I SA/Rz 975/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Bożena Wieczorska Sędziowie NSA Maria Piórkowska WSA Kazimierz Włoch /spr./ Protokolant sek.sąd. Małgorzata Paśko po rozpoznaniu w Wydziale I Finansowym w dniu 11 marca 2008r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2007r. nr [...] w przedmiocie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] sierpnia 2007r. nr [...], 2) określa, że decyzja oraz postanowienie wymienione w punkcie I nie mogą być wykonane do chwili uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego M. R. kwotę 757 (słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Podatnik M. R. złożył w dniu (...) czerwca 2007r. wniosek do Urzędu Skarbowego o udzielenie interpretacji co do zakresu i sposobu stosowania prawa podatkowego, w kwestii opodatkowania prowadzonej działalności gospodarczej podatkiem liniowym wg stawki 19%. Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że Podatnik w okresie od 20 lipca 1998 r. do 12 kwietnia 2007r. prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą, której przedmiotem były usługi transportowo-towarowe, eksport-import, handel artykułami przemysłowymi i usługi budowlane. Działalność ta opodatkowana była na zasadach ogólnych wg progresywnej skali podatkowej. Podatnik podał, iż w okresie od 31 maja 2002 r. do 12 kwietnia 2007r. tj. do dnia likwidacji działalności nie uzyskiwał żadnych przychodów z tej działalności w związku z tym, iż działalność ta pozostawała zawieszona. Fakt ten zgłoszony został do właściwego wg miejsca zamieszkania Urzędu Skarbowego. W dniu 18 kwietnia 2007r. Podatnik zarejestrował jednoosobową działalność gospodarczą, której przedmiotem jest: rozbiórka i burzenie obiektów budowlanych, roboty ziemne, wznoszenie kompletnych budynków i budowli lub ich części, inżynieria lądowa i wodna, wykonywanie instalacji budowlanych, wykonywanie robót budowlanych wykończeniowych, transport drogowy towarów, transport lądowy pasażerski, sprzedaż detaliczna pojazdów samochodowych. W dniu 18 kwietnia 2007r. Podatnik złożył oświadczenie o wyborze opodatkowania dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej na zasadach określonych w art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tj. podatkiem liniowym wg stawki 19 % Przedstawiając własne stanowisko w sprawie podatnik podał, iż fakt, że w jednym i tym samym roku podatkowym prowadzona była działalność gospodarcza na zasadach ogólnych wg skali podatkowej, która w trakcie roku została zlikwidowana, a następnie została zarejestrowana nowa działalność gospodarcza nie wyklucza możliwości opodatkowania tejże działalności podatkiem liniowym, z uwagi na fakt iż uprzednio prowadzona działalność gospodarcza pozostawała zawieszona do dnia jej likwidacji, a ponadto są to dwie różne działalności gospodarcze różniące się nie tylko zakresem ale również miejscem prowadzenia. Naczelnik Urzędu Skarbowego, po dokonaniu oceny stanu faktycznego przedstawionego we wniosku i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia, postanowieniem z dnia (...) sierpnia 2007r. znak: (...) uznał, iż stanowisko Wnioskodawcy w ww. kwestii jest nieprawidłowe Organ I instancji stwierdził, iż w myśl art. 9a ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z zastrzeżeniem ust. 3 podatnicy mogą wybrać sposób opodatkowania dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej na zasadach określonych w art. 30c i w tym przypadku są zobowiązani do złożenia właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego pisemnego oświadczenie o wyborze tego sposobu opodatkowania do dnia 20 stycznia roku podatkowego, a jeżeli podatnik rozpoczyna prowadzenie działalności gospodarczej w trakcie roku podatkowego - do dnia poprzedzającego dzień rozpoczęcia tej działalności nie później jednak niż w dniu uzyskania pierwszego przychodu. Jednakże przewidziana przez ustawodawcę możliwość wyboru sposobu opodatkowania podatkiem liniowym wg 19 % w ciągu roku podatkowego ograniczona jest do określonej grupy podatników tj. podatników rozpoczynających w trakcie roku podatkowego prowadzenie działalności gospodarczej. Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, iż poprzez likwidację działalności gospodarczej w trakcie roku, opodatkowanej na zasadach ogólnych i ponowne jej zarejestrowanie w tym samym roku nie oznacza rozpoczęcia prowadzenia działalności gospodarczej w trakcie roku podatkowego. W związku z tym w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania termin do złożenia oświadczenie o wyborze opodatkowania podatkiem liniowym wg stawki 19% na który powołuje się Wnioskodawca tj. do dnia poprzedzającego dzień rozpoczęcia prowadzenia działalności, nie później jednak, niż w dniu uzyskania pierwszego przychodu, gdyż Wnioskodawca nie rozpoczął prowadzonej działalności w trakcie roku. Chcąc zatem dokonać opodatkowania swoich przychodów podatkiem liniowym wg stawki 19 % był zobowiązany do złożenia stosownego oświadczenia o wyborze formy opodatkowania w terminie "ogólnym" tj. do dnia 20 stycznia roku podatkowego. W zażaleniu na powyższe postanowienie podatnik zarzucił, iż żaden przepis prawa nie stanowi, że wybór danej formy opodatkowania poczyniony wcześniej, a zwłaszcza w poprzednich latach podatkowych, obowiązuje na cały rok podatkowy bez względu na zaistniałe okoliczności faktyczne. Stanowisko Naczelnika Urzędu Skarbowego z którego wynika, że gdyby Wnioskodawca do dnia 20 stycznia złożył stosowne oświadczenie o wyborze formy opodatkowania to miałby prawo do stosowania 19 % stawki podatku liniowego nie zasługuje na uznanie, gdyż brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych które miałyby leżeć u źródeł takiego stanowiska. W ocenie podatnika prawidłowe jest stanowisko zgodnie z którym w przypadku prowadzenia jednoosobowej działalności gospodarczej można w jednym i tym samym roku podatkowym prowadzić określoną działalność gospodarczą i rozliczać się wg skali podatkowej, a następnie kończąc - wyrejestrowując tę działalność zarejestrować nową i na jej gruncie uzyskać prawo do opodatkowania na zasadzie podatku liniowego. Nie ma przy tym znaczenia kiedy nowa działalność zostaje rozpoczęta (może to mieć miejsce również po 20 stycznia danego roku). Istotnym jest bowiem jedynie, że jest to nowa niezależna od dotychczasowej działalność gospodarcza, jak również i to, aby oświadczenie o wyborze opodatkowania na zasadzie podatku liniowego złożyć w przepisowym terminie tj. nie później niż do dnia uzyskanie pierwszego przychodu. Podatnik zarzucił iż stanowisko przyjęte przez Naczelnika Urzędu Skarbowego nie znajduje konkretnej podstawy prawnej i nie daje się pogodzić z zasadą wolności prowadzenie działalności gospodarczej oraz zasadą równości obywateli (podmiotów gospodarczych) wobec prawa sankcjonując tym samym prawo do podatku liniowego tylko dla tych którzy rozpoczynają prowadzenie działalności gospodarczej po raz pierwszy, a odbierając to prawo tym którzy podjęli kolejną działalność gospodarczą tylko z tego powodu, że uczynili to w tym samym roku podatkowym, w którym zakończyli poprzednią działalność. Po rozpoznaniu dowołania podatnika Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia (...) października 2007r. nr (...) odmówił zmiany zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu powołując się na przepisy art. 9a ust. 1 i 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podał iż dochody osiągnięte przez podatników z pozarolniczej działalności gospodarczej są opodatkowane na zasadach określonych w art. 27 ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 chyba, że podatnicy złożą właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego pisemny wniosek lub oświadczenie o zastosowaniu form opodatkowania określonych w ustawie o zryczałtowanym podatku dochodowym. Podatnicy, z zastrzeżeniem ust. 3, mogą wybrać sposób opodatkowania dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej na zasadach określonych w art. 30c. W tym przypadku są zobowiązani do złożenia właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego do dnia 20 stycznia roku podatkowego pisemnego oświadczenia o wyborze tego sposobu opodatkowania, a jeżeli podatnik rozpoczyna prowadzenie działalności gospodarczej w trakcie roku podatkowego - do dnia poprzedzającego dzień rozpoczęcia tej działalności, nie później jednak niż w dniu uzyskania pierwszego przychodu. Oznacza to, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, iż termin do którego podatnik może złożyć oświadczenie o wyborze formy opodatkowania ustawodawca uzależnił od tego czy dany podatnik rozpoczyna w trakcie roku podatkowego prowadzenie działalności gospodarczej, czy też następuje jej kontynuacja. Zdaniem organu odwoławczego Podatnik M.R. nie jest podatnikiem rozpoczynającym prowadzenie działalności gospodarczej w roku podatkowym gdyż za takiego należy uznać jedynie podatnika, który w poprzednim roku podatkowym nie prowadził działalności gospodarczej. Dokonanie przez podatnika w przedmiotowej sprawie w dniu 12 kwietnia 2007r. likwidacji prowadzonej działalności gospodarczej, a następnie ponowne jej zarejestrowanie w trakcie roku podatkowego w poszerzonym zakresie nie można traktować jako rozpoczęcie prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w rozumieniu ww. art. 9a ust. 2 ustawy, bowiem źródło przychodów pozostaje bez zmian i jest nim pozarolniczą działalność gospodarcza. Zgodnie powyższym M.R. jako podatnik kontynuujący działalność gospodarczą, aby dokonać skutecznego wyboru opodatkowania podatkiem liniowym na 2007r. zobowiązany był do złożenia stosownego oświadczenia o zmianie formy opodatkowania dochodów, w nieprzekraczalnym termie do 20 stycznia roku podatkowego. Natomiast złożone w dniu 18 kwietnia 2007r. ."oświadczenie dotyczące wyboru opodatkowania w 2007r. na podstawie art. 30c ww. ustawy pozbawione było podstaw prawnych i nie mogło być prawnie skuteczne w 2007r. W związku z tym dochody z tytułu prowadzonej w 2007r. działalności gospodarczej podlegać będą opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tj. według przyjętych wcześniej zasad zgodnie z art. art. 9 ust. 4 ww. ustawy W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie podatnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającego ją postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego, zrzucając zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego tj. przepisu art. 9a pdof. polegające na przyjęciu iż przepis ten dla jego zastosowania a tym samym możliwości wyboru liniowej stawki podatku dochodowego, wymaga bądź to złożenia przez podatnika stosownego oświadczenia do dnia 20 stycznia bądź złożenia tego oświadczenia nie później niż w dniu uzyskania pierwszego przychodu przy czym ta ostatnia możliwość dotyczy jedynie podatników, którzy w poprzednim roku podatkowym nie prowadzili działalności gospodarczej. Autor skargi wywodzi, iż stanowisko przyjęte przez organy skarbowe jest wyrazem daleko idącej nadinterpretacji i nie znajduje oparcia w przepisach prawa gdyż zakłada, iż bez względu na zaistniałe okoliczności faktyczne i ewentualną zmianę w statusie podatnika obowiązany jest on w danym roku podatkowym do zastosowania określonego reżimu podatkowego. Uzasadnia, iż pogląd taki stanowi podważenie prawa podatnika do wyboru określonej formy opodatkowania wraz z faktycznym rozpoczęciem prowadzenia określonej działalności gospodarczej. W ocenie podatnika fakt iż źródło przychodów podatnika pozostaje niezmienione (pozarolnicza działalność gospodarcza) nie może prowadzić do wniosku o kontynuacji działalności gospodarczej w sytuacji gdy zmianie uległy zarówno przedmiot prowadzonej działalności (zakres działalności znacznie szerszy niż poprzednio) jak i siedziba przedsiębiorstwa. Ponadto niezmienność źródła przychodów nie przesądza o tym czy mamy do czynienia z nową czy też dotychczasową działalnością gospodarczą. Autor skargi podkreśla również, iż przy przyjęciu za słuszną wykładni art. 9a pdof proponowanej przez organy podatkowe polegającej na stwierdzeniu, iż podatnikiem rozpoczynającym działalność gospodarczą jest jedynie podatnik, który w poprzednim roku podatkowym działalności nie prowadził, należałoby konsekwentnie uznać, co zdaniem autora skargi jest nie do przyjęcia, iż warunkiem opodatkowania podatkiem liniowym w roku 2007, w przypadku gdy podatnik wcześniej już prowadził działalność opodatkowaną na zasadach ogólnych, jest to aby ta wcześniejsza działalność została zakończona jeszcze w roku 2005. Jedynie taki podatnik spełnia bowiem warunki wymagane zgodnie z przyjętą przez organa skarbowe interpretacją art. 9a ustawy pdof. Na poparcie tezy o prawidłowości stanowiska podatnika przedstawionego we wniosku o interpretację, autor skargi powołuje się na stanowiska przyjęte przez Izby Skarbowe w Bydgoszczy, Warszawie oraz Gdańsku, nie wyłączające możliwości opodatkowania podatkiem liniowym dochodów z działalności gospodarczej uruchomionej po uprzednim jej zakończeniu w tym samym roku podatkowy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Rzeszowie wnosił o jej oddalenie i podtrzymał dotychczas zajmowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje: Skarga jest zasadna. Na wstępie rozważenia wymaga kwestia objęcia kontrolą sądową rozstrzygnięć organów podatkowych w sprawach "wiążącej interpretacji prawa podatkowego" i zakresu tej kontroli tzn. czy owe rozstrzygnięcia podlegają kontroli sądów administracyjnych, a jeżeli tak, to czy kontrolą sądową należy objąć merytoryczne stanowisko organów podatkowych zawierające ocenę prawną stanowiska podatnika stanowiącą istotę urzędowej interpretacji, czy też badanie sprawy przez sąd należy ograniczyć jedynie do elementów formalnych tj. badania przesłanek formalnych wydania rozstrzygnięć w postępowaniu interpretacyjnym. Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1269) oraz art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje administracyjne i postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę, co do jej istoty. Charakter prawny urzędowej interpretacji jak i postanowienia (decyzji) zawierającego interpretację może budzić poważne wątpliwości. Można bowiem przyjmować, że urzędowe interpretacje nie są przejawem władczego działania administracji publicznej, a postanowienie zawierające interpretację jak również decyzja wydana w wyniku złożonego zażalenia nie są rozstrzygnięciami władczymi skoro strona nie ma obowiązku stosowania się do interpretacji w nich przedstawionych (art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej). Postanowienie i decyzja w sprawie interpretacji nie mają także charakteru aktów stosowania prawa, gdyż nie ustanawiają żadnej normy indywidualnej, lecz jedynie przedstawiają stanowisko organów podatkowych dotyczące rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w określonym stanie faktycznym przedstawionym przez podatnika (por. B. Brzeziński, M. Pasternak, "Instytucja wiążących interpretacji w Ordynacji podatkowej", Monitor Podatkowy 2005/4 str. 11). Istotę decyzji administracyjnej stanowi rozstrzygnięcie sprawy, a więc ustalenie, w którym organ administracyjny orzeka autorytatywnie, że abstrakcyjna norma prawna znajduje zastosowanie w konkretnym stanie faktycznym i nawiązuje w ten sposób stosunek prawny, którego strony będą uprawnione lub zobowiązane do podjęcia działań wprowadzających w życie autorytatywnie już skonkretyzowane ich uprawnienia lub obowiązki. Działania te zostaną podjęte w ramach dobrowolnego wykonania decyzji administracyjnej lub przymusowego postępowania egzekucyjnego (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, str. 30). Z tych też względów można postawić pytanie, czy urzędowa interpretacja prawa podatkowego jakkolwiek "wpisana" w formę postanowienia oraz decyzji, w świetle wyżej powołanych przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mieści się w zakresie orzekania sądu administracyjnego. Ustosunkowując się do powyższych wątpliwości nie można pominąć faktu, że wydana przez organ podatkowy interpretacja w trybie art. 14a Ordynacji podatkowej bez wątpienia kształtuje sytuację prawną podatnika w relacji z organem podatkowym i organem kontroli skarbowej (interpretacja wiąże organy podatkowe i organy kontroli skarbowej właściwe dla wnioskodawcy - art. 14b § 2 Ordynacji podatkowej). Charakter postanowienia zawierającego interpretację powoduje, że jakkolwiek nie ma w nim elementu stosowania interpretowanego prawa, postanowienie tworzy określony stan prawny w zakresie rozliczeń podatkowych wnioskodawcy (art. 14b § 1 zdanie drugie i § 5 zdanie ostatnie, art. 14c Ordynacji podatkowej). W tym kontekście - w ocenie Sądu - rozstrzygnięcia interpretacyjne należy postrzegać jako przyznające lub odmawiające przyznania określonych uprawnień poprzez zagwarantowanie, że zastosowanie się do stanowiska organu podatkowego nie może podatnikowi szkodzić, niezależnie od prawidłowości tego stanowiska, co w konsekwencji powoduje objęcie tych rozstrzygnięć kontrolą sądów administracyjnych. Wniosek taki znajduje potwierdzenie pośrednio w treści art. 14b § 6 Ordynacji podatkowej. Z tych też względów rozstrzygnięcia interpretacyjne powinny być poddane pełnej kontroli sądowej tzn., że kontrolą sądową należy objąć nie tylko formalno-procesową stronę rozstrzygnięć, lecz także ocenę prawną dokonaną przez organy podatkowe w zaskarżonych rozstrzygnięciach. Jak już wyżej zauważono, sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu z przepisami powszechnie obowiązującego prawa (materialnego i proceduralnego) i stosownie do treści art. 145 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia postępowania lub które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy czym żaden przepis ustawy regulującej zasady orzekania przez sądy administracyjne nie dopuszcza - z uwagi na przedmiot rozstrzygnięcia - na ograniczenie kontroli sądowej tylko do zgodności wydanego rozstrzygnięcia z przepisami postępowania. Ustawodawca nie precyzuje także, co należy rozumieć pod pojęciem naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Należy przyjąć, że w sprawach podatkowych chodzi o naruszenie norm prawnych z zakresu prawa podatkowego, ale i z zakresu innych dziedzin prawa, które organ podatkowy powinien był zastosować przy wydaniu decyzji lub postanowienia. Ogólnie ujmując, naruszenie prawa materialnego może mieć dwojaką postać. Może polegać na błędnej wykładni prawa. Z taką sytuacją mamy do czynienia wówczas, gdy organ podatkowy błędnie przyjął, że określony przepis prawny obowiązuje lub nie obowiązuje w danej sprawie, albo niewłaściwie zinterpretował treść lub znaczenie tego przepisu. W konsekwencji wadliwie została ustalona norma prawna znajdująca w sprawie zastosowanie. Po drugie - naruszenie prawa może polegać na niewłaściwym zastosowaniu prawa. Będzie to miało miejsce w sytuacji, gdy organ podatkowy prawidłowo ustalił treść normy prawnej, ale błędnie ją zastosował do ustalonego stanu faktycznego sprawy. Przechodząc do meritum, stwierdzić należy, że spór w niniejszej sprawie sprowadza się w zasadzie do interpretacji art. 9a ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000r. nr 14, poz. 176 ze zm.) – zwanej dalej u.p.d.f., zgodnie z którym podatnicy z zastrzeżeniem ust. 3 mogą wybrać sposób opodatkowania dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej na zasadach określonych w art. 30c. W tym przypadku zobowiązuje się podatnika do złożenia właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego do dnia 20 stycznia roku podatkowego pisemnego oświadczenia o wyborze tego sposobu opodatkowania, a jeżeli podatnik rozpoczyna prowadzenie działalności gospodarczej w ciągu roku podatkowego – do dnia poprzedzającego dzień rozpoczęcia tej działalności, nie później jednak niż do dnia uzyskania pierwszego przychodu. Organ podatkowy kładzie główny akcent na pojęcie "źródło przychodów" i używa go w sensie bardzo ogólnym. Skoro źródłem przychodów podatnika do chwili likwidacji działalności gospodarczej była działalność gospodarcza i po jej likwidacji źródłem przychodów jest również działalność gospodarcza, to znaczy, że mamy do czynienia z tym samym źródłem przychodów. Wobec takiego stanowiska wszystkie okoliczności jak: likwidacja dotychczasowej działalności gospodarczej, długość okresu przerwy między jedną działalnością a drugą, zakres jednej i drugiej działalności, miejsce ich wykonywania nie mają żadnego znaczenia. W efekcie tego przy takiej interpretacji art. 9a ust. 2 u.p.d.f., po zakończeniu jednej działalności w danym roku podatkowym, niemożliwe jest rozpoczęcie drugiej, a jedynie kontynuacja pierwszej. Mając powyższe na względzie organy podatkowe dochodzą do wniosku, iż za podatnika rozpoczynającego ponownie działalność gospodarczą w danym roku podatkowym, można uznać tylko takiego podatnika, który w poprzednim roku podatkowym nie prowadził działalności gospodarczej. Taka interpretacja zdaniem Sądu wychodzi poza przepis art. 9 a ust. 2 u.p.d.f. i jest nie do przyjęcia. Zdaniem Sądu organy podatkowe błędnie zinterpretowały powyższy przepis, nie biorąc w ogóle pod uwagę takich okoliczności jak: likwidacja jednej działalności gospodarczej z dniem 12 kwietnia 2007r., zmiana miejsca wykonywania nowej działalności gospodarczej od 18 kwietnia 2007r. i znaczne rozszerzenie zakresu tej działalności, uznając je za nieistotne, przy nadmiernym wyeksponowaniu znaczenia pojęcia źródła osiągnięcia przychodów. Gdyby ustawodawca za podatnika rozpoczynającego działalność gospodarczą w danym roku uznawał tylko taką osobę, która wcześniej w tymże roku nie prowadziła jakiejkolwiek działalności gospodarczej, a także nie prowadziła jej w wyroku poprzednim – dałby temu wyraz w przepisie. Z uwagi na powyższe, ponieważ organy podatkowe naruszyły prawo materialne zaskarżona decyzja oraz poprzedzające ją postanowienie organu I instancji podlegały uchyleniu w oparciu o art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a. W oparciu o art. 152 p.p.s.a. określono, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzające ją postanowienie organu I instancji nie podlegają wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. W oparciu o art. 200 p.p.s.a. zasądzono od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego M. R. zwrot kosztów postępowania sądowego.