I OSK 1061/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska Sędziowie NSA Irena Kamińska (spr.) del.WSA Maria Werpachowska Protokolant Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 14/08 w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie Wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 14/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. S.na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia (...) września 2007 r. nr (...), w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu. W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji podał, że Komendant Policji w P. decyzją z dnia (...) maja 2006 r. nr (...), działając na podstawie § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu przez policjantów (Dz. U. Nr 131, poz. 1468), po rozpatrzeniu wniosku J. S.z dnia (...) kwietnia 2006 r., przyznał wymienionemu pomoc finansową w kwocie 11.547,00 zł, która będzie wypłacona jednorazowo do dnia 10 listopada 2006 r. Uzasadniając swoje stanowisko wskazał, że skarżący pełni służbę w Szkole Policji w P. od dnia (...) sierpnia 1996 r. i z tym dniem został mianowany na funkcjonariusza Policji w służbie stałej. Ponadto wymieniony przedstawił akt notarialny Rep. (...) oraz decyzję Dyrektora WAM z dnia (...) listopada 2005 r. nr (...), a w dniu (...) kwietnia 2006 r. posiadał uprawnienia do 3 norm zaludnienia (wnioskodawca, jego żona M. S. oraz syn W. S.), przy czym wysokość należnej kwoty na jedną normę zaludnienia wynosi 3.849,00 zł. Po wszczęciu postanowieniem z dnia (...) listopada 2006 r. nr (...) postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności powyższej decyzji, Komendant Główny Policji decyzją z dnia (...) grudnia 2006 r. nr (...), działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 oraz art. 157 § 2 K.p.a., stwierdził nieważność decyzji Komendanta Policji w P. z dnia (...) maja 2006 r. nr (...). W uzasadnieniu – powołując się na opisany już powyżej stan faktyczny – podał, że na podstawie wskazanego już wyżej aktu notarialnego, skarżący nabył lokal mieszkalny nr (...) w P., przy czym wcześniej, bo na mocy przytoczonej decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Bydgoszczy z dnia (...) listopada 2005 r. nr (...), lokal ten został mu przydzielony jako służbowy. Stosownie zaś do treści art. 94 ust. 1 ustawy o Policji, skarżącemu nie przysługuje prawo do pomocy finansowej, ponieważ przydzielono mu już, zgodnie z normami zaludnienia, lokal mieszkalny. Ponadto analiza wyżej wymienionego przepisu z art. 95 ustawy wskazuje, że otrzymanie jednego ze świadczeń, eliminuje uprawnienia do drugiego. Reasumując, zdaniem Komendanta Głównego Policji, skarżący nie spełniał przesłanek do pomocy finansowej udzielanej w trybie art. 94 ust. 1 ustawy, bowiem posiadał on już lokal przydzielony na podstawie decyzji administracyjnej. To zaś z kolei zdaniem organu powoduje, iż decyzja Komendanta Policji w P. z dnia (...) maja 2006 r. nr (...) została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. W odwołaniu z dnia (...) marca 2007 r. od powyższej decyzji do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, skarżący wniósł o jej uchylenie. Uzasadniając swoje stanowisko podał, że brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji w trybie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. z powodu rażącego naruszenia prawa, ponieważ nie polega ono na błędach w wykładni prawa, ale na jego przekroczeniu w sposób jasny i niedwuznaczny. Nie można również uznać rozstrzygnięcia za wydanego z rażącym naruszeniem prawa, jeżeli wynika ono z odmiennej interpretacji normy prawnej, natomiast można uznać za spełnienie się tej przesłanki, jeżeli jest to wyraz ewidentnego oraz jasno uchwytnego błędu w interpretowaniu i w tym względzie powołał się na stanowisko judykatury konstatując, że stwierdzenie nieważności postępowania stanowi kwalifikowaną postać naruszenia prawa i nie może być interpretowane w sposób rozszerzający. W dalszej części podał, że wspomnianą decyzją Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w B. z dnia (...) listopada 2005 r. nr (...), przyznano mu prawo zamieszkania w spornym lokalu na czas oznaczony, wynoszący 10 lat, zatem nie jest to decyzja administracyjna o przydziale lokalu w rozumieniu art. 94 ust. 1 ustawy o Policji. Natomiast stosownie do analizy treści przepisów art. 1a pkt 1, art. 29, 36 ust. 2 oraz art. 13 ust. 6 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP poprzez zamieszkanie, należy rozumieć przebywanie i korzystanie z lokalu mieszkalnego na podstawie tytułu prawnego lub prawa zamieszkania i nie jest to realizacja prawa do lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 88 ust. 1 ustawy o Policji. Zatem nie można dokonywać wykładni rozszerzającej treści art. 94 ust. 1 ustawy o Policji, skoro stanowi się w niej konkretnie o decyzji administracyjnej przydzielającej lokal mieszkalny. Reasumując, decyzja o prawie zamieszkania na czas oznaczony, nie jest decyzją o przydziale lokalu. Niezależnie od powyższego zarzucił, że w aktach sprawy brak jest protokołu kontroli wewnętrznej, który stanowił podstawę do wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności. W dalszej części podał, że sporny lokal nie jest lokalem funkcyjnym oraz nie należy do tej kategorii lokali, o których mowa w art. 90 ust. 1 ustawy. Kończąc stwierdził, iż organ naruszył treść art. 10 K.p.a., poprzez uniemożliwienie mu wypowiadania się co do zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia (...) września 2007 r. nr (...), mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia (...) maja 2006 r. nr (...). W uzasadnieniu – powołując się na dotychczasowe ustalenia i argumentację organu pierwszej instancji podał, że z treści art. 88 ust. 1 ustawy o Policji wynika prawo policjanta do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej. Natomiast w myśl art. 94 ust. 1, policjantowi przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu, jeżeli nie otrzymał takiego lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej. Zatem prawo policjanta do lokalu mieszkalnego jest realizowane poprzez przydział lokalu, a gdy takiego lokalu nie uzyskał, to przysługuje mu pomoc finansowa na jego uzyskanie. Jest to powiązane z istotą służby w Policji i zadaniami, jakie stawia się funkcjonariuszowi i w tej sytuacji nie jest to przywilej, lecz cel do wykonywania tych zadań. Innymi słowy mówiąc, jeżeli policjant ma odpowiedni lokal, to cel tego przepisu jest spełniony i w związku z tym nie powstaje prawo do lokalu. Ponadto z treści art. 95 ust. 1 ww. ustawy wynika, że funkcjonariuszowi nie przysługuje prawo do pomocy finansowej oraz prawo do przydziału lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, jeżeli ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w miejscowości pełnienia służby lub w pobliskiej. Zatem warunek przyznania pomocy finansowej należy wiązać z sytuacją, kiedy policjant spełnia warunki do przydziału lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, lecz lokalu takiego nie otrzymał. W rozpoznawanej zaś sprawie skarżący w dacie przyznania pomocy finansowej zajmował lokal mieszkalny o powierzchni 38,02 m2 oraz posiadał uprawnienia do 3 norm zaludnienia, tj. lokalu o powierzchni mieszkaniowej 21-31 m2. Zatem miał zaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Nie ma również zdaniem organu znaczenia w sprawie, że tytuł prawny wynikał nie z decyzji o przydziale, a z decyzji o prawie zamieszkania w lokalu. Ponadto z akt sprawy nie wynika, aby dalsze użytkowanie powyższego lokalu było uzależnione od jego kupna. Niezależnie od powyższego zauważyć należy (zdaniem organu), że skarżący ustanowił odrębną własność tego lokalu na warunkach preferencyjnych, przy zastosowaniu art. 56 i 58 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 ze zm.). Zatem decyzja z dnia (...) maja 2006 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa i organ nie dopatrzył się naruszenia również art. 10 K.p.a., bowiem wydano postanowienie o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie i jednocześnie poinformowano skarżącego o możliwości składania wniosków oraz wszelkich dowodów. Ponadto skarżący nie wykazał, aby w jakikolwiek sposób został pozbawiony możliwości składania wyjaśnień. Wprawdzie po zakończeniu postępowania nie wystosowano do niego formalnego zawiadomienia, ale nie miało to wpływu na treść rozstrzygnięcia. Natomiast organ nie miał obowiązku zapoznawania skarżącego z protokołem pokontrolnym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, J. S.nie zgodził się z zaskarżoną decyzją i zarzucił jej naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 10 K.p.a. w zw. z art. 88, 94 ust. 1 i 95 ust. 1 ustawy o Policji, wnosząc o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi natomiast – powołując się na dotychczasowe zarzuty i argumenty – dodał, że decyzja z dnia 10 maja 2006 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa i na dowód powyższego przytoczył stanowisko judykatury. Natomiast wspomniany już wyżej protokół miał zasadnicze znaczenie dla sprawy i w tej sytuacji zaniechanie przez organ zapoznania z nim skarżącego narusza treść art. 10 K.p.a., zaś niepowiadomienie go o zebraniu materiału dowodowego uniemożliwiło mu złożenie wniosków dowodowych i przesłuchania w charakterze świadków osób przeprowadzających kontrolę. Niezależnie od powyższego nie zgodził się ze stanowiskiem zaprezentowanym przez organ, jakoby prawo zamieszkania w spornym lokalu wykluczało przyznanie mu pomocy finansowej i powołał się na orzeczenia sądowe dodając, iż nie można utożsamiać pojęć "posiadania lokalu mieszkalnego" i "prawa do zamieszkania na czas oznaczony". W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wydając zaskarżony wyrok Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Sąd pierwszej instancji wskazał, że przysługujące funkcjonariuszowi Policji prawo do lokalu mieszkalnego jest realizowane przede wszystkim poprzez przydzielenie tego lokalu w myśl art. 88 ust. 1 i na podstawie decyzji, o której mowa w art. 97 ust. 5 ustawy. Natomiast kiedy przydziału takiego nie dokonano, to wówczas policjantowi przysługuje prawo do pomocy określonej w art. 94 ust. 1 ustawy. Policjant ma więc prawo do otrzymania pomocy finansowej określonej w powyższym przepisie, jeżeli nie zaspokojono jego potrzeb mieszkaniowych poprzez przydział konkretnego lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90 ust. 1 ustawy. Sąd pierwszej instancji uznał, że bezspornym jest, że decyzją Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w B. z dnia (...) listopada 2005 r. nr (...), skarżącemu J. S. przyznano prawo do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym (...) w P.. Nie budzi również wątpliwości zdaniem tego Sądu fakt, że posiadał on wówczas uprawnienia do 3 norm zaludnienia, zaś lokal ten spełniał powyższy normatyw, bowiem jego powierzchnia mieszkaniowa wynosi 38,02 m2, a po jednej normie przysługiwało skarżącemu, jego żonie i synowi. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, że nie budzi wątpliwości fakt, iż skarżący miał w momencie wydania przez Komendanta Policji w P. decyzji z dnia (...) maja 2006 r. nr (...), zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, bowiem myśl art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 ze zm.), żołnierzowi służby stałej zwalnianemu z zawodowej służby wojskowej, zamieszkałemu w lokalu mieszkalnym nie będącym kwaterą, przysługuje prawo do zamieszkiwania w tym lokalu, zaś dyrektor oddziału regionalnego Agencji wydaje decyzję o prawie zamieszkiwania w tym lokalu mieszkalnym. W związku z tym Sąd pierwszej instancji zauważył, że żołnierzowi zawodowemu nie wydaje się już również decyzji o przydziale lokalu, jak miało to miejsce przed nowelizacją ustawy, a jedynie decyzję o prawie zamieszkania w nim. Zatem w myśl tej ostatniej ustawy, żołnierz po otrzymaniu decyzji o prawie zamieszkania, ma już zrealizowane prawo do lokalu mieszkalnego. Reasumując, w rozpoznawanej sprawie zdaniem tegoż Sądu skarżący J. S.w dacie wydania spornej decyzji miał w pełni zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w rozumieniu art. 95 ust. 2 pkt 2 ustawy o Policji, tj. posiadał w miejscowości pełnienia służby lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej i tym samym pomoc finansowa określona w art. 94 ust. 1 ustawy, nie należała mu się. Ponadto Sąd pierwszej instancji podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie, skarżący nabywając sporny lokal mieszkalny, już raz – wprawdzie nie od organu Policji – skorzystał z pomocy przewidzianej w art. 55 w zw. z art. 58 ust. 2 pkt 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, bowiem od jego wartości rynkowej zastosowano pomniejszenie o 90%. Zatem stosując również wykładnię celowościową tegoż przepisu, Sąd ten doszedł do przekonania, że skarżący wykorzystując już raz udzieloną mu pomoc, nie może po raz kolejny z niej korzystać. Tym bardziej, że w tej konkretnej sytuacji, owa pomoc przyznana w wysokości 11.547,00 zł, przewyższyłaby faktyczną i poniesioną przez niego preferencyjną wartość zakupionej nieruchomości, która według aktu notarialnego wynosi 10.501,40 zł (wraz z kwotą 4.152,00 zł udziału we współwłasności działek). Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia przez organ przepisu art. 10 K.p.a. W ocenie tego Sądu dokument, na który powołuje się skarżący, a mianowicie protokół kontroli wewnętrznej przeprowadzonej przez organ przed wszczęciem postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji, nie ma znaczenia w przedmiotowej sprawie, skoro w zaskarżonej decyzji w sposób przekonywający przedstawiono przesłanki umożliwiające jej wydanie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. S. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1. Naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisów art. 88, art. 94 ust. 1 i art. 95 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 58, poz. 7 ze zm.) 2. Naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie art. 156 § 1 ust. 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) Wskazując na wymienione podstawy skargi kasacyjnej skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie. W motywach skargi kasacyjnej skarżący podniósł, że nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o "przydziale", czyli decyzji przydziałowej. W związku z tym nie wyczerpał uprawnienia przysługującego mu na podstawie art. 88 ust. 1 ustawy o Policji. W ocenie skarżącego policjant, który ma prawo do zamieszkiwania w lokalu na podstawie decyzji o prawie do zamieszkiwania na czas oznaczony do 10 lat i zamierza go nabyć na własność posiada prawo do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, gdy nie otrzymał decyzji o przydziale lokalu na podstawie art. 90 ustawy o Policji. Celu zawartego w art. 88 ustawy o Policji nie można bowiem rozpatrywać w oderwaniu od art. 95 ust. 1 ustawy, która normuje sytuacje, w których nie przysługuje policjantowi prawo do przydziału lokalu na podstawie decyzji administracyjnej. Prawa do zamieszkiwania przez policjanta w lokalu należącym do Wojskowej Agencji Mieszkaniowej na czas oznaczony do 10 lat nie można zdaniem skarżącego traktować na równi z posiadaniem lokalu w znaczeniu unormowanym w art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji. Skarżący podniósł, że dysponowanie lokalem mieszkalnym z prawem do zamieszkiwania na czas oznaczony do 10 lat nie może być uznane za posiadanie prawa do lokalu w sposób trwały o czym świadczy intencja przyświecająca wprowadzonym zmianom w ustawie o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Przydział mieszkania policjantowi ma zaspokoić trwale jego potrzeby mieszkaniowe, zaś w przypadku żołnierzy służby stałej chodzi o przydział mieszkania na czas pełnienia służby (art. 21 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP). Podkreślił, że odmiennie niż ustawa o Policji, ustawa o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP przewiduje dwukrotny przydział lokalu mieszkalnego żołnierzowi służby stałej, po raz pierwszy od momentu wyznaczenia go na pierwsze stanowisko służbowe i po raz drugi w momencie zwalniania z zawodowej służby wojskowej (art. 21 ust. 1 i art.23 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP). W związku z powyższym skarżący wskazał, że nie otrzymał przydziału służbowego lokalu mieszkalnego (decyzji przydziałowej), a na podstawie art. 104 K.p.a. oraz art. 1a pkt 1, art. 13 ust. 6, art. 29, art. 36 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, po uzyskaniu zgody Ministra Obrony Narodowej, przyznano mu prawo zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym na czas oznaczony 10 lat. Z treści decyzji w jego opinii jednoznacznie wynika, że nie jest to przydział służbowego lokalu mieszkalnego. Wywodził, że prawo funkcjonariusza Policji do otrzymania lokalu mieszkalnego na podstawie ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji realizowane jest w formie administracyjnej decyzji o przydziale (art. 97 ust. 5 ustawy), a z kolei decyzja nr (...) Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w B. z dnia v listopada 2005 r. o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym na czas oznaczony – 10 lat, nie jest jego zdaniem decyzją administracyjną o przydziale. Skarżący podniósł, iż twierdzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, że: "skarżący, wykorzystując już raz udzieloną mu pomoc nie może po raz kolejny z niej korzystać" jest niezasadne, ponieważ ustawa o Policji nie uzależnia przyznania pomocy finansowej na zakup mieszkania od warunków, na jakich zakup tego lokalu nastąpi czy już nastąpił. W uzasadnieniu zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 156 § 1 ust. 2 K.p.a. skarżący sformułował szereg zarzutów pod adresem organów administracji publicznej, dotyczących błędnego zastosowania art. 156 § 1 ust. 2 K.p.a. uznając go za podstawę wydania decyzji nr (...) z dnia 19 grudnia 2006 r. stwierdzającej nieważność decyzji Komendanta Szkoły Policji w P.. Zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 156 § 1 ust. 2 K.p.a. stanowiący podstawę stwierdzenia nieważności decyzji przyznającej mu pomoc finansową, bowiem nie wystąpiły przesłanki nieważności określone w tym przepisie. Na poparcie swoich wywodów skarżący przedstawił obszerne poglądy doktryny prawa administracyjnego oraz orzecznictwa sądowego dotyczące instytucji rażącego naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Spraw Wewnętrznego podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej skarżącego J. S. oraz o zasądzenie od strony skarżącej na rzecz organu kosztów zastępstwa procesowego za instancję odwoławczą wg norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga kasacyjna oparta jest na usprawiedliwionych podstawach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu swojego wyroku stwierdził, że przysługujące funkcjonariuszowi Policji prawo do lokalu mieszkalnego jest realizowane poprzez przydzielenie tego lokalu w myśl art. 88 ust. 1 na podstawie decyzji, o której mowa w art. 97 ust. 5 ustawy o Policji. Kiedy przydziału konkretnego lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90 ust. 1 ustawy nie dokonano, policjantowi przysługuje prawo do pomocy określonej w art. 94 ust. 1 ustawy o Policji. Z poglądem tym należy się zgodzić, wyjaśnienia wymaga jednak czy skarżącemu – jak przyjął Sąd pierwszej instancji – faktycznie przydzielono lokal, o którym mowa w art. 90 ust. 1 decyzją administracyjną, o której stanowi art. 97 ust. 5 ustawy. Zgodnie z art. 90 ust. 1 ww. ustawy na lokale mieszkalne dla policjantów przeznacza się lokale będące w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, uzyskane w wyniku ich działalności inwestycyjnej albo od terenowych organów rządowej administracji ogólnej, stanowiące własność gminy lub zakładów pracy, a także zwolnione przez osoby, które decyzje o przydziale uzyskały z jednostek podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Lokal, w którym mieszkał wraz z rodziną skarżący w chwili ubiegania się o przyznanie pomocy finansowej, nie był lokalem, o którym wyżej mowa. Lokal ten był lokalem z zasobów Wojskowej Agencji Mieszkaniowej i pozostawał w dyspozycji Ministra Obrony Narodowej. Podobnie decyzja dotycząca możliwości korzystania z tego lokalu nie była decyzją, której dotyczy przepis art. 97 ustawy o Policji. Decyzje wskazane w tym przepisie są formą procesową przydziału i opróżniania mieszkań, a nie przyznawania prawa zamieszkiwania przez wskazany w decyzji okres. Tak więc skarżący nie otrzymał decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego od organu wskazanego w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 18 maja 2005 r. Decyzja z (...) listopada 2005 r. wydana przez Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej przyznała skarżącemu jedynie prawo zamieszkiwania na okres 10 lat. Nie można decyzji tej utożsamiać z decyzją przydziału lokalu mieszkalnego, o której mowa w art. 97 ust. 5 ustawy, bo dotyczy ona ściśle określonego okresu czasu i inna jest w takiej sytuacji pozycja funkcjonariusza i członków jego rodziny, choćby ze względu na treść § 8-9 ww. rozporządzenia. Reasumując nietrafny jest pogląd Sądu, że potrzeby mieszkaniowe skarżącego zostały zaspokojone decyzją o przydziale lokalu, wobec czego nie spełniał on warunków do uzyskania pomocy finansowej. Dlatego też bez rozważenia tych okoliczności nie można wyprowadzić wniosku, iż decyzja o przyznaniu skarżącemu pomocy finansowej rażąco narusza prawo. Nietrafny jest też zarzut, iż J. S. zyskałby dwukrotnie przy pozostawieniu tej decyzji w obrocie prawnym, raz kupując na szczególnych warunkach zajmowany lokal mieszkalny i ponownie uzyskując pomoc finansową. Przyczyną ustalenia określonej ceny za 1 m2 mieszkań znajdujących się w dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej nie były przepisy ustawy o Policji czy też fakt, że nabywca jest jej funkcjonariuszem. Wojskowa Agencja Mieszkaniowa wyzbywała się posiadanych zasobów i na wysokość cen mieszkań miały wpływ inne względy niż wyżej wymienione. Nie ma natomiast zapisów ustawowych ograniczających prawo skarżącego do utraty ze wskazanego wyżej powodu (niskiej ceny nabywanego mieszkania) prawa do uzyskania pomocy finansowej. Mając wszystko to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.