II SA/Go 60/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki, Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.), Asesor WSA Michał Ruszyński, Protokolant asystent sędziego Krzysztof Rogalski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2008 roku sprawy ze skargi Z.W. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2004 rok oddala skargę. Decyzją [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej - ARMiR) w S., na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o wspieraniu obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (DZ.U. Nr 229, póz. 2273 ze zm.), § 6 ust. 1 w związku z § 4 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (DZ.U. Nr 73 póz. 657 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku z dnia 27 maja 2004r., przyznał Z.W. płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (zwanej dalej płatnością "ONW") na 2004r. w wysokości 10. 911, 84 zł. Postanowieniem z dnia 23 listopada 2006r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej - ARMiR) w S., na podstawie art. 149 § 1 w związku z art. 145 §1 pkt 5, art. 147 i 150 k.p.a. wznowił postępowanie administracyjne zakończone powyższą decyzją ostateczną w sprawie przyznania płatności ONW na 2004r. Decyzją [...] Kierownik Biura Powiatowego A.R.iM.R. w S., na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o wspieraniu obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (DZ.U. Nr 229, póz. 2273 ze zm.), § 6 ust. 1 w związku z § 4 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (DZ.U. Nr 73 póz. 657 ze zm.), art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 18 grudnia 2003r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, art. 14 ust. 2 i 3 Rozporządzenia Rady (WE) 1257/1999 z dnia 17 maja 1999r. w sprawie wsparcia rozwoju wsi przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej ( EFOiGR), nowelizującego i uchylającego niektóre rozporządzenia (DZ.Urz. WE L 160 z dnia 26 czerwca 1999r. Sygn. akt II SA/Go 60/08 ze zm.), art. 10, 104, 107, 145 § 1 pkt 5, 149, 150 § 1, 151 § 1 ust. 2 k.p.a., uchylił decyzję własną [...] o zmianie decyzji o przyznaniu płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2004r. oraz odmówił przyznania Z.W. płatności. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu [...] Z.W. złożył wniosek o przyznanie płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, deklarując do objęcia płatnościami działkę rolną o powierzchni 71, 28 ha. W dniu 15 czerwca 2004r. do wniosku złożona została zmiana, w której wnioskodawca zadeklarował do dopłat działkę nr 19 o powierzchni 2, 06 ha, natomiast wycofał działkę nr 27 o powierzchni 1, 42 ha. W rezultacie zadeklarowana do dopłat powierzchnia działki rolnej wynosiła 71, 92 ha. Decyzją z dnia 23 grudnia 2004r. przyznano stronie płatności ONW do gruntów rolnych w kwocie 10. 911, 84 zł. W dniu 27 listopada 2006r. do organu l instancji wpłynęło pismo Z.W. o dokonanie zmiany w decyzji z dnia 23 grudnia 2004r., z uwagi na zaprzestanie prowadzenia działalności rolniczej na gruntach o powierzchni 19, 53 ha - objętych płatnościami ONW. W wyniku zaprzestania prowadzenia działalności rolniczej Z.W. dokonał zwrotu kwoty 2. 948, 75 zł. W dniu [...] organ l instancji wydał decyzję nr [...] o zmianie decyzji o przyznaniu płatności ONW na 2004r., przyznając Z.W. płatność ONW w kwocie 7.948, 75, obejmującą grunty rolne o powierzchni 52, 39 ha. Dalej organ podał, że w dniu 5 lipca 2006r. do organu wpłynęło postanowienie Prokuratora Okręgowego w Gorzowie Wlkp. sygn. akt [...] o umorzeniu śledztwa wobec braku ustawowych znamion czynu zabronionego. W uzasadnieniu postanowienia stwierdzono, że z dokonanych w sprawie sygn. akt [...] ustaleń wynika, iż dzierżawcy, w tym Z.W., nie prowadzili na gruntach zadeklarowanych do dopłat obszarowych, a dzierżawionych od Rolniczek Spółdzielni Produkcyjnych " N." w G., indywidualnej działalności rolniczej, a jedynie byli formalnymi ich użytkownikami. Działalność rolniczą natomiast w dalszym ciągu, na zasadach obowiązujących przed sporządzeniem umów dzierżawy, prowadziła Spółdzielnia. W oparciu o treść wskazanego powyżej postanowienia organ administracyjny, na podstawie art. 145 § Sygn. akt II SA/Go 60/08 1 pkt 5 k.p.a wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie przyznania Z.W. płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2004rok. Dalej organ wskazał, że po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, na podstawie zgromadzonych w sprawie dowodów, w tym zeznań strony złożonych w postępowaniu karnym oraz zeznań strony złożonych podczas rozprawy administracyjnej, organ uznał, iż pomimo podpisania umowy z dnia 31 lipca 2003r. na dzierżawę gruntów rolnych o powierzchni 71,28 ha z Rolniczą Spółdzielnią Produkcyjną "N." w G., Z.W. nie prowadził działalności rolniczej na dzierżawionych gruntach - które objęte zostały dopłatami ONW na 2004r., a co za tym idzie nie jest producentem rolnym i nie jest uprawniony do uzyskania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych. Organ stwierdził, że zawarta w dniu 31 lipca 2003r. umowa dzierżawy gruntów rolnych miała charakter fikcyjny oraz była wadliwa pod względem formalnym. Celem tej umowy (podobnie jak umów zawartych z innymi członkami Spółdzielni) był fikcyjny podział gruntów będących w posiadaniu Spółdzielni. W tej sytuacji zadeklarowane przez Z.W. do dopłat przedmiotowe działki rolne, zostały wykluczone z powierzchni kwalifikowanej do dopłat bezpośrednich. Od powyższej decyzji Z.W., reprezentowany przez pełnomocnika - B.P., wniósł odwołanie. W odwołaniu pełnomocnik zarzucił rażące naruszenie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez przyjęcie , że w sprawie ujawniono nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej i nie znane organowi oraz rażące naruszenie zasady praworządności i zasady prawdy obiektywnej. Nadto pełnomocnik zarzucił rażące naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 151 § 1 pkt 2, 75 § 1 w zw. z art. 186 § 1, 107 § Sk.p.a. oraz - przepisów prawa materialnego - art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 stycznia 2003r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych (DZ.U. z 2004r. Nr 6 póz. 40 ze zm.) i § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (DZ.U. z 2004r. Nr 73 póz. 657 ze zm.). W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik argumentował, iż zarówno postanowienie o wznowieniu jak i powyższa decyzja organu l instancji nie są zgodne ze stanem faktycznym i prawnym, albowiem Sygn. akt II SA/Go 60/08 przepisy k.p.a. dopuszczają wznowienie postępowania wyłącznie w przypadku zaistnienia nowych okoliczności faktycznych nieznanych organowi w dniu wydania decyzji pierwotnej. W ocenie strony w niniejszej sprawie takowe okoliczności nie zaistniały. Decyzją [...] Dyrektor Lubuskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Z., na podstawie art. 138 § 1, art. 10, 107 w zw. z art. 151 § 1 pkt2 k.p.a., art. 5a ust. 4 ustawy z dnia 29 grudnia 1993r. o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji Modernizacji Rolnictwa (DZ.U. z 1994r. nr 1 póz. 2 ze zm.) oraz na podstawie § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (DZ.U. Nr 73 póz. 657 ze zm.), art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 18 grudnia 2003r. o krajowym systemie ewidencji wniosków o przyznanie płatności (DZ.U. Nr 10 póz. 76 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ stwierdził, że wydając decyzję o przyznaniu płatności ONW do gruntów rolnych właściwy organ dokonał wyłącznie kontroli administracyjnej wniosku w zakresie wprowadzenia danych dotyczących zadeklarowanych działek ewidencyjnych do systemu komputerowego, sprawdzenia zgodności powierzchni działek zgłoszonych we wniosku z danymi ewidencyjnymi gruntów i budynków oraz kontroli krzyżowej - sprawdzenie czy dana działka nie została zgłoszona we wniosku przez dwa podmioty. Natomiast wbrew twierdzeniom pełnomocnika odwołującego się, okoliczność wydzierżawienia gruntów rolnych od Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej "N.1 nie była organowi znana zarówno w dniu składania wniosku jak i w dniu wydawania decyzji administracyjnej. Strona bowiem do wniosku nie dołączyła żadnego dokumentu, a umowa dzierżawy została przedłożona dopiero na wezwanie organu w postępowaniu wznowieniowym. Nadto umowa dzierżawy nie stanowiła samoistnej podstawy wznowienia postępowania, bowiem istotną okolicznością jest informacja jaką uzyskał organ, że odwołujący się nie prowadził na zadeklarowanych gruntach działalności rolniczej. Okoliczność ta została ujawniona dopiero po wydaniu orzeczenia kończącego postępowanie przez Prokuratora Okręgowego w Gorzowie Wlkp. W ocenie organu nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 6 i 7 k.p.a. W przedmiotowej sprawie zaistniała bowiem, przewidziana przepisami prawa sytuacja, dopuszczająca wzruszenie Sygn. akt 11 SA/Go 60/08 ostatecznych decyzji, co organ administracji l instancji wykazał w uzasadnieniu swojej decyzji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 75 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na dowodach niedopuszczalnych przez prawo - organ wskazał, że ten przepis pozwala organowi administracyjnemu dopuścić jako dowód wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Organ administracji realizując zasadę prawdy obiektywnej oraz gromadząc materiał dowodowy w sprawie uznał, za dowód zeznania złożone przez stronę w postępowaniu prowadzonym przez Prokuratora Okręgowego w Gorzowie Wlkp w sprawie [...]. Organ II instancji podzielił stanowisko organu l instancji zawarte w zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym Z.W. nie spełniał warunków do przyznania mu płatności ONW do zadeklarowanych we wniosku gruntów na 2004r., albowiem nie prowadził działalności rolniczej na tychże gruntach, nie był ich posiadaczem. Organ stwierdził, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że strona nie prowadziła indywidualnej działalności rolniczej na zadeklarowanych we wniosku gruntach, a zawarta umowa dzierżawy tychże gruntów miała charakter fikcyjny. Zdaniem organu brak jest podstaw do odmowy wiarygodności ustaleniom zawartym w dokumencie urzędowym jakim jest postanowienie o umorzeniu śledztwa, z którego uzasadnienia wynika okoliczność dotycząca nieprowadzenia indywidualnej działalności rolniczej na dzierżawionych od Spółdzielni gruntach. W toku postępowania przygotowawczego nie przedstawiono kontrdowodów, które zmierzałyby do obalenia ustaleń dokonanych przez organ prowadzący postępowanie karne, co więcej - strona potwierdziła, że przedmiotowych gruntów nie uprawiała. Od decyzji organu II instancji Z.W., reprezentowany przez radcę prawnego Jana Jarockiego, wniósł skargę. W skardze pełnomocnik zarzucił: 1) rażące naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: -art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.- przez przyjęcie, że postanowienie Prokuratora Okręgowego w Gorzowie Wlkp. z dnia 22 czerwca 2006r. o umorzeniu śledztwa oraz stanowisko Prokuratora Okręgowego w Gorzowie Wlkp. zawarte w piśmie z dnia 22 czerwca 2006r. są nowymi dowodami stanowiącymi samoistną podstawę do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną , -art. 75 § 1 k.p.a. w związku z art. 186 § 1 k.p.k. - przez oparcie rozstrzygnięcia na dowodach niedopuszczalnych przez prawo, -art. 107 § 1 i 3 k.p.a. - przez powołanie wadliwej podstawy prawnej decyzji, Sygn. akt II SA/Go 60/08 -art. 75 § 1 i 3 k.p.a. - przez oparcie rozstrzygnięcia na poglądach prokuratora, podczas gdy tylko prawomocny wyrok sądowy, wydany w tej sprawie, miałby moc --art. 77 §1 i art. 80 k.p.a. - przez nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego i przekroczenie reguł swobodnej oceny dowodów, -art. 138 k.p.a. - przez odstąpienie przez organ odwoławczy od ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy i ograniczenie się do kontroli zasadności zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji organu l instancji, 2) rażące naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez zastosowanie interpretacji zawężającej przepisów art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 grudnia 20003r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru, i przepisów § 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004r. sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (DZ.U. Nr 73 póz. 657 ze zm.). W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podniósł, że organ pierwszej instancji nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego zebranego w sprawie, a także przekroczył granice swobodnej oceny dowodów i reguły tej oceny. Za podstawę ustalenia stanu faktycznego i rozstrzygnięcia w sprawie, organ l instancji przyjął bowiem ustalenia dokonane przez Prokuratora Okręgowego w Gorzowie Wlkp. w toku śledztwa oraz stanowisko Prokuratora Okręgowego w Gorzowie Wlkp., zgodnie z którymi skarżący nie prowadził działalności rolniczej na dzierżawionych gruntach, umowy zawarte ze Spółdzielnią Rolniczą "N." w G. były pozorne, oraz że skarżący nie był uprawniony do otrzymania dopłat bezpośrednich do gruntów rolnych, chociaż ustaleń tych nie można przyjąć za wiarygodne dopóki nie zostaną stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądowym. Organ nie ocenił wszechstronnie znaczenia i wartości dowodów pomijając istotne dowody przedstawione przez skarżącego, nadto wniosek że skarżącemu nie przysługiwał status posiadacza gruntów rolnych został wywiedziony z naruszeniem zasad logiki. Rażącym naruszeniem art. 75 § 1 k.p.a. było, w ocenie pełnomocnika, dopuszczenie w toku postępowania prowadzonego co do przyczyn wznowienia postępowania oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, poglądów Prokuratora Okręgowego w Gorzowie Wlkp. w przedmiocie skuteczności umowy łączącej stronę ze Spółdzielnią, dowodem w tym zakresie mógłby być dopiero prawomocny wyrok Sygn. akt II SA/Go 60/08 sądowy. Organ pierwszej instancji dokonał błędnej wykładni przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia, czyli art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru. Wskazane przepisy w sposób jednoznaczny określają kryteria kwalifikowania podmiotów jako producentów rolnych oraz warunki konieczne i wystarczające jakie muszą oni spełniać, aby otrzymać dopłaty. Organ zastosował interpretację zawężającą prowadzącą do ograniczenia kręgu osób uprawnionych do dopłat, co jest niedopuszczalne i stanowi naruszenie prawa materialnego, ale także zasady ogólnej wyrażonej w art. 6 k.p.a. Nadto pełnomocnik zarzucił organowi II instancji, że nie rozpatrzył sprawy ponownie lecz ograniczył się do zbadania zasadności zarzutów podniesionych przez odwołującą się, czym naruszył istotę postępowania odwoławczego określoną w art. 138 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Lubuskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Z. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z treścią art.1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2002r. nr 153 póz. 1270 ze z. - dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny, w zakresie swej właściwości, ocenia zatem zaskarżoną decyzję administracyjną pod względem jej zgodności z prawem materialnym i procesowym, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania orzeczenia. Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Nadto - w myśl ar. 134 § 1 p.p.s.a. - sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując niniejszą sprawę, Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa w stopniu skutkującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Sygn. akt II SA/Go 60/08 W myśl § 1 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej panem rozwoju obszarów wiejskich, płatność ONW jest przyznawana na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Stosownie do treści § 2 ust. 2 tegoż rozporządzenia za działalność rolniczą, o której wyżej mowa, uważa się produkcję roślinną i zwierzęcą, w tym również produkcję materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego i reprodukcyjnego, produkcję warzywniczą, roślin ozdobnych i grzybów uprawnych, sadownictwo, hodowlę i produkcję materiału zarodowego ssaków, ptaków i owadów użytkowych, produkcję zwierzęcą typu przemysłowego fermowego oraz chów i hodowlę ryb. Zgodnie z treścią art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2003r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, przez pojęcie - "producent rolny" należy rozumieć osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, będącą posiadaczem gospodarstwa rolnego lub rolnikiem w rozumieniu art. 2 lit. a rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93. (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001, lub posiadaczem zwierzęcia. Z przytoczonych powyżej przepisów prawa, stanowiących podstawę rozpatrzenia wniosków o przyznanie płatności ONW, wynika że okolicznością warunkującą przyznanie płatności jest legitymowanie się statusem producenta rolnego poprzez posiadanie gospodarstwa rolnego, nadto prowadzenie działalności rolniczej na zadeklarowanych do dopłat gruntach rolnych. Prawodawca krajowy określając szczegółowe warunki przyznawania płatności wskazuje na posiadanie, jako ustawową przesłankę warunkującą skuteczne rozpoznanie wniosku i odnosi to pojęcie do "posiadania" w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (DZ.U. Nr 16, póz. 93 ze zm.). Zgodnie z art. 336 k.c. posiadaczem rzeczy jest ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, 8 Sygn. akt II SA/Go 60/08 zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). W orzecznictwie sądowym prezentowany jest pogląd, że o posiadaniu i jego postaci decyduje wyłącznie sposób władania rzeczą. Władanie w sposób odpowiadający korzystaniu z rzeczy przez właściciela, czyli władanie we własnym imieniu i dla siebie, jest posiadaniem samoistnym, władanie natomiast w sposób odpowiadający korzystaniu z rzeczy w ramach innego prawa niż własność, czyli władanie podporządkowane posiadaniu samoistnemu innej osoby, jest posiadaniem zależnym. W piśmiennictwie zwraca się również uwagę, że posiadanie w znaczeniu, jakie nadaje temu pojęciu kodeks cywilny, może stanowić element prawa podmiotowego, będącego przejawem prawa przysługującego np. właścicielowi (posiadanie zgodne z prawem) może jednak stanowić także jedynie stan faktycznego władztwa nad rzeczą w sytuacji, gdy prawo wykonywane faktycznie przez posiadacza służy innemu podmiotowi (posiadanie bezprawne) (por. K. Pietrzykowski, Kodeks cywilny, Komentarz, Warszawa 2005, str. 799). Powyższe rozróżnienie rodzajów posiadania ma znaczenie z tego względu, że idea płatności obszarowych wynika ze wspólnotowej polityki wspierania dochodów rolników i dotyczy, co wynika bezpośrednio z prawa wspólnotowego, pomocy finansowej udzielanej tylko tym podmiotom, które są faktycznymi użytkownikami gruntów rolnych. Aby zostać beneficjentem pomocy w ramach mechanizmu wsparcia płatnościami ONW nie wystarczy zatem być posiadaczem (samoistnym) działek rolnych w rozumieniu kodeksu cywilnego, ale należy je rolniczo użytkować. Ta właśnie okoliczność powoduje, że organ rozpoznający wniosek pomocowy jest zobowiązany przede wszystkim ocenić, czy wnioskodawca faktycznie posiada grunty rolne, których ma dotyczyć płatność i czy są one utrzymywane w dobrej kulturze rolnej przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska. Wymaga jednocześnie zauważenia, że przesłanka kwalifikująca do uzyskania płatności obszarowych, odnoszona do faktycznego posiadania gruntu rolnego, nie może być przy tym rozumiana jako ustalenie tytułu prawnego wnioskodawcy, z którego wynika posiadanie zgłoszonych gruntów rolnych, gdyż taki wymóg obciążający rolnika (producenta rolnego) nie został w przepisach prawa wspólnotowego sformułowany. Tak jak posiadanie przez producenta rolnego tytułu prawnego do gruntu rolnego zgłoszonego we wniosku nie przesądza jeszcze o przyznaniu płatności obszarowych z tego tytułu, tak i niedysponowanie stosownym tytułem prawnym do nieruchomości Sygn. akt II SA/Go 60/08 nie może automatycznie wyłączać rolnika z systemu pomocy (por. wyroki NSA z dnia 11 stycznia 2007r., sygn. II GSK 258/06, z dnia 13 grudnia 2007r. sygn. II GSK 260/07). Instytucja wznowienia postępowania administracyjnego stwarza prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wskazaną w przepisach art. 145 §1 i 145a k.p.a. Jedną z podstaw wznowienia postępowania, określoną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., jest ujawnienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, które istniały w dniu wydania decyzji, lecz nie były znane organowi, który wydał decyzję. Norma prawna wynikająca z powołanego przepisu wymaga kumulatywnego spełnienia kilku przesłanek: ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej zarówno okoliczności faktyczne jak również dowody muszą być nowe. Pod pojęciem tym należy rozumieć okoliczności lub dowody nowo odkryte jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Także błędne ustalenie stanu faktycznego może stanowić zatem podstawę wznowienia postępowania. Ujawnienie nowych dowodów prowadzić może nie tylko do ustalenia nowych okoliczności, ale do zmiany oceny stanu faktycznego sprawy. Konstrukcja omawianej normy prawnej jednoznacznie wskazuje, iż ujawnienie nowych okoliczności faktycznych stanowi samoistną podstawę wznowienia postępowania. W toku wznowionego postępowania organ administracyjny, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), obowiązany jest ustalić czy nowa okoliczność faktyczna występowała oraz czy jest dla sprawy istotna, prowadząc w tym celu postępowanie wyjaśniające. Ponadto nowe okoliczności, o jakich mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., przedstawiają określony stan faktyczny i prawny, który istniał w chwili wydawania przez organ decyzji ostatecznej, lecz nie był znany organowi z niezależnych od tego organu przyczyn, mający wpływ na status prawny strony, tj. zakres jej praw i obowiązków, a w konsekwencji na treść merytorycznego rozstrzygnięcia (tak wyrok NSA z dnia 17 maja 2000r. l SA/Lu 9/00, Lex nr 51768). W wyniku analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, Sąd stwierdził, że wskazane przez organy obydwu instancji okoliczności, jak i przywołane dowody, spełniały wymagania określone w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., mogły zatem stanowić podstawę wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji o przyznaniu skarżącemu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na 10 Sygn. akt II SA/Go 60/08 2004r. Ujawniona została bowiem, po wydaniu powyższej decyzji ostatecznej, nowa istotna dla sprawy okoliczność faktyczna, iż w 2004r. działalność rolniczą na zadeklarowanych przez skarżącego gruntach rolnych rzeczywiście prowadził nie wnioskodawca, lecz inny podmiot - Rolnicza Spółdzielnia Produkcyjna "N." w G.. Okoliczność ta została ujawniona wobec organu w piśmie Prokuratora Okręgowego w Gorzowie Wlkp. oraz w postanowieniu tego organu [...]. Za niezasadny należało uznać zarzut strony skarżącej iż prawomocne postanowienie o umorzeniu śledztwa oraz stanowisko Prokuratora Okręgowego w Gorzowie Wlkp. nie mogło stanowić samodzielnej przesłanki do wznowienia postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu, to nie dokument w postaci postanowienia o umorzeniu śledztwa, ani też pismo Prokuratora Okręgowego w Gorzowie Wlkp. stanowiły podstawę wznowienia postępowania, lecz okoliczności faktyczne, które z tych dokumentów wynikały, a które nie były znane organowi administracyjnemu w dacie wydawania decyzji podlegającej weryfikacji w trybie wznowienia postępowania administracyjnego. Postanowienie o wszczęciu postępowania wznowieniowego jest aktem procesowym, nie rozstrzygającym sprawy wznowienia postępowania, a jedynie otwierającym dalsze postępowanie w tej sprawie i nie może zawierać innych treści poza wskazaniem przesłanek uzasadniających zastosowanie tej instytucji procesowej. Po wszczęciu postępowania organ administracyjny jest zobowiązany przeprowadzić postępowanie wyjaśniające. W dotychczasowym orzecznictwie Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wskazywał, że decyzje administracyjne dotyczące przyznawania płatności bezpośrednich mogą być podejmowane dopiero po szczegółowym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, w tym w szczególności, po uprzednim ustaleniu, czy producent rolny jest czy nie jest posiadaczem gruntów rolnych zgłoszonych we wniosku (por. wyrok NSA z dnia 15 marca 2007r., sygn. akt II GSK 342/06, wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2007r. sygn. akt GSK 53/07). Wymóg dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy jest związany z obowiązującą na gruncie procedury administracyjnej zasadą prawdy obiektywnej (art. 7k.p.a.). W rozpatrywanej sprawie Sąd stwierdził, że postępowanie wyjaśniające przeprowadzono zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, a organy Agencji, zarówno 11 Sygn. akt II SA/Go 60/08 w pierwszej jak i w drugiej instancji, wydały decyzje w oparciu o wszechstronną i rzetelną ocenę całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego i ustalonego na jego podstawie stanu faktycznego sprawy. Wydane o sprawie orzeczenia mają oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym, na który składają się nie tylko postanowienie o umorzeniu śledztwa w sprawie sygn. akt [...] lecz również włączony do akt sprawy protokół przesłuchania strony w postępowaniu przygotowawczym, oświadczenia i dokumenty przedłożone przez stronę, protokół przesłuchania strony w postępowaniu administracyjnym z dnia 15 lutego 2007r. Pojęcie dowodu w postępowaniu administracyjnym zostało zdefiniowane w art. 75 k.p.a., zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może się przyczynić do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych, oględziny. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że faktycznym posiadaczem gruntów rolnych zadeklarowanych przez skarżącego do dopłat była RSP "N." w G.. Ustalenia organów l i II instancji należy uznać w tym zakresie za prawidłowe. Należy wyraźnie podkreślić, że uprawnienia do otrzymania dopłat do gruntów rolnych skarżący nie może wywodzić z samego faktu zawarcia umowy dzierżawy, koniecznym warunkiem jest, jak wyżej wykazano, sprawowanie faktycznego władztwa nad tym gruntem, co jak słusznie wskazano w zaskarżonej decyzji - nie miało miejsca. Dodatkowo należy wskazać, iż o tym, że zawarta przez skarżącego ze Spółdzielnią umowa dzierżawy miała na celu li tylko uzyskanie dopłat do gruntów rolnych dzierżawionych od ANR przez Spółdzielnię, świadczy również i ta okoliczność, że po wpłynięciu środków z tytułu przyznanych dopłat do gruntu, skarżący, podobnie jak 14 innych członków tej Spółdzielni (patrz pkt 5 skargi), niezwłocznie dokonał przelewu tychże środków na rachunek bankowy Spółdzielni. Na tle całokształtu okoliczności rozpatrywanej sprawy uprawniona jest konstatacja, że umowa dzierżawy zawarta przez skarżącego ze Spółdzielnią była czynnością pozorną w rozumieniu art. 83 k.c. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby skarżący przejął nieruchomości rolne we władanie i faktycznie pobierał z niej pożytki dla siebie, tak jak wynika to z treści umowy. Sąd zważył, iż całokształt okoliczności faktycznych i podejmowanych czynności prawnych w zakresie treści umów, zmian wewnętrznych aktów prawnych regulujących prawa i obowiązki członków Spółdzielni "N." G. potwierdza zaistnienie wskazanego przez organ swoistego "mechanizmu" mającego na celu 12 Sygn. akt II SA/Go 60/08 obejście przepisów ograniczających uprawnienie producenta rolnego faktycznie prowadzącego działalność rolniczą między innymi na spornych gruntach do uzyskania dopłat ONW jedynie do ograniczonej wysokości areału. Na prawidłowość ustaleń organu w tym zakresie wskazuje między innymi okoliczność, iż przypadek skarżącego nie był jednostkowy lecz analogiczna sytuacja dotyczyła 14 innych członków Spółdzielni ubiegających się o przyznanie na 2004 rok zarówno płatności bezpośrednich do gruntów rolnych, jak i dopłat z tytułu prowadzenia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (vide pkt 5 skargi). Istotną w sprawie jest również i ta okoliczność, że skoro Spółdzielnia jako producent rolny zamierzała ubiegać się o przyznanie środków unijnych w tym dopłat obszarowych, mogła to uczynić zgodnie z obowiązującymi przepisami i uzyskane środki przeznaczyć na rozwój działalności. Jeżeli natomiast zamierzała wydzierżawić będące w jej posiadaniu grunty rolne osobom fizycznym (także członkom), w celu ich faktycznego użytkowania wraz z możliwością pobierania pożytków, to uzyskane przez dzierżawców dopłaty ze środków unijnych winny stanowić wsparcie dla indywidualnych dochodów tych rolników, a nie poprawę kondycji finansowej Spółdzielni. Ratio legis ustawy z dnia 18 grudnia 2003r było finansowe wspieranie producentów rolnych, czyli osób które faktycznie uprawiają grunty rolne, nawet gdy nie są ich właścicielami. Stanu tego nie można zmienić zapisem umowy dzierżawy, gdyż byłby on nieskuteczny, ze względu na jednoznaczne brzmienie przepisu art. 2 ust. 1 i 2 ustawy. W okolicznościach przedmiotowej sprawy oznacza to, że skoro Z.W. nie użytkował faktycznie rolniczo, jako posiadacz samoistny lub zależny w rozumieniu art. 336-352 k.c., zadeklarowanych we wniosku gruntów rolnych, nie została tym samym spełniona konieczna przesłanka przyznania mu wnioskowanej płatności, o której mowa w §2 wyżej wskazanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004r. Należy dodać, że podstawą przyznania skarżącemu płatności ONW był wniosek z dnia 27 maja 2004r. 2004r., w którym skarżący zadeklarował prowadzenie działalności rolniczej na wskazanej w nim działce. Wniosek ten został złożony na urzędowym formularzu według wzoru ustalonego w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 30 marca 2004r. w sprawie wzoru wniosków przyznania płatności (DZ.U. Nr 52 póz. 523). Przez sam fakt złożenia wniosku skarżący potwierdził, iż jest posiadaczem gruntów rolnych w nim 13 Sygn. akt II SA/Go 60/08 wskazanych. W świetle regulacji prawnych dotyczących płatności do gruntów rolnych, wniosek taki jest zasadniczym dokumentem stanowiącym podstawę przyznania dopłat. W postępowaniu o przyznanie dopłat nie jest wymagane wykazanie dowodami faktu bycia posiadaczem i prowadzenia działalności rolniczej na posiadanych gruntach. W szczególności nie jest wymagane wykazanie się tytułem prawnym do gruntu, co oznacza że istnienie formalnego tytułu prawnego do władania gruntem (np. pisemna umowa dzierżawy) nie stanowi podstawy do przyznania dopłat ONW. W ustalonych okolicznościach niniejszej sprawy, wobec stwierdzenia, że skarżący nie pozostawał w posiadaniu przedmiotowych gruntów, zasadnie organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu l instancji także w zakresie orzeczenia o odmowie przyznania skarżącemu płatności ONW na 2004r. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy wskazać, iż nie można uznać za zasadny zarzut naruszenia przez organy art. 77 § 1 i 80 k.p.a. Wbrew stanowisku strony skarżącej, organ administracyjny dokonał oceny również dokumentów przedstawionych przez stronę, jednakże w kontekście pozostałego materiału dowodowego ocenił, iż nie podważają one ustaleń w zakresie faktycznego użytkowania gruntów przez Spółdzielnię na zasadach tożsamych, jak przed zawarciem umowy dzierżawy. W ocenie Sądu, dokonując oceny spornej w sprawie okoliczności, a dotyczącej faktycznego użytkowania gruntów, organ administracyjny nie przekroczył wynikającej z art. 80 k.p.a. zasady swobodnej oceny dowodów. Należy wskazać, iż skarżący w toku postępowania wyjaśniającego nie przedstawił wiarygodnych dowodów, z których wynikałoby, że to on na swoją rzecz faktycznie uprawiał sporny grunt. W szczególności za taki dowód nie można uznać przedstawionej przez skarżącego umowy przechowania w formie depozytu z dnia 6 stycznia 2005r, albowiem zarówno ze względu na datę jej zawarcia oraz jej lakoniczność, umowa ta nie podważa pozostałych ustaleń w sprawie. Z powyżej wskazanych względów nie zasługiwał na uwzględnienie również zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 75 § 1 i 3 k.p.a.. Należy w tym miejscu wskazać, że przyczyną odmowy przyznania płatności nie stanowiło zakwestionowanie przez organ ważności czy też skuteczności zawartej umowy dzierżawy, lecz ustalenia w zakresie stanu faktycznego sprawy dotyczące prowadzenia nadal upraw rolnych (niezależnie od treści umowy dzierżawy) na spornych gruntach rolnych przez Spółdzielnię w taki sam sposób, jak przed zawarciem umowy. Nie był również zasadny zarzut naruszenia art, 138 k.p.a. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia 14 Sygn. akt II SA/Go 60/08 organ odwoławczy wnikliwie przedstawił motywy orzeczenia, a z przedstawionych wywodów wynika, że sprawa rozpoznana została merytorycznie przez organ odwoławczy. Organ II instancji dokonał analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, odnosząc się do każdego dowodu w sprawie oraz dokonując oceny okoliczności wynikających z tychże dowodów. Sąd podzielił stanowisko organu, iż wobec uzyskania przymiotu ostateczności przez decyzję z dnia [...] o zmianie ( w trybie art. 155 k.p.a.) decyzji z dnia 16 marca 2005r. o przyznaniu dopłat ONW na 2004r., w wyniku wznowienia postępowania uchyleniu ulegała wskazana powyżej decyzja z dnia 16 marca 2005r. 1 momentem uzyskania cechy ostateczności decyzja z dnia [...] zmodyfikowała decyzję z 16 marca 2005r. o przyznaniu dopłat ONW na 2004r. i od tego momentu decyzja z 16 marca 2005r. funkcjonowała w obrocie prawnym w zmienionej treści. Wprawdzie prawidłowo w sentencji decyzji organu l instancji z dnia 15 czerwca 2007r. powinno znaleźć się stwierdzenie, że chodzi o uchylenie decyzji z dnia [...], która zmieniła decyzję z dnia 16 marca 2005r., to jednak uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił. Odnośnie zgłoszonego wniosku o zwrot kosztów postępowania, należy zauważyć, że na podstawie art. 200 i 201 p.p.s.a, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje stronie od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność , jedynie w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji lub w razie umorzenia postępowania z przyczyn określonych w art. 54 § 3 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca, dlatego brak było podstaw prawnych do zasądzenia na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego.