VI SA/Wa 549/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska - Przewłoka Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2008 r. sprawy ze skargi R. N. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Policji z dnia [...] listopada 2007 r. odmawiającą wydania pozwolenia na broń palną myśliwską R. N. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. W toku postępowania administracyjnego organ I instancji ustalił, że w 2004 r. wobec wnioskodawcy toczyły się postępowania karne, które zakończyły się dwukrotnym warunkowym umorzeniem. Mianowicie – wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia 18 października 2004 r. sygn. akt: [...] wnioskodawca został uznany za winnego trzykrotnego popełnienia i jednokrotnego usiłowania popełnienia czynów z art. 191 § 2 k.k. przestępstwa zmuszania do określonego zachowania z użyciem gróźb lub przemocy – w typie kwalifikowanym, t. j. w celu wymuszenia zwrotu wierzytelności (odpisy wyroku: k - 58 i 61), natomiast wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z dnia 12 marca 2004 r. sygn. akt: [...] - przestępstwa z art. 53 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie – dokonania odstrzału zająca szaraka podczas polowania zbiorowego mimo trwającego okresu ochronnego (odpis wyroku: k - 48). Na podstawie powyższych okoliczności - na mocy decyzji administracyjnych: Komendanta Policji z dnia [...] listopada 2004 r. oraz utrzymującej tę decyzję w mocy decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2004 r. cofnięto wobec wnioskodawcy posiadane dotychczas pozwolenie na broń. W postępowaniu sądowoadministracyjnym skarga oraz skarga kasacyjna R. N. zostały oddalone. Orzeczenia sądów powszechnych w przedmiocie warunkowego umorzenia postępowania uległy obecnie wykreśleniu z Kartoteki Karnej KRK z uwagi na upływ terminu próby (art. 68 § 4 k.k.). W dniu 4 lipca 2007 r. R. N. wystąpił do Komendanta Policji o wydanie kolejnego pozwolenia na broń palną myśliwską w celu uprawiania łowiectwa (k - 92). Decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. Komendant Policji odmówił wnioskodawcy wydania przedmiotowego pozwolenia. Powołując się na podstawę prawną – art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm. – dalej: ubia.) – uznał, iż R. N. należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni palnej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Podkreślił, iż zgodnie z orzecznictwem NSA fakt zatarcia skazania nie wyklucza możliwości negatywnej oceny skarżącego w postępowaniu o wydanie pozwolenia na broń palną i nie oznacza braku możliwości dokonania całościowej oceny jego osobowości z uwzględnieniem charakteru czynów, których się dopuścił w przeszłości. Pełnomocnik R. N. w odwołaniu od powyższej decyzji zarzucił naruszenie art. 7, 77, 80 i 107 k.p.a. W szczególności podniósł, iż zaskarżona decyzja wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów, ma zatem charakter "autorytatywny". Komenda Policji wzięła pod uwagę wyłącznie fakt uprzedniego prowadzenia postępowań karnych wobec wnioskodawcy, zakończonych wyrokami umarzającymi warunkowo te postępowania. Okoliczność powyższa - nie może rodzić skutków prawnych z uwagi na fakt "zatarcia skazania" w odniesieniu do obydwu wyroków. Komenda Policji nie odniosła się natomiast – zdaniem pełnomocnika wnioskodawcy - do dobrej opinii R. N., którą posiada w miejscu zamieszkania oraz w Kole Łowieckim. W powyższy sposób –został naruszony obowiązek wyczerpującego zbadania sprawy, czego efektem jest nieuzasadnione "dwukrotne ukaranie R. N., przez organy policji za czyny, które w ocenie niezawisłych sądów nie podlegały wymierzeniu kary" . Komendant Główny Policji w decyzji z dnia [...] stycznia 2008 r., utrzymującej w mocy decyzję I instancji wydaną przez Komendanta Policji, odnosząc się do argumentacji pełnomocnika wnioskodawcy podkreślił, iż organ administracyjny w postępowaniu o wydanie pozwolenia na broń palną ma obowiązek badania wszelkich okoliczności, które mają wpływ na ocenę cech osobowościowych zainteresowanego w kontekście przesłanek, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Do obowiązków tego organu należy zbadanie, czy dana osoba daje właściwą rękojmię przestrzegania prawa, w szczególności – czy swoją dotychczasową negatywną postawą wobec porządku prawnego nie wzbudza obaw użycia broni sprzecznego z interesem porządku publicznego. Dokonując oceny materiału dowodowego sprawy Komendant Główny Policji uznał, że charakter popełnionych w przeszłości czynów przez wnioskodawcę kwalifikuje go do grona osób wymienionych w wyżej wskazanym przepisie – czyli nie dających rękojmi niezbędnej dla posiadacza broni, zaś fakty, o których mowa, muszą być wzięte pod uwagę pomimo, iż efektem prowadzonych postępowań karnych były wyroki orzekające o warunkowym umorzeniu, nadto – iż uległy one wykreśleniu z Kartoteki Karnej KRK. Komendant Główny Policji wskazał również na fakt, iż zarówno w 2003 r. jak i w 2006 r. wnioskodawca był karany mandatami karnymi za wykroczenia drogowe. Dotychczasowa negatywna postawa wnioskodawcy do porządku prawnego wzbudza zatem – zdaniem organu – uzasadnioną obawę, że mógłby użyć broni palnej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Dodatkowo na taką ocenę KGP wpłynął krótki okres, jaki upłynął od czasu wykreślenia orzeczeń sądowych z Kartoteki Karnej KRK (9 miesięcy w dacie wydawania decyzji). Nie mogą zmienić tego poglądu pozytywne opinie z Koła Łowieckiego oraz z miejsca zamieszkania wnioskodawcy. Pełnomocnik R. N. w skardze z dnia 12 lutego 2008 r. poza zarzutami zawartymi w odwołaniu (naruszenia art. 7, 77, 80 i 107 k.p.a.) podniósł zarzut naruszenia art. 32 ust.1 Konstytucji RP w zw. z art. 106 k.k. poprzez uchybienie zasadzie równości obywateli wobec prawa oraz zakazu brania pod uwagę orzeczeń objętych zatarciem skazania jako dowodów. Zdaniem pełnomocnika skarżącego – powoływanie się na zatarte orzeczenia o umorzeniu postępowania wyrokach sądowych jest niedopuszczalne. Ponadto – zarówno polowania w okresie ochronnym, jak i przekroczenie szybkości na tzw. trasach szybkiego ruchu – są nagminne i nie powinny mieć żadnego wpływu na ocenę sylwetki skarżącego w przedmiotowym postępowaniu. Nie świadczą bowiem o braku po jego stronie rękojmi koniecznej dla posiadania broni palnej, o której mówi dyspozycja art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j. Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). W odpowiedzi na skargę KGP zawarła argumentację analogiczną, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sąd administracyjny dokonuje kontroli orzeczenia administracyjnego pod względem jego zgodności z prawem. W szczególności podlega ocenie, czy w konkretnym przypadku doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – p.p.s.a). Rozpoznając niniejszą sprawę, Sąd doszedł do przekonania, iż skarga jest bezpodstawna z następujących przyczyn. Skarżący – R. N. – został w postępowaniu administracyjnym uznany za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co było podstawą odmowy wydania zezwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Przedmiotem interpretacji był w niniejszym postępowaniu przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j. Dz.U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 ze zm.), a także art. 106 k.k. Zdaniem skarżącego, fakt zatarcia orzeczeń o warunkowym umorzeniu postępowań karnych zawartych w wyrokach Sądów Rejonowych w W. oraz w B. uniemożliwia powołanie się na czyny w nich opisane w jakimkolwiek innym postępowaniu. Tym samym – nie jest możliwe dalsze pozbawienie go zezwolenia na broń z powodu tych samych okoliczności, które były podstawą cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni. W ocenie Sądu powyższą argumentację należy uznać za nietrafną. Treść powołanego wyżej przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji obliguje organy dokonujące oceny kryteriów spełnianych przez osoby ubiegające się o zezwolenie na broń do wszechstronnego i całościowego zbadania ich dotychczasowego życia pod kątem, czy - oraz ewentualnie w jaki sposób – osoba ta naruszała w przeszłości porządek prawny. Nie jest przy tym okolicznością przesądzającą o udzieleniu przedmiotowego zezwolenia fakt, iż dotychczasowa karalność uległa zatarciu. "Zatarcie skazania pozwala wprawdzie daną osobę uznać za niekaraną, jednakże przy ocenie osobowości kandydata do posiadania broni ważny jest nie tyle fakt ukarania bądź nie ukarania, ale dotychczasowe życie i sposób postępowania tej osoby. Fakt uprzednio popełnionego przestępstwa i prawomocnego skazania nie jest obojętny w tej sferze stosunków społecznych, w których znaczenie ma nie tylko ocena prawna, lecz także ocena etyczno – moralna danej osoby" (vide – wyrok WSA z dnia 13 maja 2005 r. sygn. akt: VI SA/Wa 1879/04). "Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie i konsekwentnie podkreślał, że pozwolenie na broń powinny otrzymać i posiadać wyłącznie osoby, których zachowanie i cechy charakteru uzasadniają przekonanie Policji, że można im powierzyć broń. Nie mają zatem szans na posiadanie broni osoby, które weszły w konflikt z prawem, w szczególności popełniając przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu, czy nawet mieniu. Również stwierdzona przez organy skłonność u posiadacza broni do nadużywania alkoholu, awanturnictwo, niezrównoważenie czy tez nadmierna porywczość uzasadniają cofnięcie pozwolenia na broń (...)". "Umorzenie postępowania, zatarcie skazania czy też upływ czasu od chwili naruszenia norm prawa nie wykluczają możliwości i negatywnej oceny skarżącego (art. 75 k.p.a.). W konsekwencji, powołane wyżej okoliczności uzasadniają obawę, że skarżący użyje posiadanej broni w celach sprzecznych z porządkiem prawnym. W wyroku z dnia 1 czerwca 1999 r., sygn. akt: III SA 8241/98 (LEX nr 45087, Sąd stwierdził, iż "kwestia posiadania broni palnej, z uwagi na skutki – często nieodwracalne, jakie powoduje jej użycie – ma ogromne znaczenie dla stanu bezpieczeństwa i porządku prawnego"." (vide – wyrok NSA w Warszawie z dnia 6 września 2002 r. sygn. akt: III SA 377/01, LEX nr 126796). Nie jest przy tym dopuszczalne – z uwagi na treść art. 106 k.k. – przyjęcie skazania, które uległo zatarciu, jako podstawy faktycznej odmowy udzielenia zezwolenia na broń, na przykład w sytuacji opisanej w art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia in fine - który wyłącza możliwość wydania pozwolenia na broń osobom, które zostały skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za określone przestępstwa. W niniejszej sprawie jednakże taki przypadek nie zachodzi. Wyroki, na mocy których orzeczono dwukrotnie warunkowe umorzenie postępowań karnych wobec skarżącego, nie są wyrokami skazującymi. Przestępstwa, które zostały popełnione przez skarżącego – nie należą do katalogu przestępstw, które skutkują niejako "automatycznym" zakwalifikowaniem do grona osób, które przedmiotowej rękojmi nie dają. Organy rozpoznające sprawę miały obowiązek przeanalizować treść wyroków pod kątem ich zawartości merytorycznej, zgodnie z dyspozycją art. 75 § 1 k.p.a. Pominięcie treści tych dokumentów przy ocenie rękojmi kandydata do posiadania broni stanowiłoby, zdaniem Sądu, naruszenie procedury obowiązującej przy wydawaniu zezwoleń na broń palną w zakresie badania przesłanek negatywnych określonych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia. Podstawową bowiem dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest okoliczność, czy skarżący – R. N. nadal (w dacie wydawania decyzji administracyjnej) należy do grona osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Fakt popełnienia określonych przestępstw dwóch kategorii (przeciwko wolności oraz z zakresu Prawa łowieckiego), a ponadto popełnianie wykroczeń drogowych uprawnia do przekonania, iż skarżący nie jest osobą gwarantującą przestrzeganie porządku prawnego oraz, iż nie można wykluczyć, iż użyje w przyszłości broni w sposób sprzeczny z prawem. Okoliczność, że skarżący nie figuruje w rejestrze skazanych nie ma znaczenia prawnego w świetle powyższych ustaleń faktycznych. W tym miejscu należy podkreślić, iż nie można podzielić argumentacji pełnomocnika skarżącego zawartej w treści skargi odnośnie nagminności popełnionych przez skarżącego przestępstw oraz wykroczeń. Fakt, iż Koło Łowieckie nie reaguje na łamanie przez jednego członków podstawowych zasad prawa łowieckiego biorąc udział w zbiorowym polowaniu na zwierzynę w okresie ochronnym i wydaje pozytywną opinię o myśliwym skazanym za to przestępstwo (vide – str. 5 skargi) – nakazuje jedynie większy krytycyzm przy dokonywaniu oceny opinii tego Koła w postępowaniach administracyjnych w przedmiocie pozwoleń na broń. Także bagatelizowanie wykroczeń polegających na przekroczeniu dopuszczalnej prędkości w ruchu drogowym (str. 6) nie może uzyskać aprobaty Sądu, gdyż stanowi wyraz lekceważenia obowiązujących norm prawnych. Przyjmując, że posiadanie broni nie jest zwykłym uprawnieniem obywatelskim, lecz pewnego rodzaju przywilejem, który może być przyznany tylko osobom pozwalającym na pozytywną ocenę prezentowanego przez nie stosunku do obowiązujących norm prawnych, należy uznać, że odmowa zezwolenia na broń w uzasadnionych przypadkach, wynikających z oceny cech osobowościowych kandydata zbadanych pod kątem art. 15 ust. 1 pkt 6 ubia – nie stoi w sprzeczności z zasadą równości wobec prawa. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji.