I SA/Sz 822/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędzia WSA Alicja Polańska, Protokolant Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2008 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany postanowienia w sprawie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oddala skargę Pismem z dnia 1 marca 2006 r. (uzupełnionym pismami z 8 i 20 marca 2006 r.) B. B. wystąpił z wnioskiem o udzielenie interpretacji do zakresu zastosowania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, przedstawiając jednocześnie stan faktyczny, z którego wynika, iż w kupił działkę o powierzchni 1,399 ha położoną w B.. Następnie, działkę tę podzielił na 10 mniejszych działek, z których większość zamierzał sprzedać. Działki te w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczone były pod budownictwo mieszkaniowe. Na tle takiego stanu faktycznego podatnik sformułował pytanie, czy przy sprzedaży ww. działek powinien odprowadzić, jako osoba fizyczna, podatek od towarów i usług i w jakiej wysokości. Jednocześnie podatnik wskazał, że, w jego ocenie, sprzedaż przedmiotowych działek nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Postanowieniem z dnia [...] o nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. uznał przedstawione przez B. B. stanowisko za niezgodne z prawem, wskazując jednocześnie, że zdaniem organu, w świetle art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz.535 ze zm.), czynności podjęte przez wnioskodawcę w opisanym we wniosku stanie faktycznym, stanowią działalność gospodarczą, wykonywaną w sposób częstotliwy, co oznacza, iż sprzedaż działek gruntu przeznaczonego pod zabudowę będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Organ pierwszej instancji wskazał też, że na podstawie art. 41 ust. 1 ww. ustawy, sprzedaż działek podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług według stawki podstawowej 22%, przy jednoczesnym braku możliwości zastosowania zwolnienia podmiotowego, o którym mowa w art. 113 ust. 1 i 9 ustawy, co wynika z art. 113 ust.1 i 9 pkt 1 lit. d) ustawy o podatku od towarów i usług. Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. nie zgodził się również ze stwierdzeniem wnioskodawcy, że fakt sprzedaży powyższych działek, po upływie 5 lat od nabycia wskazuje, że podatek od towarów i usług nie powinien być w tym wypadku naliczany. Nie zgadzając się z taką interpretacją obowiązujących przepisów B. B. złożył zażalenie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zmianę udzielonej informacji o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego. Uzasadniając swoje żądanie podatnik wskazał, że w świetle art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku towarów i usług, nie można go uznać za producenta, handlowca, usługodawcę czy osobę wykonującą wolny zawód. Podnosząc zarzuty w tym zakresie, strona wskazała na definicje pojęć "handlowiec" i "kupiec", zawarte w Słowniku Języka Polskiego PWN, które w jej ocenie, nie obejmują sytuacji zakupu działki i jej częściowej sprzedaży po 8 latach. Strona wskazała również na brak jednoznacznej definicji pojęcia "częstotliwość", jak również na przepisy ustaw: o swobodzie działalności gospodarczej oraz o podatku dochodowym od osób fizycznych, które z pojęcia "przedsiębiorca" wyłączają osoby fizyczne dokonujące podziału gruntu i jego sprzedaży w częściach. Dyrektor Izby Skarbowej w S. po rozpatrzeniu zażalenia oraz przeanalizowaniu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, decyzją z dnia [...] o nr [...] odmówił zmiany zaskarżonego postanowienia. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy, po przytoczeniu stosownych przepisów wskazał, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług stanowią, że podstawową grupą podatników podatku od towarów i usług są podmioty, które w sposób profesjonalny zajmują się obrotem gospodarczym, realizując go w sposób zorganizowany i ciągły. Z tym, że ustawodawca rozszerzył krąg podmiotów objętych zasięgiem ww. ustawy również na jednostki, które dokonują określonych czynności sporadycznie, jednak w okolicznościach wskazujących na zamiar ich wykonywania w sposób częstotliwy. Tym samym, czynności co do których sprzedawcy można przypisać zamiar ich wykonywania w sposób częstotliwy, należy uznać za działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ww. ustawy. W dalszym ciągu uzasadnienia swojej decyzji organ odwoławczy przytoczył także art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. d) ustawy o podatku od towarów i usług, który stanowi, że zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9 nie stosuje się do (...) podatników dokonujących dostaw terenów budowlanych oraz przeznaczonych pod zabudowę. Następnie, wobec braku w ustawie o podatku od towarów i usług definicji słowa "częstotliwy", po przytoczeniu znaczeniem tego słowa w języku polskim, organ odwoławczy wskazał, że, mając na uwadze przepisy ustawy o podatku od towarów i usług, stwierdzić należy, że działalnością gospodarczą jest nawet jednorazowo wykonana czynność, jeżeli wiąże się z nią zamiar podatnika wykonywania jej w sposób częstotliwy. Zatem, mając na uwadze przedstawiony przez podatnika stan faktyczny, z którego wynikało, że podzielił on zakupiony w 1997 r. grunt na 10 działek przeznaczonych pod zabudowę, z których większość zamierzał zbyć, jako zasadne należało ocenić stanowisko organu pierwszej instancji, iż sprzedaż przedmiotowych działek stanowić będzie działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 powołanej ustawy. Podaje przy tym , iż nie jest żadną z osób, do których adresowana jest treść cytowanego art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Jednocześnie, Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że podatnik wyraźnie wskazał, że dokonał zakupu gruntu przeznaczonego pod zabudowę, następnie podjął działania, zmierzające do podziału posiadanego gruntu i podzielił go na 10 działek, wskazując jednocześnie, że, dokonując zakupu przedmiotowego gruntu, miał zamiar zrealizowania we własnym zakresie inwestycji mieszkaniowej i sprzedaży domków jednorodzinnych w zabudowie szeregowej. Dopiero w wyniku zmiany planów inwestycyjnych, przedmiotem sprzedaży stały się poszczególne działki budowlane. Ponadto, organ odwoławczy wskazał na wyjaśnienia strony zawarte w piśmie z dnia 8 marca 2006 r., gdzie podatnik wskazał, że przeznaczone do sprzedaży nieruchomości stanowią grunt przeznaczony pod budownictwo mieszkaniowe, leżący na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Reasumując, organ odwoławczy stanął więc na stanowisku, że podjęte przez B. B. czynności związane z podziałem i sprzedażą 10 działek gruntu przeznaczonego pod zabudowę wskazują, iż działalność ta będzie wykonywana, stosownie do regulacji art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, w sposób częstotliwy. Z tego też względu organ odwoławczy za zasadna uznał konkluzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w M., zawartą w zaskarżonym postanowieniu z dnia 24 kwietnia 2006 r., iż wyżej opisane czynności niewątpliwie spełniają wymogi do uznania ich w świetle cytowanych przepisów za działalność gospodarczą, a zatem sprzedaż opisanych nieruchomości stanowić będzie profesjonalny obrót gospodarczy, w związku z czym znajdzie zastosowanie przepis art. 41 ust. 1 omawianej ustawy i czynności te będą opodatkowane podatkiem od towarów i usług według stawki 22%. Przy czym, jak podkreślił organ odwoławczy, z uwagi na wykazany zamiar dokonywania sprzedaży w sposób częstotliwy, wnioskodawca nabędzie status podatnika podatku od towarów i usług już w momencie dokonania pierwszej transakcji, co rodzi obowiązek uprzedniego złożenia we właściwym organie podatkowym zgłoszenia rejestracyjnego w zakresie podatku od towarów i usług VAT-R, na zasadach określonych w art. 96 ust.1 ustawy o podatku od towarów i usług, zgodnie z którym podmioty, o których mowa w art. 15, są obowiązane, przed dniem wykonania pierwszej czynności określonej w art. 5, złożyć naczelnikowi urzędu skarbowego zgłoszenie rejestracyjne. Organ odwoławczy podzielił także stanowisko Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. w kwestii braku możliwości zastosowania w rozpatrywanej sprawie zwolnienia przedmiotowego, określonego w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, zgodnie z którym od podatku zwalnia się jedynie dostawę terenów niezabudowanych, innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę oraz z art. 113 ust. 1 i 9 ustawy, gdyż ich zastosowanie wyłącza norma art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. d) powołanej ustawy. Poza tym, mając na uwadze, że przedmiotowe działki są bez wątpienia niezabudowanymi gruntami budowlanymi, organ odwoławczy zaakceptował także stanowisko organu podatkowego pierwszej instancji, iż ustawodawca wykluczył możliwość stosowania definicji "towarów używanych" do działek gruntu. Mając na uwadze powyższe Dyrektor Izby Skarbowej w S. stwierdził prawidłowość udzielonej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. interpretacji co do sposobu i zakresu zastosowania prawa podatkowego. Podatnik nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, w której podtrzymał swoje stanowisko i zarzuty zawarte w zażaleniu na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia [...] Ponadto, skarżący podkreślił, że w przedmiotowej sprawie dla ustalenia, czy sprzedaż działek gruntu przeznaczonego pod zabudowę w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, stanowi czynność opodatkowaną podatkiem od towarów i usług, konieczne jest zbadanie, czy dokonując sprzedaży strona działa jako podatnik podatku od towarów i usług. W myśl bowiem art. 2 VI Dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstwa Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, dostawa towarów i świadczenie usług na terytorium kraju wykonywane za wynagrodzeniem podlegają opodatkowaniu pod warunkiem, że są wykonywane są przez podatnika występującego w takim charakterze. Natomiast, do stwierdzenia, czy dokonujący sprzedaży gruntu występuje w charakterze podatnika konieczne jest ustalenie, czy sprzedając działki prowadzi działalność gospodarczą, tj. zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. wykonuje ww. czynności w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania w sposób częstotliwy. W ocenie skarżącego, okoliczności sprzedaży wskazują na brak zamiaru wykonywania takich czynności w sposób częstotliwy, a sam fakt, że strona sprzedaje odrębnie wydzielone działki gruntu nie stanowi podstawy do uznania, że wykonuje działalność gospodarczą. Podatnik podnióśł również, że sprzedaż spornych działek gruntu dokonywana była z majątku prywatnego, nie związanego z żadną działalnością gospodarczą, bez zamiaru dokonywania podobnych czynności w przyszłości, z kolei przyjęcie wyrażonego w zaskarżonej decyzji poglądu prowadziłoby do absurdalnego, zdaniem strony, wniosku, że osoba fizyczna nieprowadząca działalności gospodarczej, dokonująca sprzedaży poszczególnych składników swojego prywatnego majątku (w szczególności nieruchomości), prowadzi działalność gospodarczą. Takie stanowisko, zdaniem podatnika, byłoby sprzeczne zarówno z ustawą z dnia 11 marca 2004 r. jak i celami VI Dyrektywy oraz prowadziłoby do nieuzasadnionego zróżnicowania sytuacji prawnopodatkowej podmiotu dokonującego sprzedaży jednej jednostki ewidencyjnej gruntu i podmiotu, który w analogicznych warunkach dokonuje sprzedaży tego gruntu po podziale. Dodatkowo B. B. wskazał, że sprzedaż działek gruntu przeznaczonych pod zabudowę została opodatkowana podatkiem od towarów i usług dopiero mocą ustawy z dnia 11 marca 2004 r., obowiązującej od dnia 1 maja 2004 r., wobec czego, w jego ocenie, niedopuszczalne jest stosowanie ww. ustawy do okoliczności, które zaistniały przed datą jej wejścia w życie. Dyrektor Izby Skarbowej w S. w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) Sąd dokonuje kontroli zgodności ostatecznych decyzji administracyjnych z prawem. Niezgodność z prawem może dotyczyć zarówno naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, jak też procesowego, jeżeli to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku stwierdzenia powyższych naruszeń Sąd orzeka o uchyleniu zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z art. 134 § 1 ww. ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji ostatecznej, dokonana według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, doprowadziła do stwierdzenia, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest prawidłowe określenie statusu B. B. jako podatnika podatku od towarów i usług w zakresie dokonywania przez niego czynności sprzedaży działek gruntu przeznaczonego pod zabudowę. W myśl art. 2 pkt 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) za towary uznaje się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty. Zgodnie natomiast z art. 5 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, opodatkowaniu tym podatkiem podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terenie kraju. Podatnikami, zgodnie z art. 15 ust. 1, są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat tej działalności. Z kolei przepis art. 15 ust. 2 ww. ustawy, formułuje definicję działalności gospodarczej, stosowaną na gruncie podatku od towarów i usług. Zgodnie z brzmieniem tegoż przepisu, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Powyższe przepisy wskazują zatem, że podatnikami są podmioty, które w sposób profesjonalny zajmują się obrotem gospodarczym, realizując go w sposób zorganizowany i ciągły, ale również jednostki, które dokonują określonych czynności sporadycznie, jednak w okolicznościach wskazujących na zamiar ich wykonywania w sposób częstotliwy. Tym samym, czynności, co do których sprzedawcy można przypisać zamiar wykonywania ich w sposób częstotliwy, należy uznać za działalność gospodarczą w rozumieniu cytowanego art. 15 ust. 2 ww. ustawy. Przepis art. 113 ust. 13 pkt 1lit. d) ustawy stanowi, że zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9 nie stosuje się do (...) podatników dokonujących dostaw terenów budowlanych oraz przeznaczonych pod zabudowę. Zgodnie ze stanem faktycznym przedstawionym w zapytaniu skarżącego, B. B. dokonał w 1997 r. zakupu gruntu przeznaczonego pod zabudowę, a następnie podjął działania zmierzające podziału posiadanego gruntu i podzielił go na 10 działek. Jak wskazał podatnik, pierwotnie miał on zamiar zrealizowania na ww. gruncie, we własnym zakresie, inwestycji polegającej na budowie mieszkań i domów w zabudowie szeregowej i sprzedaży tych nieruchomości. Ostatecznie jednak, podatnik zdecydował się na sprzedaż działek przeznaczonych pod budownictwo mieszkaniowe, które znajdują się na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Mając na uwadze powyższe stwierdzić zatem należy, że podjęte przez B. B. czynności związane z podziałem i sprzedażą 10 działek gruntu przeznaczonego pod zabudowę wskazują, iż działalność ta będzie wykonywana, stosownie do regulacji cyt. wyżej art. 15 ust. 2 ustawy, w sposób częstotliwy. W świetle powyższego zaaprobować należy stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie, opisane czynności niewątpliwie spełniają wymogi do uznania ich, w świetle cytowanych przepisów za działalność gospodarczą. Przy czym, jak trafnie wskazał organ odwoławczy, podniesione przez skarżącego zarzuty, iż nie jest handlowcem, producentem ani żadną z osób, wymienionych w art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, nie mają wpływu na kwestie opodatkowania podatkiem od towarów i usług wykonywanych czynności dostawy gruntów przeznaczonych pod zabudowę. Przy czym, mając na uwadze, że przedmiotem złożonego zapytania jest grunt przeznaczony pod budownictwo mieszkaniowe, zasadnie uznano, iż sprzedaż ww. nieruchomości stanowić będzie profesjonalny obrót gospodarczy, w związku czym znajdzie zastosowanie przepis art. 41 ust. 1 ustawy o VAT i czynności te będą opodatkowane podatkiem od towarów i usług według stawki 22%. Podzielić także należy stanowisko organu odwoławczego w kwestii braku możliwości zastosowania przez skarżącego zwolnienia przedmiotowego, określonego w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, godnie z którym od podatku zwalnia się jedynie dostawę terenów niezabudowanych, innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę oraz niemożności zastosowania zwolnień podmiotowych określonych w art. 113 ust. 1 i 9, gdyż nie mają one zastosowania do podatników dokonujących dostaw terenów budowlanych oraz przeznaczonych pod zabudowę. Za prawidłową uznać także należy dokonaną przez organ podatkowy interpretację przepisów dotyczących towarów używanych, bowiem zgodnie z art. 43 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług "towarami używanymi" są budynki i budowle lub ich części - jeżeli od końca roku, w którym zakończono budowę tych obiektów minęło co najmniej 5 lat i pozostałe towary, z wyjątkiem gruntów, których okres używania przez dokonującego ich dostawy, wyniósł co najmniej pół roku. Jeżeli chodzi o podniesione w skardze zarzuty, dotyczących tego, że będący przedmiotem dostawy grunt stanowi majątek prywatny podatnika, wskazać jednak należy, że bezspornym jest, że skarżący nabył przedmiotowe grunty z zamiarem prowadzenia działalności gospodarczej, polegającej na budowie i sprzedaży nieruchomości, a zatem fakt, że plany podatnika zmieniły się i następnie postanowił on sprzedać opisane grunty, po uprzednim dokonaniu ich podziału na 10 mniejszych działek, wskazuje, że spełniony został warunek do uznania spornej czynności za działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, a okoliczność, że będący przedmiotem dostawy grunt stanowi majątek prywatny podatnika pozostaje bez znaczenia, tylko bowiem majątek nabywany na własne potrzeby, a nie z przeznaczeniem do działalności, a następnie jego sprzedaż jednemu lub wielu nabywcom z zyskiem lub nie, nie może być uznana za działalność gospodarczą (handlową) ze skutkiem w postaci uznania osoby dokonującej tych czynności za podatnika podatku od towarów i usług. Odnosząc się natomiast do zarzutu podatnika, iż w sprawie zastosowano przepis ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, która weszła w życie 1 maja 2004 r., stwierdzić należy, że nie jest on zasadny albowiem pomimo, że opisane w zapytaniu okoliczności zakupu i podziału gruntu zaistniały przed datą wejścia w życie tej ustawy, to, jak wynika z treści złożonego przez skarżącego wniosku z dnia 1 marca 2006 r., zamierza on sprzedać działki po dniu 1 maja 2004 r., a zatem pod rządami ustawy o VAT z 11 marca 2004 r. Tym samym, udzielona interpretacja o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego dotyczy stanu prawnego obwiązującego w dniu zaistnienia tego zdarzenia. Jeżeli chodzi o zarzuty, dotyczące naruszenia przepisów VI Dyrektywy Rady UE z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów państw członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa opodatkowania (Dz. U UE. L.77.145.1) wskazać należy, że VI Dyrektywa Rady jest jedynie aktem, do którego prawo poszczególnych państw ma być dostosowane, a jej regulacje w sposób wyraźny rozróżniają operacje realizowane przez podatnika na takie, które dokonuje on pod tytułem prywatnym oraz takie, które dokonuje prowadząc działalność gospodarczą, a z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Także z orzecznictwa ETS wynika, że sam zamiar prowadzenia działalności gospodarczej, potwierdzony obiektywnymi dowodami, przesądza o potrzebie traktowania danego podmiotu, jako podatnika nawet wtedy, gdy przewidywana działalność gospodarcza nie zostanie zrealizowana ( por. orzeczenie ETS z 8 czerwca 2000 r., Lex Polonica nr 367656, w sprawie C-400/98 pomiędzy Finanzamt Goslar a Brigitte Beritshol). Natomiast, co do wyroków Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, powołanych złożonej skardze, stwierdzić należy, że wydawane są one w indywidualnych sprawach na tle konkretnego stanu faktycznego i wiążą tylko strony - podmioty danej sprawy, wskazując jedynie kierunek wykładni przepisów prawa wspólnotowego. Z tym, że pamiętać należy Europejski Trybunał Sprawiedliwości wielokrotnie podkreślał w swym orzecznictwie, że zamiar prowadzenia działalności gospodarczej powiązany z zakupami dokonanymi w tym celu, nadaje podmiotowi status podatnika VAT, już nawet w fazie poczynienia czynności przygotowawczych (...) (por. orzeczenia: ETS w sprawie C-268/83 pomiędzy D.A.Rompleman i E.A.Rompleman Van Deelen/Minster van Finansien (Holandia) oraz w sprawie INZO/Belgia (cyt. za VI Dyrektywa VAT pod red. K. Sachsa s. 440,442). W tym stanie rzeczy, nie znajdując podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja ostateczna nie odpowiada przepisom prawa materialnego, jak też podstaw do stwierdzenia, że wydana została z naruszeniem przepisów postępowania podatkowego w stopniu, co najmniej, mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy orzec należało o oddaleniu skargi, jako nieuzasadnionej na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).