II SA/Go 167/08

Dnia 16 kwietnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Asesor WSA Joanna Brzezińska Protokolant asystent sędziego Paweł Majka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2008 roku sprawy ze skargi D.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] roku, nr [...] w przedmiocie zasiłku rodzinnego i dodatków do tego zasiłku I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej D.W. kwotę 20 (dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. działając na podstawie Zarządzenia nr [...] Wójta Gminy S. z dnia [...] upoważniającym do wydawania decyzji w sprawie zadań związanych z realizacją świadczeń rodzinnych oraz art. 3 pkt 11 i18, art. 4 ust. 2, art. 5 ust.1, art. 6, art. 8, art. 14, art. 20 ust.3, art. 23 ust. 1, art. 24, art. 25 i art. 32 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. nr 228, póz. 2255 z późn. zm.), par. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 02 czerwca 2005r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz.U. nr 105 póz. 881 z późn. zm.) par. 1 i 4 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 lipca 2006r. w sprawie wysokości dochodu rodziny albo dochodu osoby uczącej się stanowiących podstawę ubiegania się o zasiłek rodzinny oraz wysokości świadczeń rodzinnych (Dz.U. nr 130, póz.903) oraz Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w zakresie świadczeń rodzinnych z dnia 29 czerwca 2007 ( Dz. U. 114 poz.783) art. 104, 107, 108 i 163 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r- kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000r. nr 98, póz. 1071 z późn. zm.) decyzją z dnia [...] odmówił przyznania zasiłku rodzinnego i dodatków do zasiłku rodzinnego na dziecko M.W. W uzasadnieniu decyzji organ l instancji podał, iż wnioskiem z dnia 21 września 2006r. D. W. zwróciła się o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego na córkę M.W., przedkładając zaświadczenie, że córka jest uczennica Szkoły Języków "A.'. Organ l instancji ustalił, że Szkoła Językowa "A." nie może wydawać świadectw ukończenia szkoły na drukach urzędowych określonych przez ministra właściwego do spraw oświaty, a zakończenie kształcenia w niej nie może być podstawą do uzyskania, uznawanych na rynku pracy, kwalifikacji zawodowych. Wobec powyższego szkoła ta nie znajduje odpowiednika szkoły zgodnie z wyżej cytowanymi artykułami z uwagi na to, iż każdy z typów szkół wymienionych kończy się potwierdzeniem kwalifikacji zawodowych, świadectwem dojrzałości lub świadectwem przysposobienia do pracy, a jak wynika z pisma z Kuratorium Oświaty Szkoła Językowa nie posiada takich uprawnień oraz nie jest w niej realizowany obowiązek szkoły i obowiązek nauki jak mówi art. 3 pkt. 18. l ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. nr 228, póz. 2255 z późn. zm.) Od decyzji tej Pani D. W. złożyła odwołanie, w którym wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżąca poinformowała, iż dwa razy zgłosiła się do GOPS przedkładając dyplom ukończenia szkoły przez córkę Magdalenę i zaświadczenie z ocenami. Dokumentów tych pracownicy Ośrodka nie chcieli uwzględnić powołując się na pismo Kuratorium. Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12.10.1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (jedn. tekst: Dz. U. Nr 79, póz. 856 z 2001 r. ze zm.). art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14. 06. 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (jedn. tekst: Dz. U. Nr 98, póz. 1071 z 2000r. ze zm.). art. 6 ust. l i 2, art. 3 pkt 18 i 19 ustawy z dnia 28.11.2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 139 z 2006r. póz. 992 ze zm.). art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. Nr 67, póz. 329, z póz. zm.) decyzją z dnia 15 stycznia 2008r. utrzymało mocy zaskarżoną decyzję. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując odwołanie zważyło, że zgodnie z art.6 ust. 1 i 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych z dnia 28.11.2003r. Qedn. tekst: Dz. U. Nr 139 z 2006r. póz. 992 z późn. zm.) po ukończeniu przez dziecko 18 roku życia zasiłek rodzinny przysługuje, jeżeli dziecko kontynuuje naukę w szkole. Wyjaśnienie zawartych w ustawie wyrażeń ustawodawca zamieścił w art. 3. który określa w punktach 18 i 19, że pod pojęciem szkoły należy rozumieć: szkolę podstawową, gimnazjum i ponadgimnazjalną, a także specjalny ośrodek szkolno -wychowawczy, specjalny ośrodek wychowawczy dla dzieci i młodzieży wymagających stosowania specjalnej organizacji nauki, metod pracy i wychowania oraz ośrodek umożliwiający dzieciom i młodzieży upośledzonym umysłowo w stopniu głębokim realizację obowiązku szkolnego i obowiązku nauki. Natomiast użyte w ustawie określenie "szkoła wyższa" oznacza szkołę wyższą w rozumieniu przepisów o szkolnictwie wyższym, przepisów o wyższych szkołach zawodowych oraz o wyższym szkolnictwie wojskowym". Z powyższych unormowań ustawy nie wynika, aby kryterium oceny dla potrzeb ustalenia świadczenia zasiłkowego był publiczny lub niepubliczny typ szkoły. Kryterium oceny dla przyznania świadczenia został określony w art. 9 ust. 3 ustawy o systemie oświaty. D. W. we wniosku o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego podała, że córka M.W. urodzona 12.06.1987r. w roku szkolnym 2006/2007 uczęszcza do Szkoły Języków "A." w G. Do wniosku dołączyła zaświadczenie dyrektora tej szkoły z dnia 11.09.2006r.,z którego wynika, że córka M. uczy się języka niemieckiego, a nauka trwa 1 rok. W aktach sprawy znajduje się również zaświadczenie o ukończeniu Studium Edukacji Społecznej w G. potwierdzające, że w roku szkolnym 2006/2007 M.W. ukończyła naukę na kierunku podstawy psychologii i socjologii w trybie zaocznym, a także dyplom z dnia 30.06.2007r. poświadczający również ukończenie nauki na tym kierunku w tej szkole. Organ II instancji wskazał, iż art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 7.09.1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. Nr 67. póz. 329 z późn. zm.) określa typy szkół ponadgimnazjalnych: a) zasadnicze szkoły zawodowe w okresie nauczania nie krótszym niż 2 lala i nie dłuższym niż 3 lata, których ukończenie umożliwia uzyskanie dyplomu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe po zdaniu egzaminu, a także kształcenie w szkołach wymienionych w lit. e i f. b) trzyletnie licea ogólnokształcące, których ukończenie umożliwia uzyskanie świadectwa dojrzałości po zdaniu egzaminu maturalnego. c) trzyletnie licea profilowane kształcące w profilach kształcenia ogólnozawodowego. których ukończenie umożliwia uzyskanie świadectwa dojrzałości po zdaniu egzaminu maturalnego. d) czteroletnie technika, których ukończenie umożliwia uzyskanie dyplomu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe po zdaniu egzaminu, a także umożliwiające uzyskanie świadectwa dojrzałości po zdaniu egzaminu maturalnego, e) dwuletnie uzupełniające licea ogólnokształcące dla absolwentów szkół wymienionych w lit. a, których ukończenie umożliwia uzyskanie świadectwa dojrzałości po zdaniu egzaminu maturalnego, f) trzyletnie technika uzupełniające dla absolwentów szkół wymienionych w lit. a. których ukończenie umożliwia uzyskanie dyplomu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe po zdaniu egzaminu, a także umożliwiające uzyskanie świadectwa dojrzałości po zdaniu egzaminu maturalnego. g) szkoły policealne o okresie nauczania nie dłuższym niż 2.5 roku. Których ukończenie umożliwia osobom posiadającym wykształcenie średnie uzyskanie dyplomu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe po zdaniu egzaminu. h) trzyletnie szkoły specjalne przysposabiające do pracy dla uczniów z upośledzeniem umysłowym w stopniu umiarkowanym lub znacznym oraz dla uczniów z niepełnosprawnościami sprzężonymi, których ukończenie umożliwia uzyskanie świadectwa potwierdzającego przysposobienie do pracy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło stanowisko organu l instancji, iż córka odwołującej nie uczęszcza do szkoły w rozumieniu art. 3 pkt 18 ustawy o świadczeniach rodzinnych, tym samym nie znajdując podstaw do odmiennego rozstrzygnięcia istoty sprawy. Z przedmiotowych akt sprawy wynika bowiem, że córka odwołującej spełnia obowiązek nauki w innej formie niż przez uczęszczanie do publicznej lub niepublicznej szkoły ponadgimnazjalnej. Skoro brak jest podstaw do przyznania zasiłku rodzinnego brak jest również podstaw prawnych do przyznania dodatków do zasiłku z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego oraz na pokrycie wydatków związanych z dojazdem do szkoły. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. złożyła D. W., w którym podniosła, ze organy obu instancji wydając decyzje kierowały się pismem Kuratorium Oświaty w Gorzowie Wlkp., które nie powinno mieć znaczenia przy przyznawaniu świadczeń rodzinnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, lecz nie z przyczyn w niej wskazanych. Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z zasady, iż sąd administracyjny ocenia, czy zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, wynika konsekwencja co do tego, iż sąd ten rozważa prawo obowiązujące w dniu wydania decyzji, jak i stan sprawy istniejący na dzień wydania decyzji, badając prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, póz. 127 zwanej dalej p.p.s.a.). Przed dalszymi rozważaniami warto także wskazać na dyspozycję przepisu art. 134 ppsa, zgodnie z którym Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności lub bezczynności organu administracji publicznej. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, Sąd uznał, iż decyzja organu odwoławczego wydana została z naruszeniem zasad określonych w art. 7, art. 8 , art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 lit. "c" p.p.s.a. stanowi podstawę do jej uchylenia. W tym miejscu odnotować wypada, iż przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", wyd. LexisNexis, Warszawa 2005 r., s. 458). Skarżąca D. W. składając wniosek o ustalenie prawa do zasiłku rodzinnego i dodatków do zasiłku rodzinnego na córkę M. W. powołała się na fakt kontynuowania przez nią nauki w Szkole Języków "A." prowadzonej przez Towarzystwo Edukacji Bankowej S.A. w P. Do wniosku dołączone było zaświadczenie z dnia 11 września 2006r., z którego wynikało, że M.W. jest w roku szkolnym 2006/2007 uczniem tej szkoły o specjalności język niemiecki. W aktach sprawy znajduje się Dyplom i zaświadczenie ukończenia przez M. W. Studium Edukacji Społecznej w G., z których to dokumentów wynika, że M.W. ukończyła naukę w roku szkolnym 2006/2007 na kierunku podstawy psychologii i socjologii. Organ II instancji w ogóle tej nowej okoliczności i tych nowych dokumentów nie wziął pod uwagę, choć zauważył istnienie tych dokumentów, koncentrując się jedynie na badaniu uprawnień skarżącej do prawa do zasiłku rodzinnego i dodatków do zasiłku rodzinnego z tytułu nauki jej córki w Szkole Języków "A.". Takim postępowaniem organ odwoławczy dopuścił się naruszenia art. 7, 8, 77 i 80 k.p.a. Zasada prawdy obiektywnej (materialnej), zawarta w art. 7 k.p.a. i rozwinięta w innych przepisach ma zasadnicze znaczenia dla prawidłowego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, które pozwoli dokonać subsumcji faktów uznanych za udowodnione pod stosowną normę prawną, a następnie do ustalenia konsekwencji prawnych tych faktów (J. Jendrośka, Zasady postępowania administracyjnego..., s. 145 i n.). Zgodnie z tą zasadą organy administracji publicznej "podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy". Organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. W szczególności jest obowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (np. wyrok NSA z dnia 26 maja 1981 r., SA 810/81, ONSA 1981, nr 1, póz. 45). Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 1994r. III ARN 55/94 ( OSNAPiUS 1995, nr 7, póz. 83) jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszystkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 k.p.a.). Z przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a. wynika jednoznacznie, że postępowanie dowodowe jest oparte na zasadzie oficjalności, co oznacza, że organ administracyjny jest obowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. To organ administracyjny jest "gospodarzem postępowania" i to on określa kierunek jego prowadzenia, a także określa jakie dowody w danym postępowaniu są niezbędne do prawidłowego załatwienia sprawy (J. Łętowski, Prawo administracyjne ..., s. 230-231). Organ administracji nie może zatem odgrywać roli biernego podmiotu oczekującego na dowody zaoferowane przez stronę czy strony postępowania. Przeciwnie, rządząca postępowaniem administracyjnym zasada oficjalności wymaga, by w toku postępowania organy administracji publicznej aktywnie podejmowały wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia i załatwienia sprawy i dopuszczały jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, a więc by z urzędu przeprowadzały dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Nałożenie na organy prowadzące postępowanie administracyjne obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zwalnia strony postępowania od współudziału w realizacji tego obowiązku. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy nieudowodnienie określonej czynności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony (por. wyr. NSA z dnia 26 października 1984 r., II SA 1205/84, ONSA 1984, z. 2, póz. 98). Zasada zebrania i rozpatrzenia pełnego materiału dotyczy wszystkich postępowań jurysdykcyjnych, a więc prowadzonych przez organy obu instancji. Wynika z tego, że organ odwoławczy nie może orzekać wyłącznie na podstawie dostarczonych akt sprawy, ale sam winien podejmować ocenę, czy zgromadzony przed organem l instancji materiał dowodowy jest wystarczający i adekwatny do istniejącego w dniu orzekania stanu prawnego. Nie może także ograniczyć się w tym postępowaniu do rozpatrzenia zarzutów zawartych w odwołaniu, bo te nie są warunkiem złożenia odwołania. Celem postępowania odwoławczego nie jest sama kontrola poprawności rozstrzygnięcia podjętego w l instancji, lecz także - jeżeli jest to niezbędne - uzupełnienie stanu faktycznego i materiału dowodowego sprawy oraz uwzględnienie tych zmian w stanie prawnym sprawy, które nastąpiły w okresie dzielącym orzekanie po raz pierwszy od ponownego orzekania wskutek odwołania (J. Borkowski, glosa do wyroku SN z dnia 17 kwietnia 1997 r., III RN 12/97, OSP 1998, z. 5, póz. 99). Obowiązek zebrania całego materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym oznacza, że organy administracji publicznej powinny gromadzić w aktach sprawy także dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy ( wyrok NSA z dnia 4 lipca 2001 r. l SA 301/2000 LEX nr 53964 ). W sytuacji, gdy charakter pisma wnoszonego przez stronę budzi wątpliwości organ powinien wyjaśnić rzeczywistej woli strony, jeżeli (wyr. NSA z dnia 26 listopada 1999 r., l SA/Łd 1592/97, LEX nr 40 547). W sprawach, w których na stronie spoczywa ciężar wskazania konkretnych faktów i zdarzeń, z których wywodzi ona dla siebie określone skutki prawne, a twierdzenia strony w tym zakresie są ogólnikowe lub lakoniczne, obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest wezwanie strony do uzupełnienia i sprecyzowania tych twierdzeń. Dopiero gdy strona nie wskaże takich konkretnych okoliczności, można z tego wywieść negatywne dla niej wnioski (wyrok NSA z dnia 23 września 1998 r., III SA 2792/97 Nie ulega wątpliwości, że w postępowaniu administracyjnym organ winien także przeprowadzić dowody wskazane przez stronę, która może wystąpić z takim żądaniem na każdym etapie danego postępowania. Skuteczność prawna tegoż żądania jest uzależniona jedynie od spełnienia przesłanek określonych w art. 78 k.p.a. Organ zatem może nie uwzględnić żądania strony do przeprowadzenia dowodu, gdy nie zostały one zgłoszone w toku postępowania wyjaśniającego lub w czasie rozprawy, a także gdy żądanie takie dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami. Przepis ten zawiera jednak zastrzeżenie, że ograniczenie takie nie może jednak mieć miejsca, gdy zgłoszone dowody mają znaczenie dla sprawy. Do organu zatem należy rozstrzygnięcie co do wagi tych dowodów w sprawie, z tym jednak zastrzeżeniem, że nieuwzględnienie zgłoszonego w tym trybie dowodu może mieć wpływ na poprawność rozstrzygnięcia, a co za tym idzie - na trwałość przyszłej decyzji. To właśnie zasada prawdy obiektywnej nakłada na organy administracji publicznej obowiązek dążenia do tej prawdy, natomiast nie mają takiego obowiązku strony postępowania. Strona nie ma również obowiązku przedstawiać wszystkich znanych mu dowodów. Jeżeli określony dowód przedstawi dopiero przed organem II instancji, ma do tego nieograniczone prawo. Strona jest uprawniona, a nie zobowiązana, do przedstawiania dowodów. Przenosząc powyższe reguły na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd doszedł do przekonania, że postępowanie odwoławcze zostało przeprowadzone bez rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W momencie wydania zaskarżonej decyzji w aktach sprawy znajdował się dyplom i zaświadczenie ukończenia przez M.W. Studium Edukacji Społecznej w G. Organ II instancji całkowicie te dowody pominął, a mogły one mieć istotne znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Zauważyć należy, że organ prowadzący postępowanie jest zobowiązany do zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący i sumienny całego materiału dowodowego. Jeżeli Samorządowe Kolegium Odwoławcze powzięłoby jakieś wątpliwości co do charakteru i znaczenia dokumentów złożonych przez skarżącą, to powinno wyjaśnić je, wzywając stronę do złożenia stosownego oświadczenia, a następnie przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia 8 stanu faktycznego ustalić, czy Studium Edukacji Społecznej w G. jest szkołą w rozumieniu art. 3 pkt 18 ustawy o świadczeniach rodzinnych uprawniającą do przyznania prawa do zasiłku rodzinnego i dodatków do zasiłku rodzinnego. Fakt nie powołania się przez skarżącą w toku postępowania pierwszoinstancyjnego na nowe okoliczności, czy też nie przedstawienia nowych dowodów nie zwalniało organu odwoławczego z obowiązku ponownego rozpatrzenia sprawy i oceny prawidłowości decyzji organu pierwszej instancji, gdy strona przedłożyła nowy dowód w sprawie mogący mieć istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy musi zatem ocenić, po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego, czy w tym stanie faktycznym organ pierwszej instancji podjął właściwe rozstrzygnięcie. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1lit. "c" p.p.s.a.orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.