II SA/Wr 93/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (sprawozdawca), Sędziowie NSA Julia Szczygielska, NSA Zygmunt Wiśniewski, Protokolant Katarzyna Grott, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2008r. sprawy ze skargi spółki A z siedzibą we W. na postanowienie D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] nr[...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej I. uchyla postanowienie I i II instancji; II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane w całości; III. zasądza od D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 355zł (trzysta pięćdziesiąt pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjny. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego J.G. , powołując się na art. 97 § 1 pkt 4, art. 101 § 1 i 3, art. 102, art. 103 i art. 123 kpa, zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej Telefonii Komórkowej [...] w J.G. przy ul. C. nr [...] na terenie działki nr [...], wszczęte na wniosek strony w dniu 5 sierpnia 2004 r., do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia dotyczącego postępowania wznowieniowego w sprawie decyzji nr [...] z dnia [...] r. pozwolenia na budowę opisanego wyżej obiektu. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że Prezydent Miasta J.G. na żądanie nowych stron postępowania w sprawie powyżej opisanej postanowieniem z dnia 6 stycznia 2004 r. wznowił postępowanie administracyjne na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Podał przy tym, że wznowione postępowanie nie zostało jeszcze zakończone, a jego rozstrzygnięcie jest kluczowe dla wydania decyzji pozwolenia na użytkowanie wybudowanej stacji bazowej telefonii komórkowej. W złożonym na powyższe postanowienie zażaleniu strona skarżąca Spółka A z siedzibą w W. wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do dalszego prowadzenia. Zarzuciła, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 97 § 1 pkt 4 kpa, a rozstrzyganie przez właściwy organ wniosku w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego dotyczącego pozwolenia na budowę nie stanowi zagadnienia wstępnego dla postępowania o wydanie pozwolenia na użytkowanie. Zdaniem strony skarżącej zawieszenie postępowania w tej sprawie prowadzi do naruszenia art. 16 § 1 kpa. Uzasadniając swoje stanowisko strona skarżąca w przywołanej argumentacji powołała się na szereg orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. , po rozpatrzeniu powyższego zażalenia, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że kluczowe znaczenia dla przedmiotowej sprawy ma fakt ustalenia podstawy prawnej uprawniającej organ do zawieszenia postępowania. Podkreślił, iż postępowanie administracyjne jest uregulowanym prawem procesowym ciągiem czynności procesowych podejmowanych przez organy administracji publicznej oraz inne podmioty postępowania w celu rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Ze względu na celowy charakter postępowania administracyjnego – jego tok powinien opierać się na pewnych racjonalnych założeniach, a m.in. winien mieć charakter ciągły, tzn. toczyć się bez przerwy od momentu wszczęcia postępowania aż do chwili wydania decyzji przez organ prowadzący postępowanie. Powołując się na art. 97 § 1 kpa Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że w razie wystąpienia jednej z wyliczonych podstaw organ obowiązany jest z urzędu zawiesić postępowanie. Z urzędu więc, w trakcie postępowania ma obowiązek badać, czy nie powstało zdarzenie lub sytuacja, która wymaga zawieszenia postępowania. Katalog ten jest zamknięty, a co za tym idzie, nie można zawiesić postępowania administracyjnego z innych niż enumeratywnie wyliczonych przyczyn. Z uwagi na powyższe, w opinii Wojewódzkiego Inspektora, należy bezsprzecznie uznać, że przyczyna, jaką organ uznał za podstawę zawieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie, to jest toczącą się przed Prezydentem Miasta J.G. procedurę wznowieniową, dotyczącą decyzji nr [...] z dnia [...] udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji bazowej, jest traktowana przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego jako przesłanka zawieszenia postępowania wskazana w art. 97 kpa. Organ II instancji zaznaczył, że z akt sprawy wynika, iż inwestor zrealizował przedmiotową inwestycję w oparciu o ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę Prezydenta Miasta J.G. nr [...]z dnia [...] Postanowieniem z dnia [...] nr [...] na żądanie K.M., I. W., M. W. oraz M. S. – właścicieli nieruchomości położonych w obszarze oddziaływania inwestycji, Prezydent Miasta J.G. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej opisaną wyżej decyzją ostateczną. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania organ administracji architektoniczno-budowlanej I instancji decyzją z dnia [...] nr [...] uchylił decyzję tego organu nr [...] oraz ponownie zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji bazowej. W wyniku wniesienia odwołania Wojewoda D. decyzją z dnia [...] nr [...] uchylił wyżej wymienioną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania Prezydent Miasta J.G. stwierdził, iż inwestor nie dołączył do wniosku uzgodnienia właściwego powiatowego inspektora sanitarnego w formie decyzji, wymaganego przepisem art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 62, poz. 627 z późn. zm.) i nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia wymaganego uzgodnienia. Po bezskutecznym upływie terminu do przedłożenia uzgodnienia, decyzją z dnia [...] nr [...] odmówił na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Decyzja powyższa została uchylona przez Wojewodę D. decyzją z dnia [...] nr [...]. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, że "organ wydając decyzję w postępowaniu wznowieniowym, winien uchylić decyzję dotychczasową i wydać nową rozstrzygającą o istocie sprawy. Organ administracji architektoniczno-budowlanej I instancji odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę omawianej inwestycji, jednakże nie uchylił decyzji nr [...] z dnia [...] w której zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Tym samym w obrocie prawnym pozostają dwie sprzeczne decyzje rozstrzygające w tej samej sprawie, co jest niezgodne z art. 151 § 1 pkt 2 Kpa". Wobec powyższego organ II instancji stwierdził, że przyczyna, jaką Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał za podstawę zawieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie, wypełnia dyspozycję art. 97 § 1 kpa. W sytuacji bowiem, gdy nie została rozstrzygnięta procedura dotycząca decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji, wdrożona w wyniku wznowienia postępowania, a z analizy akt sprawy można wywieść wniosek, iż zachodzi prawdopodobieństwo jej wyeliminowania z obrotu prawnego, organ nadzoru – właściwy w sprawie wydania pozwolenia na budowę, winien postępowanie w tej sprawie zawiesić. Odpowiada to wyrażonej w art. 97 kpa ogólnej zasadzie "związku przyczynowego pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego a zagadnieniem wstępnym", którym w tym przypadku jest orzeczenie o bycie prawnym decyzji zezwalającej na realizację przedmiotowej inwestycji. Telefonia Komórkowa [...] z siedzibą w W. złożyła skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. . Strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia organu I instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest: 1. art. 97 § 1 pkt 4 kpa poprzez przyjęcie, że rozstrzygnięcie w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego, dotyczącego pozwolenia na budowę, stanowi zagadnienie wstępne dla postępowania o wydanie pozwolenia na użytkowanie; 2. art. 16 § 1 kpa poprzez naruszenie zasady ogólnej trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych; 3. art. 19 w związku z art. 152 § 1 kpa i art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.) poprzez orzeczenie przez organ nadzoru budowlanego w zakresie należącym do właściwości organów administracji architektoniczno-budowlanej. W uzasadnieniu skargi przedstawiono argumenty tożsame z zawartymi w uzasadnieniu zażalenia wniesionego na postanowienie organu I instancji. Wyrokiem z dnia 18 lipca 2006 r. sygn. akt II SA/Wr 147/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. oddalił powyższą skargę. W uzasadnieniu tego wyroku stwierdzono, że podstawą zawieszenia postępowania administracyjnego był przepis art. 97 § 1 pkt 4 kpa nakazujący organowi administracji publicznej zawiesić postępowanie, "gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd". Wojewódzki Sąd Administracyjny zwrócił uwagę na okoliczność, że przepis art. 57 ust. 1 pkt 2 lit. "a" ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (wówczas Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.) wymaga dołączenia do wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie m.in. oświadczenia kierownika budowy o zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę oraz przepisami. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, wydanie decyzji w postępowaniu wznowieniowym dotyczącym pozwolenia na budowę, w istocie stanowi ocenę wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę, a skoro tak, to konieczność dokonania takiej oceny stanowi zagadnienie wstępne, od rozstrzygnięcia którego zależy udzielenie pozwolenia na użytkowanie zrealizowanej inwestycji. Od powyższego wyroku strona skarżąca Spółka A złożyła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego w W. wnosząc o uchylenie tego wyroku i zasądzenie kosztów postępowania. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 57 ust. 1 pkt 2 lit. "a" ustawy – Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że przepis ten umożliwia uznanie decyzji wydanej w następstwie wznowienia postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę za zagadnienie wstępne w sprawie pozwolenia na użytkowanie. Skarżąca Spółka zarzuciła także Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) poprzez oddalenie skargi, mimo braku rozpoznania przez Sąd zarzutu zastosowania w sprawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa, chociaż w toku postępowania wznowionego organ administracji nie wstrzymał wykonania decyzji na podstawie art. 152 § 1 kpa. W ocenie strony skarżącej Sąd błędnie przyjął, że postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie może zostać zawieszone do czasu wydania decyzji w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę i jednocześnie błędnie przyjął, że zagadnieniem wstępnym w niniejszej sprawie jest kwestia materialnoprawna, to jest konieczność uzyskania oceny legalności decyzji o pozwoleniu na budowe, - art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak odniesienia się przez Sąd I instancji do podniesionego w skardze zarzutu zastosowania w sprawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 16 § 1 kpa poprzez przyjęcie, ze sam fakt wszczęcia postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę wywołuje konieczność uzyskania oceny co do legalności decyzji o pozwoleniu na budowę, - art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 152 § 1 kpa poprzez dopuszczenie możliwości zawieszenia postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa, mimo że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie zastosował w sprawie regulacji art. 152 § 1 kpa. Wyrokiem z dnia 8 stycznia 2008 r. sygn. akt II OSK 1800/06 Naczelny Sąd Administracyjny w W. uchylił zaskarżony wyrok z dnia 18 lipca 2006 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we W. oraz zasądził od D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. na rzecz strony skarżącej koszty postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny podał, że wnoszący skargę kasacyjną zasadnie podniósł zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" i art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organ proceduralnej normy art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Naruszenie powyższego przepisu wiąże się bezpośrednio z dokonaną przez organy administracji, a następnie sąd administracyjny błędną wykładnią przepisu art. 57 ust. 1 pkt 2 lit. "a" Prawa budowlanego. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte na skutek wniosku inwestora z dnia 5 sierpnia 2004 r. o wydanie pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej. Stosownie do treści powołanego wyżej przepisu, do zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego lub wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie inwestor obowiązany jest dołączyć oświadczenie kierownika budowy o zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę oraz przepisami. W omawianym uzasadnieniu podkreślono następnie, iż roboty budowlane objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę można rozpocząć tylko na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane). Inwestor zobowiązany jest prowadzić roboty budowlane w sposób nieodbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę. O ile więc inwestor wykona roboty budowlane zgodnie z ustaleniami i warunkami pozwolenia oraz w okresie ważności pozwolenia budowlanego, nie można zarzucić inwestorowi realizacji tych robót niezgodnie z przepisami. Natomiast istotne odstąpienie od ustaleń i warunków pozwolenia stwarza dla organu nadzoru budowlanego podstawę do wszczęcia i prowadzenia postępowania, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy – Prawo budowlane. Okoliczność wykonania robót budowlanych na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę i w okresie ważności tego pozwolenia, uprawnia inwestora do wystąpienia z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na użytkowanie, o ile rozpoczęcie użytkowania obiektu uzależnione jest od uzyskania takiego pozwolenia. Obowiązkiem zaś właściwego organu jest stwierdzenie na miejscu budowy, co winno zostać utrwalone protokołem, zgodności wykonania obiektu z warunkami zabudowy oraz warunkami pozwolenia na budowę. Późniejsze zaskarżenie w trybie nadzwyczajnym decyzji o pozwoleniu na budowę, nie ma znaczenia dla oceny, czy wykonany na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę obiekt zrealizowany został zgodnie z warunkami tego pozwolenia. Mogący się pojawić spór, czy istotnie roboty budowlane wykonane zostały w okresie ważności pozwolenia na budowę, powinien zostać rozstrzygnięty w toku postępowania wyjaśniającego w sprawie o pozwolenie na użytkowanie. Konsekwencją dokonania przez Sąd I instancji błędnej wykładni przepisu art. 57 ust. 1 pkt 2 lit. "a" Prawa budowlanego było przyjęcie, że zdarzenie prawne w postaci wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją o pozwoleniu na budowę stanowi zagadnienie prejudycjalne w zawisłej sprawie o pozwolenie na użytkowanie obiektu w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że strona skarżąca słusznie podniosła, iż nie zostało wstrzymane wykonanie decyzji o pozwoleniu na budowę w toku wznowionego postępowania, na podstawie art. 152 § 1 kpa. Czyni to niedopuszczalnym pominięcie przez organ administracji publicznej skutków prawnych istniejącej w obrocie prawnym w dniu wydania zaskarżonego postanowienia o zawieszeniu postępowania administracyjnego decyzji o pozwoleniu na budowę. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak wyżej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Zgodnie z treścią art. 190 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny może odstąpić od zawartej w orzeczeniu wykładni prawa, jeżeli stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie mają zastosowania przepisy wyjaśnione przez Naczelny Sąd Administracyjny oraz wówczas, gdy po wydaniu orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego zmieni się stan prawny (zob. J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, wyd. Lexis Nexis 2004, str. 268). Ze zgromadzonego materiału dowodowego oraz analizy stanu prawnego wynika, że w sprawie niniejszej nie zaszły takie okoliczności. Przedstawione wyżej stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawarte w wyroku z dnia 8 stycznia 2008 r. sygn. akt II OSK 1800/06, jest zatem wiążące dla Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. orzekającego obecnie w tej sprawie. W motywach wymienionego wyżej wyroku Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, iż postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte na skutek wniosku inwestora z dnia 5 sierpnia 2004 r. o wydanie pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej. Stosownie do treści art. 57 ust. 1 pkt 2 lit. "a" ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (w czasie podejmowania zaskarżonego postanowienia – Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.), do zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego lub wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie inwestor obowiązany jest dołączyć oświadczenie kierownika budowy o zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę oraz przepisami. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał następnie, iż zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane roboty budowlane objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę można rozpocząć tylko na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Inwestor zobowiązany jest prowadzić roboty budowlane w sposób nieodbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę. O ile więc inwestor wykona roboty budowlane zgodnie z ustaleniami i warunkami pozwolenia oraz w okresie ważności pozwolenia budowlanego, nie można zarzucić inwestorowi realizacji tych robót niezgodnie z przepisami. Natomiast istotne odstąpienie od ustaleń i warunków pozwolenia stwarza dla organu nadzoru budowlanego podstawę do wszczęcia i prowadzenia postępowania, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy – Prawo budowlane. Okoliczność wykonania robót budowlanych na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę i w okresie ważności tego pozwolenia, uprawnia inwestora do wystąpienia z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na użytkowanie, o ile rozpoczęcie użytkowania obiektu uzależnione jest od uzyskania takiego pozwolenia. Obowiązkiem zaś właściwego organu jest stwierdzenie na miejscu budowy, co winno zostać utrwalone protokołem, zgodności wykonania obiektu z warunkami zabudowy oraz warunkami pozwolenia na budowę. Późniejsze zaskarżenie w trybie nadzwyczajnym decyzji o pozwoleniu na budowę, nie ma znaczenia dla oceny, czy wykonany na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę obiekt zrealizowany został zgodnie z warunkami tego pozwolenia. Mogący się pojawić spór, czy istotnie roboty budowlane wykonane zostały w okresie ważności pozwolenia na budowę, powinien zostać rozstrzygnięty w toku postępowania wyjaśniającego w sprawie o pozwolenie na użytkowanie. Wskazując na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny wywiódł, że zdarzenie prawne w postaci wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją o pozwoleniu na budowę nie stanowi zagadnienia prejudycjalnego w zawisłej sprawie o pozwolenie na użytkowanie obiektu w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Podkreślił przy tym, iż w rozpatrywanej sprawie nie zostało wstrzymane wykonanie decyzji o pozwoleniu na budowę w toku wznowionego postępowania, na podstawie art. 152 § 1 kpa, co czyni niedopuszczalnym pominięcie przez organ administracji publicznej skutków prawnych istniejącej w obrocie prawnym w dniu wydania zaskarżonego postanowienia o zawieszeniu postępowania administracyjnego decyzji o pozwoleniu na budowę. Mając na względzie powyższe uznać należy, że w rozpatrywanej sprawie nie było podstaw do zawieszenia postępowania prowadzonego w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie stacji bazowej telefonii komórkowej. Zaskarżone postanowienie i utrzymane przez nie w mocy postanowienie organu I instancji zostały wydane wskutek błędnej wykładni unormowania zawartego w 57 ust. 1 pkt 2 lit. "a" ustawy – Prawo budowlane i w konsekwencji tej błędnej wykładni z naruszeniem art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Naruszenie to niewątpliwie miało wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do wadliwego zawieszenia przedmiotowego postępowania. Skarga zatem zasługiwała na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy – zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji.