IV SA/Wa 344/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędziowie asesor WSA Marta Laskowska (spr.), asesor WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Joanna Kurek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi A. B. o wymierzenie grzywny Ministrowi Rolnictwa i Rozwoju Wsi w związku z bezczynnością organu 1. wymierza Ministrowi Rolnictwa i Rozwoju Wsi grzywnę w wysokości 1. 000 ( jeden tysiąc) złotych w związku z bezczynnością organu po wydaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2007 roku, sygn. akt IV SA/WA 2271/06; 2. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz skarżącego A. B. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia (...) stycznia 2008 r. A. B. reprezentowany przez adwokata wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę z wnioskiem o wymierzenie Ministrowi Rolnictwa i Rozwoju Wsi grzywny na podstawie art. 154 § 1 i § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z bezczynnością organu po wydaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 2271/06 w wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku 2006 r. tj. w kwocie 20.599,20 złotych oraz zasądzenie kosztów postępowania w sprawie, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi wskazano, że wyrokiem z dnia 19 stycznia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) marca 2003 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody Ł. z dnia (...) kwietnia 2003 r. stwierdzającą, że zespół pałacowo – parkowy, usytuowany na działce (...) o powierzchni 12,18 ha, wchodzący w skład majątku I. podpadał pod przepis art. 2 ust. 1 lit. e dekretu z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej. W konsekwencji powyższego wyroku powstała konieczność rozpoznania przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi odwołania z dnia (...) maja 2003 r. od decyzji Wojewody Ł. z dnia (...) kwietnia 2003 r. Wnioskodawca skierował do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wezwanie z dnia (...) października 2007 r. do niezwłocznego usunięcia naruszenia prawa poprzez załatwienie sprawy i wydanie decyzji administracyjnej. Zdaniem skarżącego przekroczony został najdłuższy dopuszczalny termin załatwienia sprawy administracyjnej wskazany w art. 35 § 3 kpa. W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa o Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie wskazując, że decyzją z dnia (...) lutego 2008 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Wojewodzie Ł.. Pismem procesowym z dnia (...) marca 2008 r. skarżący podtrzymał skargę o wymierzenie grzywny Ministrowi Rolnictwa i Rozwoju Wsi, wskazując, że wydanie decyzji w dniu (...) lutego 2008 r. nie zmienia faktu, że przez ponad rok organ pozostawał w bezczynności, nie informując skarżącego o przyczynach niezałatwienia sprawy i spodziewanym terminie jej załatwienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Wskazać należy, iż przez niewykonanie wyroku należy rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem. Zgodnie z art. 154 § 3 p.p.s.a. wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi. Tak więc Sąd, oceniając zasadność skargi bierze pod uwagę stan istniejący w czasie jej wnoszenia. Oznacza to, że Sąd zobowiązany jest uwzględnić skargę wniesioną na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a., jeżeli w dniu jej wniesienia organ pozostawał w stanie bezczynności i nie wykonał prawomocnego wyroku sądu administracyjnego w zakresie określonym w tym przepisie. Dotyczy to również sytuacji, która miała miejsce w rozpatrywanej sprawie, gdy już po wniesieniu skargi, lecz przed jej rozpatrzeniem przez sąd, organ wydał decyzję w sprawie, aczkolwiek dokonał tego z przekroczeniem ustawowego terminu. Wymierzenie grzywny na podstawie powyższego przepisu ma bowiem za zadanie nie tylko skłonienie organu do wywiązania się z nałożonego na niego w prawomocnym wyroku obowiązku, ale także element represyjny, stanowiący w istocie karę za ignorowanie przez zobowiązane organy orzeczeń sądowych. W rozpatrywanej sprawie w chwili wniesienia skargi, tj. w dniu (...) stycznia 2008 r. (data nadania w placówce pocztowej) Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi pozostawał w bezczynności nie wykonawszy obowiązku nałożonego na niego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 stycznia 2007 r. Wobec powyższego, a także uznając, że skarżący wypełnił przesłankę wynikającą z art. 154 § 1 p.p.s.a., poprzez wezwanie organu do wykonania wyroku, skargę zawierającą żądanie wymierzenia grzywny należało uznać za zasadną. Wymierzając grzywnę w wysokości 1.000 zł Sąd uznał, iż w okolicznościach rozpatrywanej sprawy będzie to kwota adekwatna do stopnia zawinienia ukaranego nią organu oraz zapewni, iż Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi zwróci w przyszłości należytą uwagę na wywiązywanie się z obowiązków nałożonych na niego wyrokami sądowymi. Jednocześnie Sąd prezentuje pogląd, iż przepis art. 154 § 6 p.p.s.a. odwołujący się w swojej treści do ogłaszanej corocznie przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego wysokości przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, określa jedynie górną granicę grzywny, tak więc w przypadku wymierzenia grzywny poniżej tej granicy, nie jest konieczne, aby kwota wymierzonej grzywny odpowiadała określonej wielokrotności tego wskaźnika. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia i wnioski Sąd na podstawie art. 154 § 1 i § 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.