VII SA/Wa 124/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, , Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi S. Spółdzielni Mieszkaniowej w S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej S. Spółdzielni Mieszkaniowej w S. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. Nr [...] znak [...] Prezydent Miasta S. w oparciu o przepisy art. 28, 33 ust. 1, 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016, ze zm./ oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – zwanej dalej kpa/ po rozpatrzeniu wniosku [...] S.A. w S. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z lokalami usługowymi wbudowanymi w parterze budynku zlokalizowanego na działkach o nr. geod. [...], [...], [...] arkusz mapy [...] u zbiegu ulic C. i B. w S., przyłącza kanalizacji deszczowej, kanalizacji sanitarnej, wodociągowej, parkingi dla samochodów osobowych i przebudowę: linii kablowej nn i SN-15kV oraz gazociągu średniego ciśnienia zlokalizowanych na ww. działkach oraz w liniach rozgraniczających ul. C. i B. w S. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż projekt budowlany jest zgodny ze zmianą miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta S. w rejonie ulicy B. uchwaloną Uchwałą Rady Miejskiej w S. Nr [...] z dnia [...] lutego 2000 r. /Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...] poz. [...] z dnia [...] marca 2000 r./, a inwestor zgodnie z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego przedłożył w terminie wszystkie wymagane wnioski, projekty, dokumenty, uzgodnienia oraz analizy: w tym gęstości zaludnienia, ilości miejsc postojowych i ustalonej linii zabudowy od strony ulicy B., z których wynika, że maksymalna gęstość zaludnienia przewidziana w planie na danym obszarze nie została przekroczona, ilość miejsc postojowych dla samochodów jest wystarczająca dla prawidłowej obsługi projektowanego budynku, a linia zabudowy od strony ul. C. została przyjęta zgodnie z przepisami szczególnymi. Organ podał też, iż decyzja ta zapadła w wyniku wcześniejszego uchylenia decyzji Prezydenta Miasta S. Nr [...] o pozwoleniu na budowę z dnia [...] kwietnia 2005 r. przez Wojewodę [...] decyzją z dnia [...] maja 2005 r. Nr [...] i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wojewoda [...] w uzasadnieniu decyzji uchylającej wskazał, iż brak jest w projekcie budowlanym analiz: gęstości zaludnienia na projektowanym terenie, ilości miejsc postojowych oraz przyjętych linii zabudowy od strony ulic C. i B. W konsekwencji zaistniałych braków wskazanych decyzją Wojewody [...] Prezydent Miasta S. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2005 r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości wskazanych w decyzji Wojewody [...] do dnia 30 czerwca 2005 r. Inwestor brakujące analizy projektowe złożył w dniu 15 czerwca 2005 r. Wobec powyższego organ I instancji wskazał, iż nie znalazł argumentów prawnych mogących być przyczyną do odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowego budynku. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa w S. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2005 r. Nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania [...] Spółdzielni Mieszkaniowej od decyzji Prezydenta Miasta S. z dnia [...] czerwca 2005 r. Nr [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Analizując zebrany materiał dowodowy organ odwoławczy podał, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje na terenie planowanej inwestycji wielorodzinną intensywną i średniointensywną 80-200 Mk/ha zabudowę o wysokości 2-5 kondygnacji, na powierzchni działki do 900 m2 i z obliczeń dokonanych przez projektanta, wynika, że powyższy warunek został dotrzymany. Ponadto z dostarczonej przez projektanta analizy wynika, że ilość miejsc parkingowych w zatokach postojowych w pasie drogowym jest w pełni wystarczająca i będzie prawidłowo zapewniała obsługę projektowanego budynku, co zostało potwierdzone w pozytywnej opinii Zastępcy Naczelnika Sekcji Ruchu Drogowego KMP w S. oraz Zastępcy Komendanta Miejskiego Policji w S. W materiale dowodowym znajduje się też dodatkowe wyjaśnienie projektanta, iż tak przyjęta linia zabudowy została zaakceptowana przez Architekta Miasta S. jako indywidualne uzgodnienie, potwierdzone podpisem "uzgadniam" na projekcie zagospodarowania działki i terenu, potwierdzające uzasadnienie odstąpienia od zapisu planu ustalającego istniejącą linię zabudowy jako miejscowe prawo. Wojewoda [...] powołując się na przepisy art. 7 kpa oraz art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego wyjaśnił, że jeżeli inwestor spełnił wszystkie wymagane przepisami kryteria i obowiązki oraz po dokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego przez organ – nie można odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa w S. Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła: - naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego, tj. wynikającej z art. 10 § 1 kpa zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym oraz wynikającej z art. 11 kpa tzw. zasady przekonywania; - naruszenie art. 77 § 1 kpa poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego; - naruszenie postanowień § 18 ust. 1 i § 40 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690/; - naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. /Dz. U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm./. W skardze strona skarżąca podniosła, iż decyzja nie jest w pełni zgodna z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta S. Skarżąca Spółdzielnia nie podziela też argumentów przedstawionych w analizie linii zabudowy i zagospodarowania terenu; nie zgadza się z opinią projektanta odnośnie ilości miejsc postojowych, twierdząc, iż miejsc tych zaprojektowano za mało. Ponadto strona skarżąca uważa, iż błędnie zinterpretowano przepis § 40 ww. rozporządzenia, gdyż urządzenia rekreacyjne i place zabaw należące do skarżącej Spółdzielni nie mogą obsłużyć mieszkańców sąsiednich nieruchomości, gdyż każda nieruchomość winna przewidywać własne place zabaw. Wskazując na powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po zbadaniu zasadności skargi wyrokiem z dnia 6 czerwca 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1212/05 oddalił skargę. W uzasadnieniu sąd pierwszej instancji wskazał, że art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego nie został naruszony, gdyż organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę prawidłowo sprawdził zgodność projektu budowlanego uwzględniając wszystkie wskazania tego przepisu. Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej Spółdzielni, że planowana inwestycja pozostaje w sprzeczności z obowiązującym na danym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta S. w rejonie ulicy B., uchwalonym Uchwałą Rady Miasta S. Nr [...] z dnia [...] lutego 2000r. – w zakresie dotyczącym linii zabudowy. Uzasadniając swoje stanowisko Sąd powołał się na § 6 pkt 2 tego planu, który ustala, że linia zabudowy dla projektowanych budynków powinna nawiązywać do linii zabudowy istniejących budynków, jednakże dopuszcza indywidualne ustalenie linii zabudowy w uzasadnionych przypadkach, w uzgodnieniu z Architektem Miasta – co też miało miejsce w niniejszej sprawie. Sąd nie podzielił również poglądu skarżącej Spółdzielni, że naruszono przepisy § 18 ust. 1 i § 40 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W zebranym materiale dowodowym znajduje się uzgodniony z Prezydentem Miasta S. projekt budowlany obejmujący zaprojektowane zatoki parkingowe usytuowane na działce nr ew. [...] - pas drogowy ul. B. oraz na działce nr ew. [...] stanowiącej pas drogowy ul. C. w S., o łącznej ilości 10 stanowisk postojowych, w tym miejsca postojowe dla osób niepełnosprawnych. Takie usytuowanie zatok postojowych posiada pozytywne opinie Zastępcy Naczelnika Sekcji Ruchu Drogowego oraz Zastępcy Komendanta Miejskiego Policji w S., z analizy zaś projektanta wynika, że przewidziana ilość miejsc postojowych jest w pełni wystarczająca i będzie prawidłowo zapewniała obsługę projektowanego budynku. Powyższe, w opinii Sądu, w pełni wyczerpuje dyspozycję § 18 cyt. rozporządzenia. Zdaniem sądu, interpretacja organów obu instancji przepisu § 40 ust. 1 cyt. rozporządzenia, dotyczącego zaprojektowania terenów rekreacyjnych, również była prawidłowa. Place zabaw dla dzieci i miejsca rekreacyjne dostępne dla osób niepełnosprawnych należy przewidzieć w zespole budynków objętych jednym pozwoleniem na budowę, co nie dotyczy planowanej inwestycji, gdyż w niniejszej sprawie inwestor uzyskał pozwolenie na wybudowanie jednego budynku mieszkalnego. Podsumowując Sąd uznał, iż powyższe przesądza o zgodności projektu budowlanego z prawem, a zaskarżona decyzja w szczególności nie narusza przepisu art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego dotyczącego ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Na powyższe rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2006 r. [...] Spółdzielnia Mieszkaniowa wniosła skargę kasacyjną. Uzasadnienie skargi kasacyjnej zmierzało do wykazania, że nie zostały zachowane wymogi miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w kwestii ustalenia linii zabudowy i zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych na działce należącej do inwestora. Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej wyrokiem z dnia 14 listopada 2007 r. sygn. akt II OSK 1498/06 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Sąd drugiej instancji uznał, iż skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można zaakceptować, jako legalnej sytuacji, w której "inwestor porozumiał się z organem właściwym w sprawach ruchu drogowego i uzyskał jego pozytywne stanowisko dla proponowanej koncepcji, że budynek ten będzie obsługiwany wyłącznie z wykorzystaniem zatok w pasie drogowym ulic, do których przylega [...]". Podsumowując Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż inwestor, w porozumieniu z Architektem Miejskim, doprowadził do przesunięcia linii zabudowy zbliżając obiekt do pasa drogowego, wprawdzie w sposób zapewniający zachowanie wymaganych prawem odległości, zapewniających bezpieczny ruch drogowy, lecz równocześnie z pominięciem spełnienia wymogu określonego w § 18 ust. 1 cyt, rozporządzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przede wszystkim należy stwierdzić, że w przypadku, gdy sprawa rozpatrywana jest ponownie – po uchyleniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przez Naczelny Sąd Administracyjny – Sąd, któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny /art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm./. Oznacza to, że Sąd jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku. Ocena prawna wynika z uzasadnienia wyroku sądu i dotyczy wykładni przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku. W tym zakresie uzasadnienie orzeczenia wykazuje moc wiążącą. W pojęciu ocena prawna mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego. Wykładnia w tym sensie zmierza do wyjaśnienia, czy zastosowany przez organ, który wydał zaskarżoną decyzję konkretny przepis, ma treść identyczną z treścią przypisaną mu przez tenże organ oraz do wyjaśnienia, czy do stosunku prawnego będącego przedmiotem postępowania ma zastosowanie dany przepis, bądź przepis inny, którego organ nie uwzględnił. Ocena prawna to krytyka sposobu zastosowania danej normy prawnej w zaskarżonej decyzji, jak i wyjaśnienie dlaczego stosowanie tej normy przez organ zostało uznane za wadliwe. /vide komentarz do art. 153, Jan Paweł Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LexisNexis, Warszawa 2004 r. /. Związanie sądu oznacza, że sąd ten nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po ponownym przeanalizowaniu skargi [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w S., uwzględnił stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 14 listopada 2007 r., sygn. akt II OSK 1498/06 i uznał, iż organy obu instancji wydały decyzje wadliwe, które należało wyeliminować z obrotu prawnego, ponieważ zostały one wydane z naruszeniem prawa materialnego. Zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji zostały bowiem wydane z naruszeniem § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. z 2002, Nr 75, poz. 690/. Przepis § 18 ust. 1 warunków technicznych nakłada na inwestora obowiązek zapewnienia miejsc postojowych dla projektowanego obiektu budowlanego. Przepis ten wymaga zaprojektowania odpowiedniej ilości miejsc postojowych przy uwzględnieniu potrzeb projektowanego budynku. Jednoznacznie z treści przepisu wynika, że odnosi się on do wszelkiego rodzaju inwestycji budowlanych, a więc także do budynków wielorodzinnych, zwłaszcza gdy przewidziane są w nich lokale usługowe, gdyż z budynku tego okresowo korzystać będzie większa liczba osób, co będzie miało wpływ na potrzeby w zakresie parkowania. Jak to wskazał trafnie Naczelny Sąd Administracyjny zarówno literalna, jak i celowościowa wykładnia omawianego przepisu prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż miejsca postojowe muszą być projektowane i urządzone na terenie należącym do inwestora, na którym dana inwestycja ma być realizowana bowiem przepis wymaga, aby zagospodarowując działkę budowlaną, urządzić stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo. Nadto mają one mieć charakter trwały, a więc nie mogą to być miejsca postojowe np. tylko na czas budowy lub na pewien tylko okres początkowy użytkowania obiektu budowlanego. "Istotą unormowania § 18 ust. 1 stanowiącego materialne prawo administracyjne /prawo publiczne/ jest bowiem niewątpliwie doprowadzenie do tego, aby nowa inwestycja budowlana w zakresie parkowania nie obciążała wyłącznie dróg publicznych /miejsc postojowych na tych drogach/". Podobnie nie będzie zgodne z tym przepisem obciążanie miejsc postojowych zaprojektowanych dla sąsiednich nieruchomości. "Inwestor ma związane z tym i wynikające z przepisów prawa publicznego obowiązki, w tym obowiązek poniesienia ciężarów wiążących się z zapewnieniem miejsc postojowych dla przyszłych użytkowników obiektu budowlanego, objętego wnioskiem o pozwolenie na budowę". Rozpatrując ponownie wniosek inwestora organ pierwszej instancji winien przeanalizować materiał zgromadzony w sprawie i przeprowadzić postępowanie wyjaśniające z uwzględnieniem wytycznych zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2007 r. W szczególności winien wyjaśnić czy został spełniony wymóg zaprojektowania miejsc postojowych zgodnie z przepisem § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ orzekł, jak w wyroku. Na mocy art. 152 cyt. ustawy orzeczono, jak w pkt 2 wyroku. Na mocy art. 200 cyt. ustawy orzeczono o kosztach, czyli jak w pkt 3 wyroku.