II SA/Wa 2122/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia Janusz Walawski, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Bronisław Szydło (spr.), Protokolant Bartosz Piwoński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2008 r. sprawy ze skargi L. G. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 163 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 92 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277), a także § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznawania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 918 z późn. zm.), którą uchylił swoje wcześniejsze decyzje nr [...] oraz nr [...] dotyczące przyznania funkcjonariuszowi Policji L. G. równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego i z dniem 7 czerwca 2006 r. cofnął temu funkcjonariuszowi uprawnienie do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu podał, że L. G. – funkcjonariusz Policji z Centralnego Laboratorium Kryminalnego Komendy Głównej Policji, od 16 czerwca 1999 r. pobierał równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego, przyznany na podstawie decyzji z dnia [...] września 1999 r. nr [...], a następnie decyzją z dnia [...] października 2004 r. nr [...]. W dniu 7 czerwca 2006 r. zawarł związek małżeński i zamieszkał w mieszkaniu żony, w W. przy ul. [...]. Zdaniem organu, jeżeli w świetle postanowień art. 92 ust. 1 ustawy o Policji funkcjonariuszowi Policji przysługuje równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego, gdy on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej, to fakt zamieszkania – od dnia 7 czerwca 2006 r. – przez tego funkcjonariusza w mieszkaniu żony w W. uzasadniał cofnięcie mu uprawnień do pobieranego dotychczas równoważnika pieniężnego za brak lokalu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie L. G. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, zarzucając nieuwzględnienie przy wydawaniu tych decyzji, że lokal mieszkalny jego żony ma powierzchnię mieszkalną 19,5m2, podczas gdy jemu z tytułu zajmowanego stanowiska przysługują 3 normy mieszkaniowe, a więc mieszkanie o powierzchni mieszkalnej 21 do 30 m2. W uzasadnieniu tego stanowiska powołał postanowienie art. 92 ust. 1 w związku z art. 88 ust. 1 ustawy o Policji. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę, powołując się na ustalony stan faktyczny i prawny, wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Innymi słowy sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Rozpatrując skargę L. G. pod tym kątem, Sąd uznał, że jego skarga zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną utraty, z dniem 7 czerwca 2006 r., przez L. G. uprawnień do otrzymywania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego stanowił przepis art. 92 ust. 1 ustawy o Policji. Przepis ten stanowi, że funkcjonariuszowi Policji przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że z dniem 7 czerwca 2006 r., skarżący zawarł związek małżeński i małżonka posiada lokal mieszkalny o powierzchni 19,5m2. Poza sporem pozostaje również, że skarżącemu przysługują 3 normy mieszkaniowe, a więc mieszkania o powierzchni od 21 do 30 m2. Zgodnie z art. 88 ust. 1 ustawy o Policji funkcjonariuszowi Policji w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem członków rodziny oraz jego uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Kwestią istotną dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest ustalenie, czy fakt posiadania przez małżonkę skarżącego mieszkania o powierzchni mniejszej niż przysługująca skarżącemu powierzchnia mieszkalna, w świetle powołanego art. 92 ust. 1 oraz art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, uzasadniał utratę przez niego uprawnień do równoważnika pieniężnego, z momentem zawarcia związku małżeńskiego. W orzecznictwie wyrażono wielokrotnie pogląd, że na uprawnienie funkcjonariusza do otrzymania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, wpływa liczba członków jego rodziny oraz jego uprawnienia wynikające z odrębnych przepisów. Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 29 listopada 2004 r., sygn. akt K7/04, opublikowanym OTK-A 2004/10/109, w którym Trybunał orzekał m.in. o zgodności art. 92 ust. 2 ustawy o Policji z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, Trybunał stwierdził, że – jak wskazuje art. 92 ust. 1 ustawy o Policji, świadczenie to (równoważnik pieniężny) ma rekompensować uprawnionemu policjantowi brak lokalu mieszkalnego. Zamieszczenie tego przepisu w rozdziale ósmym tej ustawy zatytułowanym "Mieszkanie funkcjonariuszy Policji" wskazuje jasno, że przepis art. 92 pozostaje w ścisłym związku z art. 88 tej ustawy, który formułuje ogólną przesłankę, od spełnienia której zależy sama możliwość uzyskania oraz wysokość poszczególnych świadczeń pieniężnych należnych policjantom, przewidzianych w tym rozdziale. Na wysokość równoważnika określonego w art. 92 ustawy o Policji wpływa zatem liczba członków rodziny policjanta oraz ich uprawnienia wynikające z odrębnych przepisów. Również Naczelny Sąd Administracyjny w tej kwestii wielokrotnie się wypowiedział, a mianowicie w wyroku z dnia 14 marca 2000 r., wydanym w sprawie I SA 658/99, opublikowanym LEX 55 283, Sąd uznał, że jeżeli policjant posiada lokal mieszkalny o mniejszej niż mu przysługuje norma powierzchni mieszkalnej, to może otrzymać lokal mieszkalny na podstawie decyzji o przydziale, może zatem otrzymać, w myśl art. 92 ustawy, równoważnik pieniężny za brak posiadania lokalu mieszkalnego odpowiadającego normom powierzchni mieszkalnej. W wyroku z dnia 23 lipca 1999 r., wydanym w sprawie o sygn. akt I SA 866/98, opublikowanym LEX 48581, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że policjant nie posiada lokalu mieszkalnego w rozumieniu art. 92 ust. 1 ustawy o Policji, jeżeli posiadany przez niego lub jego małżonka lokal nie odpowiada co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej. Również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyrokach z dnia 27 lutego 2006 r., wydanych w sprawie o sygn. akt: I SA/Wa 1427/06 oraz w wyroku z dnia 8 grudnia 2005 r., sygn. akt: I SA/Wa 83/05, uznał, że w sytuacji, gdy posiadany przez funkcjonariusza Policji lokal mieszkalny nie odpowiada co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej, funkcjonariusz ten winien otrzymać równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego. Sąd orzekający w niniejszej sprawie całkowicie podziela pogląd wyrażony w powołanym orzecznictwie, przeciwny bowiem pogląd w efekcie stanowiłby akceptację naruszenia prawa podmiotowego funkcjonariusza Policji, wynikającej z art. 88 ust. 1 ustawy o Policji. Z art. 92 ust. 1 ustawy o Policji jasno bowiem wynika cel, któremu ma służyć to świadczenie. Ma ono stanowić rekompensatę pieniężną dla policjanta, któremu organ, z przyczyn od siebie niezależnych, nie może zapewnić odpowiedniego lokalu mieszkalnego, a więc uwzględniającego sytuacji rodzinnej funkcjonariusza oraz jego uprawnienia wynikające z przepisów odrębnych. Z przytoczonych powodów należało stwierdzić uzasadnione podstawy do uwzględnienia skargi, uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji i dlatego też sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy oraz art. 152 z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.