III SA/Gl 1636/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Karpińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Gabriela Jyż, Asesor WSA Krzysztof Targoński, Protokolant Sekr. sąd. Aleksandra Doruch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2008 r. przy udziale - sprawy ze skargi "A" S. A. w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymiaru należności celnych 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] r. nr [...], 2. orzeka, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Na podstawie zgłoszenia celnego dokonanego przez "A" S.A. w B. z dnia [...] r. nr [...] objęto procedurą dopuszczenia do obrotu wino gronowe [...] [...] w butelkach o pojemności [...] l w ilości [...] sztuk pochodzące z Republiki Południowej Afryki. Dla towaru strona zadeklarowała kod PCN 2204 21 80, cło w kwocie [...] zł według stawki 13,1 EUR/hl właściwej dla krajów trzecich. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] dotyczącą dokumentu SAD nr [...] z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego w B. określił niezaksięgowaną kwotę należności wynikającą z długu celnego dla towaru objętego wyżej wymienionym zgłoszeniem celnym w wysokości [...] PLN oraz kwotę należnego podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru objętego wymienionym zgłoszeniem celnym w kwocie [...] PLN. W decyzji tej odstąpiono od uzasadnienia, ponieważ rozstrzygnięcie to zostało wydane na wniosek strony. Decyzja ta nie była przedmiotem odwołania, a zatem stała się decyzją ostateczną. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] organ celny pierwszej instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie kontroli zgłoszenia celnego nr [...] z dnia [...] r., po czym wydał decyzję z dnia [...] r. nr [...], którą określił niezaksięgowaną kwotę należności wynikającą z długu celnego dla towaru objętego wyżej wymienionym zgłoszeniem celnym w wysokości [...] PLN. W uzasadnieniu stwierdził, że podczas czynności kontrolnych przeprowadzonych przez funkcjonariuszy celnych ujawniono dokument dotyczący przywozu wina nr [...] z dnia [...] r. zawierający informacje o ogólnej zawartości alkoholu odpowiednio 14,20% oraz rzeczywistej zawartości alkoholu 14,15%. Powołując się zatem na art. 207 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8 poz. 60 ze zm.), art. 51, art. 65 ust. 5 i 6 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.), 20 ust. 1 i 6 lit. a), art. 29 ust. 1, art. 78 ust. 3, art. 201 ust. 1 lit. a, ust. 2 i 3, art. 214 ust. 1, art. 220 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. WE. Nr L 302 z dnia 19 października 1992 r. str. 1 ze zm.), Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury towarowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej i art. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1789/2003 zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U L 281 z dnia 30 października 2003 r. str. 1-894, Naczelnik Urzędu Celnego mając na uwadze kod PCN 2204218480, który obejmuje – wina o rzeczywistej mocy alkoholu przekraczającej 13% objętości, ale nie przekraczającej 15% objętości określił kwotę cła wynikającą z długu celnego, przyjmując stawkę dla krajów trzecich w wysokości 15,4 EUR/hl. W odwołaniu od tej decyzji spółka wniosła o jej zmianę i umorzenie postępowania w sprawie zarzucając organowi celnemu: - naruszenie art. 212 w związku z art. 247 § 1 pkt 4 ustawy – Ordynacja podatkowa, poprzez wydanie decyzji w sprawie wcześniej rozstrzygniętej decyzją ostateczną Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] r. nr [...]; - oparcie decyzji na domniemaniach; - wydanie decyzji niekompletnej wobec nie ustosunkowania się do wyjaśnień strony złożonych w toku postępowania; - naruszenie art. 220 Kodeksu celnego poprzez przekroczenie terminu zaksięgowania należności celnych. Zarzuty te spółka uzasadniła w następujący sposób: - importer dołączył do zgłoszenia celnego wszystkie wymagane dokumenty, a wskazany kod PCN był prawidłowy; - dokument VI2 nr [...] z dnia [...] r. nie miał związku z tym zgłoszeniem; - zmiana kodu PCN nastąpiła jedynie na podstawie domniemania organu celnego, iż towar importowany był tożsamy z towarem odprawianym w cysternach z RPA; - organ celny wszczął postępowanie dopiero po kilku miesiącach od ujawnienia dokumentu dotyczącego zawartości alkoholu, co oznacza, że przekroczono terminy wynikające z art. 219 i art. 220 Kodeksu celnego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K., powołując się na art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 51, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne, art. 20 ust. 1 i 3 lit. a i c, art. 67, art. 78 ust. 2 i 3, art. 201 ust. 1 lit. a, ust. 2, 3 i 4, art. 214 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. WE. Nr L 302 z dnia 19 października 1992 r. str. 1 ze zm.), art. 1, art. 2 i art. 12 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury towarowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej i art. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1789/2003 zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U L Nr 281 z dnia 30 października 2003 r.), utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wyjaśnił, że skoro podczas kontroli ujawniono nowe dane w rozumieniu art. 78 ust. 3 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, to obowiązkiem organu celnego było podjęcie niezbędnych działań w celu właściwego zastosowania przepisów prawa celnego. Tymi nowymi danymi był dokument VI 2 nr [...] z dnia [...] r., który zgodnie z art. 25 rozporządzenia Komisji 9WE) Nr 883/2001 z dnia 24 kwietnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 w odniesieniu do handlu z państwami trzecimi produktami w sektorze wina (Dz. Urz. WE L 128/1 z 10.05.2001), jest wyciągiem zawierającym informacje pojawiające się na dokumencie VI 1. Dalej stwierdził, iż wyżej wymieniony dokument został potwierdzony przez służby celne niemieckie w polu 10, gdzie widnieje stempel tych władz, a zatem jest to dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej i korzysta z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą. Następnie przedstawił argumenty potwierdzające prawidłowość klasyfikacji dokonanej przez organ celny pierwszej instancji. Odnosząc się do zarzutów odwołania, Dyrektor Izby Celnej podkreślił, iż w dokumencie VI2 nr [...] z dnia [...] r., a nie jak wskazuje pełnomocnik Spółki z dnia [...], czy Naczelnik Urzędu Celnego z dnia [...] lub [...], podany jest numer [...], który jest zgodny z numerem faktury dołączonej do przedmiotowego zgłoszenia celnego. Uznał też, iż uzasadnienie decyzji organu celnego pierwszej instancji spełnia wszystkie wymogi prawa, a argumentacja odmienna od stanowiska strony, nie oznacza, iż decyzja jest niezgodna z prawem. Stwierdził również, iż w sprawie nie doszło do dwukrotnego wydania decyzji w tej samej sprawie, ponieważ w decyzji z dnia [...] r. dokonano retrospektywnego zaksięgowania kwoty należności celnych i określono należny podatek od towarów i usług, a w decyzji z dnia [...] r. orzekano wyłącznie o należnościach celnych i była to decyzja celna. Nadto wskazał, iż WKC nie przewiduje instytucji uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, a zgodnie z art. 51 ustawy – Prawo celne z dnia 19 marca 2004 r. organ celny w drodze decyzji określa niezaksięgowaną kwotę należności wynikającą z długu celnego, gdy istnieją podstawy do jej zaksięgowania retrospektywnego na podstawie art. 220 WKC. Tak więc w decyzji tej nie określa się całości kwoty wynikającej z długu celnego, a wszczęcie postępowania uruchamia za każdym razem nową sprawę, której przedmiotem jest określenie niezaksięgowanej kwoty należności celnych, a więc różnicy między kwotą już zaksięgowaną a prawnie należną. W ocenie organu odwoławczego umożliwia to wielokrotne wydawanie decyzji na istniejące różnice między wyżej wymienionymi kwotami. W skardze z dnia [...] r. pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej i decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając: - naruszenie art. 212 w związku z art. 247 § 1 pkt 4 ustawy – Ordynacja podatkowa, poprzez wydanie decyzji w sprawie wcześniej rozstrzygniętej decyzją ostateczną Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] r. nr [...]; - naruszenie przepisów proceduralnych: art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1-3 i art. 191 ustawy – Ordynacja podatkowa poprzez oparcie decyzji na domniemaniach co do zawartości alkoholu w importowanym winie; - pominięcie oświadczenia dostawcy niemieckiego o zmianie zawartości alkoholu w winie po poddaniu obróbce (filtracji i rozlewie); - naruszenie art. 187 § 1-3 w związku art. 197 § 1–3 ustawy – Ordynacja podatkowa poprzez nie przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego w sprawie zawartości alkoholu w importowanym winie. Uzasadniając zarzuty spółka "A" podtrzymała swe stanowisko wyrażone w tym zakresie w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy wywiódł, co następuje: Przystępując do oceny legalności zaskarżonej decyzji należy w pierwszej kolejności rozważyć zarzut naruszenia art. 212 w związku z art. 247 § 1 pkt 4 ustawy – Ordynacja podatkowa, poprzez wydanie decyzji w sprawie wcześniej rozstrzygniętej decyzją ostateczną Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] r. nr [...]. W tej kwestii wskazać trzeba, iż zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd uwzględniając skargę na decyzję stwierdza jej nieważność w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z kolei art. 247 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8 poz. 60 ze zm.) stanowi, że organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. W tym stanie prawnym skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone rozstrzygnięcie oraz poprzedzająca je decyzja organu I instancji są nieważne z przyczyny określonej w tym przepisie. Przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, określona w art. 247 § 1 pkt 4 ma ścisły związek z zasadą trwałości decyzji ostatecznej ustanowionej w art. 128 Ordynacji podatkowej, a określenie "(...) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną" wiąże się z koniecznością stwierdzenia tożsamości spraw. Oznacza to, iż tożsamość spraw zaistnieje wówczas, gdy występują w niej te same podmioty, taki sam jest przedmiot spraw, jest w nich identyczny stan prawny oraz taki sam stan faktyczny, w którym są te same fakty mające znaczenie prawotwórcze. W takiej sytuacji zachodzi konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwej decyzji z racji rozstrzygnięcia tej samej sprawy ponowną decyzją, bez wyeliminowania z obrotu prawnego poprzednio wydanej decyzji. Zaakcentować też trzeba, że art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.) określa, iż do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. Ta regulacja prawna stanowi zatem wprost, że w postępowaniu administracyjnym w sprawach celnych mają odpowiednie zastosowanie przepisy regulujące postępowanie podatkowe, w tym przepisy stanowiące zasady ogólne oraz pozostałe przepisy definiujące poszczególne instytucje tego postępowania. Należy tutaj przypomnieć, że szeroko rozumiane postępowanie w sprawach celnych, co do zasady nie jest postępowaniem administracyjnym, ponieważ obowiązuje tutaj zasada samoobliczania należności celnych, które w przywozie są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. Zgłoszenie celne powinno zawierać wszystkie elementy niezbędne do objęcia towaru procedurą celną, do której jest zgłaszany, a do zgłoszenia celnego zgłaszający powinien dołączyć dokumenty, których przedstawienie jest wymagane do objęcia towaru procedurą celną, do której jest zgłaszany. Złożenie zgłoszenia celnego podpisanego przez zgłaszającego lub jego przedstawiciela jest równoznaczne ze złożeniem przez zgłaszającego oświadczenia o prawdziwości danych zawartych w zgłoszeniu celnym oraz autentyczności załączonych do niego dokumentów Po przyjęciu zgłoszenia celnego przez organ celny i po zwolnieniu towarów, osoba uprawniona do korzystania z procedury może wystąpić do organów celnych z wnioskiem o wydanie decyzji wymagającej zastosowania przepisów prawa celnego, dostarczając przy tym wszelkie dane oraz dokumenty niezbędne do jej podjęcia (art. 6 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z dnia 19 października 1992 r. ze zm.) - WKC). Do decyzji pisemnych, które są decyzjami odmownymi lub które miałyby konsekwencje niekorzystne dla osób, których dotyczą, organy celne dołączają uzasadnienie oraz wzmiankę o możliwości odwołania (art. 6 ust. 3 WKC). Po zwolnieniu towarów zgłaszający może również w trybie art. 78 WKC wnioskować o sprostowanie przez organy celne zgłoszenia, jak również organy celne mogą z urzędu zainicjować postępowanie administracyjne w tym trybie. Zgodnie z art. 78 ust. 1 i 2 WKC, organy celne uprawnione są do kontroli zgłoszenia celnego, a w razie ustalenia naruszenia przepisów procedury celnej, czyli stwierdzenia, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane mają obowiązek podjąć niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują. Odnosząc dotychczasowe spostrzeżenia do stanu faktycznego należy stwierdzić, iż nie jest kwestionowany fakt wydania przez Naczelnika Urzędu Celnego w B.: - ostatecznej decyzji z dnia [...] r. nr [...] dotyczącą dokumentu SAD nr [...] z dnia [...] r. w przedmiocie określenia skarżącej Spółce "A" niezaksięgowanej kwoty należności wynikającej z długu celnego dla towaru objętego wyżej wymienionym zgłoszeniem celnym w wysokości [...] zł oraz kwoty należnego podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru objętego wymienionym zgłoszeniem celnym w kwocie [...] zł; - decyzji z dnia [...] r. nr [...], którą określił niezaksięgowaną kwotę należności wynikającą z długu celnego w wysokości [...] zł dla towaru objętego zgłoszeniem celnym nr [...] z dnia [...] r., a którą Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzją. Dokonując oceny przesłanek świadczących o tożsamości spraw wskazać trzeba, że obie wyżej wymienione decyzje organu celnego pierwszej instancji dotyczyły: - Spółki Akcyjnej "A" z siedzibą w B. ul. [...] (tożsamość podmiotu), - towaru objętego tym samym zgłoszeniem celnym nr [...] z dnia [...] r. w przedmiocie określenia niezaksięgowanej kwoty należności wynikającej z długu celnego, przy czym w pierwszej decyzji określono również kwotę należnego podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru, a w drugiej decyzji pominięto ten element rozliczeń podatkowych (tożsamość przedmiotu). Decyzje te zostały wydane w tym samym stanie faktycznym i w tym samym stanie prawnym. Podkreślić przy tym trzeba, iż – w ocenie Sądu – pominięcie w decyzji z dnia [...] r. rozstrzygnięcia co do należnego podatku od towarów i usług nie można uznać za okoliczność świadczącą o odmienności przedmiotu sprawy. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega import towarów, a obowiązek podatkowy w imporcie towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego (art. 19 ust. 7). Z kolei, art. 17 ust. 1 pkt. 1 tej ustawy stanowi, że podatnikami są również osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, na których ciąży obowiązek uiszczenia cła (...). Z kolei art. 29 ust. 13 i 15 ustawy podatkowej stanowi, iż podstawą opodatkowania w imporcie towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Jeżeli przedmiotem importu są towary opodatkowane podatkiem akcyzowym, podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy. Podstawa opodatkowania obejmuje, o ile elementy takie nie zostały do niej włączone: prowizję, opakowania, transport i koszty ubezpieczenia, które zostały już poniesione albo będą poniesione do pierwszego miejsca przeznaczenia na terytorium kraju. Tak więc nie ulega wątpliwości, iż każda zmiana wymiaru należności celnych, w tym również niezaksięgowanej kwoty należności wynikającej z długu celnego, musi skutkować zmianą określenia należnego podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów. Okoliczność pominięcia w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] r. rozstrzygnięcia w zakresie należnego podatku od towarów i usług nie świadczy o zmianie przedmiotu sprawy, a wręcz odwrotnie jest przejawem naruszenia przepisów prawa materialnego regulujących zasady opodatkowania tym podatkiem importu towarów. Zgodnie bowiem z art. 33 ust. 1 i 2, podatnicy, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 1 i 2, są obowiązani do obliczenia i wykazania w zgłoszeniu celnym kwoty podatku, z uwzględnieniem obowiązujących stawek. Jeżeli organ celny stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwota podatku została wykazana nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą podatek w prawidłowej wysokości. Naczelnik urzędu celnego może określić kwotę podatku w decyzji dotyczącej należności celnych. Reasumując, należy stwierdzić, że ostateczna decyzja Dyrektora Izby Celnej w K. oraz poprzedzająca ją decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] r. są obarczone wadą nieważności z art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, co oznacza, że musiały zostać wyeliminowane z obrotu prawnego. Organy administracji celnej orzekały bowiem dwukrotnie w tej samej sprawie. Nie można przy tym zaaprobować poglądu Dyrektora Izby Celnej, iż w sprawie nie doszło do dwukrotnego wydania decyzji w tej samej sprawie ponieważ w decyzji z dnia [...] r. dokonano retrospektywnego zaksięgowania kwoty należności celnych i określono należny podatek od towarów i usług, a w decyzji z dnia [...] r. orzekano wyłącznie o należnościach celnych i była to decyzja celna, bowiem – jak wyżej wskazano – pominięcie w decyzji z dnia [...] r. rozstrzygnięcia w zakresie podatku od towarów i usług nie świadczy o zmianie przedmiotu sprawy. Analogicznie nie można podzielić zasadności argumentacji, iż skoro WKC nie przewiduje instytucji uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, a zgodnie z art. 51 ustawy – Prawo celne z dnia 19 marca 2004 r. organ celny w drodze decyzji określa niezaksięgowaną kwotę należności wynikającą z długu celnego, gdy istnieją podstawy do jej zaksięgowania retrospektywnego na podstawie art. 220 WKC, to regulacja ta oznacza, że wszczęcie postępowania uruchamia za każdym razem nową sprawę, której przedmiotem jest określenie niezaksięgowanej kwoty należności celnych, a więc różnicy między kwotą już zaksięgowaną a prawnie należną, co umożliwia wielokrotne wydawanie decyzji w przedmiocie wysokości należności celnych. Przede wszystkim pogląd ten narusza zasadę trwałości ostatecznych decyzji sformułowaną w art. 128 Ordynacji podatkowej, a przepis ten ma zastosowanie w sprawach celnych. Nadto takiej interpretacji nie można wysnuć ani z treści art. 51 ustawy – Prawo celne, ani z treści art. 220 WKC. Stanowisko takie jest nie do pogodzenia z pozostałym porządkiem prawnym zapewniającym stronie postępowania poczucie pewności co do raz podjętego rozstrzygnięcia i narusza wszystkie zasady ogólne sformułowane w art. 120-128 Ordynacji podatkowej. Nie jest również możliwe do stosowania w praktyce z uwagi na okoliczność, iż wymiar należności celnych stanowi element podstawy opodatkowania dla podatku od towarów i usług przy imporcie towarów, a to oznacza, iż każda zmiana niezaksięgowanej kwoty należności wynikającej z kwoty długu celnego winna skutkować zmianą określenia należnego podatku od towarów i usług, co bezsprzecznie wiąże się z koniecznością uruchamiania nadzwyczajnych trybów wzruszenia decyzji ostatecznych. W tym stanie rzeczy, Sąd uznał, iż rozpatrywanie pozostałych zarzutów skargi jest zbyteczne i mając na uwadze całokształt okoliczności sprawy oraz powołane przepisy prawa, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] r.. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono w trybie art. 152 tej ustawy.