I OSK 1012/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Stojanowski po rozpoznaniu w dniu 22 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 157/08 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi P. K. na pismo Prezydenta Miasta [...] W. z dnia [...] w przedmiocie obowiązku dokonania opłaty dodatkowej w związku z nieuiszczeniem opłaty za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 157/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę P. K. na pismo Prezydenta Miasta [...] W. z dnia [...] w przedmiocie obowiązku dokonania opłaty dodatkowej w związku z nieuiszczeniem opłaty za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania, wskazując, że stanowisko Komisji Odwoławczej przy Prezydencie [...] W. nieuwzględniające reklamacji dotyczącej wezwania przez Zarząd Dróg Miejskich w W. do uiszczenia należnych opłat dodatkowych z tytułu nieuiszczenia opłaty za parkowanie na obszarze Strefy Płatnego Parkowania Niestrzeżonego w W., nie stanowi czynności lub aktu, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm.). Sąd wskazał, że jego stanowisko nie oznacza, że strona skarżąca pozostaje bez możliwości obrony swych praw w sytuacji, w której podtrzymywać będzie dotychczasowe stanowisko o bezprawnym nałożeniu przez organ opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 i art. 13 f ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Wówczas, w przypadku wszczęcia postępowania egzekucyjnego na podstawie wystawionego tytułu wykonawczego, skarżącemu przysługiwać będą ewentualnie środki przewidziane w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożył P. K., wnosząc o jego uchylenie w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: 1) art. 3 § 2 pkt 4 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na skutek błędnego przyjęcia, że Stanowisko Komisji Odwoławczej przy Prezydencie [...] W. nieuwzględniające reklamacji dotyczącej wezwania przez Zarząd Dróg Miejskich w W. do uiszczenia opłaty dodatkowej z tytułu nieuiszczenia opłaty za parkowanie w Strefie Płatnego Parkowania Niestrzeżonego w W.; 2) art. 58 § 1 pkt 1 wskazanej ustawy, na skutek odrzucenia skargi, w sytuacji, gdy wskazane wyżej stanowisko Komisji Odwoławczej przy Prezydencie [...] W. stanowi czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa, a wobec tego sprawa skargi na stanowisko Komisji Odwoławczej należy do właściwości sądu administracyjnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, ze stanowisko Komisji Odwoławczej przy Prezydencie [...] W. jest skierowane do skarżącego, ma charakter publicznoprawny, stanowi władcze rozstrzygnięcie i dotyczy obowiązku wynikającego z przepisów prawa, a więc spełnia przesłanki określone w art. 3 § 2 pkt 4 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zgodnie z art. 174 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, rozpoznaje on sprawę w granicach tej skargi biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 tej ustawy, zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Podkreślić w tym miejscu należy, że zakres działania sądów administracyjnych na podstawie powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, został ukształtowany szeroko, obejmując praktycznie całokształt działalności administracji publicznej. Podstawowym kryterium, które określa i statuuje kognicję sądów administracyjnych do kontroli rozstrzygnięć administracyjnych, jest rodzaj i charakter prawnej formy działania administracji publicznej wyznaczony przez art. 3 § 2 wskazanej ustawy. Przepis ten enumeratywnie wymienia akty, jak i czynności z zakresu administracji publicznej, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, pismo Prezydenta Miasta [...] W. z dnia [...] w przedmiocie obowiązku dokonania opłaty dodatkowej w związku z nieuiszczeniem opłaty za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania, nie znajduje się w tym katalogu. Pismo to ma bowiem charakter informacyjny, nie jest decyzją administracyjną, ani też żadnym innym aktem lub czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co oznacza, iż nie mogło ono stanowić przedmiotu kontroli sądu administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, że dany akt lub czynność powinny ustalać, stwierdzać, potwierdzać (lub nie) obowiązki określone przepisami prawa administracyjnego. Oznacza to, że rozstrzygnięcie administracyjne nakłada na stronę postępowania administracyjnego obowiązek określonego zachowania, który to obowiązek powinien być wyrażony precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji. Musi więc istnieć związek między ustaleniem, bądź potwierdzeniem określonego obowiązku lub uprawnienia (lub ich odmową) a możliwością realizacji takiego uprawnienia, czy obowiązku wynikającego z przepisu prawa. W niniejszej natomiast sprawie pisma Prezydenta Miasta [...] W. z dnia [...], w przedmiocie obowiązku dokonania opłaty dodatkowej w związku z nieuiszczeniem opłaty za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania, nie można uznać za "inną akt lub czynność" określoną w art. 3 § 2 pkt 4 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z czym nieusprawiedliwiony jest zarzut skargi kasacyjnej w tym zakresie. Stwierdzić także wypada, iż skoro w złożonej skardze kasacyjnej nie wykazano, aby stanowisko Sądu pierwszej instancji w zakresie uznania braku kognicji sądu administracyjnego, było błędne, to tym samym nie można uznać za zasadne naruszenia przez ten Sąd art. 58 § 1 pkt 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W związku z tym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji w niniejszej sprawie, było prawidłowe i odpowiadało prawu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 182 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.