II OSK 1039/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski (spr.) Sędziowie sędzia NSA Wiesław Kisiel sędzia NSA Alicja Plucińska – Filipowicz Protokolant Renata Sapieha po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Rady Gminy R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 169/08 w sprawie ze skargi M. O. na uchwałę Rady Gminy R. z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie uchwały w sprawie rozpatrzenia zarzutu złożonego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 169/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi M. O., stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały nr XIV/219/07 Rady Gminy Raszyn z dnia 15 listopada 2007 r. w sprawie rozpatrzenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Raszyn dla części terenów położonych we wsi S. N., L., S.. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji wskazał, że M. O. i K. O. wnieśli zarzuty do projektu ww. planu, podnosząc, że nie wyrażają zgody na zamieszczone w nim ustalenia, gdyż ingerują one w teren ich działek o nr [...],[...],[...] we wsi S. N., położonych przy Al. [...], ograniczając ich prawa oraz plany związane z tym terenem. K. O. pismem z dnia 22 sierpnia 2007 r. wycofał swój zarzut. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę M. O. bowiem uznał, że zaskarżona uchwała nie spełnia wymogów określonych w art. 24 ust. 3, mającej zastosowanie w sprawie, ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Sąd pierwszej instancji zauważył, iż działki o nr [...] i [...], których skarżąca jest współwłaścicielką, w myśl ustaleń projektu planu ulegną zmniejszeniu, ze względu na projektowane poszerzenie Al. [...]. Skarżąca podniosła swoje zastrzeżenia wobec projektu planu na sesji Rady Gminy Raszyn, podnosząc, że ustalenia tego projektu, w odniesieniu do wskazanych działek – naruszają przysługujące jej prawo własności. W tej sytuacji zdaniem Sądu, Rada Gminy nie powinna mieć trudności w dokonaniu właściwej interpretacji intencji skarżącej, zatem zarzut Rady, iż skarżąca nie wykazała naruszenia prawa materialnego oraz okoliczności dotyczących ingerowania w jej teren, jest wadliwy i narusza przepis art. 24 ust. 3 powołanej ustawy. Ponadto Gmina nadużyła przysługujących jej uprawnień ustawowych, określanych jako władztwo planistyczne, przedwcześnie przesądzając w miejscowym planie kategorię drogi – Al. [...]. Ujawnienie powyższych naruszeń prowadzi do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożyła Gmina Raszyn, wnosząc o jego uchylenie w całości i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarga kasacyjna została oparta na zarzutach naruszenia przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszeniu przepisów art. 134 § 1, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez wadliwą ocenę materiału dowodowego i podjęcie rozstrzygnięcia wyłącznie w oparciu o wskazane na rozprawie przez pełnomocnika skarżącej wyjaśnienia odnośnie dowodu w postaci wydarzenia, które w rzeczywistości nie miało miejsca. Wydarzeniem tym jest rzekome sprecyzowanie zarzutu do projektu planu na sesji Rady Gminy w dniu 15 listopada 2007 r., wobec którego Gmina nie ustosunkowała się należycie, co było powodem stwierdzenia przez Sąd pierwszej instancji, iż Gmina naruszyła warunki określone w art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W rzeczywistości sprawa rozpatrzenia zarzutu złożonego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Raszyn dla części terenów położonych we wsi S. N., L., S. (sesja Rady Gminy Raszyn w dniu 15 listopada 2007 r.) nie toczyła się z czynnym udziałem M. O. i nie była przedmiotem precyzujących wyjaśnień ani jej, ani reprezentującego ją pełnomocnika. Podniesione na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2008 r. przez reprezentującego skarżącą K. O. wyjaśnienia, miały miejsce dopiero podczas sesji Rady Gminy w dniu 7 lutego 2008 r. Wyjaśnienia te dotyczyły jednak innego projektu planu i innej działki – o nr ew. [...] położonej przy Al. [...] we wsi J. w gminie Raszyn, która również stanowi własność skarżącej, a objęta jest ustaleniami projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi: Janki, Falenty, Falenty Duże, Falenty Nowe, Podolszyn Nowy i Laszczki w Gminie Raszyn. W tej sytuacji orzeczenie Sądu pierwszej instancji zapadło z pominięciem określonego stanu faktycznego, wynikającego z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy (protokoły z sesji Rady Gminy). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Wbrew twierdzeniom skargi Sąd pierwszej instancji zasadnie stanął na stanowisku, że w świetle zebranego materiału dowodowego, w szczególności treści uzasadnienia zaskarżonej uchwały nie sposób podzielić argumentacji Rady Gminy Raszyn jakoby ta rozpatrując przedmiotowy zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mogła go rozpatrzyć merytorycznie ze względu na to, że został sformułowany ogólnikowo. Ma rację Sąd pierwszej instancji, iż w sytuacji gdy skarżąca wskazała numery działek, których jest współwłaścicielką, uznając, że poszerzenie drogi ich kosztem narusza jej prawo własności, Rada nie powinna mieć trudności w ustaleniu intencji skarżącej, a jeżeli tak, to na znaczeniu tracą te wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej, które związane są z twierdzeniem, iż dopiero późniejsze sprecyzowanie żądań skarżącej w kwestii złożonego zarzutu do projektu planu umożliwiło Radzie rozpatrzenie tego zarzutu. Trzeba w tym miejscu podkreślić, iż zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, składany pod rządami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) był mało sformalizowanym środkiem obrony interesów właścicieli (użytkowników wieczystych) nieruchomości. Stosownie do regulacji art. 24 ust. 2 ten, kto miał interes prawny w jego wniesieniu winien to zrobić pisemnie z dotrzymaniem terminu tam określonego. Oczywiście wnosząc zarzut zainteresowany winien wskazać powody wniesienia, ale brak było podstawy do wymagania, aby powody te były w jakiś szczególny sposób uzasadnione. Jeżeli tak to przywołane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie mogły odnieść zamierzonych skutków. Tak samo zamierzonych skutków nie mógł odnieść zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 24 ust. 3 mającej zastosowanie w sprawie, wyżej przywołanej, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w sytuacji, gdy Sąd zasadnie stanął na stanowisku, iż nieodniesienie się merytoryczne do zarzutu skarżącej było w tej konkretnej sprawie naruszeniem przywołanej wyżej regulacji prawnej. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).