II SA/Ke 177/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Asystent sędziego Dorota Pawlicka, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 maja 2008r. sprawy ze skargi Spółka A. z siedzibą w K. na postanowienie Komendanta Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku; III. zasądza od Komendanta Państwowej Straży Pożarnej na rzecz Spółki A. z siedzibą w K. 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia [...]Komendant Państwowej Straży Pożarnej, po rozpatrzeniu odwołania Spółki "A" z siedzibą w K. od decyzji Komendanta Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...], działając na podstawie art. 134 kpa w zw. z art. 124 kpa stwierdził niedopuszczalność wniesienia odwołania od powyższej decyzji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że decyzją z dnia [...] Komendant Państwowej Straży Pożarnej nakazał Spółce "A" z siedzibą w K dostosować długość dojścia ewakuacyjnego z części hotelowej do wymagań przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w terminie do dnia 31 października 2009 r. Organ ustalił, że w dniu 13 grudnia 2007 r. adresat odmówił przyjęcia w/w decyzji przesłanej mu pocztą. Decyzja została zwrócona do nadawcy-Komendanta Państwowej Straży Pożarnej z adnotacją o odmowie przyjęcia przesyłki oraz datą odmowy i została dołączona do akt sprawy. Organ wskazał, że w myśl przepisu art. 47 § 2 kpa, w sytuacji odmowy przyjęcia pisma i właściwej adnotacji na tę okoliczność, uznaje się, że pismo zostało doręczone w dniu odmowy jego przyjęcia przez adresata. Stanowi to ustawową fikcję doręczenia, a odmowa przyjęcia pisma rodzi takie same konsekwencje prawne jak jego doręczenie. Mając na uwadze powyższe organ uznał, że decyzja Komendanta Państwowej Straży Pożarnej została doręczona stronie w dniu 13 grudnia 2007 r., a więc termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 28 grudnia 2007 r. Przedmiotowa decyzja jest więc prawomocna. Ponadto dodatkowe doręczenie decyzji organu I instancji w dniu 31 grudnia 2007 r. na inny adres, wcześniej nigdzie nie wskazany, wobec już dokonanego skutecznego doręczenia tej decyzji w trybie art. 43 kpa nie może wywrzeć skutku prawnego mającego znaczenie dla biegu terminu do wniesienia odwołania. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Spółka "A" z siedzibą w K., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Skarżąca Spółka zarzuciła uchybienie przepisom kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7 kpa i art. 8 kpa oraz art. 43 kpa i art. 47 § 1 kpa. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że decyzja z dnia [...] została przesłana skarżącemu i w dniu 13 grudnia 2007 roku z uwagi na fakt, iż nie było samego skarżącego oraz pracownika upoważnionego do odbierania poczty, inny pracownik poinformował o tym fakcie listonosza i powiedział, aby ten pozostawił awizo. Listonosz nie uczynił jednak tego i sporządził na przesyłce notatkę, iż "adresat odmówił przyjęcia listu." Przedmiotowa decyzja została następnie ponownie wysłana i prawidłowo doręczona skarżącemu, który w zakreślonym ustawowo czasie wniósł od niej odwołanie. Komendant Państwowej Straży Pożarnej przyjął wniesione odwołanie i przesłał wraz z aktami Komendantowi Państwowej Straży Pożarnej, który postanowieniem z dnia [...] stwierdził niedopuszczalność wniesienia odwołania od decyzji Komendanta Państwowej Straży Pożarnej. Przytaczając treść art. 43 kpa autor skargi podkreślił, że ustawa odróżnia doręczenie pisma uczynione adresatowi osobiście od doręczenia za pośrednictwem "dorosłego domownika", "sąsiada" lub "dozorcy domu". Ponadto ustawa wyraźnie stanowi, iż osoby te winny się podjąć oddania tego pisma adresatowi, a zatem przepisy są jasne i czytelne. Cytując następnie przepis art. 47 kpa skarżący podkreślił, że przepisy dotyczące doręczeń pism zawarte w art. 43 i 47 kpa powinny być stosowane łącznie. W myśl art. 47 kpa dopiero gdy adresat odmawia przyjęcia pisma można uznać, że "pismo doręczone zostało w dniu odmowy jego przyjęcia przez adresata." Skarżący podniósł, że przy tak jednoznacznych przepisach organy administracji nie mogą mieć żadnych wątpliwości natury interpretacyjnej. Autor skargi przytoczył wyrok z dnia 24 marca 1999 roku o sygn. akt I SA/Lu 151/98, w którym Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że aby uznać, iż doręczenie zastępcze określone w art. 43 kpa dokonane zostało prawidłowo muszą zostać spełnione określone w tym przepisie przesłanki, a mianowicie: adresat musi przebywać w mieszkaniu - choć w momencie doręczania przesyłki jest w tym mieszkaniu nieobecny, pismo przyjmuje za pokwitowaniem osoba wymieniona w art. 43 kpa oraz w kolejności w tym przepisie przewidzianej, osoba odbierająca pismo zobowiąże się do jego oddania adresatowi osobiście oraz na drzwiach mieszkania adresata doręczyciel winien zamieścić zawiadomienie o doręczeniu zastępczym dokonanym do rąk innych osób niż domownicy (tj. do rąk sąsiada lub dozorcy). Mając na uwadze powyższe skarżący wskazał, że orzecznictwo NSA stoi na stanowisku, że "doręczenie zastępcze" jest dopuszczalne, gdy osoba odbierająca pismo w imieniu adresata zobowiąże się do jego odebrania i przekazania właściwemu podmiotowi. Przytaczając natomiast wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 listopada 1995 roku w sprawie o sygn. akt SA/Gd 1860/94, w myśl którego fakt doręczenia pisma samemu adresatowi, a nie innej osobie, powinien wynikać z adnotacji dokonanej przez doręczyciela na potwierdzeniu odbioru, skarżący podkreślił, że także przy odmowie zastępczego odebrania pisma listonosz powinien uczynić na liście stosowną notatkę, czy przyjęcia przesyłki odmówił sam adresat, czy jego pracownik. Nie kwestionując, że na przesyłce zawierającej decyzję znajdowała się adnotacja listonosza, że "adresat odmówił przyjęcia listu", w przekonaniu skarżącej Spółki, organ II instancji nie zbadał, czy adnotacja ta odzwierciedlała rzeczywisty stan faktyczny. W sytuacji gdy skarżący oczekiwał na wydanie decyzji mogącej rodzić komplikacje natury technicznej, organizacyjnej i finansowej dla prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, nieodebranie przesyłki byłoby nierozsądne i nielogiczne, tym bardziej, że jako przedsiębiorca, prowadzący już dość długo działalność gospodarczą zna skutki takiego zachowania. Ponadto zdaniem skarżącego, organ mając na uwadze dotychczasową współpracę ze skarżącym przy wydawaniu poprzednich decyzji i pozwoleń oraz przeprowadzanych kontroli powinien posiadać wiedzę, kto odbierał korespondencję, co mógł ustalić na podstawie dotychczasowej korespondencji ze skarżącym. Jest bowiem czymś oczywistym, iż ten -prowadząc swoje przedsiębiorstwo zatrudnia wiele osób, które wykonują na jego rzecz liczne i często odmienne prace. Oczywistym jest, że to nie skarżący odbiera osobiście korespondencję do niego kierowaną, a jedynie upoważniony przez niego pracownik. Wszelką korespondencję kierowaną do niego odbiera na co dzień pracownik -J. G. pełniąca funkcję Głównego Księgowego. Wyjątkowo w tym wypadku, przedmiotowa korespondencja została przyniesiona przez listonosza podczas 2-3 godzinnej nieobecności tego pracownika, która załatwiała inne sprawy urzędowe skarżącego. Jedynym listem poleconym wówczas przez niego przyniesionym był właśnie ten list, który zawierał przedmiotową decyzję. Z uwagi na fakt, iż był to list polecony, niezależnie od tego, kto był jego nadawcą, pracownik skarżącego K. Z. odmówiła jego przyjęcia jako osoba do tego nieupoważniony i poprosiła pracownika poczty o pozostawienie awizo. Pracownik poczty ograniczył się jedynie do zwrócenia listu do nadawcy. Ponadto skarżąca Spółka zarzuciła, iż odwołanie od decyzji Komendanta Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] zostało uznane za niedopuszczalne, podczas gdy po ponownym otrzymaniu decyzji do rąk własnych, odwołanie zostało złożone w ustawowym terminie. Organ II instancji nie wskazał żadnej podstawy prawnej stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, ani też nie uzasadnił swego stanowiska. Do działania wszelkich organów i instytucji państwowych, czy samorządowych odnosi się zasada stanowiąca, iż organy te poruszają się w zakresie kompetencji im przyznanych jedynie na podstawie przepisów prawa wyraźnie im te kompetencje przyznające, natomiast żaden przepis nie dawał mu do tego kompetencji. Nie zostało także wyjaśnione, jak należy traktować ponowne przesłanie decyzji organu I instancji. W przekonaniu skarżącego organ zorientował się, że pierwotne przesłanie decyzji adresatowi nosiło wadę uniemożliwiającą uznanie tej czynności za poprawną. Autor skargi wskazał, że jego zdaniem pierwotną winę za zaistniałą sytuację ponosi przede wszystkim pracownik urzędu pocztowego, który wykonał wówczas swoje obowiązki nieprawidłowo i niezgodnie z przepisami prawa. Nie zmienia to jednak faktu, że te nieprawidłowości powinny być skorygowane także przez organ II instancji, a nie tylko organ I instancji, gdyż zgodnie z art. 8 kpa organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w razie wątpliwości, sprawę należy rozstrzygać na korzyść obywatela, tylko takie bowiem postępowanie może pogłębiać zaufanie obywateli do organów państwa (w szczególności: wyrok NSA z 23 września 1982r. w sprawie o sygn. II SA 1031/82, wyrok NSA z 8 marca 2000 r. w sprawie VSA 1482/99). Skarżący podkreślił, że gdyby organ I instancji nie wysłał po raz drugi decyzji z dnia 7 grudnia 2007 r., nie mógłby złożyć odwołania uznanego następnie przez organ II instancji za niedopuszczalne, lecz mógłby złożyć wniosek o przywrócenie pierwotnego terminu do wniesienia odwołania. Ponadto autor skargi wskazał, że zasady ogólne postępowania administracyjnego wyrażone w art. 7 kpa i 8 kpa są integralną częścią przepisów regulujących procedurę administracyjną i są dla organów administracji wiążące w takim samym stopniu jak inne przepisy tej procedury, przy czym art. 7 kpa jest nie tylko zasadą dotyczącą sposobu prowadzenia postępowania lecz także wskazówką interpretacyjną prawa materialnego, na co wskazuje zwrot zobowiązujący organ do "załatwienia sprawy" zgodnie z tą zasadą (wyrok NSA z 4 czerwca 1982 r. w sprawie I SA 258/82) W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Dodatkowo organ wyjaśnił, że nie doszło do naruszenia przepisów rozdziału 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż wbrew twierdzeniom skarżącego podstawą rozstrzygnięcia organu II instancji był przepis art. 45 kpa a nie art. 43 kpa i art. 47 § 1 i 2 kpa. Komendant Państwowej Straży Pożarnej podkreślił, że doręczenie powinno być dokonane do rąk osoby uprawnionej do odbioru pism. W orzecznictwie i piśmiennictwie zgodnie przyjmuje się, że jako upoważnioną należy traktować każdą osobę, która ze względu na funkcję wykonywaną w organizacji adresata jest regulaminowo lub zwyczajowo uprawniona do odbioru pism. W sytuacji gdy jednostka organizacyjna nie posiada obsługi, która zwyczajowo zajmuje się wysyłaniem i odbiorem korespondencji, a żaden z pracowników funkcjonujących w siedzibie jednostki organizacyjnej nie został formalnie upoważniony do odbioru korespondencji, za prawidłowe należy uznać doręczenie pism do rąk pracownika uprawnionego do sprawowania bieżącej obsługi firmy, załatwiania zwykłych spraw związanych z funkcjonowaniem podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. W praktyce oznacza to, że w jednostce zajmującej się działalnością handlową taką osobą może być każda osoba zatrudniona, przy czym listonosz doręczając jednostce organizacyjnej korespondencję nie ma obowiązku sprawdzania, czy pismo odbiera uprawniona osoba. Wbrew twierdzeniom skarżącego wiedzy takiej nie musi posiadać także organ administracyjny, gdyż obowiązkiem każdej jednostki organizacyjnej (osoby prawnej) jest taka jej organizacja, która uwzględnia konieczność odbioru wszelkiej korespondencji w siedzibie jednostki w godzinach jej urzędowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, choć z innych przyczyn niż w niej wskazane. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 u.p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c). u.p.p.s.a.). W pierwszej kolejności należy podkreślić, że sposób doręczania pism jednostkom organizacyjnym w toku postępowania administracyjnego został określony w art. 45 kpa, zgodnie z którym jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Przepis art. 44 stosuje się odpowiednio. Przy doręczaniu pism jednostkom organizacyjnym nie ma natomiast zastosowania tryb postępowania o jakim mowa w art. 43 kpa, gdyż dotyczy on tylko doręczeń adresatom będącym osobami fizycznymi. Dlatego zarzuty skargi dotyczące naruszenia tego przepisu są bezprzedmiotowe. W doktrynie prawa administracyjnego przyjmuje się, że upoważniona do odbioru pism jest osoba będąca pracownikiem, w której zakres obowiązków służbowych włączono odbiór tego rodzaju korespondencji od doręczycieli lub bezpośrednio w pocztowym urzędzie oddawczym, albo w sądzie i która jest wyposażona w odpowiednie pełnomocnictwo. Czynności techniczne, jakie powinny zostać spełnione, aby uznać doręczenie za prawidłowe zostały natomiast uregulowane w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych, zwanym dalej rozporządzeniem (Dz. U. Nr 5/04 poz. 34 ze zm.), wydanym na podstawie art. 46 ust. 3 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. Nr 130/03, poz. 1188). Stosownie do treści § 35 ust. 4 tego rozporządzenia, jeżeli adresatem przesyłki lub przekazu pocztowego jest osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, pokwitowanie odbioru powinno zawierać czytelny podpis odbiorcy, datę odbioru i odcisk stempla firmowego, a w przypadku braku stempla firmowego - informację o dokumencie potwierdzającym uprawnienie do odbioru przesyłki. Możliwość zastosowania fikcji doręczenia, o jakiej mowa w art. 47 kpa zależy od tego, czy to adresat odmówił przyjęcia pisma. Jeżeli adresatem jest jednostka organizacyjna, to przeznaczone dla niej pismo doręcza się w lokalu siedziby tej jednostki do rąk osób uprawnionych do odbioru pism (art. 45 kpa). Należy zauważyć, że odmówić przyjęcia pisma ze skutkiem, o jakim mowa w art. 47 § 2 kpa może tylko adresat, przy czym w wypadku gdy adresatem jest jednostka organizacyjna, skutecznej odmowy przyjęcia pisma może dokonać tylko osoba uprawniona do odbioru pisma czynna w lokalu siedziby tej jednostki. Przy ocenie istnienia tego uprawnienia należy kierować się treścią przytoczonego § 35 ust. 4 rozporządzenia. Jeżeli natomiast w chwili doręczenia przesyłki rejestrowanej stwierdzi się nieobecność adresata lub innych osób uprawnionych do jej odbioru, zawiadomienie o próbie doręczenia wraz z informacją o terminie ich odbioru i adresie placówki oddawczej, w której przesyłka jest przechowywana, operator pozostawia w oddawczej skrzynce pocztowej adresata (§ 14 ust. 1 rozporządzenia). Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności niniejszej sprawy należy zauważyć, że decyzja Komendanta Straży Pożarnej z dnia [...] została przesłana w dniu 7 grudnia 2007 r. do Spółka "A" z siedzibą w K. na adres tej spółki: os. [...]. Pismo to zostało zwrócone do nadawcy z adnotacją doręczyciela "adresat odmówił przyjęcia". Następnie w dniu 31 grudnia 2007 r. przedmiotowa decyzja została ponownie przesłana do adresata, ale na inny, nieznany z akt sprawy adres przy ulicy [...], w K. Komendant Państwowej Straży Pożarnej, wydając postanowienie z dnia [...] stwierdzające niedopuszczalność odwołania przyjął, iż przedmiotowa decyzja organu I instancji została doręczona adresatowi w trybie art. 47 kpa w dniu 13 grudnia 2007 r. W związku z tym organ II instancji uznał, że termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 28 grudnia 2007 r., a decyzja organu I instancji jest decyzją prawomocną. Można stąd wywieść, choć organ tego wyraźnie nie napisał, że przyczyną stwierdzenia niedopuszczalności odwołania było w istocie uchybienie terminu do wniesienia odwołania, a nie jego niedopuszczalność. Należy w związku z tym zauważyć, że stosownie do treści art. 134 kpa organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania lub uchybienie terminu do wniesienia odwołania, przy czym niedopuszczalność odwołania i uchybienie terminu do jego wniesienia są odrębnymi instytucjami proceduralnymi, a zatem wniesienie odwołania po terminie nie oznacza jego niedopuszczalności. Zagadnienie dopuszczalności odwołania należy rozpatrywać w kontekście wymagań stawianych odwołaniu przez przepisy kodeksu i przez przepisy szczególne. Skoro zatem Komendant Państwowej Straży Pożarnej uznał, że decyzja organu I instancji z dnia [...] została doręczona skarżącej Spółce w sposób prawidłowy, a przepis art. 127 kpa stanowi, że od decyzji wydanej w pierwszej instancji stronie służy odwołanie, organ nie mógł orzec o jego niedopuszczalności. Takie rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym postanowieniu narusza przepis art. 134 kpa. Kolejnym naruszeniem przepisów postępowania popełnionym przez organ II instancji było uznanie, że decyzja organu I instancji została skutecznie doręczona skarżącej spółce w trybie art. 47 kpa, choć brak było w sprawie wystarczających przesłanek do takiego stwierdzenia. Obowiązkiem organu administracji przed wydaniem postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania, jest wnikliwe zbadanie czy nastąpiło uchybienie terminu. W sytuacji takiej jak w niniejszej sprawie, tj. gdy doręczenie dotyczyło osoby prawnej, a organ I instancji dokonał ponownego doręczenia stronie wydanej decyzji, na inny adres (co mogło rodzić przypuszczenie, że Komendant Państwowej Straży Pożarnej uznał pierwotne doręczenie decyzji z dnia [...] za nieprawidłowe), obowiązkiem organu II instancji było również wnikliwe zbadanie prawidłowości stwierdzenia przez doręczyciela na przesyłce z dnia 10 grudnia 2007 r., że to właśnie adresat odmówił przyjęcia przesyłki. Z przedstawionych wyżej uwag dotyczących zasad postępowania doręczycieli przy doręczaniu przesyłek osobom prawnym wynika, że odmowa przyjęcia przesyłki, aby mogła wywołać skutek o jakim mowa w art. 47 § 2 kpa, musi być dokonana przez osobę uprawnioną do odbioru pisma. Rodzi to po stronie doręczyciela, obowiązek odnotowywania na przesyłce okoliczności potwierdzających istnienie uprawnienia osoby odmawiającej przyjęcia przesyłki, do odbioru takiej przesyłki, tj. tego czy osoba taka dysponuje firmowym stemplem, a jeśli nie to czy posiada dokument potwierdzający jej uprawnienie do odbioru przesyłki. Obowiązek ten należy wywieść z treści przytoczonego wyżej § 35 ust. 4 rozporządzenia. Brak takich informacji na przesyłce zawierającej decyzję organu I instancji, w kontekście faktu ponownego doręczenia tej decyzji przez organ I instancji, winien spowodować wnikliwe wyjaśnienie tej kwestii przez organu II instancji, do czego obliguje art. 7 kpa. Tymczasem organ ten nie podjął żadnych kroków w celu wyjaśnienia tych istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy okoliczności. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że Komendant Państwowej Straży Pożarnej dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, w stopniu który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co spowodowało konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c). u.p.p.s.a. Orzeczenie zawarte w punkcie II wyroku oparto o przepis art. 152 u.p.p.s.a. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania sądowego, na które złożyła się kwota wpisu, wydane zostało w oparciu o treść art. 200 u.p.p.s.a. Rozpoznając niniejszą sprawę ponownie, organ odwoławczy wyda stosowne rozstrzygnięcie eliminując wskazane naruszenia prawa i dokonując właściwej interpretacji wskazanych przepisów prawa. Organ wyjaśni w szczególności, w razie potrzeby w drodze przesłuchania świadków, kto w dniu 13 grudnia 2007 r. odmówił przyjęcia przesyłki adresowanej do Spółki "A", os. [...], w K., zawierającej decyzję znak [...], jaka była przyczyna odmowy przyjęcia tego pisma i czy osoba, która ewentualnie odmówiła jego odbioru, była uprawniona do odbierania takich pism w imieniu skarżącej spółki, bądź czy dysponowała jej pieczęcią firmową. W ramach tych ustaleń konieczne będzie zweryfikowanie twierdzenia skarżącego, że w chwili dokonania doręczenia w siedzibie Spółki nie była obecna osoba uprawniona do odbioru korespondencji, z powodu czego pracownica Spółki - K. Z. odmówiła przyjęcia listu i zwróciła się do listonosza o pozostawienie awiza. W przypadku uznania tego twierdzenia za prawdziwe, nie będą bowiem mogły obciążać skarżącego negatywne konsekwencje nieprawidłowego działania doręczyciela, który - według twierdzeń skargi - wbrew uzyskanym informacjom umieścił na przesyłce adnotację, że adresat odmówił przyjęcia przesyłki. Zadaniem organu będzie także skontrolowanie twierdzenia skarżącego, że K. Z. nie posiadała upoważnienia do odbioru przesyłek poleconych adresowanych do Spółki. Jeżeli bowiem jednak była ona upoważniona do odbioru takich przesyłek, to odmowa przyjęcia przez nią decyzji z dnia [...] wywołała skutek, o jakim mowa w art. 47 § 2 kpa.