I SA/Go 975/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Stefan Kowalczyk Sędzia WSA Joanna Wierchowicz (spr.) Protokolant Grzegorz Oracz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi "MB" sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2004 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2007r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] maja 2007r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2004. Rozstrzygnięcie to zapadło w następującym, przyjętym przez organy podatkowe stanie faktycznym: [...] lutego 2007r. MB Spółka z o.o. złożyła w Urzędzie Skarbowym korektę zeznania o wysokości osiągniętego dochodu przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2004, w którym wykazała stratę w wysokości 1.079.491,86 zł oraz nadpłatę podatku w wysokości 16.568,00 zł powstałą w wyniku zwiększenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę 1.166.696,66 zł. Spółka złożyła w związku z tym wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2004r. w wysokości 16.568,00 zł. Uzasadniając złożoną korektę zeznania podatkowego CIT-8 oraz wniosek o stwierdzenie nadpłaty spółka powołała się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z 23 stycznia 2007r., w którym rozstrzygnięto spór między Dyrektorem Izby Skarbowej a spółką dotyczący wartości początkowej środków trwałych wniesionych aportem do Spółki w 2000r. W wyroku tym Sąd podzielił stanowisko organów podatkowych, co do zawyżenia wartości początkowej środków trwałych stanowiących aport i tym samym zawyżenia odpisów amortyzacyjnych a w konsekwencji zaniżenia podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2001. W związku z zapadłym rozstrzygnięciem spółka dokonała korekty kosztów uzyskania przychodów za 2004r. spowodowanej korektą amortyzacji podatkowej wskutek przyjęcia pełnej stawki amortyzacyjnej środków trwałych za 2004r. zgodnej z KRŚT. W 2004 roku spółka stosowała obniżoną o 50% stawkę amortyzacji podatkowej. W pierwotnej wersji zeznania podatkowego CIT-8 koszty dotyczące amortyzacji obliczono przy zastosowaniu obniżonej stawki amortyzacyjnej i dokonano odpisów amortyzacyjnych w wysokości 531.555,59 zł, zaś w korekcie zeznania podatkowego uwzględniono pełną stawkę amortyzacyjną i dokonano odpisów amortyzacyjnych w wysokości 1.698.252,25 zł (różnica 1.698.252,25 zł). l SA/Go 975/07 Decyzją z [...] maja 2007r., nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2004 r. Od decyzji organu l instancji podatniczka wniosła [...] czerwca 2007r. złożyła odwołanie , zarzucając naruszenie : art. 81 i art. 82 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa, art. 15, art. 16g ust. 1 pkt 4, art. 16g ust. 1 pkt 15, art. 16h ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych. Dyrektor Izby Skarbowej uznając odwołanie za niezasadne utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w całości podzielił argumentację faktyczną i prawną organu l instancji. W skardze do tutejszego Sądu spółka powieliła zarzuty zawarte w odwołaniu tj. zarzut naruszenia art. 81 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa, art. 15 ust. 1 w związku z art. 16g, art. 16h,art. 16i, art. 16 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych i wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji organów obu instancji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 16 i ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2000r, Nr 54 , póz. 654 ze zm. ). W myśl tego przepisu podatnicy mogą obniżać podane w Wykazie stawek amortyzacyjnych stawki dla poszczególnych środków trwałych. Zmiany stawki dokonuje się począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego. Obniżenie przez podatnika stawek bądź przyjęcie ich w poprzedniej wysokości zależy wyłącznie od woli podatnika i może nastąpić począwszy od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego. W myśl natomiast art. 16h ust. 2 w/w ustawy podatnicy, z zastrzeżeniem art. 161 i 161, dokonują wyboru jednej z metod amortyzacji określonych w art. 16i-16k ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych dla poszczególnych środków trwałych przed rozpoczęciem ich amortyzacji. Wybraną metodę stosuje się przez cały okres amortyzacji. Zmiana stawki amortyzacyjnej dla danego roku podatkowego - jej obniżenie lub zwiększenie uprzednio obniżonej, powinna nastąpić nie później niż w momencie dokonania pierwszego w danym roku odpisu amortyzacyjnego. W 2004r. skarżąca spółka dokonywała odpisów amortyzacyjnych stosując obniżone stawki amortyzacyjne, nie mogła więc do kosztów uzyskania przychodów roku 2004 w 2006r. zaliczyć odpisów amortyzacyjnych ustalonych w oparciu o podwyższoną stawkę amortyzacyjną. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej obowiązujące przepisy nie dopuszczają możliwości korygowania dokonanych odpisów amortyzacyjnych wstecz, w celu podwyższenia stawek amortyzacyjnych do wysokości określonej w Wykazie. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej nie nastąpiło naruszenie art. 81 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. oraz art. 15 , art. 16 ani art. 16 g ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Skarżąca spółka wskazała je w skardze, lecz nie uzasadniła na czym polegało ich naruszenie. Zdaniem organu odwoławczego nie został błędnie zastosowany przepis art. 16 h ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jako podstawy prawnej odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2004r. Spółka konsekwentnie stosuje wybraną metodę amortyzacji - liniową przez cały okres amortyzacji, której organy podatkowe nie podważają. Podtrzymał też swoje stanowisko, iż na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych dokonywanie odpisów amortyzacyjnych jest prawem podatnika , a nie jego obowiązkiem. Warunkiem ich dokonywania jest wprowadzenie środków trwałych do ewidencji środków trwałych, określenie ich wartości początkowej oraz dokonanie wyboru metody amortyzacji - zgodnie z art. 16h ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Zdaniem organu odwoławczego ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie obliguje podatnika do deklarowania wyboru metody amortyzacji wobec organów podatkowych w związku z czym dokonywanie odpisów amortyzacyjnych według konkretnej metody oznacza jej wybór. Spółka uczyniła to , a zatem dokonała wyboru w myśl art. 16 h ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Chcąc zatem zwiększyć uprzednio obniżone stawki amortyzacyjne, spółka winna była to uczynić począwszy od stycznia 2004r. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej zarzut naruszenia art. 120 i art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacji podatkowej oraz wybiórczej interpretacji przepisów prawa podatkowego jest w istocie polemiką z treścią zaskarżonej decyzji. W konkluzji Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem w toku kontroli sądowoadministracyjnej nie stwierdzono naruszenia prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy lub naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia l SA/Go 975/07 postępowania administracyjnego jak również nie stwierdzono innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności skarżąca zarzuciła naruszenie art. 15 ust. 1 w związku z art. 16g (j.t.Dz.U.2000, Nr 54, póz. 654) zwanej dalej pdopr. Pierwszy z nich zawiera definicję kosztów uzyskania przychodów stanowiąc, że są to koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1, drugi zaś definiuje wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych stanowiąc, że uważa się za nią - w odniesieniu do przedmiotowej sprawy -ustaloną przez podatnika na dzień wniesienia wkładu lub udziału wartość poszczególnych środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, nie wyższą jednak od ich wartości rynkowej, Zarzut ten jest bezpodstawny bowiem organy podatkowe nie kwestionowały w niniejszym postępowaniu prawa podatniczki do zaliczenia w koszty uzyskania przychodu dokonywanych odpisów amortyzacyjnych od wniesionych do spółki aportem środków trwałych. Ustalona została też ponad wszelką wątpliwość wartość początkowa środków trwałych. Wynika ona z ostatecznej i prawomocnej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lutego 2006r. [...], która była przedmiotem kontroli sądowej i rozstrzygnięcia w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 23 stycznia 2007r. Wyrok ten uprawomocnił się z dniem 23 lutego 2007r. Faktu tego skarżąca nie neguje i właśnie ta okoliczność wskazywana była przez skarżącą jako uzasadnienie złożonej korekty w postępowaniu będącym przedmiotem niniejszego postępowania. Również niezasadne okazały się zarzuty naruszenia art. 16h, 16i oraz art. 16 pdopr. W myśl tych przepisów odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 16j-16ł, dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych i zasad, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1. Podatnicy mogą obniżać podane w Wykazie stawek amortyzacyjnych stawki dla poszczególnych środków trwałych. Zmiany stawki dokonuje się począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego. Z przepisów tych wynikają dla podatnika terminy dokonywania zmian stawek amortyzacyjnych oraz ich obniżania lub podwyższania. Tak więc zmiana tych stawek w okolicznościach konkretnej sprawy mogła mieć miejsce, jak zasadnie przyjęły organy podatkowe, wyłącznie z pierwszym , dokonywanym w 2004 roku odpisem amortyzacyjnym. Zgodzić się należy z poglądem organu l SA/Go 975/07 odwoławczego, iż z żadnego przepisu prawa podatkowego nie wynika możliwość wstecznego przyjęcia pełnej stawki amortyzacji. Tym bardziej nie uzasadnia tego niekorzystne dla skarżącej rozstrzygnięcie dotyczące wartości początkowej środka trwałego. Przypomnieć przy tym należy, że to podatnika obciąża ryzyko związane z wadliwym zaliczaniem wydatków w koszty uzyskania przychodów jak i podjęcie decyzji o sposobie amortyzacji środków trwałych oraz przyjętej wartości początkowej środka trwałego. Poczynione uwagi nakazały uznać, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, co czyni skargę nieuzasadnioną i spowodowało konieczność jej oddalenia na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.).