II SA/Op 576/07

Dnia 21 kwietnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska Sędziowie WSA Grażyna Jeżewska WSA Elżbieta Kmiecik - spr. Protokolant st. sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2008 roku na rozprawie sprawy ze skargi I. L. i J. L. na uchwałę Rady Miejskiej w O. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie przeznaczenia do sprzedaży lokali mieszkalnych i użytkowych postanawia odrzucić skargę. Rada Miejska w O. w dniu [...], działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 li "a: ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym oraz art. 34 ust. 1 pkt 3 i ust. 6, a także art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie sprzedaży nieruchomości na terenie Miasta [...]. Paragraf 1 powołanej uchwały przeznaczał do sprzedaży w drodze bezprzetargowej lokale mieszkalne wraz z pomieszczeniami przynależnymi i udziałem w gruncie na rzecz najemców w budynku komunalnym stanowiącym własność Gminy [...], położonym przy ulicy [...] numer 1, 2, 3, 5, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13. Paragraf 3 uchwały uchylał § 1 pkt 7 Uchwały Rady Miejskiej w O. z dnia 15 września 199r., Nr [...], o brzmieniu: "[...], ul. [...] dz. nr nr A, B lokali mieszkalnych" Skargę na powyższą uchwałę w dniu 5 listopada 2007r., za pośrednictwem Gminy [...], do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wnieśli małżonkowie Z. L. i J. L. W wywiedzionej skardze żądali m.in. stwierdzenia podjęcia zaskarżonej uchwały z naruszeniem prawa. Skarżący podnosili że sprzedaż lokali mieszkalnych najemcom, na podstawie uchwały Rady Miejskiej w O. z dnia 15.09.1999r., Nr [...], a następnie uchwały Rady Miejskiej w O. z dnia [...], Nr [...], odbywała się z naruszeniem prawa. Skarżący wskazywali, że organ wadliwie ustalił zasady sprzedaży lokali mieszkalnych, stosując jedynie bonifikatę do lokalu mieszkalnego, zaś do pomieszczeń przynależnych i udziału w gruncie, nie przewidując takiej bonifikaty. Skarżący zarzucali nadto czteroletnią bezczynność organu i okłamywanie zainteresowanych wykupem lokali, co spowodowało, ze lokale przeznaczone do sprzedaży zdrożały. Gmina [...] w odpowiedzi na skargę wniosła o odrzucenie skargi ewentualnie o jej oddalenie. W uzasadnieniu podała, iż w dniu 5 listopada 2007r. do Urzędu Miejskiego w O. wpłynęła skarga Państwa I. i J. L. W ocenie organu wniesiona skarga na uchwałę Rady Miejskiej w O. z dnia [...], Nr [...], nie stanowi aktu prawa miejscowego, nie jest także aktem podjętym w sprawach z zakresu administracji publicznej i stąd wniesiona skarga winna ulec odrzuceniu. Niezależnie od powyższego organ zauważył, iż skarżący niewyczerpali trybu określonego w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, co skutkuje również koniecznością odrzucenia skargi. Skarżący na wezwanie Sądu, w pismach z dnia 10 stycznia 2008r., 4 marca 2008r., 14 grudnia 2007r. (k. 73) wskazywali, iż nie godzili się z postanowieniami zaskarżonej uchwały i kierowali pisma z prośbą o interwencję do Marszałka Sejmu w dniu 19 lutego 2003r., do Burmistrza [...] w dniu 28 maja 2001r., do Rady Miejskiej w O. w dniu 2.XI.2002r., a także wzywali do usunięcia naruszenia prawa Urząd Miasta w O. pismem z dnia 24 lutego 2005r., na które Burmistrz odpowiedział natychmiast, iż sprzedaż była zgodna z prawem. W piśmie datowanym na dzień 14 grudnia 2007r. skarżący oświadczyli, że nie posiadają kopii pisma wystosowanego pod koniec stycznia 2004r. do Burmistrza Miasta [...], na które nie otrzymali odpowiedzi i które w ich przekonaniu nie zostało przedłożone Radzie Miejskiej w O. Nie otrzymali także od organu odpowiedzi na późniejsze pismo z czerwca 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Przechodząc do rozpoznania niniejszej sprawy, wskazać należy, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność wniesienia skargi. W ramach powyższego zobligowany jest dokonać ustalenia czy skarga odpowiada wymogom formalnym oraz czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ), zwanej dalej P.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu ( pkt 1 ), wniesienie skargi po terminie ( pkt 2 ), nieuzupełnienie braków formalnych ( pkt 3 ), zawisłość sprawy ( pkt 4 ), brak zdolności sądowej lub procesowej ( pkt 5 ) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn ( pkt 6 ), która występuje m.in. w razie niewyczerpania środków zaskarżenia. Powyższe determinuje dalszy tok badania dopuszczalności niniejszej skargi, zwłaszcza w kierunku rozważenia zagadnienia zachowania przez skarżących terminu do wniesienia skargi. W myśl bowiem art. 53 § 2 P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Zważyć jednak należy, iż kwestie zaskarżania aktów organów samorządu gminy przez podmioty inne niż organy nadzoru, reguluje art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Zgodnie z jego brzmieniem - każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego, ale dopiero po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia. Uwzględniając powyższe uregulowania, Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie nie dochowano terminu do wniesienia skargi na uchwałę. Z dołączonych do akt sprawy pism oraz oświadczeń skarżących wynika, że wezwali oni Burmistrza Miasta [...] do usunięcia naruszenia spowodowanego uchwałą Rady Miejskiej w O. z dnia [...], Nr [...], pod koniec stycznia 2004r. Wezwanie to pozostało bez odpowiedzi (k. 73 akt). Powtórne wezwanie dokonane zostało przez skarżących pismem z dnia 24 lutego 2005r. i na to powtórne wezwanie skarżący uzyskali odpowiedź Burmistrza Miasta [...], iż uchwała zgodna jest z prawem (k. 51 akt). Zważyć w tym miejscu należy, iż w orzecznictwie sądowym zwrócono uwagę na fakt, że negatywne stanowisko rady gminy w przedmiocie wezwania do usunięcia naruszenia prawa ( art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym ) może być ujawnione i zakomunikowane wzywającemu w każdy sposób, który dostatecznie ujawnia odmowę dokonania żądanego usunięcia naruszenia prawa (postanowienie SN z dnia 5 stycznia 2001 r., sygn. akt III RN 54/00, OSNP 2001, nr 21, poz. 633). Nie ma bowiem w ustawie o samorządzie gminnym precyzyjnie określonej formy i trybu udzielania przez organ gminy odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa jest w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Przyjąć zatem należało, iż stanowisko zostało przedstawione skarżącym skutecznie. Nie mniej jednak termin do zaskarżenia przedmiotowej uchwały upływał z końcem 60 - dniowego terminu, po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, jeżeli organ nie uwzględnił żądania. Skutecznym zatem było pierwsze wezwanie z końca stycznia 2004r. skierowane przez skarżących do organu o usunięcie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wywołanego uchwałą z [...]. Sześćdziesięciodniowy termin do wniesienia skargi upływał zatem z końcem marca 2004r. Fakt, że skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu dopiero w dniu 5 listopada 2007 r., a zatem ponad trzy lata po wezwaniu organu do usunięcia naruszenia, wskazuje, że skarżący nie dochowali terminu, warunkującego skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Termin ten bowiem, w myśl przywołanego wyżej art. 53 § 2 P.p.s.a., wynosi sześćdziesiąt dni od dnia bezskutecznego wezwania organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, jeżeli organ nie uwzględnił wezwania. Na poparcie powyższego przytoczyć należy uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 kwietnia 2007r., sygn. akt II OPS 2/07, w której wyrażono pogląd, iż: "Przepis art. 53 § 2 P.p.s.a. ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r., Nr 142, poz.1591 ze zm.). Skarga na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym jest wniesiona po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, wówczas, gdy skargę wniesiono w terminie 60 dni od dnia wezwania przed upływem terminu do załatwienia wezwania, jeżeli organ nie uwzględnił wezwania. Skoro zatem termin do wniesienia skargi został przez skarżących naruszony, ich skarga na zasadzie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., podlegała odrzuceniu. Przepis ten bowiem stanowi, że Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono, jak w sentencji.