I OSK 916/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Kacprzak Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Borowiec sędzia del. NSA Jerzy Krupiński (spr.) Protokolant Anna Krakowiecka po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 42/08 w sprawie ze skargi S. K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę. Wyrokiem z dnia 18 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 42/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2007 r., nr [...] oraz poprzedzający, utrzymany nim w zasadniczej części w mocy, rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Rzeszowie z dnia [...] sierpnia 2007 r., nr [...] – w części, w jakiej dotyczą one określenia nazwy i kodu stanowiska służbowego, dodatków do uposażenia, wysokości stawek uposażenia zasadniczego i dodatków do tego uposażenia oraz wysokości nagrody rocznej w stosunku do skarżącego S. K. Wyrok wydano w następujących okolicznościach sprawy: Komendant Wojewódzki Policji w Rzeszowie wskazanym wyżej rozkazem personalnym, opartym na przepisie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r., nr 7, poz. 58 ze zm., obecnie Dz. U. z 2007 r., nr 43, poz. 277 ze zm.), zwanej w dalszej części uzasadnienia "ustawą o Policji", zwolnił skarżącego ze służby w policji z dniem [...] września 2007 r. W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na ostateczne orzeczenie komisji lekarskiej z dnia [...] czerwca 2007 r., uznające skarżącego za trwale niezdolnego do służby w policji. W rozkazie określono stanowisko służbowe skarżącego, grupę zaszeregowania, mnożnik kwoty bazowej, kwotę bazową, wysokość uposażenia zasadniczego, kategorię dodatku funkcyjnego i jego wysokość. Wskazano także, iż skarżący jest uprawniony do nagrody rocznej w wysokości 8 i 17/30 jednomiesięcznego uposażenia. W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego, który kwestionował określone w rozkazie personalnym składniki uposażenia, Komendant Główny Policji uchylił decyzję organu I instancji w części odnoszącej się do daty zwolnienia skarżącego ze służby i w tym zakresie orzekł, że datą tą jest dzień [...] października 2007 r. W pozostałej części organ odwoławczy utrzymał w mocy rozkaz z [...] sierpnia 2007 r. i uznał, że nie rozstrzyga on kwestii wysokości składników uposażenia, gdyż te zostały ustalone w innych decyzjach, a jego istotą jest zwolnienie skarżącego ze służby oraz wskazanie przysługujących mu z tego tytułu świadczeń. Konieczna natomiast była zmiana daty zwolnienia ze służby, gdyż wniesienie odwołania wstrzymało wykonanie rozkazu organu l instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący podniósł, że organy powinny zastosować się do wydanego w równolegle toczącym się postępowaniu wyroku WSA w Warszawie z 24 stycznia 2007 r., dotyczącym zwolnienia skarżącego rozkazem z dnia [...] września 2006 r. z dotychczasowego stanowiska i przeniesienia go na niższe stanowisko służbowe, w zakresie, w jakim wstrzymał on wykonanie poprzedniego rozkazu zwalniającego go ze stanowiska naczelnika inspektoratu i mianującego na stanowisko służbowe radcy. Organy powinny określić wobec tego jego stanowisko jako stanowisko naczelnika inspektoratu, określić, że przysługuje mu miesięczna stawka dodatku funkcyjnego II kategorii i dodatku kontrolerskiego w wysokości 35% kwoty bazowej, a także określić, że skarżącemu przysługuje wzrost o 0,5% z tytułu wysługi lat dotychczasowej wysokości miesięcznej stawki uposażenia zasadniczego. Ta ostatnia kwestia wynika z faktu, że skarżący na dzień [...] października 2007 r., tj. dzień zwolnienia ze służby określony w rozkazie organu odwoławczego, osiągnął wysługę lat w wysokości [...] lat, [...] miesiąc i [...] dni, zamiast poprzednio ustalonych [...] lat, [...] miesięcy i [...] dni. Ta zmiana skutkuje ponadto wzrostem uposażenia zasadniczego o 0,5%, zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o Policji i § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów (Dz. U. nr 152, poz. 1732 ze zm.). Zmiany powyższe skutkować powinny koniecznością podwyższenia wymiaru nagrody rocznej z dotychczas ustalonej i wypłaconej za okres 8 miesięcy i 17 dni na wysokość wynikającą z pozostawania w służbie przez okres 10 miesięcy. Wszystkie te zmiany powinny być uwzględnione w rozkazie o zwolnieniu - zgodnie z § 22 ust. 1 punkt 7 oraz ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. nr 151, poz. 1261 ze zm.). Niewłaściwego określenia wysokości nagrody rocznej nie eliminowało późniejsze przyznanie, decyzją Podkarpackiego KWP w Rzeszowie z [...] listopada 2007 r., podwyższonej nagrody, gdyż nie jest to rozkaz personalny, a takiej formy wymaga § 3 ust. 1 punkt 13 i ust. 3 rozporządzenia z 2 września 2002 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w motywach swego rozstrzygnięcia podniósł, że stosownie do § 22 ust. 1 rozporządzenia z 2 września 2002 r., rozkaz personalny o zwolnieniu policjanta ze służby powinien w szczególności zawierać m.in.: 1) nazwę i kod stanowiska, 2) przyznane dodatki do uposażenia, 3) wysokość miesięcznych stawek uposażenia zasadniczego oraz 4) wysokość dodatków do uposażenia, jeżeli mają one charakter uznaniowy. Są to obligatoryjne elementy rozkazu w sprawie zwolnienia. Zgodnie natomiast z § 22 ust. 2 rozporządzenia, rozkaz taki może określać uprawnienie do nagrody rocznej. Jest to fakultatywny element rozkazu. Jeśli jednak ten element zostanie określony w rozkazie organu l instancji, to także organ odwoławczy powinien go określić z uwzględnieniem ewentualnej zmiany stanu faktycznego, zaistniałej w dacie orzekania. Wstrzymanie wykonania rozkazu z [...] września 2006 r. oznaczało przywrócenie stanu sprzed zwolnienia skarżącego ze stanowiska naczelnika i mianowania na stanowisko radcy, gdyż istotą wstrzymania wykonania decyzji, określonego w art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jest natychmiastowe przywrócenie stanu sprzed zaskarżonej decyzji, bez względu na nieprawomocność wyroku sądu l instancji. Dopiero ewentualne uwzględnienie skargi kasacyjnej powoduje ustanie tego skutku wyroku sądu l instancji. Ostatecznie wyrok z 24 stycznia 2007 r. stał się prawomocny wskutek odrzucenia skargi kasacyjnej przez NSA. Tym samym Komendant Wojewódzki Policji w Rzeszowie powinien określić w wydanym przez siebie rozkazie z [...] sierpnia 2007 r., iż skarżący został zwolniony ze służby ze stanowiska Naczelnika Inspektoratu Komendanta Wojewódzkiego Policji w Rzeszowie, a nie Radcy. Takiemu stanowisku powinien być ponadto przyporządkowany odpowiedni kod. Dalszą konsekwencją powyższego stanowiska jest wniosek, że skarżącemu w dacie zwolnienia ze służby przysługiwał dodatek funkcyjny w II, a nie w III kategorii, co wpływa na inną jego wysokość, a ponadto - miał on prawo do dodatku kontrolerskiego w stosownej wysokości, zaś organ l instancji tego prawa mu bezpodstawnie odmówił. Pozostałe elementy rozkazu tj. wysokość miesięcznej stawki uposażenia zasadniczego oraz wysokość przysługującej nagrody rocznej, organ I instancji określił prawidłowo, ale z uwagi na funkcjonalny związek wszystkich elementów tego rozkazu w zaskarżonym zakresie oraz konieczność ponownego rozpatrzenia sprawy w zakresie elementów określonych nieprawidłowo sąd uchylił ten rozkaz w całości, za wyjątkiem części odnoszącej się do samego, niekwestionowanego przez stronę zwolnienia ze służby. Organ odwoławczy zobowiązany był ponadto zmienić te elementy rozkazu organu l instancji, które wskutek wniesienia odwołania się zdezaktualizowały. Należą do nich wysokość miesięcznej stawki uposażenia zasadniczego oraz określenie należnej nagrody rocznej. W skardze kasacyjnej Komendant Główny Policji wskazał jako podstawę kasacyjną naruszenie prawa materialnego na skutek błędnej wykładni przepisu § 22 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. nr 151, poz. 1261 ze zm.), polegająca na przyjęciu, iż elementy rozkazu personalnego dotyczące nazwy i kodu stanowiska, wysokości dodatków do uposażenia, wysokości miesięcznych stawek uposażenia zasadniczego oraz wysokości nagrody rocznej mają charakter konstytutywny, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu wskazuje na ich deklaratoryjny (informacyjno – ewidencyjny) charakter. Ponadto w oparciu o podstawę kasacyjną naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik postępowania zarzucono naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1a i art. 145 § 1 pkt 1c P.p.s.a. w zw. z art. 156 K.p.a. i § 22 cyt. wyżej rozporządzenia na skutek przyjęcia, iż wadliwe określenie niektórych elementów mogło stanowić podstawę nakazania powtórnego orzekania w rozkazie personalnym, dotyczącym zwolnienia ze służby policjanta, o jego stanowisku i składnikach wynagrodzenia. Brak aktualizacji składników wynagrodzenia w rozkazie personalnym organu odwoławczego nie powinien być podstawą stwierdzenia naruszenia przez ten organ przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym uchylenie rozkazu, dotyczącego zwolnienia policjanta ze służby. W oparciu o powyższe w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie wyroku sądu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania względnie o uchylenie tego wyroku i oddalenie skargi S. K. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono jedynie informacyjno – ewidencyjny charakter tej części rozkazu personalnego o zwolnieniu policjanta ze służby, która dotyczy określenia jego stanowiska służbowego i składników wynagrodzenia. Stanowisko i składniki wynagrodzenia zostały określone w innych rozkazach personalnych, a wobec tego dane z rozkazu o zwolnieniu ze służby nie mogą stanowić podstawy naliczenia świadczeń rentowych. Nie sposób też przyjąć, że dane z rozkazu o zwolnieniu ze służby kształtują sytuację płacową policjanta. Sąd nie wykazał czy wadliwość tych danych wpływa na wynik sprawy. Ponadto skarżący wskazał na trudności związane z wyrokiem sądu I instancji, gdyż przepisy prawa materialnego nie określają formy w jakiej winno nastąpić rozstrzygnięcie o dodatkowych składnikach decyzji o zwolnieniu ze służby w sytuacji, gdy sama decyzja została utrzymana w mocy. S. K. w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie i przychylając się do argumentacji sądu I instancji wskazał na obligatoryjny charakter przepisów dotyczących zamieszczania określonych informacji, wskazanych w § 22 rozporządzenia z dnia 2 września 2002 r., w rozkazie personalnym o zwolnieniu ze służby, tym bardziej, że informacje te implikują treść świadectwa służby, zaś świadectwo to nie może być zmienione bez uprzedniej zmiany spornego rozkazu personalnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania sądowoadministracyjnego. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił Sąd I instancji, zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo, że to uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Ponadto należało mieć na względzie, że o zakresie kontroli zaskarżonego orzeczenia decyduje wnoszący skargę kasacyjną, chyba że wystąpi przypadek nieważności postępowania. Ta ostatnia okoliczność w sprawie jednak nie zachodziła. Skarga kasacyjna złożona przez Komendanta Głównego Policji zawiera obok wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy sądowi i instancji do ponownego rozpoznania, również wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, podczas, gdy co najwyżej Sąd, na podstawie art. 188 P.p.s.a. jest władny do uchylenia tego wyroku i oddalenia skargi. Tego rodzaju uchybienie nie może mieć jednak wpływu na możliwości rozpoznania skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny będąc związany w myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. wnioskiem strony zgłoszonym w skardze kasacyjnej, władny jest orzekać merytorycznie w przypadku wadliwego określenia zakresu żądanej zmiany. Stąd też, jeżeli w skardze kasacyjnej zostanie zawarte żądanie zmiany orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, to Naczelny Sąd Administracyjny powinien je odczytać jako wniosek o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi na podstawie art. 188 P.p.s.a. (zob. wyrok NSA z dnia 25 września 2007 r., sygn. II FSK 1022/06 – baza LEX nr 296029). Podstawowe znaczenie w sprawie ma ocena zarzutu kasacyjnego, polegającego na naruszeniu przepisów prawa materialnego, gdyż jakkolwiek w skardze kasacyjnej sformułowano zarzut naruszenia przepisów postępowania, to zarzut ten opierał się w istocie na kwestionowaniu prawidłowości zastosowania przez sąd I instancji tych przepisów procedury sądowo – administracyjnej, które regulują zakres orzekania sądu, ale nie dotyczą poczynionych ustaleń faktycznych. Ustaleń tych nie podważono, a zatem ocena w sprawie czy doszło do naruszenia prawa materialnego była możliwa. Podstawą materialnoprawną zaskarżonego rozkazu personalnego był przepis art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, w myśl którego policjanta zwalnia się ze służby m. in. w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. Przesłanki faktyczne umożliwiające zastosowanie w stosunku do skarżącego tej regulacji ani sama istota rozstrzygnięcia organu nie były ani w postępowaniu administracyjnym, ani w postępowaniu przed sądem I instancji kwestionowane. Rozstrzygnięcie powyższe ukształtowało zatem sytuację prawną skarżącego jako funkcjonariusza policji tylko i wyłącznie w zakresie zakończenia trwania stosunku służbowego. Wszelkie inne kwestie, stanowiące elementy decyzji o zwolnieniu ze służby mają wyłącznie charakter formalny i nie dotyczą wskazanej wyżej istoty rozstrzygnięcia. Nie mają one samodzielnego bytu prawnego i nie mogą stanowić przedmiotu decyzji częściowej w rozumieniu art. 104 § 2 K.p.a. W piśmiennictwie przyjmuje się, że decyzja częściowa może być wydana tylko wtedy gdy chodzi o rozstrzygnięcie sprawy co do istoty i to tylko wówczas, gdy sprawa jest podzielna i można z niej wyodrębnić części nadające się do rozstrzygnięcia samodzielnego (zob. B. Adamiak, J, Borkowski "KPA. Komentarz" wyd. C. H. Beck, Warszawa 2002 r., str. 460). Podobne stanowisko znaleźć można w orzecznictwie sądowo – administracyjnym (zob. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2001 r., sygn. II SA 3214/00 – baza LEX nr 75525, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 22 stycznia 2009 r., sygn. II SA/Bk 736/08 – baza LEX nr 477382). Taki wypadek w rozpoznawanej sprawie jednak nie zachodził, gdyż sporna decyzja w sposób władczy rozstrzygała tylko i wyłącznie sprawę zwolnienia skarżącego ze służby na określonej podstawie prawnej (wynikającej z podanej przyczyny zwolnienia) i w określonej dacie. Skoro zatem w rozpoznawanej sprawie przedmiotem rozstrzygnięcia była sprawa zwolnienia skarżącego ze służby w policji, to zgodzić się należało z wywodami skargi kasacyjnej, iż nawet ewentualne błędy w części opisowej decyzji nie mogły przesądzać o naruszeniu prawa materialnego w zakresie samej istoty rozstrzygnięcia. Tym samym nie znajdowało oparcia w przepisach prawa wyrokowanie przez sąd I instancji jedynie co do zawartych w decyzji elementów opisowych, traktowanych przez ten sąd jako samodzielna i autonomiczna część osnowy decyzji o zwolnieniu ze służby, wydana na podstawie przepisu § 22 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. nr 151, poz. 1261). Wskazane przez sąd I instancji uchybienia w zakresie określenia stanowiska służbowego skarżącego oraz niektórych składników wynagrodzenia pozostają bez wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia o zwolnieniu ze służby, czyli nie podważają w jakimkolwiek stopniu tego, że decyzja zaskarżona do sądu administracyjnego opierała się na właściwej podstawie prawnej. Podstawa ta, którą stanowił przepis art. 41 ust. 1 pkt. 1 ustawy o policji nie była ani przez skarżącego ani przez Wojewódzki Sąd Administracyjny kwestionowana, a samo rozstrzygnięcie zgodne było z interesem skarżącego, który nie kwestionował prawidłowości orzeczenia o jego trwałej niezdolności do służby. W tym zakresie zwrócić także należy uwagę na przepis § 24 rozporządzenia w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, zgodnie z którym przełożony właściwy w sprawach osobowych lub osoba przez niego upoważniona wydaje świadectwo służby bezpośrednio policjantowi albo osobie przez niego upoważnionej na piśmie w dniu zwolnienia ze służby. (...) Jeżeli wydanie świadectwa służby w dniu zwolnienia ze służby nie jest możliwe, przełożony właściwy w sprawach osobowych nie później niż w ciągu 7 dni od dnia zwolnienia ze służby przesyła je policjantowi albo osobie przez niego upoważnionej, za pośrednictwem poczty lub doręcza je w inny sposób (ust. 1 i 2). Świadectwo służby zawiera informacje niezbędne do ustalenia uprawnień wynikających ze stosunku służbowego i uprawnień z ubezpieczenia społecznego, dotyczące m. in. zajmowanego ostatnio stanowiska służbowego lub pełnionych funkcji (ust. 3 pkt 2). W świadectwie służby zamieszcza się także informacje o wysokości i składnikach uposażenia oraz o uzyskanych kwalifikacjach, jeżeli policjant złożył w tej sprawie pisemny wniosek co najmniej 7 dni przed zwolnieniem ze służby. W razie złożenia wniosku już po zwolnieniu ze służby wydaje się nowe świadectwo służby w terminie 7 dni od dnia złożenia tego wniosku (ust. 4). W myśl § 27 ust. 1 rozporządzenia policjant zwolniony ze służby może złożyć wniosek o sprostowanie świadectwa służby w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania. Wniosek składa się przełożonemu właściwemu w sprawach osobowych, który wydał świadectwo służby. Powyższe oznacza, że kwestionowane informacje, zawarte w rozkazie personalnym o zwolnieniu ze służby, stanowią także element świadectwa służby, a więc dokumentu mającego charakter ściśle informacyjny, którego treść nie może zawierać elementów kształtujących sytuację prawną funkcjonariusza. Ze względu na to, że informacje w nim zawarte mogą mieć wpływ na ukształtowanie sytuacji prawnej pracownika (byłego funkcjonariusza) w nowym miejscu pracy, ustawodawca przewidział w tym zakresie wskazany wyżej tryb postępowania, ale dotyczy to wyłącznie sprostowania świadectwa służby z inicjatywy policjanta, którego odnosi się świadectwo, a nie dotyczy możliwości żądania sprostowania rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby. Potwierdza to dodatkowo, że dane personalne zawarte w takim rozkazie nie mają charakteru konstytutywnego, czyli nie powodują powstania lub pozbawienia policjanta jakichkolwiek uprawnień przyznanych mu innymi rozkazami personalnymi lub wynikających z mocy prawa. Przywoływany przez skarżącego w odpowiedzi na skargę kasacyjną przepis § 29 rozporządzenia z dnia 2 września 2002 r. odnosi się do obowiązku zmiany świadectwa służby z urzędu w przypadku zmiany rozkazu personalnego, jeżeli zmiana ta ma wpływ na treść wcześniej wydanego świadectwa, a więc chodzi tu o zmianę rozstrzygnięcia o zwolnieniu ze służby co do formy tego zwolnienia (podstawy faktycznej i związanej z tym zmiany podstawy prawnej zwolnienia) lub jego daty. Błędny jest natomiast pogląd skarżącego, że rozporządzenie wprowadza dwuszczeblową drogę dochodzenia sprostowania zawartych w świadectwie służby informacji o zajmowanym stanowisku służbowym i składnikach wynagrodzenia, a mianowicie najpierw w drodze żądania zmiany informacji zawartych w rozkazie personalnym o zwolnieniu ze służby a dopiero następnie w drodze żądania odpowiedniego sprostowania świadectwa służby. Rozkaz o zwolnieniu ze służby – w przeciwieństwie do świadectwa służby - nie stanowi dokumentu, którym policjant zmuszony jest legitymować się wobec osób trzecich, a zatem jego wadliwości formalne, nie wpływające na istotę rozstrzygnięcia o zwolnieniu ze służby, nie powodują naruszenia prawa materialnego wpływającego na wynik sprawy i nie uzasadniają zastosowania w sprawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1a P.p.s.a., w myśl którego sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, tylko wówczas, jeżeli stwierdzi takie naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Wobec tego, że w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją administracyjną nie zachodził przypadek naruszenia prawa materialnego (w szczególności przepisu art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji) zaś sąd I instancji bezpodstawnie tego naruszenia się dopatrzył i z tej przyczyny uchylił zaskarżoną decyzję, przy jednoczesnym braku tego rodzaju naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznał skargę poprzez jej oddalenie.