VI SA/Wa 162/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant Marcin Just po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej oddala skargę Pismem z dnia [...] lipca 2007 r. [...] Komendant Wojewódzki Policji w P. zawiadomił M. B. (dalej jako: skarżący) o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską, ze względu na uzyskaną informację o prawomocnym skazaniu skarżącego na mocy wyroku Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] grudnia 2005 r. (sygn. akt [...]) za popełnienie czynu z art. 294 § 1 kk w zw. z art. 291 § 1 kk oraz o toczącym się przeciwko niemu postępowaniu karnym o czyn określony w art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o systemie monitorowania i kontrolowania paliw ciekłych i biopaliw ciekłych. Skarżący został również zawiadomiony o możliwości złożenia wyjaśnień jak również o możliwości zapoznania się z aktami prowadzonego postępowania administracyjnego oraz przedstawienia własnego stanowiska. W ramach prowadzonego postępowania administracyjnego organ I instancji ustalił również, że według opinii z miejsca zamieszkania skarżącego oraz z Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego skarżący nie nadużywa alkoholu lub innych podobnie działających środków, nie utrzymuje kontaktów z elementem przestępczym i w chwili obecnej posiada opinię pozytywną w miejscu zamieszkania (opinia jednostki terenowej Policji), wykazuje się dużym zaangażowaniem w pracach społeczno-użytecznych na rzecz Koła Łowieckiego, jest koleżeński a jego postawa stanowi wzór do naśladowania dla innych członków (opinia Koła Łowieckiego [...]). Jednak opinie te - zdaniem organu - nie miały wpływu na rozstrzygnięcie. Do organu wpłynął również wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] sierpnia 2006 r., uznający skarżącego za winnego nieumyślnego obrotu paliwami ciekłymi w postaci oleju napędowego, nie spełniającego wymagań jakościowych. Wyrok ten został zmieniony wyrokiem Sądu Okręgowego w P. z dnia [...] marca 2007 r. w ten sposób, że postępowanie w sprawie zostało umorzone. Organ I instancji uznał, iż fakty te wskazują, iż skarżącego można zaliczyć do grupy osób ujętych w dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525, ze zm.; dalej jako: u.b.a.), tj. do grupy osób, które nie mogą legitymować się pozwoleniem na broń. Organ wskazał, że dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. nakazuje organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń w przypadku , gdy daną osobę uznano za należącą do kategorii osób określonej w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., tj. do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. W konsekwencji organ decyzją z dnia [...] października 2007 r. cofnął skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską. W odwołaniu od tej decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie i podał, że nie wypełnia on wskazanych w tym przepisie przesłanek i został błędnie zaliczony do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Skarżący wskazał, że postępowanie w sprawie o występek z art. 23 ust. 1 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania paliw ciekłych i biopaliw ciekłych zostało prawomocnie zakończone, a umorzenie postępowania nastąpiło na podstawie art. 1 § 2 kk, więc zdaniem skarżącego umorzenie to jest równe uniewinnieniu. W ocenie skarżącego powoływanie się na to orzeczenie w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji jest bezzasadne. Jeśli natomiast chodzi o sprawę z art. 291 kk, to skarżący podał, że zaczęła się ona w 1997 r. i po latach została zakończona wyrokiem w zawieszeniu na 2 lata, zaś zatarcie skazania nastąpi w tym roku. Skarżący podkreślił więc, że nie ma żadnych istotnych podstaw do cofnięcia mu pozwolenia na posiadanie broni oraz powołał się na znajdujące się w aktach sprawy pozytywne opinie o jego osobie. Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania od tej decyzji nie znalazł podstaw do jej zmiany lub uchylenia i utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ wskazał, iż skarżący zalicza się do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Zdaniem organu, ustawodawca nie przewidział w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy innej możliwości rozstrzygnięcia sprawy, niż cofnięcie pozwolenia, gdyż przepis ten ma bowiem charakter obligatoryjny, co oznacza, że organ właściwy w sprawie pozwoleń na broń nie może pozostawić pozwolenia na broń osobie, wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie, m.in. przestępstwa przeciwko mieniu, a taki stan faktyczny został ustalony w niniejszej sprawie. Zdaniem organu argumenty podniesione w odwołaniu są bezzasadne, z uwagi na dyspozycję art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., gdyż wyrok sądu zapadły wobec skarżącego znajduje się w obrocie prawnym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. B. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji i decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. oraz o zasądzenie kosztów postępowania oraz zarzucił naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. poprzez przyjęcie, że nie może on dysponować bronią, chociaż zdaniem skarżącego nie wypełnia on wskazanych w tym przepisie przesłanek i został błędnie zaliczony do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 w/w ustawy. Skarżący podał, że decyzje są niesłuszne i krzywdzące oraz pozbawione podstaw faktycznych i prawnych. Według niego umorzenie sprawy o czyn z art. 23 ust. 1 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania paliw ciekłych i biopaliw z uwagi na znikoma szkodliwość społeczną jest równe uniewinnieniu, jeżeli zaś chodzi o sprawę z art. 291 kk, na którą powołuje się organ w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji, to postępowanie to zakończyło się wyrokiem w zawieszeniu na 2 lata. Skarżący podał, że wyrok ten uprawomocnił się w dniu [...] grudnia 2005 r., a więc okres próby upłynął dnia [...] grudnia 2007 r. i obecnie skarżący ma czystą kartę karną. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie i przytoczył argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji, a odnosząc się do zarzutów sformułowanych w skardze uznał je za nieuzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i procesowym. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi i powołaną podstawą prawną. Badając zaskarżoną decyzję według wskazanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, że skarga nie jest zasada. Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji pozwolenie na broń cofa się jeśli osoba, której pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W sprawie niniejszej skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] grudnia 2005 r. (sygn. akt [...]) za popełnienie czynu z art. 294 § 1 kk w zw. z art. 291 § 1 kk. Przestępstwo to zostało określone w Rozdziale XXXV kk, a więc jest ono przestępstwem przeciwko mieniu. Zgodnie natomiast z utrwalonym orzecznictwem prawomocne skazanie ubiegającego się o pozwolenie na broń za choćby jedno z przestępstw wymienionych w art. 15 ustawy o broni i amunicji nakazuje uznać taką osobę za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. (wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 maja 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1879/04, Lex nr 1680056). Powyższa reguła ma zastosowanie także w sprawach dotyczących cofnięcia pozwoleń na broń i znalazła swoje potwierdzenie w stanowisku Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartym w wyroku tego Sądu z dnia 30 sierpnia 2007 r. sygn. akt II OSK 1166/06. W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2004 r. ustawodawca przesądził jakie zachowania uważa się za powodujące uzasadnioną obawę, że ich sprawca może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wprowadzoną z tym dniem zmianą przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stwierdził, iż taką obawę mogą stwarzać w szczególności osoby skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wprowadzenie takiej regulacji prawnej powoduje, iż osoby skazane za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw należy uznać za stwarzające uzasadnioną obawę użycia posiadanej broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W tej sytuacji, podzielając ustalony w sprawie stan faktyczny stwierdzić należy, że chybione są argumenty skargi, iż organy Policji dopuściły się naruszenia przepisów w stopniu uzasadniającym konieczność uchylenia zaskarżonych decyzji. Ponadto, nie są zasadne argumenty skarżącego, jakoby od [...] grudnia 2007 r. miał on – jak wskazał w skardze – "czystą kartę karną". Skoro wyrok uprawomocnił się z dniem [...] grudnia 2005 r. , to z dniem [...] grudnia 2007 r. upłynął dopiero dwuletni okres próby, a więc okres na który wykonanie kary pozbawienia wolności zostało warunkowo zawieszone. Zgodnie natomiast z art. 76 § 1 kk skazanie ulega zatarciu z mocy prawa z upływem 6 miesięcy od zakończenia okresu próby, a więc w niniejszej sprawie nastąpi to z dniem [...] czerwca 2008 r. Należy jednak pamiętać, że do tego właśnie dnia może nastąpić zarządzenie wykonania kary, jak stanowi art. 75 § 4 kk. Skarżący zatem nie może jeszcze skutecznie powoływać się na zatarcie skazania. Poza tym, organ bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji, o czym stanowi art. 6 kpa w zw. z art. 107 § 1 kpa. Co za tym idzie, w przedmiotowej sprawie organ właściwie – na dzień [...] grudnia 2007 r. – ustalił fakt karalności skarżącego za przestępstwo przeciwko mieniu, wskazane w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Co się z kolei tyczy umorzenia postępowania w sprawie o czyn z art. 23 ust. 1 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania paliw ciekłych i biopaliw ciekłych z uwagi na znikomą szkodliwość społeczną, to w ocenie Sądu trafnym jest zarzut skarżącego, że umorzenie takie jest równe uniewinnieniu, aczkolwiek nie ma on wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Umorzenie wyrokiem Sądu Okręgowego w P. z dnia [...] marca 2007 r. (sygn. akt [...]) nastąpiło ze względu na zaistnienie przesłanki z art. 17 § 1 pkt 3 kpk, a więc szkodliwość społeczna czynu była znikoma (art. 1 § 2 kk), zatem czyn skarżącego nie stanowił przestępstwa. Uniewinnienie z kolei ma miejsce m. in. gdy czynu nie popełniono albo brak jest danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie jego popełnienia, gdy czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego albo ustawa stanowi, że sprawca nie popełnia przestępstwa (art. 414 § 1 zd. 2 kpk). Mimo więc zasadności twierdzeń skarżącego w kwestii umorzenia postępowania przez Sąd Okręgowy w P. w sprawie o czyn z art. 23 ust. 1 ww. ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania paliw ciekłych i biopaliw ciekłych, to organ w sposób prawidłowy uznał, że samo skazanie za czyn z art. 294 § 1 w zw. z art. 291 § 1 kk jest wystarczające do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską. Organ nie był zatem zobligowany do czynienia szczegółowych ustaleń w przedmiocie niepopełnienia przez skarżącego przestępstwa z art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o systemie monitorowania i kontrolowania paliw ciekłych i biopaliw ciekłych, Dz. U. Nr 34, poz. 293, ze zm. (nie obowiązującej już obecnie z uwagi na wejście w życie z dniem 1 stycznia 2007 r. ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, Dz. U. Nr 169, poz.1200, ze zm.), gdyż nie miało to wpływu na zaistnienie przesłanki, określonej w art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy. Należy zatem podzielić argumenty Komendanta Głównego Policji, iż z cytowanych wyżej przepisów ustawy o broni i amunicji wynika, że organy policji były zobligowane cofnąć wydane pozwolenie na posiadanie broni skarżącemu jako osobie oskarżonej o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu. Cofnięcie to następuje bez względu na inne okoliczności świadczące o posiadanych przez stronę kwalifikacjach łowieckich i nienagannej opinii w środowisku. Z uwagi na obligatoryjny charakter art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. organ w sposób właściwy odniósł się do przedłożonych w toku postępowania opinii odnośnie osoby skarżącego, prawidłowo uznając, iż ich treść nie ma wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Jednocześnie - zdaniem Sądu – podkreślić należy, iż wydając obie zaskarżone decyzje administracyjne w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską organy co do zasady uwzględniły wszelkie rygory procedury administracyjnej, określające ich obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Z tej przyczyny należy stwierdzić, iż w obu zaskarżonych decyzjach brak jest jakichkolwiek istotnych uchybień formalnych, które uniemożliwiłyby Sądowi dokonanie prawidłowej oceny zarzutów skargi i wypowiedzenie się co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia pod względem materialnym. Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie znajdując uzasadnionych podstaw faktycznych i prawnych do uwzględnienia skargi, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.