II OSK 1348/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Bujko Sędziowie: Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędzia NSA Leszek Kiermaszek (spr.) Protokolant Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 3 września 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I. C.-W. oraz Z. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 marca 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 1962/07 w sprawie ze skargi I. C.-W. oraz Z. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 marca 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 1962/07 oddalił skargę wniesioną przez I. C. – W. i Z. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd przytoczył następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Burmistrz Miasta Kamień Pomorski decyzją z dnia [...] grudnia 1998 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił I. i Z. W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno – usługowego ( rozbudowę budynków mieszkalnego i gospodarczych ) położonych na działce nr [...] w K. P. przy ulicy [...]. Wojewoda Zachodniopomorski po przeprowadzeniu postępowania w trybie nadzwyczajnym decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] stwierdził nieważność powyższej decyzji. W pisemnych motywach wskazał, że decyzja o pozwoleniu na budowę wydana została na podstawie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która nakładała obowiązek uzgodnienia projektu budowlanego i uzyskania pozytywnej opinii organu Inspekcji Sanitarnej oraz uzyskania zgody właścicieli sąsiednich nieruchomości. Tymczasem projekt nie został uzgodniony z Państwowym Terenowym Inspektorem Sanitarnym w Kamieniu Pomorskim, inwestorzy nie uzyskali również zgody właściciela działki nr [...] przy ulicy [...] ( w aktach znajduje się tylko zgoda T. R.). Wojewoda stwierdził następnie, że usytuowanie w ścianie budynku na granicy działki nr [...] otworów okiennych i drzwiowych ze schodami i balkonem narusza przepis § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. z 1995 r. Nr 10, poz. 46 ze zm.). Ponadto jest to sprzeczne z § 13 tegoż rozporządzenia, z którego wynika konieczność oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Budynek usytuowany na działce nr [...], stanowiącej własność L. K., znajduje się w odległości około 1 m od granicy z działką inwestora nr [...], zaś z planu sytuacyjnego wynika, że odległość budynku od projektowanego obiektu wynosi 0,5 m, a odległość drzwi od granicy również 0,5 m. Przy otworach drzwiowych w rzucie parteru przewidziano schody o szerokości 1 m. Oznacza to, że projektowany obiekt przekracza granicę z działką sąsiednią ( nr [...]). Dodatkowo Wojewoda zauważył, że budynek zaprojektowano na trzech działkach ( nr [...],[...] i [...]), natomiast pozwolenie określa, że inwestycja usytuowana będzie tylko na działce nr [...]. Nadto pozwolenie budowlane stanowiące jedynie o rozbudowie budynku jest sprzeczne z projektem budowlanym, w którym stwierdzono, że należy uzyskać zgodę na częściową rozbiórkę istniejących budynków. W odwołaniu od tej decyzji I. C. – W. i Z. W. zaakcentowali, że budowa została zakończona, stąd decyzja o pozwoleniu na budowę wywołała nieodwracalne skutki prawne. Z kolei za niezrozumiały uznali zarzut organu, iż nie uzyskali zgody L. K., skoro stała się właścicielem gruntu dopiero 2 lata temu. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję podzielił ustalenia i pogląd Wojewody Zachodniopomorskiego, że decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę w sposób rażący narusza art. 35 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, jak również § 12 ust. 4 i § 13 rozporządzenia z 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Dodatkowo stwierdził, że decyzja o pozwoleniu na budowę narusza w sposób rażący art. 35 ust. 1 pkt 1 c i ust. 3 ustawy Prawo budowlane, który nakładał obowiązek sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, a w razie stwierdzenia naruszeń zobowiązywał do nałożenia obowiązku usunięcia wskazanych nieprawidłowości, zaś po upływie terminu – do orzeczenia o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzja z 1998 r. wobec zrealizowania inwestycji wywołała jedynie skutki faktyczne, stąd zasadnie stwierdzono nieważność tej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego I. C. – W. i Z. W. wnosząc o uchylenie powyższej decyzji podnieśli zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 i § 2 kpa przez uznanie, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych i uznanie, że wady tkwiące w decyzji miały charakter rażącego naruszenia. Ponadto zarzucili organowi bezzasadne ustalenie, że budynek przekracza granicę działki inwestora oraz że brak było zgody właściciela działki przy ulicy [...] nr [...] na realizację inwestycji. Organ, którego decyzję zaskarżono, z dotychczasową argumentacją wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę zgodził się z twierdzeniem organów, że decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę w sposób rażący narusza przepisy rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania. Zasadnie uznały organy, że zaprojektowanie otworów okiennych w ścianie budynku w odległości 1 m od ściany istniejącego na działce nr [...] budynku jest sprzeczne z § 12 ust. 4 rozporządzenia, który określa minimalną odległość od granicy z sąsiednimi nieruchomościami na co najmniej 4 m dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi. Taki sposób usytuowania obiektu wyklucza również spełnienie wymogu z § 13 ust. 1 rozporządzenia stanowiącego, iż odległość budynku mającego pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń. W ocenie Sądu pierwszej instancji wady tkwiące w decyzji z 1998 r. miały charakter rażącego naruszenia prawa, które nie może być zaakceptowane jako wydane przez organy praworządnego państwa. Sąd jedynie stwierdził, że ustalenia odnośnie odległości poczynione na podstawie map różnych organów nie są wystarczającym dowodem dla przyjęcia tak daleko idących wniosków, jak to miało miejsce w zaskarżonej decyzji, gdyż mogą być dotknięte wadami, choćby takimi jak wskazane w skardze. Pogrubienie linii obiektu może pociągnąć wrażenie zwiększenia powierzchni obiektu. Sąd pierwszej instancji nie podzielił zasadniczego zarzutu skarżących, że wybudowanie obiektu na podstawie pozwolenia na budowę wywołało nieodwracalny skutek prawny, gdyż w rzeczy samej jest to jedynie skutek faktyczny. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wnieśli I. C. – W. i Z. W.. Powołując się na podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 lipca 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej Ppsa, wyrokowi zarzucili naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a mianowicie : - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w związku z art. 156 § 1 pkt 2 i § 2 Kpa przez nieuwzględnienie skargi w wyniku błędnego uznania, że decyzja Burmistrza Miasta Kamień Pomorski z dnia 16 grudnia 1998 r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa oraz że nie spowodowała nieodwracalnych skutków prawnych, - art. 141 § 4 Ppsa polegające na niewyjaśnieniu w uzasadnieniu wyroku podstawy prawnej rozstrzygnięcia. W oparciu o te zarzuty wnoszący skargę kasacyjną wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor – nie kwestionując ustaleń co do przyjęcia, że usytuowanie otworów okiennych w projektowanym obiekcie wynosi 1 m od ściany budynku na działce sąsiedniej – wskazał, że rozmieszczenie tych otworów w projektowanym obiekcie było identyczne jak w budynku, w miejsce którego miał powstać nowy obiekt. Ówczesny właściciel działki nr [...], tj.: Gmina Kamień Pomorski, akceptował taki sposób zaprojektowania otworów w ścianie budynku. W tej sytuacji, zdaniem kasatora, brak było podstaw do przyjęcia, że decyzja o pozwoleniu na budowę w rażący sposób narusza prawo. Wybudowanie obiektu w oparciu o pozwolenie na budowę, wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji, nie jest skutkiem faktycznym, lecz prawnym. Nieodwracalność skutków prawnych wynika nie tylko z wybudowania obiektu, gdyż kolejnymi skutkami prawnymi były m.in. oddanie budynku do użytkowania, ujawnienie go w księdze wieczystej, zameldowanie przebywających w budynku osób. Odwrócenie tych skutków prawnych nie należy do kompetencji organów administracji publicznej. W tym zakresie autor skargi kasacyjnej przywołał pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 18 listopada 1993 r., sygn. akt III AZP 23/93 (OSNC 1994 r. nr 5, poz. 108), iż zrealizowanie inwestycji na podstawie decyzji o pozwoleniu budowlanym wyłącza dopuszczalność stwierdzenia nieważności takiej decyzji mimo zaistnienia przesłanek z art. 156 § 1 kpa. Dodatkowo wskazał kasator, że zasada trwałości decyzji stanowi istotną wartość w demokratycznym państwie prawa ( tak NSA w wyroku z dnia 26 kwietnia 2005 r., sygn. akt OSK 993/04). Wnoszący skargę kasacyjną podniósł następnie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, na jakich podstawach oparł ocenę, że usytuowanie otworów okiennych w ścianie budynku z naruszeniem § 12 ust. 4 i § 13 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ma charakter rażącego naruszenia prawa. Z uzasadnienia wyroku nie wynika również, czy Sąd pierwszej instancji uznał, że decyzja o pozwoleniu na budowę zawiera także inne wady wymienione w decyzjach organów administracji, a jeśli tak – czy można te wady postrzegać w kategoriach rażącego naruszenia prawa. Utrudnia to, a częściowo nawet uniemożliwia ustosunkowanie się do oceny Sądu oraz wdanie się w merytoryczną polemikę. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga kasacyjna, oparta wyłącznie o podstawę naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, nie jest usprawiedliwiona. Odnośnie oceny zasadności pierwszego wskazanego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w związku z art. 156 § 1 pkt 2 i § 2 Kpa należy przypomnieć, że wymieniony na wstępie przepis stanowi podstawę dla wojewódzkiego sądu administracyjnego do uchylenia zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem stawiając Sądowi pierwszej instancji zarzut naruszenia tego przepisu przez jego niezastosowanie i tym samym nieuwzględnienie skargi należało wykazać, jakich konkretnych naruszeń przepisów postępowania dopuścił się organ administracyjny, które mogły mieć wpływ na finalne rozstrzygnięcie, a których nie dostrzegł Sąd pierwszej instancji w trakcie kontroli legalności zaskarżonego aktu administracyjnego. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną Sąd błędnie zaakceptował stanowisko organu, że decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę rażąco narusza prawo, a nadto że nie wywołała nieodwracalnych skutków. Pomijając już kwestię, że tego rodzaju zarzuty winny być realizowane w ramach podstawy kasacyjnej naruszenia prawa materialnego ( art. 174 pkt 1 Ppsa), to jednak należy stwierdzić, że oba te zarzuty są chybione. O tym, czy naruszenie prawa ma charakter rażący, a więc przybiera postać kwalifikowanego naruszenia prawa decydują skutki, jakie wywołała wadliwa decyzja. Jak trafnie już wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 października 1992 r., sygn. akt V SA 86/92 ( ONSA 1993 r. nr 1, poz. 23) rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa zachodzi wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana, co trafnie dostrzegł i wyeksponował Sąd pierwszej instancji. Strona wnosząca skargę kasacyjną nie kwestionuje, że ściana zaprojektowanego budynku z otworami okiennymi i drzwiowymi została usytuowana w odległości 1,0 m od budynku mieszkalnego na sąsiedniej działce. W stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania przez Burmistrza Miasta Kamień Pomorski decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę budynki zwrócone w stronę granicy ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi winny być sytuowane w odległości co najmniej 4,0 m od granicy działki. Zasada ta wynikała z § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Budownictwa i Gospodarki Przestrzennej z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. z 1995 r. Nr 10, poz. 46 ze zm.). Przepis § 12 ust. 6 wymienionego rozporządzenia dopuszczał co prawda możliwość sytuowania budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej bądź w odległości mniejszej od określonej w ust. 4, lecz nie mniejszej niż 1,5 m od tej granicy pod dwoma jednak warunkami : po pierwsze – uzyskana zostanie pisemna zgoda sąsiada i po drugie – w projekcie zabudowy i zagospodarowania terenu zostanie wykazana możliwość zachowania określonych w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową, a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej. Nie ma potrzeby, czego zresztą autor skargi kasacyjnej nie podnosił, prowadzenia rozważań na temat oceny skutków braku pisemnej zgody ówczesnego właściciela sąsiedniej działki, skoro Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 5 marca 2001 r. sygn. akt P 11/00 ( Dz. U. Nr 17, poz. 207) stwierdził niezgodność § 12 ust. 6 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w zakresie wymogu uzyskania zgody właściciela działki sąsiedniej na usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane ( Dz. U. z 2000 r. nr 106, poz. 1126 ). Bezsporne jest bowiem niezachowanie drugiego warunku, od spełnienia którego możliwe byłoby zaprojektowanie takiego sposobu usytuowania budynku przy granicy działki jak w projekcie budowlanym. Bez znaczenia dla oceny stopnia naruszenia ma podnoszona przez kasatora kwestia, że rozmieszczenie otworów okiennych w projektowanym budynku jest identyczne jak w dotychczasowym. W niniejszym postępowaniu rozważana była zgodność z przepisami zaprojektowanego nowego budynku, nie zaś dotychczasowego. Zgodzić się więc trzeba ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że już sama niezgodność sposobu usytuowania budynku z otworami okiennymi i drzwiowymi przy granicy działki z przepisami § 12 ust. 4 pkt 1 i ust. 6 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, a w konsekwencji także z § 13 ust. 1 tegoż rozporządzenia, stanowi o kwalifikowanej wadliwości decyzji zatwierdzającej taki projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Nie może bowiem ujść z pola widzenia ta istotna okoliczność, że sposób usytuowania zaprojektowanego budynku jest niezgodny nie tylko ze standardowymi warunkami w zakresie sytuowania budynku na działce budowlanej, przewidującymi konieczność zachowania podanej wyżej odległości, ale również z warunkami pozwalającymi na usytuowanie budynku przy granicy. Wnoszący skargę kasacyjną nie zdołał również skutecznie podważyć stanowiska Sądu pierwszej instancji, że zrealizowanie inwestycji (wybudowanie obiektu) nie jest nieodwracalnym skutkiem prawnym, o którym mowa w art. 156 § 2 Kpa. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądowym od dawna ukształtowany jest pogląd, że dany akt administracyjny wywołuje nieodwracalny skutek prawny wówczas, gdy ani przepisy prawa materialnego, ani też przepisy procesowe stanowiące podstawę działania organu administracji publicznej nie czynią danego organu właściwym do cofnięcia lub zniesienia tego właśnie skutku przez wydanie decyzji ( por. w szczególności wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2002 r., sygn. akt I SA 1796/00 – Lex nr 81755, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 kwietnia 1995 r., sygn. akt III ARN 8/95 – OSNAP 1995 r. nr 18, poz. 283, M. Jaśkowska, A. Wróbel – Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, str. 921 ). Zatem przy ocenie nieodwracalności lub odwracalności skutków prawnych konkretnego aktu administracyjnego należy mieć na uwadze zakres właściwości organu oraz jego kompetencję do podjęcia rozstrzygnięcia na drodze administracyjnej. Wbrew odmiennym twierdzeniom kasatora skutki prawne decyzji Burmistrza Miasta Kamień Pomorski pomimo wykonania decyzji ( zrealizowania inwestycji ) mogą zostać zniesione w drodze postępowania administracyjnego. Zasadnie wywiódł Sąd pierwszej instancji, że odwrócenie skutku w postaci udzielonego pozwolenia budowlanego jest prawnie możliwe dla organu administracji publicznej działającego w trybie i na zasadach określonych w przepisach procedury administracyjnej. Ani więc zawiadomienie właściwego organu o zakończeniu budowy i przystąpienie do użytkowania budynku, ani tym bardziej zameldowanie na pobyt stały osób zamieszkujących w tym budynku nie są skutkami, których nie można odwrócić na drodze administracyjnej. Także wpis do księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości, na której wybudowany został budynek objęty pozwoleniem na budowę nie ma takiego charakteru. Formułując taki zarzut błędnie przyjął autor skargi kasacyjnej, że stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę prowadzić będzie do konieczności doprowadzenia terenu do stanu poprzedniego. Ocena w tym zakresie należy już do właściwego organu nadzoru budowlanego. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela więc przywołanego w skardze kasacyjnej poglądu Sądu Najwyższego zawartego w uchwale z dnia 18 listopada 1993 r., sygn. akt III AZP 23/93, że zrealizowanie inwestycji na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę wyłącza dopuszczalność stwierdzenia nieważności tej decyzji mimo zaistnienia przesłanek z art. 156 § 1 Kpa. Orzeczenie to wydane zostało w konkretnej sprawie i tylko w tej sprawie miało charakter wiążący. Wskazać trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny w szeregu późniejszych orzeczeniach zajął odmienne stanowisko, z którym należy się zgodzić ( por. wyrok NSA z dnia 23 listopada 1999 r., sygn. akt IV SA 2144/97). Odnosząc się do ostatniego z postawionych zarzutów, tj. naruszenia art. 141 § 4 Ppsa ponownie stwierdzić przyjdzie, że nie każde naruszenie przepisów normujących postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej stanowić może podstawę kasacyjną, lecz tylko takie, które mogło mieć wpływ i to istotny na wynik sprawy. Zatem stawiając taki zarzut autor skargi kasacyjnej winien wykazać, że gdyby nie doszło do naruszenia przepisów, to orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego byłoby odmienne. W rozpoznawanej sprawie kasator zasadnie podniósł, że pisemne motywy zaskarżonego wyroku nie w pełni odpowiadają konstrukcji prawidłowego uzasadnienia. Przepis art. 141 § 4 Ppsa istotnie wymaga, by uzasadnienie wyroku zawierało – oprócz innych elementów – także wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a w tym zakresie pisemne umotywowanie wydanego przez Sąd pierwszej instancji wyroku nie zawiera szczegółowych rozważań. Jednakże wobec niezakwestionowania w sposób skuteczny, że decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, na skutek niezgodnego z przepisami sposobu usytuowania budynku ścianą z otworami okiennymi i drzwiowymi zwróconymi w stronę granicy z działką sąsiednią z tego powodu w sposób rażący narusza prawo ( przepisy techniczno – budowlane ), a ponadto, że decyzja ta nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych, wskazane uchybienie nie mogło wywrzeć wpływu na finalny wynik postępowania przed Sądem pierwszej instancji. W konsekwencji dla ostatecznego wyniku tej sprawy nie ma również znaczenia podnoszona okoliczność, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wypowiedział się w sposób jednoznaczny, czy mają charakter rażącego naruszenia prawa dalsze wadliwości decyzji o pozwoleniu na budowę, na które wskazał organ administracji w zaskarżonej decyzji. Z tych wszystkich względów wobec braku podstaw branych pod rozwagę z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.