I SA/Kr 279/07

Sygn. akt I SA/Kr 279/07 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 maja 2008r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba, Sędzia WSA Stanisław Grzeszek, Asesor WSA Maja Chodacka (spr), Protokolant: Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2008r., sprawy ze skargi Zakładu "R" M. Ś. & Ł. Ś. Spółka Jawna w R., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia [...] Nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004 r., - skargę oddala - Wójt Gminy po kolejnym – na skutek uprzedniego trzykrotnego uchylenia decyzji przez organ odwoławczy – rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...]nr [...]określił Stronie Skarżącej - Zakładowi "R." M. Ś., Ł.Ś. spółka jawna : 1) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2004r. z działki nr [...] o pow. 3,40ha zabudowanej budynkiem U. i budynkami gospodarczymi w kwocie 55.938,40 zł w tym: - od gruntów : związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w kwocie 14.960,00 zł; - od budynków : związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w tym budynku U. w kwocie 39.039,60 zł budynku gospodarczego w kwocie 1.807,20 zł - pozostałych 131,60 zł 2) wysokość odsetek za zwłokę ustaloną na dzień [...] października 2006r. w wysokości 13.307,40 zł 3) na poczet należnego podatku zaliczył wpłatę w podatku od nieruchomości w kwocie 11.604,50 zł. W uzasadnieniu organ l instancji wskazał, iż zastosował się do wszystkich zaleceń Samorządowego Kolegium Odwoławczego zawartych w uprzednio wydanych decyzjach każdorazowo uchylających decyzje organu I instancji i przekazujących sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ wskazał nadto, iż – wbrew stanowisku Strony Skarżącej – w niniejszej sprawie remont (przebudowa) nie zwalnia podatnika od konieczności płacenia podatku od nieruchomości według stawek dla działalności gospodarczej w świetle treści przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 84 ze zm.). Na potwierdzenie swojego stanowiska organ l instancji stwierdził, że jedynie względy techniczne powodują, iż nieruchomości nie podlegają opodatkowaniu według stawek najwyższych, jednakże nie są one tożsame z remontem. Jednocześnie Wójt Gminy podkreślił, że względy techniczne występują w sytuacji, gdy przedmiot opodatkowania trwale nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, wobec czego wykluczone jest stosowanie tej instytucji w przypadku awarii lub remontu obiektu budowlanego. Nadto organ podatkowy I instancji zaznaczył, że jeśli budynki kupione zostały na cele związane z działalnością gospodarczą to trwające prace modernizacyjno-adaptacyjne nie zmieniają faktu, że budynki te przeznaczone są na działalność gospodarczą. Od decyzji organu podatkowego l instancji Strona Skarżąca wniosła odwołanie, zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik postępowania, a to: - art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej, poprzez nie uwzględnianie wskazań organu odwoławczego, co do zakresu i sposobu przeprowadzenia postępowania dowodowego, a ponadto błąd w ustaleniach faktycznych stanowiący podstawę rozstrzygnięcia, a polegający na przyjęciu, że sporna nieruchomość znajduje się w stanie technicznym umożliwiającym wykorzystywanie jej dla celów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W związku z tym Strona Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie, że nieruchomość podlega opodatkowaniu według stawek niższych, właściwych dla tzw. pozostałych nieruchomości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania decyzją [...]nr [...]utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy uznając, iż organ l instancji nie popełnił uchybień stanowiących podstawę do wyeliminowania zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Na decyzję organu odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożył pełnomocnik Strony Skarżącej, zarzucając zaskarżonej decyzji: - naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 121 § 1 w związku z art. 124 ustawy Ordynacja podatkowa przez dokonanie - w oparciu o identyczny stan faktyczny sprawy odmiennych niż w dotychczasowych decyzjach ustaleń; - naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, a to art. 1a ust.1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, przez jego błędną wykładnię oraz art. 55 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez jego niezastosowanie. W uzasadnieniu zarzutów skargi wskazano, iż o ile organ pierwszej instancji konsekwentnie przez cały czas trwania postępowania stał na stanowisku, że budynki i grunty nim objęte są w takim stanie technicznym, który umożliwia prowadzenie w nich działalności gospodarczej, a zatem powinny być opodatkowane podatkiem według stawek wyższych, o tyle stanowisko organu odwoławczego w tej mierze zmieniało się, mimo braku ku temu nowych przesłanek faktycznych. Na skutek kolejnego odwołania Skarżącej Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało decyzję (kwestionowaną w skardze), w której przedstawiło argumentację zgoła odmienną od prezentowanej we wcześniejszych swoich rozstrzygnięciach i to mając do dyspozycji identyczny, jak uprzednio materiał dowodowy. Organ odwoławczy odstąpił bowiem od swoich wcześniejszych, opartych na poglądach doktryny, zapatrywań na to kiedy "względy techniczne", o jakich mówi art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stanowią przeszkodę do objęcia przedmiotu opodatkowania wyższą stawką podatkową. Nie uzasadnił przy tym w żaden sposób zmiany swojego dotychczasowego stanowiska. Dalej, Kolegium przyjęło, że jedynie decyzja organu nadzoru budowlanego zakazująca użytkowania budynku, ze względu na jego stan techniczny, wydana w trybie art. 66 ustawy Prawo budowlane może stanowić podstawę dla wyłączenia go spod opodatkowania wyższą stawką podatku, odrzucając tym samym wcześniejszą teorię, iż posiłkowo w takich wypadkach należy stosować przepisy rozporządzenia z 2002 roku. Konsekwencją takiego zabiegu było przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia jedynie końcowych wniosków opinii M. B. i odrzucenie sprzecznych z nimi wywodów tej samej opinii, z których wynika, że żaden z budynków będących przedmiotem opinii nie spełnia wymagań przewidzianych w ostatnio powołanym akcie prawnym. Na uwagę zasługuje zaś przede wszystkim to, że Kolegium w żaden sposób nie wyjaśniło przyczyn i podstaw zmiany swojego dotychczasowego stanowiska. Takie działanie organu podatkowe stoi w sprzeczności z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, który konstruuje zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie obywateli do organów tegoż postępowania. Tym samym godzić będzie w zasadę zaufania dokonywanie odrębnych ustaleń w oparciu o ten sam stan faktyczny, w tym samym postępowaniu, na różnych jego etapach, bez rzeczowego uzasadnienia przesłanek, jakimi kierował się organ. Takie działanie godzi także w zasadę wyrażoną w art. 124 Ordynacji podatkowej. Nadto, w ocenie Skarżącej za błędną należy uznać przyjętą przez organ odwoławczy wykładnię przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy podatkach i opłatach lokalnych, a w szczególności sformułowanie o niemożności korzystania z przedmiotu opodatkowania ze względów technicznych. Organ odwoławczy przyjął bowiem interpretację tego sformułowania, sprowadzającą się do tego, że w zasadzie jedynie decyzja organu nadzoru budowlanego zakazująca użytkowania obiektu ze względu na jego stan, daje podstawę do przyjęcia, że zachodzą względy techniczne uniemożliwiające korzystanie z przedmiotu opodatkowania. W treści skargi wskazano, iż taka wykładnia stoi w sprzeczności nie tylko z dotychczasowymi zapatrywaniami organu, ale także z poglądami doktryny, które przytoczono. Jeżeli budynek nie odpowiada normom wskazanym w rozporządzeniu jego właściciel (posiadacz) nie powinien go użytkować. Zakaz taki wynika z przepisów art. 5 ust. 2 w związku art. 61 ustawy Prawo budowlane. Decyzja zakazująca użytkowania budynku, lub nakazująca usunięcie nieprawidłowości, wydawana przez organy nadzoru w trybie art. 66 ustawy Prawo budowlane, która wskazana została przez Kolegium, jako jedyna w zasadzie przesłanka dla przyjęcia istnienia stanu technicznego uniemożliwiającego korzystanie z przedmiotu opodatkowania, stanowi sankcję, władczą reakcję właściwych organów na niezastosowanie się właściciela budynku do wspomnianego zakazu. Nie jest ona jakimś standardem postępowania, a jedynie nadzwyczajnym środkiem reakcji na nieposłuszeństwo normom prawnym. Z powołanych przepisów wynika, że to właściciel powinien zapobiegać sytuacjom, w których zachodziłaby konieczność takiego władczego wkraczania organu nadzoru budowlanego w sferę praw właścicielskich, a zatem to właściciel winien decydować kiedy stan techniczny budynku uniemożliwia korzystanie z niego, bowiem niesie zagrożenie dla osób w nim przebywających, otoczenia, czy środowiska. Biegły M. B. w swojej opinii zaznaczył, że żaden z budynków stanowiących przedmiot opodatkowania nie spełnia warunków przewidzianych w rozporządzeniu, co implikuje tezę, że ich stan techniczny jest niezgodny z dyspozycją art. 5 ust. 2 w związku z art. 61 ustawy Prawo budowlane, a zatem korzystanie z nich, w jakikolwiek sposób, jest niedopuszczalne. Kolegium nie uwzględniło jednak powyższych okoliczności, dokonując błędnej wykładni przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy podatkach i opłatach lokalnych. O ile nie można zaprzeczyć, że organ odwoławczy zauważył, iż w decyzji o pozwoleniu na przebudowę U. zawarto zastrzeżenie, że inwestor przed przystąpieniem do użytkowania obiektu zobligowany jest uzyskać pozwolenie na nie, o tyle zauważyć trzeba, że Kolegium nie potraktowało tej okoliczności z należytą uwagą. Art. 55 ustawy Prawo budowlane z jednej strony nakłada na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu, w sytuacjach wskazanych w tym przepisie (m.in. kiedy konieczność uzyskania takiej decyzji zastrzeżono w decyzji o pozwoleniu na budowę), z drugiej strony jednak konstruuje zakaz użytkowania budynku przed uzyskaniem takiej decyzji. Skoro zatem, budynek U. jest obecnie objęty pracami budowlanymi i nie można go użytkować przed uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, to wypływa stąd wniosek, że nie może on być wykorzystywany w żadnym celu. Owa niemożność korzystania wynika natomiast z przyczyn niezależnych od Skarżącej - z faktu realizacji ustawowego nakazu utrzymania budynku we właściwym stanie, oraz nałożonego na niego przez organy budowlane obowiązku uzyskania decyzji zezwalającej na użytkowanie, po zakończeniu prac budowlanych. Ponieważ organ odwoławczy okoliczności tych nie uwzględnił, zaskarżonego rozstrzygnięcia nie sposób uznać za trafne. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. Organ odwoławczy wskazał, iż organ l instancji w toku prowadzonego postępowania dowodowego zgodnie z dyspozycją art. 187 § 1 oraz art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa podejmował wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego czego niezbitym dowodem są załączone do akt sprawy opinie techniczne, a w szczególności opinia M. B. określająca stan techniczny budynków oraz opinia dotycząca stanu zaawansowania robót, a ponadto protokół oględzin nieruchomości z dnia [...] października 2005r. Kolegium stwierdziło, iż zasadniczym problemem w sprawie jest zagadnienie dotyczące pojęcia "względów technicznych", a ściślej odmiennej jego interpretacji zarówno przez organy jak i Skarżącą. W świetle art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy podatkach i opłatach lokalnych wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej dotyczy sytuacji, gdy przedmiot ten nie jest i jednocześnie nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, a powodem tego jest zdarzenie niezależne od podatnika, dotyczące stanu technicznego nieruchomości. W związku z tym, że przepisy podatkowe w zakresie definicji obiektów budowlanych odwołują się bezpośrednio do prawa budowlanego, sytuacja taka będzie miała miejsce w szczególności, w przypadku wydania przez organ nadzoru budowlanego, na podstawie art. 68 ustawy Prawo budowlane decyzji o opróżnieniu bądź wyłączeniu z użytkowania całości lub części budynku ze względu na jego zły stan techniczny. W przypadku budynków i budowli wyłączenie ich z kategorii przedmiotów związanych z działalnością gospodarczą powinno nastąpić również w przypadku wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji na podstawie art. 66 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z tym przepisem w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym albo jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, środowisku lub bezpieczeństwu mienia, właściwy organ może zakazać użytkowania obiektu budowlanego lub jego części do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Podkreślono, że potwierdzenie przez właściwy organ faktu braku możliwości wykorzystywania gruntu, budynku, budowli lub ich części do prowadzenia działalności gospodarczej, ze względów technicznych powinno zawsze dotyczyć przedmiotu podlegającego opodatkowaniu. Znajdująca się w aktach sprawy decyzja z dnia [...]wydana dla Z. M. w W. na przebudowę budynku U. na obiekt szkoleniowo-wypoczynkowy z przystosowaniem dla młodzieży niepełnosprawnej została przeniesiona na mocy decyzji Starosty Powiatowego na Skarżącą, która tę nieruchomość nabyła z przeznaczeniem na cele edukacyjne i szkoleniowe. Wykonywane prace budowlane stanowią przebudowę w rozumieniu przepisów ustawy prawo budowlane stanowiąc jednocześnie czynność przemijającą. Brak pozwolenia na użytkowanie nieruchomości nie ma wpływu na ocenę czy budynek nie może być wykorzystywany ze względów technicznych na działalność gospodarczą, z uwagi na to, że obiekt objęty pozwoleniem na budowę został poddany przebudowie. Fakt przebudowy nie oznacza, że budynek ze względów technicznych nie jest zdatny do wykorzystywania na działalność gospodarczą. W związku z tym w ocenie organu odwoławczego w przedmiotowym wypadku nie znajduje zastosowania pojęcie "względów technicznych" uniemożliwiających prowadzenie w obiektach objętych opodatkowaniem działalności gospodarczej. Skarżąca Spółka będąca przedsiębiorcą, dokonując zakupu przedmiotowych nieruchomości podjął ryzyko finansowe w związku z koniecznością przeprowadzenia remontu w celu zaadaptowania pomieszczeń do ściśle określonych potrzeb. Zatem, w ocenie organu, zasadnym było zastosowanie w stosunku do budynku U. oraz budynku gospodarczego stawki podatkowej przewidzianej dla budynków związanych z działalnością gospodarczą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Dokonując kontroli zaskarżonych decyzji pod względem ich zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej m.in. poprzez badanie legalności, czyli zgodności z prawem wydawanych aktów w tym decyzji administracyjnych. Z treści art. 145 § 1 ww. ustawy wynika zaś, że sąd uchyla zaskarżoną decyzję, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) i rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Istota sporu między stronami sprowadza się do odmiennej wykładni treści art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy podatkach i opłatach lokalnych, w związku z przebudową nieruchomości objętej opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości. Zgodnie z treścią art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy podatkach i opłatach lokalnych obowiązującą w dacie powstania obowiązku podatkowego za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należy uznać grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażony w wyroku z dnia 16 lutego 2006r. sygn. akt II FSK 301/05. W wyroku tym przyjęto, że wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej dotyczy sytuacji, gdy przedmiot ten nie jest i - jednocześnie - nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względu na zdarzenie niezależne od podatnika. Sytuacja taka będzie miała miejsce w przypadku wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji o opróżnieniu, bądź o wyłączeniu z użytkowania budynku ze względu na jego zły stan techniczny. Przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Nieruchomość taka, mimo chwilowego jej niewykorzystywania, z różnych przyczyn, nie przestaje być nieruchomością związaną z prowadzoną przez dany podmiot działalnością gospodarczą, ponieważ chodzi tu o związek w szerokim tego słowa znaczeniu. Przeprowadzenie remontów w budynkach nie oznacza pozbawienia tych budynków związku z działalnością gospodarczą w szerokim znaczeniu. Adaptacja budynków do prowadzenia zamierzonej w przyszłości działalności gospodarczej stanowi jeden z wyznaczników prowadzenia tejże działalności. Nieodpowiedni stan techniczny wspomnianych budynków nie dyskwalifikował ich - w ogóle - z prowadzenia działalności gospodarczej, lecz jedynie ograniczał wysokość uzyskiwanych z tych budynków - bezpośrednio - dochodów w danym roku podatkowym. W ocenie Sądu wskazana regulacja prawna wyłącza opodatkowanie wyższą stawką jedynie w sytuacji, gdy przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Budynek U. choć nie był w 2004 roku wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, to jednak prowadzono w nim przebudowę na obiekt szkoleniowo-wypoczynkowy z przystosowaniem dla młodzieży niepełnosprawnej. Stan techniczny obiektu nie dyskwalifikował go trwale z możliwości użytkowania na potrzeby działalności gospodarczej, a przebudowa miała charakter tymczasowy. Zdaniem Sądu nie do przyjęcia jest pogląd wyrażony w treści skargi, iż to właściciel winien decydować kiedy stan techniczny budynku uniemożliwia korzystanie z niego, bowiem niesie zagrożenie dla osób w nim przebywających, otoczenia czy środowiska. Po pierwsze właściciele (posiadacze) nieruchomości co do zasady nie mają uprawnień, by oceniać takie zagrożenia. Po wtóre zaś taka ocena dokonana przez właściciela (posiadacza) nieruchomości mogłaby prowadzić do nadużyć, w celu uniknięcia zapłaty podatku od nieruchomości w stawce właściwej dla działalności gospodarczej i do różnicowania sytuacji prawnej podatników podatku od nieruchomości w zależności od samodzielnego uznania, czy stan techniczny budynku uniemożliwia wykorzystywanie go do działalności gospodarczej. Nadto ustawa nie definiuje pojęcia "względów technicznych" zawartych w analizowanym przepisie ustawy, które to względy techniczne warunkują, że nieruchomości nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Sąd podziela poglądy organów, iż rozstrzygnięć w zakresie stanu technicznego nieruchomości powinny dokonywać oznaczone organy, działające w zakresie kompetencji wynikających z przepisów prawa. W związku z tym opinie zgromadzone w niniejszym postępowaniu nie mogły mieć wpływu na rozstrzygnięcie. Zatem jedynie w przypadku stwierdzenia przez właściwy organ nadzoru budowlanego braku możliwości użytkowania danego obiektu ze względów technicznych, a w konsekwencji niewykorzystywanie takiego przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej uzasadnione będzie wyłączenie go z kategorii gruntów, budynków i budowli związanych prowadzeniem działalności gospodarczej, opodatkowanych według najwyższych stawek i będzie on podlegać opodatkowaniu według stawek jak dla gruntów i budynków pozostałych. Dla objęcia budynku stawką podatku od nieruchomości przewidzianą dla budynków służących działalności gospodarczej (czyli stawką najwyższą) wystarczy sam fakt posiadania budynku przez przedsiębiorcę, a nie ma znaczenia jak intensywnie jest prowadzona ta działalność i jakie przynosi efekty gospodarcze. W związku z tym bezsporny fakt prowadzenia prac remontowych (przebudowy), które uniemożliwiały okresowe wykorzystywanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej nie jest tożsamy z wyłączeniem budynku z użytkowania ze względu na stan techniczny i nie daje podstaw do opodatkowania go przy zastosowaniu niższych stawek podatkowych, jak dla budynków "pozostałych". Sąd nie podziela także zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania. Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone wnikliwie, zebrany materiał dowodowy został oceniony zgodnie z wyrażoną w art. 191 Ordynacji podatkowej zasadą swobodnej oceny dowodów, z zachowaniem zasad logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego. Zarzut, iż organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji przedstawił inną argumentację niż w uprzednich rozstrzygnięciach uchylających decyzje i przekazujących sprawę do ponownego rozpatrzenia nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Organ prowadzący postępowanie kierował się bowiem zasadą prawdy obiektywnej, określoną w art. 122 Ordynacji podatkowej, polegającą na podjęciu z urzędu działań, które doprowadzą do dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych. Przepis art. 120 Ordynacji formułuje zasadę praworządności. Działanie na podstawie przepisów prawa, oznacza z jednej strony działanie przez organ właściwy, z drugiej przestrzeganie przepisów prawa materialnego i procesowego. Jak wskazano wyżej, Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa materialnego przy określeniu zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2004r., ani też naruszenia przepisów prawa procesowego. Zawarte w materiale dowodowym ustalenia, iż Skarżąca powinna była zastosować do spornej nieruchomości stawki podatkowej przewidzianej dla budynków związanych z działalnością gospodarczą nie naruszają zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 191 Ordynacji podatkowej. Nadto należy zwrócić uwagę, iż organy rozstrzygnęły sprawę na podstawie całokształtu materiału dowodowego, a decyzja wymiarowa zawierała uzasadnienie faktyczne i prawne. W treści decyzji organy podatkowe wnikliwe w kontekście normy prawnej wynikającej z art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa przedstawiły argumentację dotyczącą podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, w sposób wyczerpujący uzasadniły i wskazały fakty, które uznały za udowodnione, dowodów, którym dano wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówiono wiarygodności. Należy wskazać, że ustawodawca w przepisie art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej wskazał elementy, które powinna zawierać decyzja wydana w sprawie podatkowej, natomiast w § 4 tego artykułu postanowił, że uzasadnienie faktyczne decyzji zawierać powinno, w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Z tego unormowania nie wynika, aby uzasadnienie decyzji podatkowej musiało przedstawiać stanowisko organu podatkowego we wszystkich najdrobniejszych kwestiach proceduralnych, które były podnoszone, czy sygnalizowane w toku postępowania podatkowego przez podatnika, wystarczy bowiem, że uzasadnienie to odpowiada wymogom wyżej wskazanym. Przytoczenie przepisów prawa to również wskazanie ich treści i relacji do stanu faktycznego sprawy ( wyrok NSA z dnia 8 listopada 2000 r., III SA 760/99, niepubl.). Zgodnie z zasadami prawidłowo prowadzonego postępowania administracyjnego (także prowadzonego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej), decyzja powinna wskazywać ustalony przez organ administracyjny stan faktyczny, określać przesłanki zastosowania tej a nie innej kwalifikacji prawnej i ustalać, jakie okoliczności stanu faktycznego odpowiadają którym z fragmentów normy prawnej zastosowanej w sprawie. To wszystko kryje w sobie formuła art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej ( wyrok NSA z dnia 18 maja 2000 r., V SA 2762/99, niepubl.). Jak wskazano wyżej takie działania organy podjęły. Dlatego też Sąd uznał, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z powyższych względów Sąd działając na podstawię art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.