VII SA/Wa 151/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr), , Sędzia WSA Mariola Kowalska, Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej W. K. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. VII SA/Wa 151/08 UZASADNIENIE Starosta P. decyzją nr [...] z dnia [...] października 2007r. na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane, odmówił W. K. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji paliw płynnych i gazowych na działce nr ew. [...] przy ul. G. w G. gm. P. W uzasadnieniu tej decyzji organ podał, iż "przedłożona do wniosku dokumentacja nie spełniała wymogów zawartych w art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane. W sprawie tej organ w dniu [...] października 2007r. wydał postanowienie nakładające na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w terminie do [...] października 2007r. poprzez przedłożenie projektu zagospodarowania terenu zgodnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie podłączenia do kanalizacji sanitarnej i zgodnie z wydanymi warunkami technicznymi z dnia [...] października 2007r., oraz oprawienie luźnych kartek w okładkę w sposób uniemożliwiający dekompletację projektu, zgodnie z wymaganiami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2003r. Nr 120, poz. 1133). Po przeanalizowaniu projektu organ stwierdził niezgodność przedstawionego w nim sposobu odprowadzenia ścieków sanitarnych z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi G. zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia [...] września 1999r. Na projekcie zagospodarowania zaznaczono, że odprowadzenie ścieków będzie się odbywało do zbiornika bezodpływowego na nieczystości płynne, co w ocenie organu było sprzeczne z ustaleniami planu miejscowego nie przewidującego innych rozwiązań niż odprowadzenie ścieków do kanalizacji sanitarnej zbiorczej. Organ przywołał § 15 w/w planu gdzie określone zostały zasady obsługi inżynieryjnej w zakresie odprowadzenia ścieków i wód opadowych - "odbiornikiem ścieków sanitarnych ustala się projektowany układ kanalizacji sanitarnej zakończony oczyszczalnią ścieków Z.". Poza tym wskazał, że skoro w przewidzianym terminie inwestor nie usunął braków wskazanych w postanowieniu, projekt budowlany nie został poprawiony, to należało odmówić pozwolenia na budowę. Odwołanie od decyzji Starosty P. z dnia [...] października 2007 r. złożyła W. K. podnosząc, iż przyjęte rozwiązanie projektowe dotyczące gospodarki ściekami, nie pozostaje w sprzeczności z przepisami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury określającym warunki techniczne, jak również z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W związku z tym bezzasadna jest odmowa Starosty P. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Wskazała, że zgodnie z § 15 planu zagospodarowania przestrzennego części wsi G. zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia [...] września 1999 r. odbiornikiem ścieków sanitarnych plan ustalił projektowany układ kanalizacji sanitarnej zakończony oczyszczalnią "Z.". Jednocześnie w planie brak jest zakazu, odprowadzania ścieków do indywidualnych zbiorników szczelnych na nieczystości płynne do czasu wybudowania układu kanalizacji sanitarnej. Nadto rozwiązanie takie zgodne jest z przepisem § 26 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania, który stanowi, że w razie braku warunków przyłączenia sieci kanalizacyjnej działka budowlana może być wykorzystana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi, pod warunkiem zastosowania zbiornika bezodpływowego lub przydomowej oczyszczalni ścieków, jeżeli ilość ścieków nie przekracza 5 m3 na dobę. Za przyjęciem takiego tymczasowego rozwiązania opowiedział się również Urząd Miasta i Gminy P. w pismach z dnia [...] maja 2007r., z dnia [...] czerwca 2007 r. oraz z dnia [...] października 2007 r. Organ poinformował w nich, że brak jest zbiorczej sieci kanalizacyjnej odprowadzającej ścieki z przedmiotowej działki nadto, że planowane jest wykonanie sieci kanalizacyjnej do roku 2009 i wówczas będzie można dokonać podłączenia, a do czasu jej wybudowania dopuszcza się stosowania szamb szczelnych z nakazem ich natychmiastowej likwidacji po wybudowaniu sieci kanalizacyjnej. Poza tym stanowisko w sprawie szamba szczelnego zajął Burmistrz Miasta i Gminy P. w decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, w której stwierdzono, że "ścieki sanitarne z budynku obsługi stacji, kierowane będą do projektowanego zbiornika bezodpływowego, szczelnego, dwukomorowego". Odwołująca wskazała, że uzyskała wszystkie niezbędne uzgodnienia, poniosła ogromne koszty finansowe planując inwestycję na terenie, na którym funkcjonują budynki nie podłączone do sieci (gdyż faktycznie jej brak), zatem odmowa w jej przypadku jest bezpodstawna. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania W. K. od decyzji Starosty P. z dnia [...] października 2007r. odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę stacji paliw płynnych i gazowych - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na właściwy organ sprawdza między innymi zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska; zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno budowlanymi; kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń. Natomiast stosownie do art. 35 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane "w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę." Organ odwoławczy uznał, iż działania Starosty były zgodne z ustawą - Prawo budowlane. Wskazał, że jak wynika z Miejscowego Planu Zagospodarowania dla części wsi G. zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia [...] września 1999r. ([...]), przedmiotowe działki znajdują się na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usług nieuciążliwych (symbol - [...]); część działek w liniach rozgraniczających drogi powiatowej, w granicach [...]. Plan ustalił przeznaczenie terenu pod budownictwo mieszkalne jednorodzinne wolnostojące i usługi nieuciążliwe, jako funkcję podstawową. Przy czym warunkiem dopuszczenia usług było zachowanie 70% udział terenów biologicznie czynnych. Organ odwoławczy uznał, że prawidłowa była ocena Starosty P., iż przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z Miejscowym Planem Zagospodarowania dla części wsi G., skoro projekt przewidywał odprowadzenie ścieków do zbiornika bezodpływowego na nieczystości płynne. We wskazanym miejscowym planie brak jest bowiem zapisów pozwalających na przyjęcie innego rozwiązania niż odprowadzanie ścieków do kanalizacji sanitarnej zbiorczej. Poza tym Wojewoda [...] stwierdził, że miejscowy plan dla przedmiotowego terenu dopuszcza jedynie usługi nieuciążliwe, a z pewnością nie można do takich zaliczyć inwestycji polegającej na budowie stacji paliw płynnych i gazowych. Nadto plan dopuszcza usługi nieuciążliwe, tylko wtedy gdy 70 % każdej z działek pozostaje biologicznie czynne a tego warunku również nie spełnia przedmiotowa inwestycja. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła W. K. W skardze wskazała, że bezpodstawnie odmówiono jej udzielenia pozwolenia na budowę stacji paliw z uwagi na przewidziane w projekcie odprowadzanie ścieków z przedmiotowej działki do szamba szczelnego. Podniosła również, że Gmina planuje wykonanie sieci kanalizacyjnej w roku 2009. Starosta P. wydawał wcześniej pozwolenia na budowę na tym terenie przy przyjęciu zaprojektowanego sposobu gospodarki ściekowej. Powoływała się także na decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] lipca 2007 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, gdzie stwierdzono, że uciążliwość inwestycji zamknie się w granicach działek inwestora. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270zezm.). W rozpoznawanej sprawie skargę należało uwzględnić. Na wstępnie wskazać należy, że na podstawie art. 7 i 77 § 1 Kpa organ administracyjny, w tym również odwoławczy, winien zbadać wszystkie okoliczności sprawy. Art. 7 Kpa stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W przepisie tym została wyrażona naczelna zasada Kodeksu postępowania administracyjnego - zasada prawdy obiektywnej (materialnej), zgodnie z którą organ administracji publicznej zobowiązany jest do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W związku z powyższym, zasada prawdy obiektywnej ma fundamentalne znaczenie dla prawidłowego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, ponieważ na podstawie ustalonego stanu faktycznego sprawy organ administracji dokonuje jego subsumcji pod stosowną normę prawną. Ponadto art. 77 § 1 Kpa nakłada na organ administracji obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, obejmującego wszystkie jego części składowe, wszystkie środki dowodowe. A więc pominięcie, czy też zlekceważenie jakiegokolwiek dowodu, skutkuje wadliwością podjętej decyzji administracyjnej. Organ jest obowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy i podjąć wszelkie kroki niezbędne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści ( wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2006r., sygn. akt I SA/Wa 432/06, publ. LexPolonica nr 1543146). Tymczasem organ II instancji w uzasadnieniu swojej decyzji przywołał jedynie ustalenia organu I instancji jakoby przeszkodą do wydania pozwolenia na budowę była sprzeczność rozwiązań projektowych w zakresie gospodarki ściekowej z planem, a tylko marginalnie wskazał, że widzi sprzeczność całego przedsięwzięcia z obowiązującym planem miejscowym zagospodarowania przestrzennego. W okolicznościach sprawy bezwzględnym wymogiem była samodzielna ocena organu odwoławczego zgodności bądź sprzeczności zamiaru wybudowania stacji paliw z miejscowym plan zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla cz. wsi G. zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w P. z dnia [...] września 1999 r. Nadto niezbędne było odniesienie się do stanowisko Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta i Gminy P. przedstawionego w piśmie z dnia [...] czerwca 2007 r. w którym wskazano, że pian nie zakazuje do czasu wybudowania układu kanalizacji sanitarnej, odprowadzenia ścieków do indywidualnych zbiorników szczelnych na nieczystości płynne typu szamba i takie rozwiązanie nie jest sprzeczne z ustaleniami planu. Argumentacja zawarta w tym piśmie jest bowiem logiczna i rzeczowa, czego nie można przypisać ocenie w tym zakresie zawartej w decyzji organu I instancji i powtórzonej przez organ odwoławczy. W kontekście ustaleń planu miejscowego, konieczne było również odniesienie się do decyzji Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...] lipca 2007 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, gdzie stwierdzono, że uciążliwość inwestycji zamknie się w granicach działek inwestora. W zależności od poczynionych ustaleń i ocen ogólnych należałoby także ewentualnie zbadać czy spełnione zostały przesłanki szczególne wymienione w planie tj. dopuszczenie przez plan usług nieuciążliwych, tylko wtedy gdy 70 % terenu inwestycji pozostaje biologicznie czynne. To z kolei wymagałoby odniesienia się do Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r. Nr 75, poz. 690 ze zm.) gdzie § 3 pkt 22 określa, że przez powierzchnię terenu biologicznie czynną - należy rozumieć grunt rodzimy oraz wodę powierzchniową na terenie działki budowlanej, a także 50 % sumy powierzchni tarasów i stropodachów o powierzchni nie mniejszej niż 10 m2 urządzonych jako stałe trawniki lub kwietniki na podłożu zapewniającym im naturalną wegetację. Organ odwoławczy nie ustosunkował się jednak w żaden sposób do pisma Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta i Gminy P. z dnia [...] czerwca 2007 r. w którym wskazano, że plan nie zakazuje do czasu wybudowania układu kanalizacji sanitarnej, odprowadzenia ścieków do indywidualnych zbiorników szczelnych na nieczystości płynne typu szamba. Budowa i podłączenie planowanej inwestycji do zbiornika szczelnego na nieczystości płynne do czasu wybudowania zbiorczego układu kanalizacji sanitarne przy zachowaniu innych ustaleń wynikających z zapisów dla tego obszaru funkcjonalnego nie są sprzeczne z ustaleniami planu. Ponadto organ Gminy P. w odpowiedzi na pytanie inwestora odnośnie "dachów zielonych", wskazał, że skoro Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego dla cz. wsi G. ustala obowiązek utrzymania min. 70% powierzchni biologicznie czynnej (nieutwardzonej i niezabudowanej), to zaprojektowane stropodachy spełniające wymogi tego przepisu rozporządzenia można zaliczyć do tej powierzchni. Wprawdzie organy - architektoniczno budowlane mają własną, wyłączną kompetencję do oceny w świetle przepisów Prawa budowlanego zamiaru budowlanego i przedłożonego przez inwestora projektu, jednak ocena taka powinna być dokonana w sposób wszechstronny z uwzględnieniem tych dowodów na które powołuje się skarżąca i z których jej zdaniem wynika, iż przedmiotowa inwestycja i przedłożone rozwiązania projektowe zgodne są z przepisami. Wobec powyższego obowiązkiem organu odwoławczego było przeprowadzenie postępowania z uwzględnieniem reguł określonych w art 7, 77 i 80 Kpa. Dlatego organ odwoławczy przeprowadzając ponownie postępowanie odwoławcze zobowiązany będzie uwzględnić powyższe wskazania Sądu i odnieść się do wskazywanych przez skarżącą dokumentów. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 iit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.-p.p.s.a. ) orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 152 p.p.s.a., zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 200 p.p.s.a.