I OSK 605/07

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Plucińska - Filipowicz, Sędzia del. WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.), Sędzia NSA Jerzy Bujko, Protokolant Tomasz Zieliński, po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2007r. sygn. akt II SA/Wa 2076/06 w sprawie ze skargi M. T. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę kasacyjną Zaskarżonym wyrokiem z dnia 12 stycznia 2007 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. T. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby funkcjonariusza Policji. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z [...], nr [...] uchylił rozkaz personalny Komendanta Wielkopolskiego Policji w G. W. z [...], nr [...] w sprawie zwolnienia ze służby w Policji mł. asp. M. T. – skarżącego w części dotyczącej daty zwolnienia i ustalił nową datę zwolnienia na dzień [...] września 2006 r., a w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji przytoczył ustalenia organu pierwszoinstancyjnego w zakresie uznania skarżącego, orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w Z. G. z [...] maja 2006 r., za całkowicie niezdolnego do służby w Policji i zaliczeniem go do drugiej grupy inwalidzkiej, co nakładało na organ Policji obowiązek rozwiązania stosunku służbowego. W złożonym odwołaniu od decyzji organu I instancji, skarżący podniósł, że orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w Z. G. został zakwalifikowany jako niezdolny do służby na okres jednego roku, zaś podstawę zwolnienia go ze służby stanowi przepis art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy z 6.04.1990 r., o Policji (Dz.U z 2007 r., Nr 43, poz. 277), który uzależnia rozwiązanie stosunku służbowego od orzeczenia trwałej niezdolności do służby. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z [...], uzasadniając rozstrzygnięcie wskazał, że orzeczenie wojewódzkiej komisji po zatwierdzeniu przez okręgową komisję lekarską w dniu [...] maja 2006 r. stało się ostateczne i w zaistniałych okolicznościach organ I instancji był obowiązany do rozwiązania stosunku służbowego ze skarżącym na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, co też prawidłowo uczynił. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ odwoławczy podniósł, że nie zasługiwała na uwzględnienie argumentacja skarżącego, wskazująca na niezgodność treści orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej w Z. G. z przywołaną w rozkazie personalnym podstawą zwolnienia. Treść przedmiotowego orzeczenia wskazuje bowiem jednoznacznie, że policjant został uznany za całkowicie niezdolnego do służby w Policji, co stosownie do § 13 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz. U. Nr 79, poz. 349 ze zm.) oznacza, że w stanie zdrowia badanego stwierdzono schorzenia, które nie pozwalają na pełnienie służby. W przypadku gdyby w stanie zdrowia policjanta stwierdzono schorzenia, które zmniejszałyby jego sprawność fizyczną lub psychiczną i nie pozwalały na pełnienie służby na zajmowanym stanowisku, a jednak nie stanowiły przeszkody do dalszego pełnienia służby na innym stanowisku, komisja zobligowana byłaby do użycia stwierdzenia "trwale niezdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku" i określenia jakie warunki służby są przeciwwskazane dla badanego. Inaczej również określone są schorzenia, które czasowo zmniejszają sprawność fizyczną lub psychiczną policjanta, ale które mogą rokować poprawę stanu jego zdrowia i odzyskanie pełnej sprawności i zdolności do służby na zajmowanym stanowisku. W takim przypadku komisja używa określenia "czasowo niezdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku" i wyznacza termin powtórnego badania i wydania ostatecznego orzeczenia o zdolności badanego do służby na zajmowanym stanowisku, przy czym z dokumentacji lekarskiej jednoznacznie wynikało, że dwie ostatnie sytuacje nie miały miejsca w rozpatrywanym przypadku. Organ podkreślił, że część B orzeczenia WKL, w której użyto stwierdzenia "inwalidztwo jest czasowe" dotyczy określenia inwalidztwa i nie ma związku z ustaleniem stopnia zdolności do służby (część A pkt 17 orzeczenia WKŁ). Wobec powyższego, użyte w treści art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji stwierdzenie "orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską:" należy uznać za tożsame ze stwierdzeniem zawartym w § 13 ust. 1 pkt 5 przywołanego rozporządzenia tj. "całkowicie niezdolny do służby". Na marginesie organ odwoławczy dodał, że w przypadku skarżącego wystąpiła również druga okoliczność, umożliwiająca rozwiązanie stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, zgodnie z którą policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Komendant Wojewódzki Policji w G. W., kierując się interesem strony, wybrał jednak korzystniejszą dla niej podstawę zwolnienia ze służby, która umożliwia skorzystanie z uprawnienia wynikającego z art. 117 ust. 1 tej ustawy, na podstawie którego zwolnionemu ze służby wypłaca się co miesiąc, przez okres roku po zwolnieniu ze służby świadczenie pieniężne w wysokości odpowiadającej uposażeniu zasadniczemu wraz z dodatkami o charakterze stałym, pobieranymi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Uwzględniając, że zgodnie z art. 130 § 2 k.p.a. wniesienie odwołania w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji, organ odwoławczy na nowo ustalił datę rozwiązania stosunku służbowego. W złożonej przez stronę skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagała się ona uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji jej poprzedzającej, powołania biegłych odpowiedniej specjalności lekarskiej celem opracowania opinii na okoliczność rokowań stanu zdrowia skarżącego na przyszłość i możliwości minimalizacji uszczerbku na zdrowiu w stopniu pozwalającym na dalszą służbę w Policji, zażądania i przeprowadzenia dowodu z dokumentacji lekarskiej skarżącego z Zakładu Opieki Zdrowotnej MSWiA w Z. G., oraz zażądania i przeprowadzenia dowodu z odpisu historii choroby skarżącego z leczenia po wypadku lotniczym w Zespole Zakładów Opieki Zdrowotnej w O. W.. w okresie od [...] maja do [...] czerwca 2005 r. W uzasadnieniu skargi skarżący podtrzymał dotychczas zgłoszone zarzuty o braku zastosowania przepisu art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, podnosząc również, że po zakończeniu rehabilitacji i leczenia będzie w pełni sprawną osobą. W odpowiedzi na skargę, Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę na mocy art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), Podkreślił, że organy Policji nie są uprawnione do weryfikowania w jakikolwiek sposób zapadłych orzeczeń komisji lekarskich, bowiem orzeczenia posiadające atrybut prawomocności są dla tych organów wiążące. Sąd I instancji podkreślił też, że komisja lekarska może jedynie formułować określenia, które zawiera § 13 ust. 1 pkt 1-5 w/w rozporządzenia, lecz nie inne, co prowadzi do wniosku, że pojęcie zawarte w § 13 ust. 1 pkt 5 tego rozporządzenia i w art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, są pojęciami tożsamymi. W ocenie Sądu, skoro skarżący orzeczeniem komisji lekarskiej został uznany za trwale niezdolnego do służby, to organ I instancji miał podstawy do zwolnienia strony ze służby w oparciu o przepis art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, albowiem w świetle powołanego przepisu nie jest możliwe pozostawanie w służbie funkcjonariusza, w stosunku do którego została orzeczona trwała (tj. całkowita) niezdolność do służby. Sąd przytoczył też wyrok NSA z 22.05.2001 r., sygn. akt II SA 91/01 (publik. LEX nr 77684), w którym w analogicznym do niniejszej sprawy stanie faktycznym i przy takim samym brzmieniu przepisów ustaw pragmatycznych, orzekając w przedmiocie prawidłowości zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Służbie Więziennej, na podstawie art. 39 ust. 2 pkt 1 ustawy z 1996 r. o Służbie Więziennej, uznano w/w pojęcia za tożsame. Wymieniony wyrok w całości zaskarżył skarżący. W złożonej skardze kasacyjnej, zarzucił zaskarżonemu wyrokowi: 1. Naruszenie prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji, przez błędne uznanie, że przepis ten jest tożsamy z określeniem "całkowicie niezdolny do służby" zawartym w przepisie wykonawczym § 13 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9.07.1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych, a w następstwie tego przyjęcie, że przepis wykonawczy przesądza o podstawie obligatoryjnego zwolnienia skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ustawy o Policji. 2. Naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść zaskarżonego wyroku z powodu niewyjaśnieni istotnej okoliczności w przedmiocie czasowej trwałości uszczerbku na zdrowiu skarżącego, w następstwie pominięcia wniosku dowodowego strony o zarządzenie i przeprowadzenie opinii biegłych lekarzy odpowiedniej specjalności i nie wyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dlaczego tego dowodu nie przeprowadził (art. 106 § 3 i 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 227 i 278 § 1 kpc w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a.). W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podkreślił, że podstawą decyzji o zwolnieniu jest orzeczenie komisji lekarskiej z [...].05.2005 r., które trwałej niezdolności do służby bezspornie nie stwierdza, uznając, że skarżący jest całkowicie niezdolny do służby z powodu inwalidztwa II grupy, które jest jednak "inwalidztwem czasowym", a okres stosowanego badania lekarskiego został przewidziany na maj 2007 r. W ocenie wnoszącego skargę, Sąd I instancji uznając tożsamość pojęcia czasowego inwalidztwa z pojęciem "trwałej niezdolności do służby" w rozumieniu art. 41 ust. 1 ustawy o Policji, nie przedstawił na to bliższej argumentacji. Tymczasem w rozumieniu art. 228 § 1 kpc w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. pojęcie "trwały" oznacza coś, czego skutków nie można odwrócić i skoro ktoś został inwalidą, to inwalidztwa nie można już cofnąć, ani przywrócić poprzedniego stanu zdrowia, a jak wynika ze "Słownika języka polskiego", Wydawnictwo Naukowe PWN W-wa, wyd. IX z 1994 roku, tom. III str. 539, wskazane pojęcie oznacza stan nie ulegający zmianie, stały, ciągły. Oznacza to, że przepis art. 41 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy o Policji, nie ma żadnego zastosowania, ponieważ brak jest orzeczenia uprawnionej komisji lekarskiej stwierdzającej trwałość uszczerbku na zdrowiu, tym bardziej, że skutki wypadku skarżącego w znacznej części już ustąpiły i jego stan zdrowia się poprawia. W ocenie wnoszącego skargę, Sąd I instancji bez bliższego wyjaśnienia nie uwzględnił złożonych wniosków dowodowych, dotyczących rokowań na przyszłość co do stanu zdrowia skarżącego, a wyjaśnienie, że organa Policji nie są uprawnione do weryfikowania orzeczeń komisji lekarskich nie stanowi wystarczającego uzasadnienia. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak też przez Sądem I instancji nie uwzględniono w należytym zakresie słusznego interesu strony, w rozumieniu art. 7 kpa, poprzez nieuwzględnienie stanu zdrowia w okresie rekonwalescencji w kontekście powrotu do pracy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez podniesione w niej zarzuty, co oznacza związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego, tymi właśnie zarzutami i wnioskami. Istota zarzutu naruszenia prawa materialnego, jak i istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadzają się do rozstrzygnięcia zagadnienia, czy funkcjonariusz, który orzeczeniem komisji lekarskiej działającej na podstawie przepisów w/w rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r., został uznany za całkowicie niezdolnego do służby, może być uważany za trwale niezdolnego do służby w Policji, w rozumieniu art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Ustawa ta nie zawiera definicji trwałej niezdolności do służby. Przewiduje jednak w art. 25 ust. 1 i art. 26 ust. 1, że służbę w Policji może pełnić funkcjonariusz posiadający zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, oraz że ustalanie zdolności do służby należy do komisji lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Przepis art. 26 ust. 2 tej ustawy upoważnił Ministra Spraw Wewnętrznych do określenia w drodze rozporządzenia zasad oceny zdolności fizycznej i psychicznej do służby, a także trybu orzekania o tej zdolności, oraz właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich w tych sprawach. W wykonaniu tej delegacji ustawowej Minister Spraw Wewnętrznych wydał w/w rozporządzenie z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych. Rozporządzenie to w § 13 ust. 1 wprowadziło następujące stopnie zdolności i sprawności funkcjonariusza do służby, które - uwzględniając stopniową gradację stanu zdrowia i w konsekwencji zdolności do służby - należałoby podać w następującej kolejności: - "zdolny do służby" – który odpowiada sytuacji, jeżeli po przeprowadzeniu podstawowego badania lekarskiego oraz ewentualnych badań specjalistycznych i dodatkowych nie stwierdzono żadnych schorzeń (§ 13 ust. 1 pkt 1), - "zdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku" – który odpowiada sytuacji, jeżeli w stanie zdrowia badanego stwierdzono pewne schorzenia, które zmniejszają wprawdzie zdolność fizyczną lub psychiczną, ale nie są przeszkodą do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku (§ 13 ust. 1 pkt 4), - "czasowo niezdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku" – który odpowiada sytuacji, jeżeli w stanie zdrowia badanego stwierdzono schorzenia, które czasowo zmniejszają jego sprawność fizyczną lub psychiczną, ale które mogą rokować poprawę jego stanu zdrowia i odzyskanie pełnej sprawności i zdolności do służby na zajmowanym stanowisku; przy określaniu powyższego komisja wyznacza termin powtórnego badania i wydania ostatecznego orzeczenia o zdolności badanego do służby na zajmowanym stanowisku (§ 13 ust. 1 pkt 3), - "trwale niezdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku" – który odpowiada sytuacji, jeżeli w stanie zdrowia badanego stwierdzono schorzenia, które zmniejszają jego sprawność fizyczną lub psychiczną i nie pozwalają na pełnienie służby na zajmowanym stanowisku, jednak schorzenia te nie stanowią przeszkody do dalszego pełnienia służby na innym stanowisku; w takim przypadku komisja lekarska określa, jakie warunki służby są przeciwwskazane dla badanego (§ 13 ust. 1 pkt 2), - "całkowicie niezdolny do służby" – który odpowiada sytuacji, jeżeli w stanie zdrowia badanego stwierdzono schorzenia, które nie pozwalają na pełnienie służby (§ 13 ust. 1 pkt 5). Powyższy przepis, jak wynika z jego treści, tylko co do dwóch rodzajów stopnia zdolności do służby wyraźnie określił ich czasowy charakter. Dotyczy to "czasowej niezdolności do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku" (§ 13 ust. 1 pkt 3), oraz przeciwnej znaczeniowo "trwałej niezdolności do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku" (§ 13 ust. 1 pkt 2). W tych dwóch rodzajach orzeczeń, tak w ich nazwie, jak i ich dalszym opisie, wskazaną czasowość wyraźnie zaznaczono i przeciwstawiono pojęcie "czasowej niezdolności" pojęciu "trwałej niezdolności", albowiem oba wypadki niezdolności dotyczyły pojęcia - zajmowanego stanowiska. W innych rodzajach orzeczeń, komisja lekarska nie określa w jakikolwiek sposób czasowości stopnia zdolności do służby, co świadczy o tym, iż przyjmuje trwałość diagnozowanego stopnia zdolności do służby na czas orzekania. Nie oznaczy to braku możliwości zmiany orzeczenia w sytuacji, kiedy stopień zdolności do służby uległ zasadniczej zmianie. Nie dotyczy to jednak orzeczenie wydanego na podstawie § 13 ust. 1 pkt 5 w/w rozporządzenia o całkowitej niezdolności do służby. Orzeczenie to jako tożsame z pojęciem trwałej niezdolności policjanta do służby w rozumieniu art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, przesądza o zaistnieniu przesłanek z tego przepisu, do zwolnienia ze służby funkcjonariusza. Wskazana tożsamość wynika z zaznaczonej wyżej cechy trwałości diagnozowanego stanu zdrowia na moment orzekania przez komisję, która zresztą nie może inaczej określić trwałej niezdolności funkcjonariusza do służby, jak tylko przez zastosowanie zwrotu zawartego w powyższym przepisie. Przepis ten nie używa pojęcia "trwałej niezdolności do służby", lecz zawiera pojęcie "całkowitej niezdolności do służby", co przesądza o tym jakich sformułowań obowiązana jest używać komisja lekarska. Ponadto należy stwierdzić, że przepis § 13 ust. 1 w/w rozporządzenia, reguluje w sposób kompletny wszystkie stopnie sprawności i zdolności do służby, od pełnej zdolności do niej, aż do całkowitej do niej niezdolności. Wynika to z przytoczonego wyżej opisu uregulowanych stopni zdolności i niezdolności do służby. Potwierdzeniem okoliczności, że nie może być mowy o jakiekolwiek niejasności w tym względzie, iż przepis ten obejmuje orzekanie o trwałej niezdolności do służby w rozumieniu ustawy o Policji, jest treść § 14 ust. 2, oraz § 23 pkt 1 i 2 w/w rozporządzenia, które nawiązują do uregulowania § 13 ust. 1 pkt 2 i 5, albowiem wymieniają orzeczenia komisji lekarskich, które ustalają: "trwałą niezdolność do służby" i "trwałą niezdolność do służby na zajmowanym stanowisku". Świadczy to o zamiennym używaniu obu pojęć: "trwałej" i "całkowitej" niezdolności do służby. Przepisy te wymagają by orzeczenie o trwałej niezdolności do służby, jak i o trwałej niezdolności do służby na zajmowanym stanowisku, było szczegółowo uzasadnione (§ 23 ust. 1 i 2), oraz by w razie wydania takich orzeczeń, komisja orzekła również o związku schorzeń i ułomności ze służbą. W przedmiotowej sprawie orzeczenia komisji lekarskich spełniają wymogi obu wskazanych wyżej przepisów, więc potwierdza to tylko okoliczność, iż kwalifikując skarżącego jako funkcjonariusza całkowicie niezdolnego do służby, komisje lekarskie nawiązały do określonego w § 14 ust. 2, oraz § 23 pkt 1 i 2 w/w rozporządzenia, zamiennego – z pojęciem "całkowitej niezdolności do służby" - pojęcia "trwałej niezdolności do służby". Odnosząc się do argumentu skargi kasacyjnej, że przeciwko dokonanemu przez Sąd zastosowaniu art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, przemawia fakt, iż skarżącego zaliczono do II grupy inwalidów z terminem badania lekarskiego na maj 2007 r., co przemawia przeciwko traktowaniu go za trwale niezdolnego do służby, należy stwierdzić, że argument ten nie jest usprawiedliwiony. Czym innym jest bowiem określanie przez komisje lekarskie stopnia zdolności funkcjonariusza do służby, a zupełnie czym innym jest określanie jego inwalidztwa. Tych odrębnych pojęć nie wolno łączyć ze sobą. Jak stanowi przepis § 15 ust. 1 omawianego rozporządzenia, o inwalidztwie funkcjonariuszy Policji, komisje lekarskie orzekają na podstawie odrębnych przepisów. Reasumując, Sąd I instancji zasadnie przejął, że stwierdzenie przez komisję lekarską całkowitej niezdolności do służby stanowi podstawę do rozwiązania z policjantem stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Wymaga też zaznaczenia, że w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przyjmowano takie właśnie stanowisko (por. wyrok NSA z 22.05.2001 r., sygn. akt II SA 91/01; wyrok NSA z 25.11.2005 r., sygn. akt I OSK 356/05; wyrok NSA z 5.07.2006 r., sygn. I OSK 1338/05). Ustosunkowując się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, należało uznać, że nie są one usprawiedliwione. Jakkolwiek Sąd I instancji nie wyjaśnił przyczyn pominięcia wniosku dowodowego w przedmiocie zarządzenia przez Sąd opracowania opinii biegłych lekarzy, to jednak nie miało to jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy. Trzeba bowiem zaznaczyć, że z przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a., którego naruszenie zarzuca autor skargi kasacyjnej, wynika, iż sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody. Jednakże muszą one mieć charakter dowodów uzupełniających i w dodatku mogą być nimi jedynie dokumenty. Przepis ten wymaga również by ich przeprowadzenie było niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, a ponadto nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Żadnego z przytoczonych kryteriów nie spełniał omawiany wniosek dowodowy z kilku zasadniczych powodów. Po pierwsze, zawnioskowanego dowodu nie można było uznać za dowód mający charakter uzupełniający, lecz w zamiarze strony, miał w istocie rozstrzygnąć istotę sporu, skoro biegli mieli wypowiedzieć się na okoliczność trwałości niezdolności do służby. Po wtóre, brak było przesłanki występowania w sprawie istotnych wątpliwości, które wymagałyby przeprowadzenia dowodu. Jak wyjaśnił bowiem Sąd I instancji, organy Policji nie są uprawnione do weryfikacji orzeczeń komisji lekarskich. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z materiału dowodowego, wynika, że treść zapadłych orzeczeń komisji lekarskich w stosunku do skarżącego, umożliwiała uznanie go za funkcjonariusza trwale niezdolnego do służby, na co już zwrócono uwagę we wcześniejszych rozważaniach. Po trzecie, dopuszczenie zawnioskowanego dowodu łączyłoby się z istotnym przedłużeniem postępowania. Wnoszący skargę kasacyjną nie wykazał więc warunków do zastosowania w sprawie przez Sąd art. 106 § 3 p.p.s.a. Trzeba też zwrócić uwagę na jeszcze jeden aspekt tego zagadnienia, a mianowicie, że to organ administracji przed wydaniem rozstrzygnięcia ma obowiązek tak przeprowadzić postępowanie dowodowe, by zostały wyjaśnione te wszystkie okoliczności, które umożliwiają odpowiednie załatwienie sprawy. Zastąpić organu w tym zakresie nie może sąd administracyjny, gdyż stanowiłoby to pogwałcenie konstytucyjnej zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Etap postępowania sądowego nie jest tym etapem postępowania w trakcie którego można byłoby składać wnioski dowodowe o omawianym charakterze. W świetle powyższego, z uwagi na brak podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.