VII SA/Wa 223/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka, , Protokolant Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 maja 2008 r. sprawy ze skargi D. Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. skargę oddala Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania " D." Sp. z o. o. z siedzibą w W. od decyzji Prezydenta [...] W. z dnia [...] marca 2007r., Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i zezwalającej inwestorowi A. P. Sp. z o. o. z siedzibą w W. na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. B. [...] nr [...] w W. decyzją z dnia [...] grudnia 2007r. znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Wojewoda [...] wskazał, iż projektowana inwestycja zgodna jest z warunkami wynikającymi z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] maja 2006r., Nr [...]. Organ odwoławczy ustalił, iż inwestor do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę przedstawił poprawiony projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz spełnił wymagania określone przepisami art. 32, 33 i 34 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane, a organ I instancji wypełnił obowiązki wynikające z art. 35 ust 1 powyższej ustawy. W ocenie organu odwoławczego, zarzuty zawarte w odwołaniu dotyczące usytuowania obiektu nie zasługują na uwzględnienie. Projekt zagospodarowania działki nr ew. [...] zgodny jest z przepisami §12 i §13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.). Wojewoda [...] na podstawie informacji Naczelnego Architekta Miasta zawartej w piśmie z dnia [...] listopada 2007r. ustalił, że działka inwestora nr ew. [...] i działka skarżącego nr ew. [...] znajdują się na obszarze, dla którego w przyszłości planowane jest centrum dzielnic gdzie przewidziana jest strefa zabudowy śródmiejskiej. W związku z powyższym, zdaniem organu odwoławczego odległość między obiektem inwestora, a planowaną przez skarżącego budową zespołu mieszkaniowo-usługowego dla którego skarżący wystąpił o wydanie warunków zabudowy może być zmniejszona o połowę stosownie do przepisu §13 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.). Organ odwoławczy nie uwzględnił również zarzutu naruszenia przepisu art. 10§1 kpa ustalając, że skarżący zawiadomiony o wszczęciu postępowania zapoznał się z dokumentacją projektową nie wnosząc żadnych uwag. Skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2007r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie "D." Sp. z o. o. z siedzibą w W., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 prawa budowlanego, art. 144 kc poprzez ograniczenie możliwości zabudowy działki skarżącej, art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (równego traktowania stron) poprzez konieczność usytuowania obiektu planowanego przez skarżącą w większej odległości od granicy rozdzielającej nieruchomości niż odległość w jakiej ma być usytuowany projektowany obiekt, naruszenie §13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.) poprzez przyjęcie, iż inwestycja objęta pozwoleniem na budowę realizowana będzie w strefie zabudowy śródmiejskiej, naruszenie art. 6, art. 8 i art. 12 kpa. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Obowiązkiem organów administracji w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę jest zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji może dojść do naruszenia interesów osób trzecich, ale wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia norm Prawa budowlanego i warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia które może spowodować planowana inwestycja lecz jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. Ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy – właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje, decydować będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego (wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2003r., sygn. akt. II SA/Ka 1563/02 niepubl.). W rozpoznawanej sprawie projektowany obiekt został usytuowany w odległości 6m od granicy działki skarżącej, a zatem zgodnie z wymaganiami określonymi przepisem §12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r., Nr 75, poz. 690 ze zm.) obowiązującego w dacie wydawania zaskarżonej decyzji Wojewody [...]. Projektowana inwestycja nie narusza również przepisu §13 powołanego rozporządzenia określającego wymagania w zakresie oświetlenia budynków. Z przepisu tego wynika, iż odległość budynku mającego pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń, z zastrzeżeniem przepisów §12, 57 i 60. Warunkiem stosowania tej regulacji jest więc istnienie innych obiektów. Działka skarżącej spółki jest działką niezabudowaną dlatego ograniczenia zawarte w §13 warunków technicznych nie mają w tej sytuacji zastosowania. Skarżąca do chwili obecnej nie uzyskała decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu co wynika z wyjaśnień złożonych na rozprawie oraz pisma Naczelnego Architekta Miasta z dnia [...] listopada 2007r. (k.14). W tej sytuacji ewentualne zamierzenie inwestycyjne skarżącej dotyczy bliżej nieokreślonej przyszłości, a realizacja kwestionowanej inwestycji planów tych w żaden sposób nie przekreśla co wynika z ustaleń organu poczynionych w oparciu o informację zawartą w piśmie Naczelnego Architekta Miasta z dnia [...] listopada 2007r. Zgodzić należy się ze stanowiskiem skarżącej, iż studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...] W. przewidujące strefę zabudowy śródmiejskiej dla działki inwestora i działki skarżącej, o którym mowa w piśmie Naczelnego Architekta Miasta zawartej w piśmie z dnia [...] listopada 2007r. nie jest obowiązującym aktem prawa miejscowego. Powołanie się organu na strefę zabudowy śródmiejskiej przewidzianą w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...] W. pozostaje jednak bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy przedmiotowego pozwolenia na budowę. Bezspornym jest, iż dla terenu objętego planowaną inwestycją brak jest planu zagospodarowania przestrzennego i decyzją Prezydenta [...] W. z dnia [...] maja 2006r., Nr [...] ustalone zostały warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Organy prawidłowo przyjęły, iż projektowana inwestycja zgodna jest z decyzją o warunkach zabudowy. Zgodnie z §1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.) brak naruszenia warunków zawartych w tym rozporządzeniu równoznaczny jest ze spełnieniem wymagań określonych w art. 5 ustawy – Prawo budowlane, a więc m.in. ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Nietrafny jest zarzut naruszenia konstytucyjnej zasady równego traktowania stron oraz naruszenia art. 144 kc. Równa dla wszystkich ochrona praw majątkowych jest określana każdorazowo w ustawach szczegółowych. Ograniczenia dotyczące wykonywania prawa własności wynikają między innymi z przepisów prawa administracyjnego rangi ustawowej. Tak więc treść przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r – Prawo budowlane ma tu decydujące znaczenie. Uznając, iż zaskarżona decyzja prawa nie narusza, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.