I OSK 426/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj (spr.) Sędziowie NSA Anna Łukaszewska-Macioch del. WSA Monika Nowicka Protokolant Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2009r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2009 r. sygn. akt I SA/Wa 232/08 w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] 2007 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 15 stycznia 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 232/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] 2007 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd podał, iż zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Kierownika Środowiskowego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. z dnia [...] 2007 r., nr [...] w sprawie odmowy przyznania zasiłków celowych na opłacenie rachunków, opłacenie zadłużenia w TELE 2, remontu maszyn do pisania, zasiłku celowego za przyznanie I grupy inwalidzkiej, zasiłku na wykonanie kserokopii dokumentów i zakup znaczków pocztowych oraz pozostawienia bez rozpoznania spraw dotyczących oddania dokumentów ukradzionych przez pomoc społeczną, miliona złotych za niepłacenie za energię elektryczną, wypłaty trylionów złotych za niepłacenie od szeregu lat zasiłków celowych na różne cele. Organ II instancji podał, że W. K. wnioskami z dnia [...] października 2007r. oraz z dnia [...] listopada 2007 r. wystąpił do Środowiskowego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. przyznanie zasiłku celowego na opłacenie rachunku telefonicznego w TELE 2, remont maszyn do pisania, pokrycia zadłużenia w spółdzielni, odszkodowania za ukradzione dokumenty, odszkodowania za niepłacenie zasiłków celowych, energię elektryczną. Kierownik Środowiskowego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. decyzją z dnia [...] 2007 r. odmówił przyznania zasiłków celowych oraz postanowił nie rozpoznawać szeregu wniosków skarżącego. Odwołanie od powyższej decyzji złożył W. K. Organ II instancji przywołał przepisy art. 2 ust. 1, art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 16 i art. 39 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593, ze zm.) i stwierdził, że wnioskodawca jest pod stałą opieką pomocy społecznej. Znajduje się w trudnej sytuacji materialnej. Jego łączny miesięczny dochód wynosi 477 zł. Prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, posiłki przygotowuje mu ciotka, ma orzeczony stopień niepełnosprawności, leczy się w Poradni Zdrowia Psychicznego. Jednocześnie organ podkreślił, że zasiłek celowy ma charakter uznaniowy i musi się mieścić w możliwościach pomocy społecznej. W skardze na powyższą decyzję W. K. wniósł o jej uchylenie oraz przedstawił żądania, których spełnienia domaga się od Środowiskowego Ośrodka Pomocy Społecznej w B., dotyczące zwrotu "zrabowanych" dokumentów, wypłaty trylionowych odszkodowań, zaległych zasiłków, przyznania zasiłku na usługi stomatologiczne oraz kserokopie dokumentów i zakup znaczków pocztowych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za bezzasadną. Sąd wskazał, iż zasady ogólne wyrażone w art. 2 ust. 1 i art. 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593, ze zm.) stanowią, iż świadczenia z pomocy społecznej mają na celu umożliwienie przezwyciężania trudnych sytuacji życiowych, których osoby ubiegające się o pomoc nie są w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości oraz wspieranie osób i rodzin w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwiania im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Zasiłek celowy, o którym mowa w art. 39 ust. 1 ustawy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. Wysokość tego zasiłku zależy od uznania administracyjnego, natomiast kontrola sądowa decyzji uznaniowych ograniczona jest do zbadania, czy w toku podejmowania decyzji organ zgodnie z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. dokonał ustalenia stanu faktycznego i czy dokonana ocena znajduje oparcie w materiale dowodowym i uzasadnieniu decyzji (art. 107 k.p.a.). W ocenie Sądu organ zasadnie odmówił skarżącemu pomocy na zgłoszone przez niego żądania uznając, że przekraczają one możliwości pomocy społecznej ( w tym przyznanie zasiłku na oddłużenie mieszkania – 15.736 zł). Ośrodek dysponuje bowiem miesięcznie kwotą 19 476 zł, natomiast starających się o zasiłki celowe jest około 100 osób. Średnia kwota przypadająca na osobę ubiegającą się o zasiłek celowy wynosi więc około 194 zł. Nadto opłacanie rachunków i zadłużenia w TELE 2 nie jest niezbędną potrzebą bytową, gdyż Ośrodek Pomocy Społecznej opłaca rachunki telefoniczne skarżącego z tytułu zawartej umowy z Telekomunikacja Polską. Nie jest niezbędną potrzebą bytową naprawy maszyn do pisania, wykonanie kserokopii dokumentów i zakup znaczków pocztowych. Sąd zwrócił także uwagę, iż skarżący składa do ośrodka pomocy społecznej szereg wniosków o przyznanie zasiłków celowych. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł W. K., reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu – adwokata J. M.. Wyrok zaskarżono w całości zarzucając naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy decyzja Kierownika Środowiskowego Ośrodka Pomocy Społecznej w B., wydana z upoważnienia Burmistrza Gminy B., utrzymana decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] 2007 r., została wydana z naruszeniem art. 6, art. 7, art. 8 oraz art. 107 § 3 k.p.a. uzasadniającym jej uchylenie ze względu na istotne naruszenie przepisów postępowania, w szczególności polegające na niepełnym i niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego oraz niezawarciu w decyzji pełnego i wyczerpującego uzasadnienia. W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne W. K. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi oraz przyznanie nieopłaconych kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przytoczył szereg orzeczeń sadów administracyjnych i podniósł, że decyzja SKO nie zawiera rzetelnego uzasadnienia, co stanowi naruszenie art. 107 § 3 i art. 8 k.p.a. i skutkuje przekroczeniem granic uznania administracyjnego. Zarówno decyzja organu I instancji jak i decyzja SKO w uzasadnieniu przytaczają przede wszystkim przepisy ustawy, co należy uznać za niewystarczające wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji. Uzasadnienia decyzji nie zawierają wykładni przepisów oraz dokonanej przez organu administracji subsumcji. Niemożność weryfikacji kryteriów, na jakich organ I instancji oparł rozstrzygnięcie skutkuje brakiem realnych możliwości ustalenia przez Skarżącego, czy organ działał w granicach prawa. Nadto organy nie dopełniły obowiązku wynikającego z zasady pogłębiania zaufania obywateli do administracji, gdyż skarżącemu niedostatecznie wyjaśniono znaczenie składanych przez niego wniosków, wpływ na rozstrzygnięcie stanu faktycznego oraz zasady, w oparciu o które organ dokonał oceny wiarygodności dowodów i przesłanek, na jakich oparł decyzję. SKO skrótowo uzasadniło, dlaczego organ I instancji postąpił właściwie ograniczając się do skrótowego wyjaśnienia stanu faktycznego przez wypisania w punktach: ilości osób w rodzinie, dochodów całkowitych rodziny i dochodów per capita (co w przypadku skarżącego jest bezcelowe, jako że jest osobą samotną), nie wspominając jednak, jakie dowody i wyjaśnienia skarżącego uznał za wiarygodne. Niepełne i niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego uniemożliwiło rzetelne zbadanie, czy skarżącemu rzeczywiście należało odmówić pomocy, co stanowi naruszenie zasady prawdy materialnej wyrażonej w art. 7 zdanie 2 k.p.a. Zdaniem skarżącego, organy administracji przekroczyły granice uznania administracyjnego. Organy zdawkowo uzasadniły odmowę przyznania zasiłku celowego - niedostatecznie uzasadniły dlaczego możliwe jest opłacanie przez Środowiskowy Ośrodek Pomocy Społecznej kosztów usług telekomunikacyjnych świadczonych przez TP SA, natomiast nie może mieć miejsca w przypadku abonamentu w TELE2. Ze względu na słuszny interes Skarżącego, Kierownik ŚOPS powinien był również dokładniej wyjaśnić - przede wszystkim wskazując i omawiając podstawy prawne - zasady przyznawania dodatku mieszkaniowego oraz jego utraty w przypadku powstania zadłużenia. Organ I instancji nie wyjaśnił dlaczego na dzień orzeczenia o odmowie przyznania zasiłku Ośrodek Pomocy Społecznej nie dysponował środkami umożliwiającymi przyznanie większej pomocy skarżącemu oraz jaką kwotą dysponował i jaką jej cześć mógł przyznać na pomoc dla skarżącego. Nadto nie wykazał, aby wnioskowana przez skarżącego kwota pomocy była niemożliwa do wypłacenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem, zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia. Zaskarżonemu wyrokowi nie można skutecznie przypisać zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 151 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ustawa nie wymaga w tym przypadku, aby naruszenie przepisów postępowania miało wpływ na wynik sprawy. Wystarczy uznanie, że uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. A. Kabat [w:] B.Dauter, B. Gruszczyński, A.Kabat, M.Niezgódka–Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 337). A zatem, aby Sąd pierwszej instancji mógł zastosować ten przepis ustawa wymaga stwierdzenia, iż organ administracji dopuścił się "innego naruszenia przepisów postępowania" i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Pamiętać należy, iż przepis art. 145 p.p.s.a., podobnie jak przepis art. 151 p.p.s.a., łączy sposób rozstrzygnięcia sprawy ze stosowaniem przepisów prawa materialnego lub przepisów regulujących postępowanie administracyjne. Dlatego dla pełnego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia niezbędne jest odniesienie się także do tych przepisów. I tak też uczynił Sąd pierwszej instancji. Stosownie do treści art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Celem pomocy społecznej jest zaspokojenie jedynie niezbędnych potrzeb życiowych, przy czym rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy i uwzględniać możliwości pomocy społecznej - art. 3 ust. 3 i 4. Organy administracji rozpatrując wnioski o przyznanie zasiłku celowego korzystają zatem ze swobodnej oceny potrzeb starającego się o pomoc, mając na uwadze wysokość środków przewidzianych w budżecie na te cele, liczbę osób wymagających pomocy, ich sytuację rodzinną i majątkową oraz wysokość środków koniecznych dla zaspokojenia wypłaty zasiłków przewidzianych wcześniejszymi decyzjami. Jednocześnie organ administracji winien ustalić sytuację osobistą, rodzinną, dochodową i majątkową strony, w tym faktyczny dochód miesięczny, wydatki strony związane z jej utrzymaniem - z uwzględnieniem stanu zdrowia strony (członków jej rodziny) i kosztów ponoszonych na mieszkanie. Organ zobligowany jest też ocenić, czy złożony wniosek dotyczy niezbędnej potrzeby życiowej. Ustalenie tych okoliczności pozwala na ocenę, czy strona winna otrzymać pomoc społeczną ( i w jakiej wysokości ). Z brzmienia art. 39 ust. 1 i 2 ustawy jednoznacznie wynika – na co zasadnie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji oraz Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W.- że zasiłek celowy jest świadczeniem pieniężnym przyznawanym na podstawie uznania administracyjnego. W doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie się podkreśla, że uznanie administracyjne wymaga wskazania przesłanek korzystania z niego i fakt ten jest poddany kontroli sądu administracyjnego, podobnie jak spójność argumentacji przytoczonej w rozstrzygnięciu indywidualnym opartym na uznaniu administracyjnym. Uznanie to może być tylko wówczas zakwestionowane, jeżeli nosi cechy dowolności, naruszając przepisy postępowania administracyjnego dotyczące obowiązku dokładnego wyjaśnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 8 lipca 1998r., sygn. akt III SA 5203/98, LEX nr 44809, z dnia 25 lutego 2002 r., sygn. akt V SA 1766/01, LEX nr 81777). Należy podzielić także stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawione w uzasadnieniu wyroku z dnia 19 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 1464/06 (LEX nr 299415), że uznanie administracyjne obejmuje również prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, które należy ustalać w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłoszonych przez nich żądań, a także wysokości środków finansowych przeznaczonych na świadczenia z zakresu pomocy społecznej. Organy odpowiedzialne za udzielenie pomocy dysponują ograniczonymi środkami finansowymi, a posiadane fundusze muszą rozdzielać pomiędzy stale rosnącą liczbą osób wymagających wsparcia. Ponadto w orzecznictwie dotyczącym świadczeń z zakresu pomocy społecznej podkreślano, iż uzasadnienie decyzji winno zawierać ustalenia organu dotyczące możliwości płatniczych ośrodka pomocy społecznej. Obowiązek poczynienia powyższych ustaleń wynika z art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej. Ustalenia te winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2003 r., sygn. akt I SA 3205/02, LEX nr 160209). Zaskarżona decyzja, jak również decyzja organu pierwszej instancji wskazuje przesłanki, jakimi kierował się organ odmawiając przyznania W. K. zasiłków celowych na opłacenie rachunków i zadłużenia w TELE 2, remontu maszyn do pisania, zasiłku celowego za przyznanie I grupy inwalidzkiej, zasiłku na wykonanie kserokopii dokumentów i zakup znaczków pocztowych oraz zajął stanowisko odnośnie spraw dotyczących oddania dokumentów ukradzionych przez pomoc społeczną, miliona złotych za niepłacenie za energię elektryczną, wypłaty trylionów złotych za niepłacenie od szeregu lat zasiłków celowych na różne cele. Organy zasadnie uznały, iż w sytuacji, gdy Ośrodek Pomocy Społecznej opłaca rachunki telefoniczne skarżącego z tytułu zawartej umowy z Telekomunikacja Polską, to opłacanie rachunków i zadłużenia w TELE 2 nie jest niezbędną potrzebą bytową. Odnośnie zarzutu skarżącego, iż organy niedostatecznie uzasadniły odmowę opłacenia abonamentu TELE 2 zaznaczyć należy, iż już sam fakt regulowania przez Środowiskowy Ośrodek Pomocy Społecznej w B. rachunków telefonicznych skarżącego w TP S.A. oznacza, że korzystanie w takiej sytuacji przez skarżącego z usług innego jeszcze operatora - TELE 2 oznacza niezasadne zwiększanie kosztów utrzymania. W takiej sytuacji opłacanie przez Ośrodek rachunków także w TELE 2 należałoby uznać za nieracjonalne wydatkowanie środków przeznaczonych na niezbędne potrzeby podopiecznych, a gospodarowanie przydzielanymi Ośrodkowi środkami finansowymi za budzące uzasadnione zastrzeżenia. O ile bowiem są sytuacje, gdy posiadanie telefonu i zawarcie umowy z jednym operatorem pozwala na zakwalifikowanie takich potrzeb do niezbędnych ( np. z uwagi na stan zdrowia, konieczność wzywania pomocy lekarskiej itp.), to zawarcie umowy w tym samym czasie również z innym operatorem sieci i łącząca się z tym konieczność ponoszenia dodatkowych kosztów nie może zostać uznana za niezbędną potrzebę. Podkreślić należy, iż niezbędna potrzeba to taka, bez której osoba nie może egzystować, zagrożone są warunki jej istnienia, życia lub zdrowia. Wprawdzie w przepisie art. 39 ust. 2 ustawy ustawodawca wymienia te potrzeby jedynie przykładowo, a ich ocena powinna przebiegać z uwzględnieniem celów i zasad pomocy społecznej, to jednak strona występująca z wnioskiem powinna – w określonych sytuacjach - wskazać konkretne okoliczności przemawiające za tym, że dana potrzeba jest w zaistniałej sytuacji w jej przypadku niezbędną potrzebą bytową. Nie można także zgodzić się z zarzutem skargi kasacyjnej, iż organ I instancji winien wyjaśnić dlaczego nie dysponował środkami umożliwiającymi przyznanie pomocy skarżącemu. Organy administracji nie są zobligowane do podawania przyczyn, z powodu których nie dysponują dostatecznymi środkami na pokrycie potrzeb osób uprawnionych do otrzymania świadczeń z pomocy społecznej. Kwestie te dotyczą finansowania zadań wykonywanych przez ośrodki pomocy społecznej i pozostają poza zakresem oceny Sądu przy kontroli legalności decyzji w sprawach z zakresu pomocy społecznej. Organy ustaliły sytuację osobistą, rodzinną i majątkową skarżącego, wskazały wysokość środków finansowych, którymi dysponował ośrodek w danym okresie, liczbę osób zainteresowanych uzyskaniem zasiłku oraz średnią wysokość przyznawanych świadczeń. We wrześniu 2007 r. Ośrodek dysponował kwotą 19.476 zł na zasiłki celowe, która została rozdysponowana na 97 osób. Ta kwota określała możliwości Ośrodka w przyznaniu świadczeń z pomocy społecznej w danym okresie. Na powyższe okoliczności zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W tej sytuacji finansowej Ośrodka przekazanie wnioskowanej przez skarżącego kwoty 15 736 zł na oddłużenie mieszkania nie było możliwe. Są to motywy, które w dostateczny sposób uzasadniają podjęte rozstrzygnięcie. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, iż wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, organy przeprowadziły wyczerpujące postępowanie dowodowe i wyjaśniły istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności sprawy, a dokonana ocena dowodów nie nosi cech dowolności. Tym samym nie można skutecznie zarzucić Sądowi pierwszej instancji, iż oparł się na stanie faktycznym, który został ustalony przez organy administracji z naruszeniem art. 7 k.p.a. Zaznaczyć należy, iż inną decyzją z tej samej daty ( 20 listopada 2007 r. ) Kierownik Środowiskowego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. przyznał skarżącemu zasiłki celowe m. in. na zakup żywności i opłacenie rachunku telefonicznego. Decyzja zaś Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.- wydana po rozpatrzeniu sprawy w wyniku wniesionego przez skarżącego odwołania od decyzji organu I instancji - zawiera istotne dla sprawy ustalenia faktyczne, przytoczenie przepisów prawa stanowiących materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia z podaniem przyczyn z powodu których Kolegium uznało, że brak jest podstaw do przyznania skarżącemu wnioskowanych świadczeń. Organ odwoławczy podkreślił uznaniowy charakter decyzji wydawanej w przedmiocie zasiłku celowego i trafnie zaznaczył, że zasiłek celowy ukierunkowany jest na zaspokojenie w całości lub części najpilniejszych potrzeb bytowych. Nadto organ zasadnie zauważył, że skarżący znajduje się pod stałą opieką Środowiskowego Ośrodka Pomocy Społecznej w B., otrzymując zasiłek stały w wysokości 178,27 zł miesięcznie. W niniejszej sprawie organy administracji, rozważając możliwość przyznania wnioskowanych przez stronę zasiłków celowych, z jednej strony ustaliły sytuację materialną skarżącego i cele, na które miały być przeznaczone zasiłki, o które ubiegał się skarżący oraz z drugiej strony powołały się na możliwości finansowe Środowiskowego Ośrodka Pomocy Społecznej w B.. Takie działanie organów znajduje uzasadnienie w przepisach powołanej wyżej ustawy o pomocy społecznej. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, iż wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, organy przeprowadziły wyczerpujące postępowanie dowodowe i wyjaśniły istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności sprawy, a dokonana ocena dowodów nie nosi cech dowolności. Organy administracji wskazały na okoliczności, od których zależy przyznanie i rozmiar świadczenia. Organom nie można zarzucić dowolności w podejmowaniu decyzji ani przekroczenia granic uznania administracyjnego. Z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie uznał zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji za zgodne z prawem. W tym stanie rzeczy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, nie można zarzucić naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c) w związku z art. 151 p.p.s.a. oraz art. 6, art. 7, art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu wynagrodzenia adwokat J. M. na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 - 261 p.p.s.a. Wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, o jakim mowa w § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.1348 ze zm.).