II SA/Kr 540/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Zimmermann (spr.) Sędziowie WSA Małgorzata Brachel - Ziaja WSA Grażyna Firek Protokolant: Joanna Obrał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2008 r. sprawy ze skargi Wojewody na uchwałę Rady Gminy C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi W. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały II SA/Kr 540/07 UZASADNIENIE Rada Gminy w C. podjęła w dniu [....] . uchwałę Nr [....] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi W. W dniu [....] 2007 r. Wojewoda ........... zaskarżył powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Wojewoda sformułował następujące zarzuty wobec planu zagospodarowania przestrzennego: 1. Do § 10 ust. 13, § 11 ust. 6 i § 13 ust. 3, w których wprowadzono zapisy wymagające w przypadku odstępstw od ustaleń planu indywidualnych uzgodnień z administratorami dróg, a także obiektów, urządzeń i sieci. Zdaniem Wojewody zapisy te pozostają w sprzeczności z przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr80, póz. 717 z późn. zm. -cyt. dalej jako ustawa), w szczególności z jej art. 15 ust. 2, a także z art. 35 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 204. póz. 2086 z późn. zm.). Zapisy te nakładają dodatkowe wymogi, wykraczające poza prawo i dopuszczające odstępstwa od ustaleń planu. Zapisany w nich wymóg uzgodnień zgodnie z ustawą dotyczy projektu planu, a nie odstępstw indywidualnych. Niedopuszczalne jest zamieszczanie w planie zagospodarowania przestrzennego norm otwartych i procedur nie przewidzianych przepisami prawa. 2. Do § 12 ust. 1 pkt 2 w brzmieniu: "dopuszcza się realizację niezbędnych urządzeń infrastruktury technicznej, obiektów służących gospodarce leśnej wzbogacające przeznaczenie podstawowe". Zdaniem Wojewody zapis ten pozostaje w sprzeczności z art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. Nr 121, póz. 1266 z późn. zm.) w związku z art. 3 i art. 30 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. Nr 45, póz. 435 z późn. zm.). Każdy grunt leśny wymaga bowiem zgody właściwego organu na zmianę przeznaczenia, a taka zmiana może być dokonana jedynie w miejscowym planie. Obiekty infrastruktury technicznej nie zaliczają się do przedsięwzięć związanych z gospodarką leśną, a także nie są uznane za grunty leśne. Nie jest więc możliwe ustalenie możliwości realizacji na gruntach leśnych takich przedsięwzięć bez uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na etapie sporządzania planu. 3. Rada Gminy nie spełniła wymogu art. 15 ust. 2 pkt 7 ustawy w zw. z § 4 pkt 7 i § 7 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, póz. 1587). Przez teren objęty planem przepływa potok R. i występują tereny zalewowe. Na rysunku planu nie wskazano obszarów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi, a w tekście uchwały nie określono sposobów zagospodarowania terenów zalewowych. 4. Rada Gminy nie spełniła wymogu art. 85 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. Nr 239, póz. 2019 z późn. zm.). Wyznaczono bowiem tereny zabudowy mieszkaniowej mieszanej w strefie 50 m od stopy wału przeciwpowodziowego. Ponadto dla terenów WP oraz dla strefy wokół obiektu chronionego nie zapisano ustaleń w tekście uchwały. Tereny te nie zostały wymieniona jako występujące w obszarze objętym planem, co stanowi naruszenie § 8 ust. 2 cyt. rozporządzenia. 5. Rada Gminy nie spełniła wymogu wynikającego z art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy w zw. z § 4 pkt 6 cyt. rozporządzenia w zakresie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy. Wojewoda wskazuje, że Rada ustaliła wprawdzie wymagane parametry i wskaźniki, ale nie objęła nimi terenów oznaczonych symbolem P. Ponadto Wojewoda wskazuje szczegółowo na kilkanaście dalszych zapisów uchwały, które nie spełniają w/w wymogu, także dla terenów oznaczonych symbolami: P, MM, U, RM, US, MP, US. 6. W planie miejscowym nie zapisano ustaleń w zakresie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu odnoszących się do zabudowy istniejącej i istniejącego zagospodarowania dla terenów oznaczonych symbolami: MM, P, U, US, RM, MP, MN, co stoi w sprzeczności z art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy i § 4 ust. 6 cyt. rozporządzenia. 7. Rada Gminy nie spełniła wymogu wynikającego z art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy w związku z § 7 pkt 8 cyt. rozporządzenia. Z tekstu uchwały wynika wprawdzie, że rysunek planu zawiera oznaczenia linii zabudowy, natomiast na rysunku planu ani w legendzie linie te nie zostały wyznaczone ani opisane. 8. Rada Gminy nie spełniła wymogu wynikającego z art. 17 pkt 7 lit. b ustawy w związku z art. 20 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, póz 1568 z późn. zm.). Wojewódzki Konserwator Zabytków nie uzgodnił projektu planu, ale nastąpiło to po terminie wyznaczonym przez wójta. Wójt uznał projekt za uzgodniony j nie ustosunkował się do braku pozytywnego uzgodnienia. 9. Rada Gminy działała niezgodnie z art. 17 pkt 13 ustawy, gdyż wprowadziwszy zmiany do planu wynikające z uzyskanych opinii i dokonanych uzgodnień nie wystąpiła ponownie o uzgodnienie tego projektu do Dyrektora Zespołu [....] Parków Krajobrazowych. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy C. zgadza się z większością zarzutów Wojewody i w Gminie przystąpiono do prac nad zmianą planu. Rada nie zgadza się jedynie z zarzutami wymienionymi wyżej w pkt 8, uznając, że skoro w ustalonym terminie projekt nie został uzgodniony, można było przyjąć, że został on uzgodniony i w pkt 9, uznając, że nie ma obowiązku ponownego dokonywania raz przyjętych uzgodnień projektu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Analiza zaskarżonej uchwały Rady Gminy w C. wykazała, że zarzuty wobec tej uchwały, sformułowane przez Wojewodę .......są w przeważającej części słuszne, l tak: 1. Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy w planie miejscowym określa się przeznaczenie terenów. Oznacza to, że przeznaczenie terenu nie może zostać określone gdzie indziej, ani też odstępstwa od planu nie mogą być uzależniane od działań, zdarzeń lub procedur nie wynikających z tego planu. Dlatego tez wszelkie zapisy zakwestionowanego planu, w których zastosowano normy otwarte albo dodatkowe wymogi dopuszczające odejście od wymogów planu należy uznać za sprzeczne z cyt. przepisem. Dotyczy to paragrafów uchwały, wskazanych przez Wojewodę w jego skardze. W zakresie, w którym mowa o uzgodnieniach z administratorami dróg, zapisy te są również sprzeczne z cyt. ustawą o drogach publicznych. 2. Trafna jest argumentacja Wojewody wykazująca sprzeczność § 12 ust. 1 pkt 2 zaskarżonej uchwały ze wskazanymi przez niego regulacjami dotyczącymi lasów. Realizacja urządzeń infrastruktury leśnej nie jest możliwa bez zmiany przeznaczenia gruntów, co może nastąpić tylko w planie miejscowym. 3. Brakiem zaskarżonego planu dotyczącym jego całości jest pominięcie faktu, że przez teren objęty planem przepływa potok R. i że występują tam tereny zalewowe. Nie wskazano granic tych terenów ani sposobów ich zagospodarowania, co narusza przepisy prawa wskazane przez Wojewodę....... Podobna wada, dotycząca całego planu dotyczy nie ustalenia parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy (art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy). Słuszny jest także zarzut Wojewody, dotyczący nieoznaczenia i nieopisania linii zabudowy. 4. Plan zagospodarowania przestrzennego powstaje po wyłożeniu jego projektu do publicznego wglądu. Ostateczna wersja może się różnić od wersji wyłożonej tylko w takim zakresie, w jakim zostały uwzględnione uwagi do projektu wniesione przez zainteresowanych. W analizowanym przypadku Wojewoda wykazał, że różnice są szersze, co narusza przepisy ustawy. W pozostałych kwestiach poruszonych w skardze trafne okazały się argumenty strony przeciwnej wyrażone w odpowiedzi na skargę lub na rozprawie, l tak: 1. Nie stanowi naruszenia prawa wyznaczenie terenów zabudowy mieszkaniowej mieszanej w strefie 50 m od stopy wału przeciwopowodziowego. Jak bowiem słusznie zauważył na rozprawie pełnomocnik strony przeciwnej, zakaz takiego inwestowania może być uchylony przez Marszałka Województwa (art. 85 ust. 3 prawa wodnego) i należy przyjąć, że dopuszczenie zabudowy w pasie 50 m może wynikać z decyzji Marszałka Województwa. 2. Nie stanowi naruszenia prawa uznanie projektu za uzgodniony w sytuacji, w której uzgodnienie nie nastąpiło w przewidzianym terminie (art. 25 ust. 2 ustawy). 3. Art. 17 ust. pkt 13 wymaga, aby po wprowadzeniu zmian do projektu planu miejscowego, wynikających z wniesionych uwag, ponownie uzgodnić projekt w niezbędnym zakresie. W analizowanej sprawie sytuacja taka nie zachodziła. W rezultacie Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona uchwała w szeregu punktach jest sprzeczna z prawem, a w szczególności ze wskazanymi wyżej przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wyeliminowanie z obrotu prawnego tych wadliwych punktów a pozostawienie reszty uniemożliwiłoby należyte funkcjonowanie całego planu i z tego powodu Sąd uznał za wskazane stwierdzenie nieważności całej zaskarżonej uchwały na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270) w zw. z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, póz. 1591 z późn. zm.).