VII SA/Wa 88/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Asesor WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi A. [...] S.A. w P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zamiaru montażu nośnika reklamowego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. VII SA/WA 88/08 UZASADNIENIE Decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. Prezydent [...] w związku z nieuzupełnieniem kompletu dokumentów określonych postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r. niezbędnych do rozpatrzenia zgłoszenia A. [...] S.A. z siedzibą w P., wniósł sprzeciw do zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu m.in. wolnostojącego nośnika reklamowego [...] w W. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, iż analiza zgłoszenia oraz złożonych dokumentów wykazała, że zgłoszenie nie spełnia warunków określonych w art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2003 r. Nr 207 poz. 2016 ze zm.). Dlatego też postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r. nałożono na zgłaszającą spółkę obowiązek uzupełnienia brakujących dokumentów, w terminie w terminie 3 dni od dnia złożenia postanowienia. Wobec nie dopełnienia w/w obowiązku wynikającego z postanowienia organ zgodnie z dyspozycją art. 30 ust. 2 zd. 3 Prawa budowlanego wniósł sprzeciw w drodze decyzji. Decyzją nr 1647/07 z dnia 6 listopada 2007 r. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania A. [...] S.A. z siedzibą w P. od decyzji Prezydenta [...] nr [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję oraz na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego wniósł sprzeciw wobec zamiaru budowy wolno stojącego urządzenia reklamowego na działce [...] w W. Odnosząc się do zarzutów skarżącej spółki dotyczących niedoręczenia sprzeciwu w ustawowym terminie, organ odwoławczy stwierdził, iż zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego bieg terminu do wniesienia sprzeciwu rozpoczyna się od dnia, w którym upłynął termin do uzupełnienia braków w zgłoszeniu. Termin na uzupełnienie dokumentacji upłynął z dniem 23 sierpnia 2007 r., natomiast pełnomocnik inwestora, zgodnie z załączoną do akt kopią zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji Prezydenta [...] nr [...], odebrał rozstrzygnięcie w dniu 28 sierpnia 2007 r. Nie upłynął zatem 30 dniowy termin na doręczenie decyzji stronie. Organ podniósł, iż zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego właściwy organ wnosi sprzeciw jeżeli budowa zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. W przedmiotowej sprawie urządzenie reklamowe posadowione jest na fundamencie nieprzestawnym, trwale z gruntem związanym. Zgodnie z wyrokiem NSA z 25 maja 2007 r. (sygn akt: II OSK 1509/06) do budowli będących wolno stojącymi trwale związanymi z gruntem urządzeniami reklamowymi nie może mieć zastosowanie art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Dokonując kwalifikacji prawnej, czy dane urządzenie reklamowe wymaga pozwolenia na budowę, czy jedynie zgłoszenia, powinno brać się pod uwagę przepis art. 5 Prawa budowlanego w świetle, którego, nie jest obojętna jego wielkość oraz cechy konstrukcyjne. Naczelny Sąd Administracyjny stanął w tym wyroku na stanowisku, iż wszystkie wymienione w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego budowle, w tym wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, wymagają pozwolenia na budowę, zaś o tym czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, czy też nie, nie decyduje metoda i sposób związania z gruntem, ale to czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Jak wynika z dołączonego do zgłoszenia projektu na przedmiotową inwestycję składa się: tablica reklamowa o wymiarach 7,16x3,16m, żelbetowa stopa fundamentowa o wymiarach 2,6x3,5x0,55m, słup z rury stalowej o wysokości 6m i średnicy 0,7m. Całkowita wysokość planowanego urządzenia reklamowego to 9,71m. Powyższe wymiary uzasadniają uznanie przedmiotowej inwestycji za urządzenie trwale związane z gruntem. Co za tym idzie nałożenie na inwestora przez organ pierwszej instancji postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r., obowiązku uzupełnienia wniosku o dokumenty niezbędne do rozpatrzenia zgłoszenia było, zdaniem organu odwoławczego bezcelowe. Dokumentacja dostarczona w wykonaniu ww. postanowienia nie byłaby wystarczająca do uzyskania pozwolenia na budowę, które jest wymagane dla tego typu budowli. Natomiast w postanowieniu wydawanym na podstawie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego organ nie może żądać dostarczenia dokumentacji wymaganej na mocy art. 34 w/w ustawy do uzyskania pozwolenia na budowę. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła spółka A. [...] z siedzibą w P. Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane poprzez zaakceptowanie przez organ drugiej instancji, że organ pierwszej instancji wniósł sprzeciw po upływie 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia, chociaż już postanowienie o uzupełnieniu braków zgłoszenia doręczone zostało po upływie w/w 30 dniowego terminu, art. 30 ust. 6 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że istnieje podstawa do wniesienia sprzeciwu z uwagi na to, że wykonanie zgłoszonych robót budowlanych nie jest instalacją urządzenia reklamowego w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, art. 7, 77 i 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) poprzez niewłaściwe prowadzenie postępowania dowodowego i niewłaściwe uzasadnienie decyzji. Mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Ponadto wniosła o zasądzenie kosztów sądowych w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Uzasadniając swoje wywody, strona skarżąca powołując się na orzeczenia sądów administracyjnych wywiodła, iż inwestor nie dopuszcza się samowoli budowlanej gdy wykonuje roboty budowlane po upływie 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia, nawet gdy po tym w/w terminie organ budowlany wniesie sprzeciw lub doręczy postanowienie nakładające obowiązek uzupełnienia zgłoszenia. Jednocześnie, opierając się również na wybranym orzecznictwie sądów, wskazano, iż na podstawie art. 29 ust 2 pkt 6 Prawa budowlanego dopuszczalne jest instalowanie tablic i urządzeń reklamowych nie tylko na obiektach budowlanych, ale i na gruncie. Organ błędnie zatem przyjął, że zgłoszone roboty budowlane wykraczają poza katalog robót przewidzianych w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu {art.145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)}. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia wystąpiły wobec czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję. Skarga jest zasadna, bowiem decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2007 r., nr [...], została wydana z naruszeniem art. 29 ust 2 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2003 r. Nr 207 poz. 2016 ze zm.). Skarżąca spółka, w dniu 4 lipca 2007 r. (data wpływu do organu) dokonała zgłoszenia montażu urządzenia reklamowego jednostronnego o wymiarach 6,0 x 3,0 m, wysokości słupa 6,0 m na działce [...] w W. W wyniku rozpoznania przedmiotowego zgłoszenia organ drugiej instancji w trybie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane wniósł sprzeciw podnosząc, iż ze względu na stopień skomplikowania konstrukcji nośnika reklamy i jego rozmiary niezbędne jest uzyskanie pozwolenia na wykonanie przedmiotowych robót budowlanych. Wskazać należy, iż ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane wprowadziła zasadę wyrażoną w art. 28, iż budowę można rozpocząć po uzyskaniu przez inwestora pozwolenia na budowę zamierzonego przedsięwzięcia inwestycyjnego. Wyjątek od tej zasady stanowią przepisy art. 29-31 tej ustawy, na mocy których możliwe jest wykonywanie obiektów budowlanych lub robót budowlanych na podstawie zgłoszenia zamiaru inwestycyjnego. Zgodnie z art. 29 ust. 2 ww. ustawy - Prawo budowlane, pozwolenia na budowę nie wymaga m.in. wykonywanie robót budowlanych polegających na (pkt. 6 w/w art. 29 ust. 2 Prawa budowlanego) instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Wykonywanie robót, określonych w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, obciążone zostało obowiązkiem zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy). Z przytoczonych powyżej przepisów jednoznacznie wynika, iż instalacja tablic i urządzeń reklamowych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, przy czym ustawodawca nie uzależnił wyjątku wyszczególnionego w art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego ani od wielkości tablic i urządzeń reklamowych, ani też od tego, czy są to tablice lub urządzenia wkopane w ziemię, a więc trwale związane z gruntem, które zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego można uznać za budowle, czy też są to tablice lub urządzenia reklamowe ustawione na konstrukcji naziemnej. Powyższy pogląd został wyrażony i ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 maja 2005 r., sygn. akt VII Sa/Wa 1311/04; wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 maja 2005 r., sygn. akt VII Sa/Wa 903/04 niepubl.). Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie montaż urządzenia reklamowego nie wymaga pozwolenia na budowę. W zupełności wystarczająca i odpowiadająca prawu jest w tym przypadku procedura związana ze zgłoszeniem zamiaru zainstalowania urządzenia reklamowego. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących trzydziesto-dniowego terminu do złożenia sprzeciwu, Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreśla, iż zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego upływ terminu wskazanego w art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego nie może upoważniać do realizacji inwestycji, gdy przed upływem tego terminu właściwy organ nakaże stronie uzupełnić zgłoszenie. Przez doręczenie zgłoszenia, o jakim mowa w art. 30 ust. 2 w/w ustawy, ustawodawca uważa pełne zgłoszenie, tj. zawierające wszystkie niezbędne dane wraz z załączonymi dokumentami. Należy zatem zauważyć, iż wydanie postanowienia w trybie art. art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego wstrzymuje bieg 30-dniowego terminu do wniesienia sprzeciwu. Jest on bowiem liczony od dnia doręczenia zgłoszenia, które nie zawiera braków formalnych lub od dnia upływu terminu do uzupełnienia tych braków (por. wyrok NSA ośrodek zamiejscowy w Szczecinie z dnia 5 czerwca 2003 r., sygnatura akt SA/Sz 1989/2001, LexPolonica nr 363043; wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2002 r., sygnatura akt IV SA 2765/2000, ONSA 2004/2 poz. 49). Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, iż skarga A. []... S.A. z siedzibą w P. jest zasadna. Dlatego też działając na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w punkcie I wyroku. Na podstawie art. 152 w/w ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt. II wyroku.