II SA/Gl 92/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Kiermaszek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędzia NSA Łucja Franiczek, Protokolant sekretarz sądowy Magdalena Jankowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2008r. sprawy ze skargi Z.P. na decyzję (...) Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. nałożył na Z. P. obowiązek zamurowania otworu drzwiowego usytuowanego w ścianie wschodniej budynku gospodarczego usytuowanego na nieruchomości położonej przy ul. [...] w S. w terminie do dnia [...] r. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że właścicielka nieruchomości – Z. P. uzyskała pozwolenie na budowę budynku gospodarczego na w/w nieruchomości. Postanowieniem z dnia [...] r. Kierownik Urzędu Rejonowego w O. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych, z uwagi na ich wykonywanie niezgodnie z projektem technicznym oraz treścią uzyskanego przez inwestora pozwolenia na budowę (decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w Olkuszu z dnia [...] r. Nr [...]). Następnie decyzją z dnia [...] r. nr [...] nakazano doprowadzić budynek gospodarczy do zgodności z pozwoleniem na budowę oraz projektem technicznym poprzez zamurowanie otworu na bramę garażową w ścianie szczytowej budynku oraz wykonanie dachu jednospadowego. Po przeprowadzeniu oględzin w dniu [...] r. stwierdzono, że zamurowana została brama garażowa w ścianie szczytowej budynku, a ze względu na zastrzeżenia zgłaszane przez W. K. co do prawidłowości wykonania dachu, inwestorowi nakazano przedłożenie oceny technicznej w tym zakresie. Właścicielka nieruchomości – Z. P. nie wywiązała się z tego obowiązku, a w dniu [...] r. zgłosiła rozebranie dachu, co zostało potwierdzone przez pracowników Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w B., a następnie wykonała dach zgodnie z regułami sztuki budowlanej. W dniu [...] r. Starosta Powiatowy w B. wydał decyzję nr [...] zezwalającą na kontynuację budowy budynku gospodarczego wraz ze zmianą sposobu użytkowania na garaż. Zdaniem organu nadzoru budowlanego wykonanie dachu na wspomnianym budynku jest wywiązaniem się z nakazu wynikającego z decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w O. z dnia [...] r. nr [...]. Z kolei wykonanie otworu na bramę wjazdową do garażu jest niezgodne z warunkami technicznymi jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ściana, w której został wykonany wspomniany otwór znajduje się w granicy z nieruchomością sąsiednią, tj. działką nr [...]. Decyzja o pozwoleniu na kontynuację budowy, w oparciu o którą Z. P. wykonała wspomniane roboty budowlane została zaś uchylona. Starosta B. decyzją z dnia [...] r. nr [...], utrzymaną w mocy przez Wojewodę S. decyzją z dnia [...] r. nr [...], uchylił bowiem powyższą decyzję i orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowanego i udzieleniu pozwolenia na budwę. W odwołaniu od decyzji z dnia [...] r. Z. P. podniosła, że w/w garaż nie oddziałuje w sposób negatywny na nieruchomość sąsiednią, zaś inwestycja prowadzona była w oparciu o prawomocną decyzję właściwego organu. Organ I instancji wydając zakwestionowaną decyzję nie wziął pod uwagę stanu zaawansowania robót budowlanych oraz kosztów, które odwołująca się poniosła w związku z ich prowadzeniem. Oprócz tego odwołująca się podniosła szereg argumentów dotyczących legalności istnienia na jej nieruchomości garażu, powołując się w szczególności na treść decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] r. nr [...], wydanej przez Burmistrza Miasta S. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną w oparciu o przepis art. 138 §1 pkt 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 oraz art. 83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane uchylił zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w części dotyczącej ustalenia terminu wykonania nałożonego na inwestora obowiązku i ustalił nowy termin jego wykonania na dzień [...] r., w pozostałej zaś części utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że co do zasady większość argumentacji zawartej w odwołaniu odnosiła się do zagadnień związanych z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, które pozostają poza zakresem właściwości organu nadzoru budowlanego, stąd też nie zajęto stanowiska w tej kwestii. Odnosząc się zaś do kierowanego pod adresem organu I instancji zarzutu, iż przy wydawaniu decyzji nie wziął on pod uwagę stanu zaawansowania robót budowlanych, organ odwoławczy wskazał, że na skutek wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji zezwalającej na kontynuację budowy zaistniała potrzeba doprowadzenia spornego obiektu do stanu zgodnego z prawem. Zarazem organ podkreślił, że zakwestionowana decyzja nie pozostaje w sprzeczności z postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia z dnia [...] r. nr [...] nakazującym wstrzymanie prowadzonych robót budowlanych związanych ze zmianą sposobu użytkowania budynku gospodarczego. W skardze do Sądu na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. Z. P. podkreśliła, że brama do garażu została wykonana w czasie, gdy w obrocie prawnym istniała decyzja zezwalająca jej na kontynuację robót budowlanych, co zdaniem skarżącej świadczy o tym, że roboty te były wykonane legalnie. Skarżąca zwróciła ponadto uwagę na fakt, iż postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych otrzymała już po osadzeniu bramy wjazdowej do garażu oraz na fakt, że poniosła określone wydatki związane z realizacją uprawnień przyznanych jej na mocy decyzji zezwalającej na kontynuację robót budowlanych. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie wskazując, że skarżąca powtórzyła argumentację podnoszoną w trakcie postępowania administracyjnego, a wobec tego podtrzymuje on swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., działając w oparciu o przepis art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji do czasu wydania przez Sąd prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie sądowe. W toku postępowania sądowego zmarł jego uczestnik - W. K., a wobec nieustalenia jego następców prawnych postępowanie sądowe zostało zawieszone na mocy postanowienia Sądu z dnia 28 lutego 2007 r. sygn. akt II SA/Gl 788/06. Następnie, w oparciu o informacje uzyskane od Sądu Rejonowego w D. ustalono, że spadkobiercami zmarłego W. K. są M. K. (małżonka zmarłego) oraz jego dzieci: A. K. – W. i D. M. Wobec tego, postanowieniem Sądu z dnia 15 stycznia 2008 r. zawieszone postępowanie zostało podjęte z urzędu. W trakcie rozprawy, która miała miejsce w dniu 27 marca 2008 r. skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wyjaśniając, że roboty budowlane zostały przez nią w całości wykonane, budowa została zakończona, a sporny obiekt budowlany jest użytkowany jako garaż. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasłuje na uwzględnienie. W toku kontroli przeprowadzonej przez Sąd w oparciu o kryterium zgodności z prawem, jak stanowi art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), w ramach wyznaczonych treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., nie stwierdzono bowiem, aby zaskarżona decyzja naruszała prawo. Przedmiotem toczącego się przed organami nadzoru budowlanego postępowania była kwestia oceny legalności robót budowlanych polegających na wykonaniu bramy wjazdowej do budynku gospodarczego użytkowanego jako garaż, usytuowanego na działce nr [...] położonej przy ul. [...] w S. Trafnie zarzuca skarżąca, że roboty te zostały wykonane na podstawie ostatecznej decyzji Starosty B. z dnia [...] r. o pozwoleniu na budowę, którą zatwierdzony został projekt budowlany przewidujący lokalizację otworu drzwiowego w granicy z działką sąsiednią. Jednakowoż wyeliminowanie tej decyzji z obrotu prawnego, co nastąpiło ostateczną decyzją Wojewody S. z dnia [...] r., wydaną w postępowaniu wznowieniowym, doprowadziło do stanu, że inwestor nie legitymuje się decyzją umożliwiającą prowadzenie robót budowlanych. Słusznie przyjęły organy nadzoru budowlanego, że w tej sytuacji nie można zarzucić skarżącej dopuszczenia się samowoli budowlanej w rozumieniu art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), skoro roboty budowlane skarżąca rozpoczęła i prowadziła na podstawie ważnej decyzji o pozwoleniu na budowę. Taki stan wymuszał jednak na organie nadzoru budowlanego wszczęcie z urzędu i prowadzenie postępowania w trybie i na zasadach określonych w art. 51 ustawy Prawo budowlane, a w ramach tego postępowania ustalenie, czy realizacja robót budowlanych odpowiada przepisom prawa. Co prawda w wyniku skargi wniesionej przez Z. P. na decyzję Wojewody S. z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 15 września 2006 r. sygn. akt II SA/Gl 1083/05 uchylił tę decyzję, jednakże z powodów odmiennych od tych, na które powołuje się skarżąca. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, że wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę (kontynuacji budowy ze zmianą sposobu użytkowania budynku gospodarczego na garaż) bez uprzedniego wyjaśnienia, czy wykonane zostały obowiązki nałożone na skarżącą decyzją z dnia [...] r. nie było możliwe. Poza tym, w dacie orzekania przez organy nadzoru budowlanego, w obrocie prawnym nie funkcjonowała decyzja o pozwoleniu na budowę, na podstawie której skarżąca wykonała w [...] r. roboty budowlane. Organy nadzoru budowlanego prowadzące poddane kontroli Sądu postępowanie administracyjne trafnie zauważyły, że wykonane przez Z. P. roboty budowlane naruszają regulacje zawarte w rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji). Z treści § 12 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia wynika, że odległość budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy z nieruchomością sąsiednią powinna wynosić co najmniej 4 m. Skoro zaś budynek gospodarczy usytuowano na działce nr [...], w granicy z działką oznaczoną numerem [...], to tym samym nie jest możliwe wykonanie bramy wjazdowej do garażu, ze względu na brak zachowania minimalnej odległości, o której mowa w przywołanym wyżej przepisie. Przepisy techniczno – budowlane nie dopuszczają możliwości usytuowania ściany budynku bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią. Stanowiska tego nie zmienia fakt, że skarżąca jest współwłaścicielką działki nr [...], a pas gruntu biegnący po tej parceli od drogi publicznej do wjazdu do garażu znajduje się w jej wyłącznym użytkowaniu. Wskazać trzeba, że skarżąca nie jest wyłącznym właścicielem tej działki, zaś drugi ze współwłaścicieli W. K. oponował w toku całego postępowania co do takiej lokalizacji bramy wjazdowej do budynku. Po drugie, oddanie części działki do wyłącznego użytkowania nie stwarza jeszcze podstaw do twierdzenia, że skarżąca legitymuje się wyłącznym tytułem prawnorzeczowym do działki nr [...], a zatem by obie wymienione działki w rzeczy samej stanowiły jedną nieruchomość. Zrealizowanie w ścianie granicznej bramy wjazdowej do budynku w sposób oczywisty narusza więc wymienione przepisy techniczno – budowlane, stąd jedyną możliwą decyzją jaką winien był podjąć organ nadzoru budowlanego prowadząc postępowanie w trybie art. 51 ustawy Prawo budowlane, było wydanie decyzji nakazującej zamurowanie otworu drzwiowego. Dalsze argumenty skarżącej odnoszące się do jej trudnej sytuacji rodzinnej i majątkowej, jako pozajurydyczne, nie mogły w niniejszej sprawie odnieść skutku. Zgodnie z tym co już zasygnalizowano kontrola działalności administracji publicznej możliwa jest wyłącznie w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Mając na względzie wskazane wyżej okoliczności Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 P.p.s.a.