II OSK 1254/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno Sędziowie Sędzia NSA Bożena Walentynowicz Sędzia del. WSA Leszek Kamiński ( spr. ) Protokolant Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 16 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Sz 32/08 w sprawie ze skargi B. i T. S. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na przebudowę oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2008 r., sygnatura akt II SA/Sz 32/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę BiTS na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] listopada 2007 r., znak [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na przebudowę. W motywach wyroku Sąd powołał się na następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Gmina Miasto Szczecin-Wydział Inwestycji Miejskich Urzędu Miejskiego w Szczecinie w dniu [...] czerwca 2007 r. wystąpiła z wnioskiem o pozwolenie na budowę dla inwestycji polegającej na modernizacji i uzbrojeniu ul. [...] na osiedlu [...] w S na działkach w obrębie [...] nr ew. [...], w obrębie [...] nr ew : [...] i w obrębie [...] nr ew. [...]. W dniu [...] sierpnia 2007 r. do Starostwa Gryfickiego wpłynęło pismo BiTS - właścicieli działki nr [...] w obrębie [...] - w sprawie rozszerzenia powołanego wyżej wniosku o budowę na wskazanym terenie kanalizacji oraz o przeniesienie słupa energetycznego zlokalizowanego na ich działce. Starosta Gryficki, decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na przebudowę ulicy [...] wraz z przebudową sieci oświetlenia ulicznego oraz wykonania odcinka wodociągu na działkach o wyżej wskazanych numerach. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji, w odniesieniu do ww. wniosku wyjaśnił, że uznał za wystarczające i niestwarzające przeszkód do udzielenia przedmiotowego pozwolenia na budowę wyjaśnienia inwestora, że zarówno słup energetyczny, jak i sieć kanalizacyjna, o których mowa w piśmie stron z dnia [...] sierpnia 2007 r., nie są objęte zakresem przedmiotowym rozpatrywanego wniosku o pozwolenie na budowę. BiTS, w odwołaniu od powyższej decyzji, podnieśli, że zgodnie z zapewnieniami Gminy Miasto Szczecin budowa sieci kanalizacyjnej miała zostać zrealizowana do końca 2007 r., a jej realizacja w późniejszym terminie, po przebudowie ulicy [...], jest sprzeczna z zasadami ekonomicznego zarządzania funduszami społecznymi. Dodatkowo wskazano, że słup energetyczny posadowiony na modernizowanej drodze zawęzi jej przelot o 2 m i utrudni wjazd na działkę budowlaną nr [...] przy ul. [...]. Z tego samego względu likwidacji powinny ulec krzewy i drzewa, które rosną wzdłuż ul. [...]. Decyzją z dnia [...] listopada 2007 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., Wojewoda Zachodniopomorski utrzymał mocy zaskarżoną decyzję, wskazując, że nie ma wpływu na planowane przez inwestora przedsięwzięcie budowlane, bowiem to inwestor określa termin realizacji zamierzenia budowlanego i jego zakres. Pozwolenia na budowę udzielono zaś w zgodzie z wnioskiem inwestora. W projekcie budowlanym wskazana ulica została zakwalifikowana jako droga klasy D, której pieszojezdnię zaprojektowano na szerokość 6 m z lokalnymi zwężeniami do szerokości 4 m służącymi uspokojeniu ruchu. Projekt modernizacyjny został pozytywnie zaopiniowany pod względem bezpieczeństwa i organizacji ruchu drogowego przez Zarząd Dróg i Transportu Miejskiego w Szczecinie. Zgodnie zatem z art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118, ze zm.), zw. dalej Prawem budowlanym, po spełnieniu przez inwestora wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 tej ustawy, organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W skardze na powołaną wyżej decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, uzupełnionej w dniu 9 kwietnia 2008 r., BiTS zarzucili organowi odwoławczemu naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezawiadomienie ich o zebraniu całokształtu materiału dowodowego oraz uniemożliwienie im wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Wojewoda Zachodniopomorski, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie, wyjaśniając, że organy zobowiązane były umożliwić stronom przed wydaniem decyzji wypowiedzenie się w tej sprawie, co wykonał organ I instancji. W toku zaś postępowania odwoławczego organ nie uzupełniał materiału dowodowego, opierając swoje rozstrzygnięcie na dowodach zebranych przez organ pierwszej instancji, z którymi skarżący mogli się zapoznać po doręczeniu im zawiadomienia z dnia 31 lipca 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2008 r. oddalił skargę oddalił skargę BiTS, wskazując, że zaskarżona decyzja wydana została na podstawie przepisu art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. W razie spełnienia wymagań określonych w ww. przepisie właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4). Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy orzekające przepisów ustawy Prawo budowlane. Organy dokonały szczegółowych ustaleń w oparciu o materiał dowodowy. Wojewoda Zachodniopomorski prawidłowo ustalił, iż projekt wykonany został przez osoby uprawnione, jest kompletny, zawiera wszelkie niezbędne opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz zgodny jest z decyzją Prezydenta Miasta Szczecina z dnia [...] października 2006 r., nr [...], ustalającą inwestycję celu publicznego. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez Wojewodę zasad postępowania obowiązujących w Kodeksie postępowania administracyjnego, w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Sad podzielił wprawdzie zdanie skarżących, że Wojewoda nie umożliwił im przed wydaniem decyzji ponownego zapoznania się z materiałami sprawy, co stanowi naruszenie zasady czynnego udziału wyrażonej w przepisie art. 10 k.p.a. Jednak uchybienie to uznał za niemające wpływu na końcowe rozstrzygnięcie sprawy. Podnosząc zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. skarżący nie wskazali żadnych okoliczności, które wskazywałyby, iż brak ich czynnego udziału w postępowaniu odwoławczym miał jakikolwiek wpływ na końcowe załatwienie sprawy. Nie bez znaczenia jest tu fakt, że Wojewoda orzekał na podstawie materiału dowodowego zebranego przez organ pierwszej instancji, z którym skarżący mieli możliwość zapoznania się. Skarżący z możliwości tej skorzystali i biorąc czynny udział w postępowaniu przed organem pierwszej instancji wnieśli swoje uwagi do prowadzonego postępowania o pozwolenie na budowę. Sąd Wojewódzki wskazał też, że jak wynika z wyżej przytoczonych przepisów Prawa budowlanego, postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę jest postępowaniem wnioskowym. Oznacza to, że może być prowadzone wyłącznie na wniosek przyszłego inwestora, a organy administracji są tym wnioskiem związane i nie mają wpływu na jego zakres. Organy nie mogą też uzależniać wydania pozwolenia na budowę od wykonania innych inwestycji, chociażby inwestycje te mogły być realizowane wspólnie z inwestycją objętą wnioskiem. Z tych względów Sąd stwierdził legalność zaskarżonej decyzji i oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zw. dalej p.p.s.a. Skargę kasacyjną od ww. wyroku złożył TS, zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego w związku z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak też §§ 14, 15, 22 ust. 3 i 43 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, ze zm.) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a nadto naruszenie przepisu postępowania art. 145 § 1 pkt 1 lit b oraz lit. c p.p.s.a. poprzez stwierdzenie, że naruszenie przez Wojewodę Zachodniopomorskiego art. 10 § 1 k.p.a. nie ma wpływu na wynik sprawy. Zdaniem skarżącego, strona ma prawo do zajęcia stanowiska wobec całości dowodów i żądań zawartych w aktach sprawy. Obowiązkiem organu prowadzącego postępowania tak w pierwszej jak i drugiej instancji jest pouczenie strony o prawie zapoznania się z aktami i zajęcia końcowego stanowiska, a także wstrzymanie się od wydania decyzji do czasu (wyznaczonego stronie) złożenia takiego oświadczenia. Oznacza to, że umożliwienie stronom postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, zapoznania się z materiałami zebranymi przez organ pierwszej instancji (tu: Starostę Gryfickiego) nie zwalniało Wojewody Zachodniopomorskiego od przestrzegania art. 10 § 1 k.p.a. Skarżący podniósł, iż sam fakt braku udziału strony w postępowaniu lub jego fragmencie bez jej winy stanowi powód dostateczny do wznowienia. Sąd Wojewódzki powinien zatem uwzględnić skargę na decyzję, stwierdzając naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, gdyż w drugoinstancyjnym postępowaniu administracyjnym doszło do takiego właśnie naruszenia praw podmiotowych BiTS, gdyż bez swojej winy nie wzięli oni udziału w końcowej fazie tego postępowania, po zebraniu materiału dowodowego powinni zaś mieć możliwość zapoznania się z nim i zajęcia stanowiska. Ponieważ istotą dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego jest, iż organ odwoławczy przeprowadza własne postępowanie dowodowe, i nawet, jeżeli opiera się na materiale zgromadzonym wcześniej przez organ pierwszej instancji, to winien o tym przed wydaniem decyzji poinformować stronę, w myśl zasady dwuinstancyjności, organ odwoławczy pełni bowiem kompetencje zarówno kontrolne, jak i merytoryczne. Skarżący podniósł ponadto, że także w postępowaniu przed pierwszą instancją administracyjną BiTS nie zostali zawiadomieni o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym zgromadzonym przez Starostę we właściwy sposób, a jedynie poinformowani o wszczęciu postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia na wykonanie robót budowlanych przez zawiadomienie z dnia 31 lipca 2007 r., uchybienie to miało zaś istotny wpływ na wynik sprawy. Gdyby WSA zastosował się do dyspozycji art. 145 §1 pkt 1 lit b p.p.s.a., zaskarżoną decyzję musiałby uchylić, a nie oddaliłby odwołania TS. Z ostrożności skarżący wskazał, że uchybienie można kwalifikować również w kategorii naruszenia art. 145 §1 pkt 1 lit c ustawy p.p.s.a. Uniemożliwienie końcowego wypowiedzenia się w sprawie powodowało, że nie mogli oni podnieść zarzutów natury merytorycznej. Skarżący również podniósł, że decyzja z [...] sierpnia 2007 r. o pozwoleniu na budowę nie jest zgodna z decyzją Prezydenta Miasta Szczecin nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z tego powodu, że realizacja inwestycji nie może naruszać interesu prawnego osób trzecich ani powodować pogorszenia warunków użytkowania okolicznych nieruchomości. Tymczasem projekt budowlany, przewiduje w ciągu ulicy [...] w S zwężenia jezdni, w tym dwa zwężenia na wysokości wjazdu na działkę budowlaną należącą do BiTS. Układ tych zwężeń powoduje, że wjazd i wejście na tę działkę będą miały łącznie 3,5 metra szerokości. Zdaniem skarżącego jest to sprzeczne z § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przepisy ww. rozporządzenia pozwalają funkcję dojazdu realizować również na ciągu pieszym, pod warunkiem że szerokość dojścia nie będzie mniejsza niż 4,5 m. Także jednak i w tym przypadku projekt, na podstawie którego wydano zaskarżoną decyzję o pozwoleniu na budowę, temu warunkowi się sprzeciwia. Z tych względów skarżący uznał, że orzeczenie WSA narusza również prawo materialne, a to art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Skarżący podniósł również, że utrzymanie w mocy decyzji o pozwoleniu na budowę w takim kształcie, w jakim funkcjonuje ona obecnie, uniemożliwi w razie wybudowania zwężeń ulicy [...] wjazd na działkę [...] większych samochodów osobowych, jak też pojazdów ciężarowych czy specjalnych (np. straży pożarnej), co w sposób oczywisty narusza interes prawny BiTS, gdyż ogranicza prawo do dysponowania własnością działki [...] zgodnie z jej przeznaczeniem (pod budownictwo mieszkaniowe), uniemożliwia im spełnienie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (przykładowo: §§ 14 i 15 oraz § 22 ust. 3 i § 43 cyt. wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.), utrudnia doprowadzenie tzw. mediów na teren ich działki oraz odczyt liczników energii elektrycznej, umiejscowionych w szafce znajdującej się obecnie w miejscu, które zasłonięte ma być wg planu zagospodarowania terenu nasadzeniami drzew. Ponadto strony i uczestnicy postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wnieśli pisma zajmujące stanowisko w sprawie, prezentując w nich poglądy odnoszące się do zarzutów skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera zarzutów usprawiedliwiających uchylenie zaskarżonego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny, jak stanowi art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia, wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to zatem, że zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Stwierdziwszy, iż w niniejszej sprawie nie miały miejsca okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do oceny zarzutów skargi kasacyjnej i uznał, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie mają usprawiedliwionych podstaw. W sytuacji przytoczenia w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zasadniczo ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że zachowano prawidłowy tok procedury, nie uchybiając jej przepisom w stopniu, który mógłby wpłynąć na wynik sprawy, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd Wojewódzki przepis prawa materialnego. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit b oraz c p.p.s.a., poprzez stwierdzenie przez Sąd Wojewódzki, że naruszenie przez Wojewodę Zachodniopomorskiego art. 10 § 1 k.p.a. nie ma wpływu na wynik sprawy, nie został postawiony w sposób usprawiedliwiający uchylenie wyroku przede wszystkim dlatego, iż postawienie zarzutu naruszenia art. 145 p.p.s.a. bez powiązania go z innymi przepisami procesowymi tej ustawy nie może odnieść oczekiwanego przez skarżącego skutku. Zauważyć bowiem trzeba, że Sąd Wojewódzki, dokonując oceny legalności zaskarżonego aktu administracyjnego nie stosuje przepisów k.p.a., gdyż postępowanie przed sądami administracyjnymi regulowane jest wyłącznie przepisami p.p.s.a. Jeśli zatem strona zamierzała - jak w tym przypadku - postawić w podstawie kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd przepisów postępowania, to winna nie tylko wskazać konkretny przepis powołanej wyżej ustawy, który w jej ocenie został naruszony w zaskarżonym skargą kasacyjną orzeczeniu, ale przede wszystkim trafnie ten zarzut uzasadnić, wykazując jednocześnie, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny dokonując kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem jego zgodności z prawem ocenia wprawdzie czy jest on zgodny z przepisami obowiązującego prawa, w tym z przepisami regulującymi postępowanie, w którym akt ten został wydany, ale przepisów tych w postępowaniu sądowoadministracyjnym, do kontroli legalności zaskarżonego aktu bezpośrednio nie stosuje. Kontroli tej Sąd dokonuje w ramach zakreślonych przepisami p.p.s.a. Niezależnie od powyższego, stwierdzić trzeba, że Sąd Wojewódzki, odnosząc się do sformułowanego w skardze zwykłej zarzutu naruszenia przez organy administracji art. 10 k.p.a. zasadnie wskazał, że niepowiadomienie strony wnoszącej odwołanie o zakończeniu postępowania przez organem II instancji nie jest istotnym naruszeniem praw tej strony, w sytuacji, gdy skarżący w toku postępowania przed organem I instancji składali wnioski i uwagi, a następnie sformułowali zarzuty odwołania odnoszące się do rozpatrywanej sprawy, organ II instancji zaś nie prowadził postępowania dowodowego, opierając się na materiale dowodowym zgromadzonym przez organ I instancji. W oparciu o ten materiał dowodowy i ustalony na jego podstawie stan faktyczny, strona formułowała zarzuty odwołania w postępowaniu administracyjnym, w tej fazie miała też możliwość podnoszenia wszelkich zarzutów naruszeń prawa materialnego wobec znanego jej stanu faktycznego. Ponieważ organ II instancji nie prowadził już czynności dowodowych akceptując stan faktyczny sprawy, nie mógł naruszyć uprawnień procesowych związanych udziałem strony w postępowaniu ze względu na proces dowodowy. Przepisy procedury administracyjnej nie znają pojęcia zaznajomienia z aktami sprawy, zasada zaś wyrażona w art. 10 § 1 k.p.a., iż organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, została uszczegółowiona w treści art. 81 k.p.a. Z przepisu tego wynika, że okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Za istotne uchybienie procesowe należy uznać zatem przeprowadzenie nowych dowodów bez umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do ich treści. Naruszona zostaje wówczas nie tylko zasada wyrażona w art. 10 § 1 k.p.a., ale i przepis szczególny skutkujący tym, iż zebrane dowody, co do których strona nie miała możliwości wypowiedzenia się nie mogą zostać uznane za udowodnione, przez co nie mogą wpłynąć na kształt ustaleń faktycznych sprawy. Skoro jednak organ II instancji postępowania dowodowego nie prowadził, to nie można zarzucić Sądowi Wojewódzkiemu, nietrafności oceny w tej mierze. Z tych przyczyn zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit b oraz c p.p.s.a. nie okazał się usprawiedliwiony. W odniesieniu do zarzutów naruszenia prawa materialnego wskazanych w petitum skargi kasacyjnej, zauważyć należy, że sformułowane na etapie skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia przez Sąd Wojewódzki przepisów techniczno-budowlanych, tj. przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, ze zm.), nie stanowią usprawiedliwionej podstawy do uwzględnienia skargi kasacyjnej, przede wszystkim z tego powodu, iż Sąd Wojewódzki w ogóle nie odnosił się do tych przepisów ani też ich nie stosował. Za chybione uznać zatem należało zarzuty dotyczące naruszenia §§ 14, 15, 22 ust. 3 i 43 cyt. rozporządzenia. Istota zarzutów naruszenia art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego wypływa z nieuprawnionego przekonania skarżącego, że inwestor realizujący inwestycję komunalną związaną z budową drogi wewnętrznej ma obowiązek uwzględnić interes skarżącego do takiego sformułowania wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, które pozwoli na realizację oczekiwanych przez skarżącego skutków w postaci przesunięcia istniejącego słupa sieci elektrycznej, innego rozplanowania zieleni czy też określenia szerokości wjazdu na działkę, w trosce o jej przyszłe zagospodarowanie. Realizacja budowlana inwestycji drogowej (celu publicznego) odbywa się na wniosek inwestora określający rozmiar i zakres tej inwestycji, w tym zjazdów leżących w pasie drogi, a także urządzeń z nią związanych, w tym zieleni i elementów jej wyposażenia w odniesieniu do istniejącego, a nie przyszłego (hipotetycznego) stanu rzeczy. Nie ma więc podstaw do tego, aby w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę inne podmioty zgłaszały do organu żądania o wydanie pozwolenia w innym zakresie, niż to określił sam inwestor. Zamierzenie inwestycyjne przewidywało budowę drogi wewnętrznej klasy dojazdowej o szerokości jezdni 6 m ze zwężeniami do 4 m. Szerokość zjazdu na działkę skarżącego określono na 3,5 m w tym szerokość jezdni 3 m. Takie określenie parametrów dojazdu na działkę budowlaną nie narusza przepisów techniczno-budowlanych i przeciwpożarowych. Są to wprawdzie wielkości minimalne, nieodpowiadające zamiarom skarżącego planującego przyszły podział działki na mniejsze oraz zorganizowaniu do nich dojazdów, kwestie te jednak nie mogły być przedmiotem rozstrzygania przez Sąd Wojewódzki w kategoriach zgodności z prawem projektu budowlanego drogi dojazdowej do przedmiotowej działki, gdyż okoliczności określające parametry zamierzenia przesądzone zostały już na etapie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania modernizacji tej drogi. Kontrola legalności decyzji administracyjnych przeprowadzona przez Sąd Wojewódzki nie naruszała zatem prawa w zakresie objętym zarzutami skargi kasacyjnej, wobec czego skargę tę na podstawie art. 184 p.p.s.a. należało oddalić.