II OSK 1339/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski Sędziowie sędzia NSA Marek Stojanowski (spr.) sędzia del. WSA Leszek Kamiński Protokolant Agnieszka Kuberska po rozpoznaniu w dniu 1 września 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej G. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 53/08 w sprawie ze skargi G. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie potrzeby sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2008r., sygn. akt II SA/Kr 53/08 oddalił skargę G. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia [...] listopada 2007 r., nr [...] w przedmiocie potrzeby sporządzenia raportu o oddziaływania na środowisko. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że Wójt Gminy S. postanowieniem z dnia [...] września 2007 r. znak: [...] wydanym na podstawie art. 123 kpa, art. 51 ust. 2, 3 i 5 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U z 2006r. Nr 129, poz. 902 ze zm.) w zw. z § 3 i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U Nr 257, poz. 2573 ze zm.), nie stwierdził potrzeby sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia polegającego na "budowie rurociągu tłocznego wody surowej łączącego studnie ujęcia wody ze stacją wodociągową, przebiegającego przez działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości Ł., gmina S.". Jak wyjaśnił organ I instancji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie, postanowieniem z dnia [...] lipca 2007r. znak: [...] uchyliło w całości wcześniejsze postanowienie Wójta Gminy S. z dnia [...] marca 2007 r. znak: [...] niestwierdzające potrzeby opracowania raportu oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na "budowie rurociągu tłocznego wody surowej łączącego studnie ujęcia wody ze stacją wodociągową, przebiegającego przez działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości Ł., gmina S.", przekazując sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Postanowienie uchylono ponieważ organ I instancji nie ustalił następców prawnych zmarłych stron tzn. A. B. i J. M. B. Dodatkowo postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Tarnowie z dnia [...] marca 2007r. nie zostało doręczone pełnomocnikowi G. P. Ponownie rozpoznając sprawę, organ I instancji ustalił w oparciu o postanowienie Sądu Rejonowego w Tarnowie z dnia [...] czerwca 1995r. sygn. akt: [...] następców prawnych po zmarłym J. M. B. Co do zmarłego A. B., jego żona M. B. złożyła oświadczenie w Urzędzie Gminy S., iż mąż nie zostawił testamentu zaś spadkobiercami ustawowymi są żona zmarłego i syn R. B. Wszystkich ustalonych spadkobierców po J. M. B. i A. B. organ powiadomił o toczącym się postępowaniu oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Podniesiono również, że Gmina S. wystąpiła w dniu [...] lutego 2007r. z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia polegającego na "budowie rurociągu tłocznego wody surowej łączącego studnie ujęcia wody ze stacją wodociągową, przebiegającego przez działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] w miejscowości Ł., gmina S.". Do wniosku dołączono wymienione w art. 49 ust. 3 ustawy Prawo ochrony środowiska informacje o przedsięwzięciu. Starosta Powiatowy w Tarnowie postanowieniem z dnia [...] marca 2007r. znak: [...] wydał opinię w sprawie braku obowiązku opracowania raportu oddziaływania na środowisko. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Tarnowie postanowieniem z dnia [...] marca 2007r. znak: [...] również wydal opinię w sprawie braku obowiązku opracowania raportu oddziaływania na środowisko. Postanowienie Starosty Powiatowego w Tarnowie zostało zaskarżone przez J. P., G. P., F. P. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie. Kolegium stwierdziło niedopuszczalność odwołania. W uzasadnieniu postanowienia podniesiono, że dla terenu na którym planowane jest przedsięwzięcie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą Nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...] marca 2005 r. (Dz. Urz. Województwa Małopolskiego z 2005r., Nr 262, poz. 1641). Według planu działki, na których lokalizowane jest przedsięwzięcie znajdują się w konturach oznaczonych symbolami: [...], [...], [...] i [...] w granicach których dopuszcza się realizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej. Zażalenie na postanowienie organu I instancji z [...] września 2007 r. złożyła G. P., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu zażalenia podniosła, że kwestionowane postanowienie zostało wydane pomimo iż nieprawidłowo ustalono następców prawnych A. B. i organ nie zawiesił postępowania do czasu wydania orzeczenia o stwierdzeniu nabycia spadku przez sąd powszechny. Ponadto, organ nieprawidłowo doręczył postanowienie A. C., która od lat nie przebywa na terytorium Polski a więc nigdy nie została prawidłowo zawiadomiona o toczącym się powstępowaniu. Podany adres A. C. jest niewłaściwy dla doręczeń. Odwołująca się G. P. podniosła, że Wójt Gminy S. nie może rozstrzygać sprawy w której sam reprezentuje inwestora czyli Gminę S. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie, postanowieniem z dnia [...] listopada 2007r., nr [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 kpa, art. 51 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U z 2006r. Nr 129, poz. 902 ze zm.), §3 ust. 1 pkt 63 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada. 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) oraz art. 2 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) i § 1 pkt 6 lit. c rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003r. w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U z 2003r. Nr 198, poz. 1925) - utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że długość rurociągu wraz z podłączeniami do poszczególnych studni wynosi ok. 350 m. Prace ziemne przy wykonywaniu robót prowadzone będą ręcznie lub przy użyciu koparki (w zależności od warunków terenowych) i polegać będą na ułożeniu rur na podsypce piaskowej o grubości ok. 15 cm. Projektowane prace nie wymagają rozwiązań chroniących środowisko. Wprowadzenie zanieczyszczeń do powietrza oraz emisja hałasu występować będzie jedynie w trakcie budowy i związane będą z pracą maszyn i urządzeń. W obrębie planowanej inwestycji nie znajdują się tereny podlegające ochronie. Rozmiar i charakter prac powodujących wprowadzenie zanieczyszczeń do powietrza oraz emisję hałasu dotyczy jedynie prac w trakcie budowy. Kolegium podniosło także, że Wójt Gminy S. może prowadzić we własnym zakresie postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięć, dla których Gmina S. jest inwestorem. Podniesiono również, iż w przypadku śmierci strony do udziału w postępowaniu należy wezwać spadkobierców ustawowych lub testamentowych, a dopiero w przypadku trudności w ich ustaleniu lub wezwaniu, postępowanie należy zawiesić na podstawie art. 97 § 1 pkt 1 kpa. Jeśli zaś chodzi o zarzut nieprawidłowego doręczenia przez organ zaskarżonego postanowienia A. C. to doręczenia dokonano dorosłemu domownikowi tzn. matce i jest ono prawidłowe. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyła G. P. wnosząc o stwierdzenie nieważności postanowienia względnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Wójta Gminy S. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania innemu organowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 28 kpa przez skierowanie postanowienia Kolegium do osoby nie będącej stroną w sprawie tzn. do F. B. co uzasadnia stwierdzenie nieważności postanowienia, naruszenie art. 24 § 1 pkt 1 i art. 25 § 1 kpa przez przyjęcie, że Wójt Gminy S. mógł orzec jako organ administracji o wniosku złożonym przez samego siebie, naruszenie art. 30 § 4 i art. 97 §1 pkt 1 i 4 kpa w zw. z art. 1027 Kodeksu cywilnego przez uznanie, że możliwe było ustalenie spadkobierców strony wyłącznie na podstawie pisemnego oświadczenia złożonego przez jedną z osób będącą potencjalnym spadkobiercą. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie powołując argumenty zawarte w uzasadnieniu skarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny Krakowie oddalił skargę jako nieuzasadnioną. Na wstępie Sąd wskazał, że zgodnie z art. 46a ust. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych wszczyna się na wniosek podmiotu podejmującego realizację przedsięwzięcia. Do wniosku dołącza się mapę ewidencyjną obejmującą przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie wraz z terenem działek sąsiednich. Stronami postępowania administracyjnego prowadzonego w niniejszej sprawie byli między innymi A. B. oraz J. M. B. którzy zmarli. Jak wynika z akt administracyjnych spadkobiercami zmarłego A. B. są M. B. (żona) oraz R. B. (syn). Spadkobiercami zaś J. M. B. są: F. B., M. B., A. B., A. B., J. W., G. B., A. C. i W. B. Spadkobiercy zmarłych A. B. i J. M. B. byli ustaleni, znani organowi i można było ich wezwać do udziału w postępowaniu administracyjnym. Nie było podstaw do zawieszenia postępowania w oparciu o art. 97 § 1 pkt 1 kpa. Śmierć strony w świetle postanowień art. 97 § 1 pkt 1 kpa, nie nakłada na organ administracyjny bezwzględnego obowiązku zawieszenia postępowania w każdym przypadku. Dopiero wtedy gdy wezwanie spadkobierców zmarłej strony do udziału w postępowaniu nie jest możliwe i nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 30 § 5 Kpa (w sprawach dotyczących spadków nieobjętych jako strony działają osoby sprawujące zarząd majątkiem masy spadkowej, a w ich braku - kurator), a postępowanie nie stało się wobec śmierci strony bezprzedmiotowe, organ administracyjny zawiesza postępowanie. Zatem zawieszenie postępowania z przyczyny określonej w art. 97 § 1 pkt 1 kpa jest obligatoryjne tylko wówczas, gdy ustalenie spadkobierców zmarłej strony nastręcza trudności i osób tych nie można powiadomić o toczącym się postępowaniu. Jak zauważył Sąd, jednym ze spadkobierców po zmarłym J. M. B. jest jego żona F. B. Z akt administracyjnych wynika, że organy administracji kierowały do niej korespondencję. Postanowienie organu I instancji z dnia [...] września 2007 r. zostało skierowane do F. B. Kolejne pisma w postępowaniu administracyjnym również były przesyłane do F. B. Jedynie postanowienie organu II instancji przez pomyłkę zostało skierowane do "F." B. Okoliczność ta nie może być uznana za naruszenie art. 28 kpa, a w konsekwencji skutkować nieważnością postępowania w myśl art. 156 § 1 pkt 4 kpa, bowiem doręczenie postanowienia "F." B. nie powoduje automatycznie nadanie podmiotowi, który ją otrzymał uprawnień strony. Tylko bowiem przepis prawa materialnego, stanowiąc podstawę interesu prawnego, stwarza dla określonego podmiotu legitymacją procesową strony. Sam fakt doręczenia postanowienia określonej osobie nie kreuje samoistnie interesu prawnego jej adresata. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 24 i art. 25 kpa, Sąd podniósł, iż analiza sprawy nie pozwala przyjąć, że doszło do naruszenia wskazanych przepisów. W przypadku gdy inwestorem ubiegającym się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest dla określonego przedsięwzięcia jest gmina wydanie decyzji należy do właściwego wójta gminy na obszarze której ma być realizowane przedsięwzięcie. Zatem decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje wójt tej samej gminy, która jest inwestorem. Przepisy art. 24 i art. 25 kpa, stanowiące o wyłączeniu odpowiednio pracownika organu administracji publicznej albo samego organu administracji publicznej od załatwienia sprawy nie mogą być "automatycznie" zastosowane w niniejszym przypadku. Składając wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wójt reprezentuje gminę, która to gmina, a nie wójt, jest podmiotem zainteresowanym. Wyłączenie organu administracji publicznej następuje natomiast wyłącznie wtedy, gdy sprawa dotyczy interesów majątkowych kierownika danej jednostki administracyjnej lub organu wyższego stopnia bądź też osób pozostających z nimi w określonych stosunkach pokrewieństwa, powinowactwa lub kurateli, przy czym z interesami majątkowymi o których mowa w art. 25 kpa nie można utożsamiać wydatkowania środków z budżetu gminy na realizację inwestycji należących do zadań własnych gminy. Dodatkowo Sąd wskazał, że w postępowaniu administracyjnym nie ma zastosowania zasada ne quis iudex in propria causa sit. Organ administracji publicznej jest w postępowaniu administracyjnym jednocześnie podmiotem, który prowadzi postępowanie i załatwia sprawę administracyjną przez wydanie decyzji i podmiotem materialnoprawnego stosunku prawnego, który zostaje skonkretyzowany w wydanej w tym postępowaniu decyzji. Z woli więc ustawodawcy organy gminy zostały wyposażone w kompetencje do prowadzenia postępowania i wydania postanowienia również w sprawach w których drugą stroną stosunku materialnoprawnego jest własna gmina. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła G. P., reprezentowana przez radcę prawnego, podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, pos. 1270 ze zm., zwana dalej "p.p.s.a.") w zw. z art. 24 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 25 § 1 kpa poprzez przyjęcie, że w przypadku, gdy wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach został złożony przez gminę, wójt nie podlega wyłączeniu od rozpoznania sprawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I Instancji oraz zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca powołała art. 46 a ust. 7 pkt 4, art. 48 ust. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz art. 31 ustawy o samorządzie gminnym wskazując, że gdyby brać pod uwagę tylko te przepisy, wójt byłby właściwy do wydawania rozstrzygnięcia administracyjnego w stosunku do wniosku, który sam w imieniu gminy podpisał i złożył. Jednakże wbrew stanowisku Sądu I Instancji, do takiej sytuacji zastosowanie znajdują art. 24 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 25 §1 kpa. Przepisy bowiem o wyłączeniu organu administracyjnego nie wykluczają stosowania do osoby piastującej funkcję organu administracyjnego przepisów o wyłączeniu pracownika (zob. np. wyrok NSA z dnia 20 czerwca 1991 roku, sygn. akt SA 487/91, opubl. ONSA 1991, nr 2, poz. 50, s. 112). Wobec powyższego, w ocenie skarżącej, w niniejszej sprawie bez wątpienia spełnione zostały przesłanki z art. 24 §1 pkt 1 kpa oraz art. 25 §1 kpa, a zatem wójt winien zostać wyłączony od wydawania rozstrzygnięcia co do wniosku reprezentowanej przez niego gminy. Podniesiono ponadto, że zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdzenie, że w postępowaniu administracyjnym nie ma zastosowania zasada ne quis iudex in propria causa sit budzi zdumienie, ponieważ regułę tą wywieść można już bowiem z art. 2 Konstytucji RP (zasada demokratycznego państwa prawnego). Nadto, bezstronność organu administracji publicznej oraz jego pracowników jest jednym z warunków realizacji sprawiedliwości proceduralnej i zasady prawdy obiektywnej (art. 7 kpa) w ramach postępowania administracyjnego. Od organów wymaga się prowadzenia postępowania w sposób uczciwy, zapewniający poszanowanie interesów stron, w związku z czym muszą one zachować niezależność. Mimo że powyższa reguła nie została sformułowana wprost w przepisach kpa, powinna być respektowana w ramach postępowania administracyjnego jako zasada ogólna systemu prawa, wyprowadzana wprost z Konstytucji RP. Jej wyrazem są zresztą powoływane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku art. 24 i art. 25 kpa, czego zdaje się nie zauważać Sąd I instancji. Stanowisko to potwierdził również pośrednio ustawodawca, wprowadzając do ustawy - Prawo ochrony środowiska art. 46a ust. 7a, zgodnie z którym w przypadku przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 7 pkt 4, realizowanego przez gminę, decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje wójt, burmistrz lub prezydent miasta, na którego obszarze właściwości przedsięwzięcie jest realizowane. Gdyby bowiem rzeczywiście było tak, jak chce Sąd I instancji, tzn. że właściwość wójta do wydawania postanowienia w sprawie obowiązku sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko w przypadku, gdy inwestorem jest reprezentowana przez niego gmina, wynika już z dotychczas obowiązujących przepisów, nie byłoby potrzeby wprowadzania w tym zakresie regulacji szczególnej (wykładnia historyczna). Skoro zaś ustawodawca uznał, że jednak istnieje taka potrzeba, bez wątpienia oznacza to, iż przed wejściem w życie art. 46 a ust. 7a ustawy - Prawo ochrony środowiska, wójt podlegał wyłączeniu od rozpoznania tego typu sprawy. Jako że przepis ten obowiązuje dopiero od 19 sierpnia 2007 roku, a postępowanie administracyjne będące przedmiotem kontroli Sądu I Instancji zostało wszczęte dnia [...] lutego 2007 roku, nie może on znaleźć do niego zastosowania. W przypadku jednak, gdyby powyższe stanowisko okazało się błędne i art. 46a ust. 7a ustawy - Prawo ochrony środowiska winien znaleźć w niniejszej sprawie zastosowanie, to duże wątpliwości budzi jego konstytucyjność, tj. zgodność z zasadą demokratycznego państwa prawnego oraz zasadą dwuinstancyjnością postępowania (art. 2 i art. 78 Konstytucji RP). Trudno bowiem oczekiwać bezstronności i wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego od wójta w przypadku, gdy rozstrzyga on o wniosku, który sam podpisał i złożył. Jeżeli natomiast przepis powyższy nie znajduje w niniejszej sprawie zastosowania, a przedstawiona w niniejszej skardze kasacyjnej wykładnia art. 24 kpa i art. 25 kpa nie zasługuje na uwzględnienie, to należałoby rozważyć konstytucyjność tych ostatnich przepisów w zakresie, w jakim pozbawiają możliwości wyłączenia od udziału w sprawie osoby, która miałaby wydawać rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku złożonego przez podmiot, którego jest ustawowym przedstawicielem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw i tym samym nie mogła zostać uwzględniona. Przepisy art. 24 i art. 25 kodeksu postępowania administracyjnego nie mają zastosowania do sytuacji faktycznej zaistniałej w niniejszej sprawie. Problem wyłączenia organu jednostki samorządu terytorialnego od załatwienia sprawy, w której stroną jest ta jednostka jest w orzecznictwie dostrzegany. Przeważa stanowisko iż w obecnym stanie prawnym brak podstaw do wyłączenia wójta, burmistrza czy prezydenta miasta od załatwienia sprawy w której stroną jest gmina. Podstawy takiej nie mogą stanowić powołane przepisy art. 24 i 25 k.p.a., które odnoszą się do pracownika organu (wójt jest organem a nie pracownikiem organu zatem ten przepis do niego nie ma zastosowania) i do organu, ale tylko wtedy gdy sprawa dotyczy jego (a nie gminy) interesów majątkowych. Po reaktywowaniu samorządu terytorialnego wprowadzono przepis art. 27 a k.p.a. stanowiący o wyłączeniu organów gminy od załatwienia sprawy, w której gmina jest stroną postępowania ale w praktyce i orzecznictwie jego stosowanie budziło kontrowersje i został on uchylony ustawą z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. Nr 122, poz. 513 ze zm.). Proponowana wykładnia historyczna nie może mieć w tej sytuacji zastosowania. Zarówno powołany w skardze kasacyjnej i nieobowiązujący już przepis art. 46a ust. 7a ustawy Prawo ochrony środowiska jak i obowiązujący przepis art. 75 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ) stanowią iż w przypadku przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, realizowanego przez gminę decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje wójt, burmistrz, prezydent miasta, na którego obszarze właściwości przedsięwzięcie jest realizowane. Potwierdza to wykładnię dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Dokonując jej i oddalając skargę Sąd nie naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit.b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zważywszy zatem, że zarzut skargi kasacyjnej był nieuzasadniony, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.