I SA/Kr 79/08

Sygn. akt I SA/Kr 79/08 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 kwietnia 2008r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: NSA Józef Gach, Sędziowie: WSA Beata Cieloch, WSA Maria Zawadzka (spr), Protokolant: Bożena Wąsik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2008r., sprawy ze skargi M. W., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia [...] nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2007r., - skargę oddala - Decyzją z dnia [...]nr [...]Wójt Gminy ustalił skarżącemu M. W. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2007 rok, w łącznej kwocie 86 385 zł, przyjmując za podstawę opodatkowania grunt w miejscowości G. o powierzchni 23 500 m² wraz z posadowionymi na nim budynkami o powierzchni użytkowej 4314 m² i budowlami o wartości ustalonej w toku postępowania na kwotę 320 000 zł. Wymienione wyżej nieruchomości opodatkowane zostały w całości jako związane z działalnością gospodarczą. W odwołaniu pełnomocnik skarżącego zarzucił zaskarżonej decyzji dokonanie ustaleń sprzecznych z materiałem dowodowym zebranym w sprawie poprzez uznanie nieruchomości podatnika jako związanych w całości z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, pomimo braku możliwości ich wykorzystania do tej działalności ze względów technicznych oraz niewyjaśnienie stanu technicznego nieruchomości. Decyzją z dnia [...]nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w całości utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję podnosząc, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę budynków, budowli i gruntów skutkuje tym, że są one związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, chyba że nie mogą być wykorzystywane do tej działalności ze względów technicznych. Według organu skarżący nie wykazał jednak, że przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany do prowadzenia takiej działalności ze względów technicznych, ponieważ wyłączenie z użytkowania części nieruchomości ze względu na ich zły stan techniczny lub brak dostępu nie ma charakteru trwałego i nie zostało potwierdzone przez uprawniony organ budowlany – co w ocenie tego organu – ma charakter obligatoryjny. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pełnomocnik skarżącego, domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie przepisu art. 122 Ordynacji podatkowej, poprzez niewyjaśnienie kwestii wynikających z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zakresie stanu technicznego przedmiotu opodatkowania, poprzez co zostały naruszone art. 4 i 5 oraz 21 § 3 Ordynacji podatkowej, a także błędną wykładnię przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez przyjęcie, że jedynie decyzje organu nadzoru budowlanego nakazujące rozbiórkę lub wyłączenie budynku z użytkowania stanowią podstawę do ustalenia niemożności jego wykorzystywania do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku, Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlegają, zatem zgodność aktów (w tym wypadku decyzji administracyjnej) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia tego kryterium należy stwierdzić, iż nie narusza ona prawa w zakresie zarzucanym w skardze i dlatego Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania stanowiska organów podatkowych. Z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika, że za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą z wyjątkiem gruntów związanych z budynkami mieszkalnymi, a także gruntów określonych w art. 5 ust. 1 pkt 1b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. W związku z użyciem przez ustawodawcę określenia "związane z prowadzeniem działalności gospodarczej", a więc szerszego niż "prowadzenie działalności gospodarczej", do tego rodzaju nieruchomości zaliczyć należy także te, które nie biorą bezpośredniego udziału w działalności wytwórczej, budowlanej, handlowej czy usługowej. Sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek, budowla, grunt jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tak więc (...) obiekty, na których prowadzona jest innego rodzaju działalność niż gospodarcza (np. socjalna) należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. W definicji nie ma warunku wykorzystywania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę – wyroki: WSA w Białymstoku z dnia 30 maja 2006 r. sygn. akt I SA/Bk 95/06 oraz WSA W Warszawie z dnia 29 września 2005 r. sygn. akt SA/Wa 1411/05. Poza tym z przedłożonego aktu notarialnego wynika, że nieruchomości zakupione przez skarżącego zostały na cele prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Pojęcie "względy techniczne" nie zostało zdefiniowane w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2006 r. sygn. akt II FSK 301/05 wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej dotyczy sytuacji, gdy przedmiot nie jest i jednocześnie nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względu na zdarzenie niezależne od podatnika. (...) Sytuacja taka będzie miała miejsce w przypadku wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji o opróżnieniu bądź o wyłączeniu z użytkowania budynku ze względu na jego zły stan techniczny. Przejściowe niewykorzystywanie nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Przeprowadzanie remontów w budynkach nie oznacza pozbawienia tych budynków związku z działalnością gospodarczą (...). Adaptacja budynków do prowadzenia zamierzonej w przyszłości działalności gospodarczej stanowi jeden z wyznaczników prowadzenia tej działalności. Zatem niewykorzystywanie przez przedsiębiorcę przedmiotu opodatkowania w danym momencie lub wykorzystywanie go na inną działalność nie powoduje utraty cechy związania z działalnością gospodarczą. Brak możliwości wykorzystywania przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej powinien mieć charakter trwały, niezwiązany z prowadzonymi remontami lub modernizacją i powinien być jednak potwierdzony przez właściwy organ nadzoru budowlanego lub administracji architektoniczno – budowlanej. Sytuacja taka będzie miała miejsce w szczególności w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany znajduje się w nieodpowiednim stanie technicznym albo jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, środowisku lub bezpieczeństwu mienia. Nie jest wystarczająca w takim przypadku ocena dokonana przez przedsiębiorcę oraz przez organy podatkowe. Ocena stanu technicznego budynku, a także zaklasyfikowanie obiektu budowlanego do odpowiedniej kategorii obiektów, o których jest mowa w przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 Prawo budowlane, jako wymagająca wiedzy technicznej musi zostać dokonana przez organy posiadające taką wiedzę. Obowiązek wykazania, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzonej działalności gospodarczej ze względów technicznych ciąży na przedsiębiorcy i powinien zostać wykazany przez przedsiębiorcę przykładowo poprzez przedłożenie opinii specjalisty z zakresu prawa budowlanego. W przedmiotowej sprawie skarżący nie wykazał w wymagany sposób niemożności wykorzystania przedmiotu opodatkowania do prowadzonej działalności gospodarczej ze względu na zły stan techniczny, a poprzez to niemożność wykorzystywania przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej. Podobnie czasowe przebywanie skarżącego na terenie G., nie uzasadnia zaliczenia części powierzchni użytkowej, zajmowanej wówczas przez skarżącego do opodatkowania stawkami, jak za budynki mieszkalne, nie można bowiem traktować jako mieszkalnego budynku, który jest wykorzystywany na cele mieszkalne tylko okresowo. Budynek mieszkalny jest obiektem budowlanym służącym stałemu zamieszkaniu. Zatem wymiar podatku ustalony został przez ograny podatkowe w sposób prawidłowy. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji.