II OSK 1268/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska Sędziowie sędzia NSA Anna Łuczaj (spr.) sędzia WSA (del.) Wojciech Mazur Protokolant Agnieszka Kuberska po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej R. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 390/08 w sprawie ze skargi R. W. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 13 maja 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 390/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – po rozpoznaniu skargi R. W. - stwierdził nieważność decyzji Ministra Środowiska z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oraz zasądził od Ministra Środowiska na rzecz R. W. 200 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, że decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r., na podstawie art. 158 § 1 k.p.a., Minister Środowiska odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] listopada 2006 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie autostrady A 4 Zgorzelec - Krzyżowa (od km 0+000 do km 51+400). Wnioski o ponowne rozpoznanie sprawy złożyli J. W. i R. W. podnosząc, iż decyzja Ministra Środowiska jest wadliwa, ponieważ została wydana z naruszeniem dyrektywy Rady Europy z dnia 27 czerwca 1985 r. nr 85/337/EWG, przepisów kodeksu postępowania administracyjnego oraz przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t. j.: Dz. U. z 2008 r. 25, poz. 150). Strony wskazały, że Wojewoda Dolnośląski nie wypełnił w całości dyspozycji art. 32 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 3 pkt 19 ustawy - Prawo ochrony środowiska. Wojewoda Dolnośląski nie podał do publicznej wiadomości informacji o wszczęciu postępowania w zakresie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia i nie poinformował prawidłowo wszystkich stron postępowania o wydaniu tej decyzji, gdyż nie opublikował obwieszczenia w prasie lokalnej, ani nie rozplakatował go w pobliżu planowanej budowy. Nadto obwieszczenie o wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, opublikowane dnia 16 listopada 2006 r. w Gazecie Wyborczej, nie zawierało pouczenia w jakim terminie strony mogą zapoznać się z treścią tej decyzji, aby nie uchybić terminowi do złożenia odwołania. Decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. Minister Środowiska, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku R. W., utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2007 r., wskazując, iż żadna z przesłanek powołanych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem organu, zawiadomienie zainteresowanych stron zarówno o wszczęciu postępowania, jak i wydaniu decyzji środowiskowej w drodze obwieszczenia, nastąpiło z zachowaniem trybu, o którym mowa w art. 32 ust. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska. Tym samym przedstawiciele zainteresowanej społeczności mieli możliwość uczestniczenia w procedurze wydawania przedmiotowej decyzji, jak również zapewniono im dogodne i bezpośrednie zapoznanie się z treścią decyzji, w której zawarte było pouczenie o formie wniesienia od niej odwołania. Skargę na powyższą decyzję złożył R. W., podnosząc szereg zarzutów dotyczących błędnego uznania przez organ, że nie doszło do rażącego naruszenia prawa wobec uchybień Wojewody Dolnośląskiego w zakresie zawiadomienia stron postępowania zarówno o treści wniosku o wydanie zgody na realizację przedsięwzięcia inwestycyjnego polegającego na budowie autostrady A 4 Zgorzelec- Krzyżowa, jak też treści decyzji z dnia [...] listopada 2006 r. Do uchybień tych skarżący zaliczył: brak zamieszczenia przez Wojewodę na stronie internetowej urzędu informacji o zamieszczeniu wniosku w sprawie wydania zgody na realizację przedmiotowej inwestycji w publicznie dostępnym wykazie danych, nierozplakatowanie obwieszczenia z informacją o zamieszczeniu danych o wniosku w pobliżu miejsca planowanego przedsięwzięcia, brak informacji o ogłoszeniu w sposób zwyczajowo przyjęty w gminie Bolesławiec i Nowogrodziec o treści przedmiotowego wniosku. Nadto także przy podaniu do publicznej wiadomości informacji odnośnie wydania przez Wojewodę Dolnośląskiego decyzji z dnia [...] listopada 2006 r. doszło do naruszenia trybu wynikającego z art. 32 ustawy - Prawo ochrony środowiska. Uchybienie to spowodowało, że skarżący został pozbawiony jako strona postępowania administracyjnego, możliwości czynnego udziału w tym postępowaniu, co stanowi rażące naruszenie prawa, dające podstawę do stwierdzenia, że wydana decyzja dotknięta jest wadą nieważności. Skarżący podniósł także, iż zaskarżona decyzja dotyczy sprawy poprzednio rozstrzygniętej ostateczną decyzją Ministra Środowiska z dnia [...] stycznia 2008 r., co w jego ocenie daje podstawy do stwierdzenia jej nieważności na mocy art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o oddalenie skargi. Organ wyjaśnił, że rzeczywiście w niniejszej sprawie Minister Środowiska decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r., w wyniku rozpatrzenia wniosku J. W., utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] grudnia 2007 r., jednak w ocenie organu nie miało to wpływu na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia. W piśmie procesowym z dnia 8 maja 2008 r. skarżący stwierdził, iż organ w żaden sposób nie odniósł się do zarzutów skargi dotyczących wadliwości podania przez Wojewodę Dolnośląskiego do publicznej wiadomości informacji o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o wniosku oraz danych o decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja obarczona jest wadą, która skutkuje koniecznością stwierdzenia jej nieważności. Sąd podał, że zgodnie z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. decyzja jest nieważna, jeżeli dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Sąd wskazał, że taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Od decyzji Ministra Środowiska z dnia [...] grudnia 2007 r. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyli R. W. i J. W.. W sytuacji, gdy odwołanie, czy też wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, od decyzji organu orzekającego w pierwszej instancji wnosi kilka stron, organ odwoławczy winien wydać jedną decyzję rozstrzygającą te odwołania. Tymczasem w przedmiotowej sprawie Minister Środowiska odrębnymi decyzjami rozpoznał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożony przez R. W. oraz wniosek o podobnej treści złożony przez J. W., utrzymując w mocy własną decyzję z dnia [...] grudnia 2007 r. Decyzja rozpoznająca wniosek J. W. zapadła jako pierwsza w dniu [...] stycznia 2008 r., zaś decyzja rozpoznająca wniosek R. W. zapadła w dniu [...] stycznia 2008 r. Sąd zważył, iż jakkolwiek wnioski w trybie art. 127 § 3 k.p.a. złożone zostały w różnych datach, to jednak dotyczyły tej samej decyzji Ministra Środowiska z dnia [...] grudnia 2007 r. Ponadto oba wnioski zawierały te same zarzuty, dotyczące naruszenia przez organ pierwszej instancji trybu wynikającego z treści art. 32 ust. 1 i 2 ustawy - Prawo ochrony środowiska, dające w ocenie odwołujących się podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji. A zatem, decyzja dotycząca wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, złożonego przez R. W., wydana została w sprawie, która została już wcześniej rozstrzygnięta ostateczną decyzją - odnoszącą się zarówno do zarzutów przedstawionych przez J. W. jak i R. W.. Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy dokonał oceny własnej decyzji z dnia [...] grudnia 2007 r. pod kątem zarzutów dotyczących zaistnienia przesłanek nieważnościowych, które przedstawione były przez J. W. i R. W. we wnioskach o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skoro sprawa będąca przedmiotem wniosku R. W. została poprzednio rozstrzygnięta w ostatecznej decyzji z dnia [...] stycznia 2008 r. to mamy do czynienia z powagą rzeczy osądzonej (res iudicata), co daje podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł R. W., reprezentowany przez radcę prawnego R. F.. Wyrok zaskarżono w całości, zarzucając na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a, naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj.: 1) art. 135 p.p.s.a. poprzez niedokonanie przez WSA w Warszawie - wbrew obowiązkowi wynikającemu z powołanego przepisu - oceny decyzji wydanych w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] listopada 2006 r., o uchylenie których wnosił skarżący w skardze z dnia 4 lutego 2008 r. i nieusunięcie ich z obrotu prawnego, jako rozstrzygnięć naruszających prawo i wadliwych z przyczyn wskazanych w zarzutach skargi. W wyniku uchybienia powinności wynikającej z art. 135 p.p.s.a. WSA w Warszawie wydał wyrok, w którym nie orzekł co do decyzji zapadłych w postępowaniach administracyjnych prowadzonych w granicach sprawy dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] listopada 2006 r., a które - jako naruszające prawo - winny być przez WSA uchylone, o co skarżący wnioskował w petitum skargi. 2) art. 134 § 1 p.p.s.a. polegające na niewykonaniu kontroli decyzji administracyjnych wydanych w postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy związanej ze stwierdzeniem nieważności decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] listopada 2006 r. łącznie z poprzedzającą ich wydanie procedurą, o czym świadczy brak - zarówno w sentencji wyroku z dnia 13 maja 2008 r., jak również w uzasadnieniu wyroku - rozstrzygnięcia co do wniosku skarżącego o uchylenie decyzji poprzedzających decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] stycznia 2008 r., wydanych w toku instancji dla załatwienia sprawy związanej ze stwierdzeniem nieważności wskazanej powyżej decyzji Wojewody Dolnośląskiego, a także co do postanowień poprzedzających, wydanych w ramach postępowania administracyjnego (instancyjnego). Takie rozstrzygnięcie jest bowiem niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy w rozumieniu art. 135 p.p.s.a. 3) naruszenie art. 138 p.p.s.a. poprzez niezamieszczenie w sentencji wyroku z dnia 13 maja 2008 r. wszystkich wymaganych przez przepis art. 138 p.p.s.a. elementów składowych sentencji wyroku, a mianowicie niezamieszczenie w niej rozstrzygnięcia co do decyzji wydanych przez organy administracji w toku postępowania instancyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] listopada 2006 r., poprzedzających decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] stycznia 2008 r. W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne R. W. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej R. W. wskazał, iż Sąd pierwszej instancji wydając zaskarżony wyrok stwierdził nieważność decyzji Ministra Środowiska z dnia [...] stycznia 2008 r., lecz nie orzekł co do prawidłowości pozostałych rozstrzygnięć poprzedzających tę decyzję. Sąd powinien dokonać oceny także tych decyzji z uwagi na przepis art. 135 p.p.s.a., nakładający na Sąd obowiązek zastosowania przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przepis ten nakłada na sąd administracyjny obowiązek wyjścia poza granice skargi i zajęcie się wszystkimi postępowaniami prowadzonymi w granicach danej sprawy. Sąd powinien więc z urzędu rozważyć, czy nie zachodzą przesłanki uzasadniające zastosowanie tego przepisu. W ocenie skarżącego, Sąd powinien dokonać oceny decyzji poprzedzających decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] stycznia 2008 r. z punktu widzenia zarzutów postawianych w skardze z dnia 4 lutego 2008 r. Brak rozstrzygnięcia Sądu w tej kwestii powoduje, że w obrocie prawnym funkcjonują decyzje administracyjne, których uchylenia domagał się skarżący. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – zdaniem skarżącego – naruszył art. 134 § 1 p.p.s.a, albowiem nie przeprowadził kontroli decyzji administracyjnych wydanych w postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy związanej ze stwierdzeniem nieważności decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] listopada 2006 r. łącznie z poprzedzającą ich wydanie procedurą. Z treści zaskarżonego wyroku nie wynika czy, decyzje poprzedzające nieważną decyzję z dnia [...] stycznia 2008 r. były dotknięte wadami wskazanymi w skardze i czy zachodzą podstawy dla ich uchylenia, czy też nie. Sentencja wyroku winna zawierać rozstrzygniecie składu orzekającego (art. 138 p.p.s.a.). Brak formalny wyroku z dnia 13 maja 2008 r., polegający na nie zamieszczeniu w sentencji wyroku rozstrzygnięcia co do decyzji poprzedzających zaskarżoną decyzję, skutkuje wadliwością zaskarżonego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem, zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia. Po pierwsze, chybiony jest zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 138 p.p.s.a. W myśl art. 138 p.p.s.a. sentencja wyroku powinna zawierać: oznaczenie sądu, imiona i nazwiska sędziów, protokolanta oraz prokuratora, jeżeli brał udział w sprawie, datę i miejsce rozpoznania sprawy i wydania wyroku, imię i nazwisko lub nazwę skarżącego, przedmiot zaskarżenia oraz rozstrzygnięcie sądu. Zaskarżony wyrok spełnia powyższe wymogi, w tym także w zakresie rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność decyzji Ministra Środowiska z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...]. Takie rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji znajduje odzwierciedlenie w motywach wydanego przez Sąd wyroku. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji powołał przepis art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Przypomnieć należy, iż zawarte w sentencji wyroku sądu administracyjnego rozstrzygnięcie, ujęte w odpowiedniej formule procesowej, jest rezultatem przeprowadzenia przez Sąd kontroli administracji publicznej. W ujęciu Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podstawę prawną wyroku sądu administracyjnego stanowią te jej przepisy, które określają sposób rozstrzygnięcia sprawy w zależności od wyników postępowania sądowego (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, str. 332). Przedstawienie podstawy prawnej wyroku oraz jej wyjaśnienie polega na wskazaniu przepisów regulujących rozpatrywany stan faktyczny i wyjaśnieniu, dlaczego w konkretnej sytuacji prawnej mają zastosowanie powołane przepisy. W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji stwierdził nieważność decyzji Ministra Środowiska z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] uznając, iż decyzja ta wydana została z wadą rażącego naruszenia prawa, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Przepis art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. stanowi podstawę prawną do stwierdzenia nieważności decyzji, jeżeli decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Taka sytuacja – jak uznał Sąd pierwszej instancji – zachodzi w rozważanej sprawie. A mianowicie, od decyzji Ministra Środowiska z dnia [...] grudnia 2007 r. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyli R. W. i J. W.. Minister Środowiska odrębnymi decyzjami rozpoznał powyższe wnioski i tak w dniu [...] stycznia 2008 r. - po rozpatrzeniu wniosku J. W. - wydał decyzję utrzymującą w mocy decyzję własną z dnia [...] grudnia 2007 r. Następnie w dniu [...] stycznia 2008 r. wydał kolejną decyzję utrzymującą w mocy decyzję własną z dnia [...] grudnia 2007 r. – tym razem po rozpatrzeniu wniosku R. W.. Decyzję wydaną w dniu [...] stycznia 2008 r. Sąd pierwszej instancji wyeliminował z obrotu prawnego jako wydaną z naruszeniem zasady res iudicatae, tj. decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. W obrocie prawnym pozostaje decyzja Ministra Środowiska z dnia [...] stycznia 2008 r. utrzymującą w mocy decyzję własną tego organu z dnia [...] grudnia 2007 r. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie mógł dokonać kontroli legalności decyzji Ministra Środowiska z dnia [...] grudnia 2007 r. jak i żadnej decyzji / postanowienia poprzedzających wydanie tej decyzji. Do takiego działania nie upoważniał Sąd pierwszej instancji tak przepis art. 135 jak i art. 134 § 1 p.p.s.a. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl zaś art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd pierwszej instancji nie mógł skorzystać z instytucji prawnej unormowanej w art. 135 p.p.s.a. (w zakresie decyzji i postanowień poprzedzających wydanie decyzji Ministra Środowiska z dnia [...] stycznia 2008 r. – jak żąda skarżący) już tylko z tej przyczyny, że przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie była decyzja Ministra Środowiska z dnia [...] stycznia 2008 r. Decyzja Ministra Środowiska z dnia [...] stycznia 2008 r. nie była przedmiotem zaskarżenia. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że Sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że Sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Sąd administracyjny nie jest wprawdzie związany granicami skargi, ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona. Zasada niezwiązania sądu granicami skargi nie oznacza, że Sąd nie jest związany granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność, kwestionowana przez uprawniony podmiot (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 1997 r., OPS 12/96 , ONSA 1997/3/104). W tym stanie rzeczy nie można też podzielić stanowiska skargi kasacyjnej, iż w okolicznościach niniejszej sprawy Sąd pierwszej instancji powinien wyeliminować z obrotu prawnego decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] grudnia 2007 r. oraz decyzje i postanowienia wskazane w skardze. Nadmienić należy, iż – jak stanowi art. 16 ust. 1 k.p.a. decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Zważywszy, iż decyzja Ministra Środowiska z dnia [...] stycznia 2008 r. jest decyzją wydaną w II instancji - po rozparzeniu wniosku złożonego w trybie art. 27 k.p.a. od decyzji Ministra Środowiska z dnia [...] grudnia 2007 r. – skarżący winien mieć zapewnioną możliwość udziału w postępowaniu odwoławczym. Stronie zaś, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną przysługuje wniosek o wznowienie postępowania ( art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Z tych względów Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie nie można skutecznie przypisać naruszenia art. 135 jak i art. 134 § 1 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę kasacyjną.