IV SA/Gl 1162/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant st.sekr.sąd. Alicja Sadowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję Decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną na podstawie art. 104 §1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz w oparciu o art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r., Nr 122, poz. 851 ze zm.) Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u A. R. choroby zawodowej, w postaci [...] spowodowanego [...] – wymienionej w pozycji [...] wykazu chorób zawodowych określonego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115). W motywach rozstrzygnięcia organ administracyjny podniósł, że z kart oceny narażenia zawodowego opracowanych w dniach [...] r., [...] r. a także z pisma Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. z dnia [...] r. wynika, iż skarżący pracował: od [...] do [...] roku w Zakładach A w R. na stanowisku [...], w roku [...] w Przedsiębiorstwie B w G. na stanowisku [...], od [...] do [...] roku w Koncernie C w G. na stanowisku [...] oraz od [...] do [...] roku w Kopalni D w K. na stanowisku [...] i [...], zaś podczas zatrudnienia w roku [...] i w okresie od [...] do [...] r. był narażony na warunki stwarzające ryzyko powstania choroby [...] o charakterze zawodowym. Podkreślił jednak, iż okoliczności sprawy nie uzasadniają stwierdzenia choroby zawodowej, gdyż ta nie została rozpoznana przez kompetentną placówkę służby zdrowia. W toku przeprowadzonego postępowania, stronę poddano bowiem badaniom [...] w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w K. – Poradni Chorób Zawodowych w S., który na ich podstawie wydał w dniu [...] r. orzeczenie nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. W odwołaniu do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. A. R. oświadczył, że nie zgadza się z rozstrzygnięciem zapadłym w I instancji wywodząc, iż jest ono dla niego krzywdzące. Podniósł bowiem, że Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. nie uwzględnił faktu, iż pracował on w [...] przekraczającym normy bezpieczeństwa i higieny pracy na różnych stanowiskach, stwierdzono u niego [...], przekraczający [...] a także [...] wymagany mocą przepisów regulujących problematykę związaną z chorobami zawodowymi. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...] r., nr [...], działając w oparciu o art. 138 §1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy orzeczenie organu I Instancji. W uzasadnieniu podał, że dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędne jest orzeczenie przez kompetentną placówkę diagnostyczną służby zdrowia występującego schorzenia lub choroby - zakwalifikowanej przez orzeczników do odpowiedniej pozycji wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. oraz istnienie związku przyczynowego pomiędzy środowiskiem pracy, a rozpoznaną chorobą, to jest wykazanie, iż narażenie na czynnik szkodliwy, który wywołał rozpoznane schorzenie miało miejsce w czasie i miejscu pracy w związku z wykonywanym zawodem. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne dokonane przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K., dotyczące przebiegu pracy skarżącego, w szczególności w zakresie oceny warunków istniejących w środowisku jego pracy, a także co do stopnia narażenia zawodowego. Przyznał bowiem, że A. R. w czasie pracy w Przedsiębiorstwie B w G. w roku [...](przez [...] miesiące) oraz w Kopalni D w K., w okresie od [...] do [...] roku był eksponowany na ponadnormatywny [...] a tym samym był zatrudniony w warunkach stwarzających ryzyko powstania [...]. Zaakcentował jednak, iż w toku postępowania odwoławczego wyżej wymieniony został poddany ponownym badaniom specjalistycznym, tym razem w Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. zaś przeprowadzone przez tę instytucję badania potwierdziły diagnozę postawioną w toku postępowania przed organem I instancji. Placówka diagnostyczna II stopnia w swym orzeczeniu z dnia [...] r., nr [...] stwierdziła bowiem u badanego [...] – [...] wyrażone jako średnia dla [...] wynoszące [...] dla [...] i [...] dla [...], co nie upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej [...] z uwagi na brak charakterystycznych cech klinicznych oraz na niespełnienie określonego w przywołanym rozporządzeniu z dnia 30 lipca 2002 r. kryterium [...] wynoszącego co najmniej [...] lepiej [...]. Z orzeczenia tego wynika więc, że w świetle obowiązujących kryteriów diagnostyczno-orzeczniczych, zarówno charakter jak i wielkość rozpoznanego u strony [...] wykluczają stwierdzenie choroby zawodowej. W dalszej części uzasadnienia Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. zaznaczył, że pismem z dnia [...] r. skarżący został wezwany w trybie art. 10 K.p.a. do zajęcia stanowiska wobec całości materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, jednak nie przedstawił żadnych nowych dowodów i okoliczności dotyczących toczącego się postępowania, a w rezultacie brak było podstaw do uwzględnienia jego odwołania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, A.R. dał wyraz swemu niezadowoleniu z decyzji organu II instancji oraz wniósł o stwierdzenie choroby zawodowej [...], ewentualnie o "poddanie wyników badań do ich interpretacji" lub przeprowadzenie dodatkowych badań przez placówkę medyczną mającą siedzibę w innym regionie. Skarżący podniósł, iż podjęte w sprawie rozstrzygnięcie jak również orzeczenia lekarskie, na podstawie których zostało ono wydane zawierają jedynie ogólnikowe dane. Powołano w nich bowiem tylko wyniki pomiaru [...], zaś co do innych ważnych badań, a mianowicie: [...], [...] i [...], odnotowano wyłącznie fakt ich wykonania i nie ustosunkowano się do wyników. W tym miejscu A. R. podkreślił, że w orzeczeniu placówki medycznej I stopnia wskazano, iż występujący u niego [...] wynosi [...] w [...] i [...] w [...], co przekracza kryterium, od którego rozporządzenie z dnia 30 lipca 2002 r. uzależnia stwierdzenie choroby zawodowej. Zaznaczył również, że wyrażone w orzeczeniach placówek orzeczniczych obu szczebli stanowisko, iż rzeczony [...] ma charakter [...] nie zostało poparte jakimikolwiek wynikami badań lekarskich. Równocześnie zwrócił uwagę, że w treści tych orzeczeń wskazano na niepowtarzalność wyników badań, nie określając jednak o jakie badania chodzi. Nadto A. R. podniósł zarzuty dotyczące szeregu innych uchybień procesowych do jakich miało dojść w toku postępowania. Wskazał bowiem, że organ odwoławczy nie uwzględnił opinii lekarza specjalisty przedłożonej przezeń w dniu [...] r. ani wyników dodatkowych badań, którym był poddany na klinice w Z., zaś w przesłanym do jego wiadomości piśmie z dnia [...] r. (adresowanym do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S.) dotyczącym niniejszej sprawy, nawiązał do okoliczności dotyczących postępowania w kwestii choroby zawodowej prowadzonego w sprawie innej osoby. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska. Organ odwoławczy powołał się na argumentację analogiczną do zawartej w uzasadnieniu swej decyzji raz jeszcze podkreślając, że specjalistyczne badania lekarskie przeprowadzone przez kompetentne placówki orzecznicze jednoznacznie wykluczyły zawodowe pochodzenie uszkodzenia [...]. Następnie, to jest w dniu [...] r. do Sądu wpłynęło pismo procesowe uczestnika postępowania – [...] w K., reprezentowanego przez pełnomocnika – radcę prawnego J. C., w treści którego wskazany podmiot wniósł o oddalenie skargi w całości wywodząc, iż wydana w sprawie decyzja odpowiada prawu albowiem nie stwierdzono związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy uszczerbkiem na zdrowiu skarżącego i wykonywaną przezeń pracą a okoliczność ta została potwierdzona badaniami lekarskimi, które wykonano w sposób prawidłowy, zgodnie ze wskazaniami sztuki lekarskiej. Z kolei skarżący w dniu [...] r. złożył do Sądu pismo procesowe datowane na [...] r., w którym zakwestionował stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę oraz w przywołanym wyżej piśmie uczestnika postępowania. A. R. podtrzymał zarzuty podniesione w skardze raz jeszcze podkreślając, że w toku postępowania administracyjnego doszło do wielu nieprawidłowości zaś zaskarżona decyzja jak również poprzedzające ją orzeczenia lekarskie nie zostały oparte na dostatecznie wyczerpującym materiale dowodowym i nie zaprezentowano w ich treści szczegółowych wyników badań, w oparciu o które stwierdzono brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Stosownie zaś do treści art. 134 §1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 §1 przywołanej ustawy wynika natomiast, że w przypadku gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec wzruszeniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe uznano, że skarga w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności zaskarżonego aktu przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) wykazała bowiem, że rozstrzygnięcie to wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zatem nie może ona pozostać w obrocie prawnym. Materialnoprawne przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej, obowiązujące w dacie wydania zaskarżonej decyzji określone zostały w §2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) – zwanym dalej rozporządzeniem w sprawie wykazu chorób zawodowych. Zgodnie z przywołanym przepisem, przez choroby zawodowe należy rozumieć schorzenia ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanymi dalej "narażeniem zawodowym". O stwierdzeniu choroby zawodowej decydują zatem, jak zgodnie przyjęły organy sanitarne obydwu instancji, dwie przesłanki: zamieszczenie schorzenia w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do wspomnianego rozporządzenia oraz ustalenie, że zostało ono spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy. Należy zaakcentować, że wystąpienie rzeczonych przesłanek lub ich brak organ orzekający jest obowiązany ustalić zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Ocena działania czynnika szkodliwego powinna przy tym zostać dokonana z uwzględnieniem okoliczności wymienionych w §2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r. Stosownie zaś do §8 pkt 1 tego rozporządzenia, podstawą wydania przez właściwego inspektora sanitarnego decyzji o stwierdzeniu lub odmowie stwierdzenia choroby zawodowej jest materiał dowodowy a w szczególności dane zawarte w orzeczeniach lekarskich wyspecjalizowanych jednostek diagnostycznych wymienionych w §5 wskazanego aktu. W niniejszej sprawie skarżący był badany w dwóch jednostkach medycznych, to jest w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w K. - Poradni Chorób Zawodowych w S. oraz w Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. Z uwagi na charakter schorzenia lekarze orzecznicy obu placówek diagnostycznych wykluczyli istnienie choroby zawodowej - [...] spowodowany [...], wyrażony podwyższeniem [...] o wielkości co najmniej [...] w [...], obliczony jako średnia arytmetyczna dla [...]. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że orzeczenia lekarskie placówek właściwych do rozpoznawania chorób zawodowych mają charakter opinii biegłego, która powinna być wszechstronnie uzasadniona i wyjaśniać wszelkie wątpliwości w sposób przekonujący i dostępny dla stron, organu prowadzącego postępowanie oraz sądu administracyjnego (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 1994 r., sygn. akt SA/Wr 147/94, publ.: Prokuratura i Prawo 1995/2/53 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2006 r., sygn. akt I SA/Wa 1221/04; publ. LEX nr 194428). Z treści powołanego wyżej §8 ust. 1 rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r. wynika natomiast jednoznacznie, że organ sanitarny, jakkolwiek jest zobowiązany do uwzględnienia wniosków płynących z takich opinii, to jednak nie powinien ich przyjmować bezkrytycznie. Jest bowiem władny do oceny orzeczenia lekarskiego pod kątem wymogów, jakim powinno ono odpowiadać a w razie wątpliwości do wezwania biegłych lekarzy o jego uzupełnienie. Przedstawiona wyżej konkluzja koresponduje z §8 ust. 2 cytowanego rozporządzenia, po myśli którego, jeżeli właściwy państwowy inspektor sanitarny uzna, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, uzupełnienia tego orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację oraz podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia materiału dowodowego. Nie budzi bowiem wątpliwości, że uzasadnienie faktyczne decyzji o odmowie stwierdzenia choroby zawodowej obejmować musi szczegółowy opis cech obrazu chorobowego, które wykluczają zawodową etiologię choroby i precyzyjne (w miarę możliwości z powołaniem się na materiały źródłowe) przedstawienie zasad diagnostyki różnicowej tego schorzenia. W świetle powyższego godzi się wskazać, że organ odwoławczy był zobligowany do dokonania wnikliwej oceny wiarygodności sporządzonych w sprawie orzeczeń lekarskich w aspekcie rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Tymczasem obowiązek ten nie został w sprawie zachowany. Uzasadniając swe rozstrzygnięcie, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. oparł się na stanowisku wyrażonym w orzeczeniu Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., zgodnie z którym na brak zawodowej etiologii dolegliwości skarżącego wskazuje po pierwsze - wielkość [...] wyrażająca się podwyższeniem [...] wynoszącym [...] ([...]) i [...]([...]), a tym samym nie przekraczającym minimalnej wartości ustalonej w rozporządzeniu z dnia 30 lipca 2002 r. na poziomie [...] w [...] lepiej [...] i po drugie – [...] charakter rzeczonego schorzenia. Zdaniem Sądu stanowisko to nie zostało jednak umotywowane w sposób wystarczająco przekonujący. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na rozbieżność, jaka istnieje pomiędzy wartościami podwyższenia [...] u skarżącego ustalonymi w orzeczeniach placówek diagnostycznych obu szczebli. Trzeba bowiem zaznaczyć, że jakkolwiek placówka II stopnia określiła omawiany parametr na poziomie [...] dla [...] i [...] dla [...], to jednak we wcześniejszym orzeczeniu wydanym przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w K. - Poradnię Chorób Zawodowych w S. podano, że wynosi on odpowiednio [...] i [...] (wynik badania [...]). Omawiana niezgodność nie została w żaden sposób wyjaśniona. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy nie podał bowiem, dlaczego dał wiarę wyłącznie danym dotyczącym wielkości [...] ujętym w pierwszym z przywołanych orzeczeń, pomijając ustalenia zawarte w treści drugiego z nich. Nie wystąpił także do placówki orzeczniczej II stopnia o ustosunkowanie się do rzeczonej rozbieżności ani o ewentualne wykonanie dodatkowego pomiaru, który mógłby tę wątpliwość rozwiać. Także pogląd, iż stwierdzone u A. R. zmiany chorobowe nie mają charakteru [...] nie znajduje dostatecznego oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym. Jak bowiem słusznie zauważył skarżący, placówki diagnostyczne obu szczebli poparły tu swą diagnozę wyłącznie ogólnikowym sformułowaniem, że wykazały to badania obejmujące [...], [...] i [...] oraz badanie [...] z [...] a także [...]. W orzeczeniach tych nie wyjaśniono jednak dlaczego wyniki wszystkich wskazanych badań świadczyć mają o [...] typie schorzenia. Nie podano bowiem, jakie dane ustalone w wyniku z wspomnianych badań pozwalają na zróżnicowanie [...] i [...] charakteru [...] i nie uzasadniono, które z tych danych przesądziły o tym, że obraz kliniczny istniejącej u skarżącego dolegliwości pozwala na zakwalifikowanie jej do typu [...]. Także wywód o braku powtarzalności wyników [...] nie może tu zostać uznany za wystarczający. Również w tej kwestii orzeczenia placówek medycznych obu szczebli nie są bowiem ze sobą zgodne. Mianowicie, argumentacja dotycząca znacznych rozbieżności pomiędzy poszczególnymi pomiarami w ramach omawianego badania została podniesiona wyłącznie w orzeczeniu Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. - Poradni Chorób Zawodowych w S., podczas gdy w treści orzeczenia placówki medycznej II szczebla nie podano, aby różnice takie miały miejsce. Zdaniem Sądu brak ustaleń w opisanym wyżej zakresie rzutuje w sposób bezpośredni na wadliwość zaskarżonej decyzji i stanowi naruszenie zasady prawdy obiektywnej wynikającej z art. 7 i art. 77 §1 K.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Skutkiem rzeczonej nieprawidłowości mogła być bowiem bezzasadna odmowa stwierdzenia choroby zawodowej. W szczególności, nie sposób tu tracić z pola widzenia, że wartość [...] ustalona u skarżącego na podstawie badania [...] w orzeczeniu Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. - Poradni Chorób Zawodowych w S., do której organ odwoławczy nie ustosunkował się w swej decyzji przekracza [...] wyrażony w rozporządzeniu w sprawie wykazu chorób zawodowych. Dlatego przy ponownym rozpoznaniu sprawy niezbędne będzie uzupełnienie materiału dowodowego we wskazanym wyżej kierunku. W tym celu organ odwoławczy powinien zwrócić się do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. o doprecyzowanie orzeczenia w zakresie obejmującym kwestie związane z typem oraz wielkością [...] stwierdzonego u strony. W szczególności lekarze orzecznicy tej placówki powinni wyjaśnić, dlaczego wyniki przeprowadzonych badań świadczą o [...] charakterze tego schorzenia i jakie konkretne dane ustalone w toku rzeczonych badań pozwalają na taką kwalifikację choroby. Opinia lekarzy powinna zawierać dokładne i wyczerpujące uzasadnienie zajętego stanowiska poparte argumentacją czytelną dla organu i przede wszystkim dla strony, która nie dysponuje stosowną wiedzą medyczną. Nadto organ II instancji uzasadni, dlaczego wydając swe rozstrzygnięcie uwzględnił tylko wartość [...] stwierdzoną w orzeczeniu placówki orzeczniczej II szczebla, pomijając ustalenia w tym zakresie wynikające z wcześniejszego orzeczenia wydanego przez placówkę I stopnia. Z kolei w przypadku braku racjonalnych przyczyn uwzględnienia wyłącznie pierwszej z przywołanych wyżej wartości, do rozważenia pozostaje wykonanie dodatkowego badania, które rozstrzygnęłoby kwestię wartości występującego u strony podwyższenia [...] i pozwoliłoby na ustalenie, które z wykonanych w toku postępowania badań było bardziej miarodajne. Następnie organ II instancji podda wnikliwej analizie zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz oceni go pod kątem wiarygodności i spełnienia przesłanek warunkujących stwierdzenie choroby zawodowej u skarżącego, po czym wyda decyzję, którą uzasadni zgodnie z przepisem art. 107 § 3 K.p.a. Niezależnie od powyższego, niezbędne będzie wyjaśnienie okoliczności związanych z faktem, iż w treści przesłanego do wiadomości skarżącego pisma z dnia z dnia [...] r. (adresowanego do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. – karta nr [...] akt administracyjnych), dotyczącego niniejszej sprawy, użyte zostało nazwisko innej osoby (D. S.). W tym zakresie organ odwoławczy, czyniąc zadość wymogom wynikającym z art. 8 i art. 9 K.p.a., powinien poinformować stronę o przyczynach omawianej omyłki i jednoznacznie sprecyzować, której osoby dotyczą ujęte we wspomnianym piśmie dane. Zważywszy wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, w związku z naruszeniem art. 7 i art. 77 §1 Kodeksu postępowania administracyjnego, działając na podstawie art. 132 i art. 145 §1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. Równocześnie, mając na uwadze charakter zaskarżonego aktu, Sąd odstąpił od orzeczenia na podstawie art. 152 p.p.s.a. w kwestii jego wykonalności. Zaskarżona decyzja jest bowiem rozstrzygnięciem utrzymującym w mocy decyzję odmawiającą stwierdzenia u strony choroby zawodowej a zatem nie podlega ona wykonaniu.