II SAB/Wa 67/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA - Joanna Kube po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.Z. na bezczynność Ministra Edukacji Narodowej w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o uzupełnienie decyzji postanawia - odrzucić skargę – W.Z. pismem z dnia 17 marca 2008 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Edukacji Narodowej w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o uzupełnienie decyzji tego organu z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podając, iż wniosek skarżącej z dnia [...] lutego 2008 r. został rozpatrzony, bowiem Minister Edukacji Narodowej postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] odmówił W.Z. uzupełnienia decyzji Ministra Edukacji Narodowej z dnia [...] stycznia 2008 r. poprzez wskazanie daty nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego oraz daty, z którą decyzja ta wywołuje skutek związany z nadaniem tego stopnia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne, 2. postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowania rozstrzygające sprawę co do istoty, 3. postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a.pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego, 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Oznacza to, że zarzut bezczynności powinien pojawić się wtedy, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności pozostaje w zwłoce. Sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność organów wyłącznie w przypadku postępowań, które mogą zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, lub też wydaniem innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W niniejszej sprawie W.Z. przedmiotem skargi uczyniła bezczynność Ministra Edukacji Narodowej w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o uzupełnienie decyzji tego organu z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela dyplomowanego. Stosownie zaś do treści art. 111 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej kpa, strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. W przypadkach określonych w § 1 termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia doręczenia jej odpowiedzi (§ 2). Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 listopada 2000 r. o sygn. akt II SA/Gd 1783/98 (ONSA 2002, nr 1, poz. 23), orzeczenie o uzupełnieniu decyzji lub o odmowie jej uzupełnienia (art. 111 kpa), inaczej niż w procedurze cywilnej (art. 351 kpc), nie ma bytu samodzielnego i pozostaje częścią aktu, którego uzupełnienia domaga się strona, w szczególności dzieli losy tego aktu w postępowaniu odwoławczym (zażaleniowym). Zgłoszenie żądania uzupełnienia decyzji przesuwa początek liczenia terminu wniesienia odwołania na dzień doręczenia stronie odpowiedzi (decyzji uzupełniającej albo postanowienia o odmowie uzupełnienia – art. 111 § 2 kpa). Sąd w pełni podziela powyższy pogląd. Dalszą konsekwencją zaprezentowanej tezy jest konkluzja o braku środków zaskarżenia, jakie miałyby służyć stronie od decyzji uzupełniającej lub postanowienia o odmowie uzupełnienia. Według art. 141 § 1 kpa na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Kpa nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji. Taki wniosek wypływa nie tylko z treści powołanego art. 111 kpa, ale także wynika z faktu, iż odpowiedzi podejmowane przez organ w tym trybie nie kończą postępowania w sprawie. Takie postanowienie podlega ocenie w trakcie kontroli instancyjnej dokonywanej na skutek wniesionego odwołania od decyzji, która objęta była wnioskiem o jej uzupełnienie. Postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji, wydane na podstawie art. 111 kpa, jest niezaskarżalne w administracyjnym toku instancji (nie przysługuje na nie zażalenie), nie kończy postępowania w sprawie i nie jest także postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty. Tak więc nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego, bowiem nie ma ono waloru postanowienia, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Brak jest również przepisów szczególnych, które przewidywałyby w takiej sytuacji kontrolę sądowoadministracyjną. Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że skoro możliwość zaskarżenia bezczynności organów administracji jest ograniczona zakresem przedmiotowym zawartym w art. 3 § 2 pkt 1-4a powołanej ustawy, co oznacza że zaskarżanie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżanie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz, Lexis Nexis Warszawa 2005, s. 85), to zaskarżenie bezczynności Ministra Edukacji Narodowej w przedmiocie rozpoznania wniosku o uzupełnienie decyzji jest niedopuszczalne. Podkreślić należy, że stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt 8 tej ustawy skarga na bezczynność organu do sądu administracyjnego przysługuje w sprawach, w których organ wydaje rozstrzygnięcie, które może być zaskarżone do sądu administracyjnego. W związku z tym skarga W.Z. na bezczynność Ministra Edukacji Narodowej w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o uzupełnienie decyzji jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.