II SA/Wa 1425/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Maria Werpachowska po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym skargi L. M. z dnia 25 czerwca 2007 r. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 listopada 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 909/06 postanawia -odrzucić skargę- Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 listopada 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 909/06 oddalił skargę L. M. na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie renty specjalnej. Wyrok wraz z uzasadnieniem doręczony został skarżącej w dniu 16 stycznia 2007 r. Postanowieniem z dnia 31 stycznia 2007 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, po rozpoznaniu wniosku strony z dnia 26 stycznia 2007 r. o przyznanie prawa pomocy, umorzył postępowanie w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowił skarżącej adwokata. Po oddaleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 17 maja 2007 r. sygn. akt I OZ 356/07 zażalenia L. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 marca 2007 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej od wymienionego wyroku, skarżąca pismem z dnia 25 czerwca 2007 r., sprecyzowanym następnie pismem z dnia 20 sierpnia 2007 r. oraz pismem z dnia 3 stycznia 2008 r. wniosła o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem z dnia 27 listopada 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 909/06. Skargę o wznowienie postępowania pełnomocnik skarżącej uzasadnił, wskazując jako podstawę art. 271 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, brakiem należytej reprezentacji strony w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Podał, że skarżąca, jako osoba starsza i schorowana, nie znająca się na zawiłościach procedury sądowoadministracyjnej, bez profesjonalnego pełnomocnika nie była w stanie samodzielnie przedstawić swoich racji w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Na wezwanie Sądu z dnia 20 grudnia 2007 r. dotyczące m.in. wskazania okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi, pełnomocnik L. M. w piśmie z dnia 3 stycznia 2008 r. podał, że skarga złożona została w terminie, albowiem do dnia 17 maja 2007 r. rozpoznawane było zażalenie skarżącej reprezentowanej przez poprzedniego pełnomocnika na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej od wyroku, którego dotyczy skarga o wznowienie postępowania. Zdaniem pełnomocnika skarżącej termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania należy liczyć zatem od dnia 17 maja 2007 r., tj. dnia wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowienia oddalającego zażalenie skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Zgodnie z art. 279 powołanej ustawy, skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Skargę o wznowienie postępowania – stosownie do art. 277 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Zgodnie zaś z art. 280 § 1 ppsa, sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Instytucja wznowienia postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym skierowanym przeciwko prawomocnemu orzeczeniu. Taki charakter tego środka prawnego powoduje, że wznowienie postępowania może nastąpić jedynie wówczas, gdy skarga o wznowienie postępowania sądowego wniesiona została z zachowaniem ustawowego terminu oraz oparta została na jednej z podstaw ściśle określonych w ustawie. W przedmiotowej sprawie skarżąca o wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt II SA/Wa 909/06 dowiedziała się w dniu 27 listopada 2006 r., tj. w dniu, w którym wyrok ten został ogłoszony, co jednoznacznie wynika z protokołu rozprawy (karta nr 41 akt sądowoadministracyjnych). Od tego zatem dnia, a nie od dnia 17 maja 2007 r., jak wskazuje pełnomocnik strony, należy liczyć termin trzymiesięczny do wniesienia skargi o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarga L. M. z dnia 25 czerwca 2007 r. o wznowienie postępowania zakończonego wymienionym wyrokiem wniesiona została zatem z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 277 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Decydująca jest bowiem data, w której strona dowiedziała się o zaskarżonym orzeczeniu (Hanna Knysiak-Molczyk [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Tadeusz Woś, Hanna Knysiak-Molczyk, Marta Romańska, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2005, str. 676). Okoliczność, że Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 17 maja 2007 r. oddalił zażalenie skarżącej na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o odrzuceniu skargi kasacyjnej nie wpływa na rozpoczęcie biegu tego terminu. Skarga o wznowienie postępowania dotyczy bowiem, co jednoznacznie oświadczył pełnomocnik strony wezwany do wskazania przedmiotu skargi o wznowienie postępowania, wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2006 r. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 280 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 277 powołanej ustawy, orzekł jak w sentencji.