczno-moralną skarżącego. A taka ocena przekłada się na istnienie uzasadnionej obawy, o której stanowią przepisy o broni i amunicji, właśnie z uwagi na charakter czynu i popełnienie go przez osobę, która z racji zajmowanej funkcji powinna przychodzić ludziom z pomocą, a nie stwarzać zagrożenie dla ich życia i mienia. Powyższe jednoznacznie wskazuje, że wbrew zarzutom skargi organ wykazał bezpośredni związek między popełnionymi przez skarżącego czynami, jego cechami charakteru i dotychczasowym postępowaniem, które pozwalają na zaistnienie obawy, że skarżący użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego. Ustalenia dokonane przez organ w tym przedmiocie pozostają w obiektywnym i racjonalnym związku z możliwością użycia broni przez skarżącego w celach sprzecznych z porządkiem publicznym. Dla dokonania takiej oceny nie może być obojętny fakt popełnienia przez skarżącego wykroczeń drogowych. Świadczą one bowiem o tym, że skarżący nie przestrzega porządku prawnego i łamanie przez niego norm tego porządku nie ma charakteru jednostkowego. Wbrew zarzutom skargi organy zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Zgodnie z art. 75 k.p.a. w postępowaniu administracyjnym jako dowód można dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Dowodem takim może być zatem notatka służbowa, a ocena tego dowodu dokonana przez organ jest swobodna lecz nie dowolna. Stanowisko funkcjonariusza KPP w G. wynikało z przeprowadzonych z sąsiadami skarżącego rozmów i brak jest podstaw do uznania go za tendencyjne i błędne. Wobec przepytania przez Policję tylu osób, trudno oczekiwać od organów, że będą usilnie poszukiwać osób, które pozytywnie wypowiedzą się o skarżącym, skoro skarżący w toku całego postępowania osób takich nie wskazał. Grono przepytanych osób, w ocenie Sądu, było reprezentatywne, albowiem – co oczywiste – najlepszą wiedzę o danej osobie w warunkach wiejskich mają jej sąsiedzi. Twierdzenia, że sąsiadom przeszkadza [...] skarżącego i dlatego negatywnie wypowiadają się na jego temat, nie znajduje żadnego potwierdzenia. Pamiętać przy tym trzeba, że czyny których dopuścił się skarżący, a także te, w których nie brał udziału, ale były ciągiem pewnej zaplanowanej przez niego akcji, oddziaływały w sposób bezpośredni na lokalną społeczność, która jak słusznie przyjął organ, czuła się sterroryzowana. W takich okolicznościach skarżący zapewne jeszcze długo nie odzyska zaufania osób, które jego postępowanie dotknęło i nie zmienia tego fakt zatarcia jego skazania. Gromadząc materiał dowodowy organ przesłuchał w charakterze świadków osoby, które zgodziły się zeznawać, zaś skarżący uczestniczył w tych przesłuchaniach. Wnioski funkcjonariusza Policji, że inne osoby odmówiły składania zeznań w obawie odwetu, w okolicznościach niniejszej sprawy nie noszą znamion dowolności. Zdaniem Sądu działanie organów Policji było legalne i rzetelne tj. wolne od arbitralności, dające się racjonalnie wyjaśnić okolicznościami faktycznymi konkretnej sprawy, a dokonana ocena nie nosi cech dowolności i nie przekracza dopuszczalnej granicy swobody interpretacji określeń użytych w cytowanej ustawie na tle konkretnego stanu faktycznego. Niewątpliwie organy administracji dokonując oceny przepisów i oceny stanu faktycznego muszą realizować swoje zadania w sposób odpowiadający uzasadnionemu interesowi obywatela, chyba że wchodzi on w konflikt z interesem ogólnym. Z takim właśnie przypadkiem organy obu instancji miały do czynienia w niniejszej sprawie i dokonując oceny materiału dowodowego, podjęły decyzje kierując się celami wskazanymi w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, przedkładając interes społeczny nad interesem strony skarżącej. Reasumując, na podkreślenie zasługuje, iż w ocenie Sądu z całą pewnością od posiadacza broni myśliwskiej wymagać należy nieskazitelnej postawy. Skarżący naruszając obowiązujący ład prawny takiej postawy nie okazał, a więc nie daje on gwarancji przestrzegania przepisów ustawy o broni i amunicji w zakresie nie tylko bezpiecznego posiadania broni palnej, ale również jej używania. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Ponadto Komendant Główny Policji, a wcześniej Komendant Wojewódzki Policji w K., nie dopuścił się - w ocenie Sądu - obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem oparł się na prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Sądu Komendant Główny Policji wydając zaskarżoną decyzję utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie odmawiające skarżącemu wydania pozwolenia na broń palną myśliwską prawidłowo zastosował przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji i z tej przyczyny należy przyjąć, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.