II SA/Rz 148/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2008 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. P. na decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] lipca 2006r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie rozgraniczenia nieruchomości - postanawia - odrzucić skargę. W dniu 21 grudnia 2007r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarga K. P. na decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] lipca 2006r. znak: [...]’, która umarzała postępowanie administracyjne w sprawie rozgraniczenia wymienionych w niej nieruchomości położonych we wsi S. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej zależy m. in. od wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Powyższy warunek prawidłowego zaskarżenia aktu (czynności) organu administracji publicznej przewidziany został w art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako P.p.s.a. Definicję pojęcia środków zaskarżenia zawiera § 2 wskazanego wyżej art. 52, stanowiąc, iż zwrot ten oznacza sytuację, gdy stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Z powyższego wynika zasada, iż postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a więc nie może zostać wszczęte dopóty, dopóki to postępowanie się toczy, jak również zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanych aktów i czynności, dostępne podmiotowi, który chce uruchomić postępowanie sądowoadministracyjne, w postępowaniu administracyjnym. Oznacza to tym samym niemożność zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięcia organu administracji zapadłego w I instancji, zarówno w sytuacji, kiedy biegnie jeszcze termin do wniesienia środków wymienionych w art. 52 § 2 P.p.s.a. jak też gdy termin ten upłynął i rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne stało się ostateczne. Złożona zatem na decyzję I instancji skarga - jako niedopuszczalna - podlega odrzuceniu po myśli art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja o umorzeniu w części postępowania rozgraniczeniowego, od której zgodnie z art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 200r. Nr 98, poz. 1017 ze zm.) służy odwołanie. Ewentualna skarga mogłaby więc przysługiwać na rozstrzygnięcie wydane w II instancji w związku z wniesionym odwołaniem, pod warunkiem jednak zachowania terminu do dokonania powyższej czynności (tj. zachowania 30 – dniowego terminu do złożenia skargi do sądu administracyjnego, liczonego od doręczenia stronie rozstrzygnięcia w sprawie). Akta administracyjne niniejszej sprawy wskazują jednak, iż zaskarżona w przedmiotowym postępowaniu decyzja jest już ostateczna. Dlatego też orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a.