II OSK 1869/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wiesław Kisiel Sędziowie: Sędzia NSA Bożena Walentynowicz Sędzia NSA (del.) Janusz Furmanek (spr.) Protokolant Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej W. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 września 2008 r. sygn. akt IV SA/Wa 562/08 w sprawie ze skargi W. S. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie zameldowania oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 2 września 2008 r. o sygn. akt IV SA/Wa 562/08, wydanym w sprawie ze skargi W. S. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie zameldowania, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. Wojewoda Mazowiecki, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, po rozpatrzeniu odwołania W. S., utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy Jabłonna z dnia [...] stycznia 2007 r. znak: Ob.- [...] orzekającą o zameldowaniu D. M. wraz z małoletnią córką O. na pobyt stały w budynku nr 16 położonym w Chotomowie przy ul. [...]. Powyższe rozstrzygnięcie Sądu wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny sprawy: W dniu 30 listopada 2006 r. D. M. dokonała w Urzędzie Gminy Jabłonna zgłoszenia pobytu stałego siebie i małoletniej córki - O. M. - w Chotomowie przy ul. [...] 16 oraz zwróciła się o zameldowanie na pobyt stały. Zgłaszająca złożyła również oświadczenie, w którym stwierdziła, iż zamieszkuje wraz z córką pod wskazanym adresem po zawarciu związku małżeńskiego z T. M. i w tym miejscu znajdują się wszystkie rzeczy osobiste jej i dziecka. K. M. - teść D. M. i dziadek O. M. - podczas przesłuchania przeprowadzonego w dniu zgłoszenia oświadczył, iż D. M. wraz z córką zamieszkują w budynku przy ul. [...] 16 w Chotomowie od lipca 2001 r. wspólnie z jego rodziną i mają w tym miejscu swoje rzeczy osobiste. Jak wskazał przesłuchiwany, W. S. nie wyraża zgody na zameldowanie jego synowej wraz z dzieckiem, a jednocześnie zgłasza Policji niewykonanie obowiązku meldunkowego. W aktach administracyjnych znajduje się pismo W. S. z dnia 3 listopada 2006 r., złożone w Urzędzie Gminy Jabłonna, w którym jako właściciel działki położonej przy ul. [...] 16 w Chotomowie zwróciła się o niemeldowanie nikogo bez jej zgody i wskazała, iż D. M. wprowadziła się do domu przy ul. [...] 16 w Chotomowie bez jej zgody. W. S. wystąpiła o niepodejmowanie decyzji bez uzgodnienia z właścicielem i o udzielanie w sprawie informacji na piśmie. Do pisma dołączyła m.in. kopię postanowienia Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi Wydział l Cywilny z dnia 22 sierpnia 1994 r. stwierdzającego, że W. S. nabyła przez zasiedzenie z dniem 1 marca 1986 r. własność nieruchomości położonej w Chotomowie gm. Jabłonna stanowiącej działkę gruntu o numerze ewidencyjnym 73/1 o powierzchni 1086 m2, kopię wyroku Sądu Rejonowego w Legionowie Wydział l Cywilny z dnia 26 listopada 2001 r., którym nakazano W. M. i T. M. wydanie W. S. budynku mieszkalnego znajdującego się na nieruchomości położonej w Chotomowie oznaczonej nr ewid. 73/1 poprzez opuszczenie i opróżnienie tego budynku wraz ze wszystkimi rzeczami i osobami prawa ich reprezentujących oraz odrzucono pozew skierowany przeciwko K. M., kopię wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie Wydział XXV Cywilny z dnia 26 stycznia 2006 r. nakazujący K. M., aby wydał W. S. nieruchomość położoną w Chotomowie gmina Jabłonna stanowiącą zabudowaną działkę gruntu o obszarze 10 arów nr ew. [...] poprzez opróżnienie działki i znajdującego się na niej budynku mieszkalnego wraz ze wszystkimi rzeczami i osobami prawa jego reprezentującymi. Pismem z dnia 4 grudnia 2006 r. zawiadomiono D. M. i W. S. o wszczęciu postępowania w sprawie o zameldowanie D. M. wraz z córką O. przy ul. [...] 16 w Chotomowie. Podczas przesłuchania przeprowadzonego w dniu 7 grudnia 2006 r. Waldemar Cezary, zamieszkały w Chotomowie przy ul. [...] 18 oświadczył, iż D. M. wraz z córką, mężem i teściami zamieszkują w budynku położonym przy ul. [...] 16 od 2001 r. Do materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania dołączono także pismo Zastępcy Komendanta Komisariatu Policji w Jabłonnie z dnia 21 czerwca 2002 r. informujące, że kontrola meldunkowa wykazała, iż D. M. wraz z córką zamieszkują pod wskazywanym adresem od około roku. Z akt administracyjnych wynika również, że kolejnymi pismami z dnia 15 grudnia 2006 r., z dnia 28 grudnia 2006 r. i z dnia 4 stycznia 2007 r. W. S. informowała, iż nie wyraziła zgody na zamieszkiwanie D. M. w jej domu i nie godzi się na zameldowanie. Decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r., działając na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, Wójt Gminy Jabłonna orzekł o zameldowaniu na pobyt stały D. M. wraz z małoletnią córką w budynku położonym w Chotomowie przy ul. [...]. Od powyższej decyzji do Wojewody Mazowieckiego odwołała się W. S. stwierdzając, że nie zgadza się na zameldowanie D. M. wraz z córką O. w domu, którego jest właścicielem. Wskazała, że D. M. nie zwracała się do właściciela o zameldowanie. Podczas przesłuchania w dniu 6 lutego 2008 r. W. S. zażądała zawieszenia postępowania w sprawie zameldowania z uwagi na toczącą się w Sądzie Grodzkim w Legionowie sprawę przeciwko D. M. o wykroczenie polegające na niedopełnieniu obowiązku meldunkowego. Wskazała ponadto, że eksmisja rodziny M. ma zostać wykonana w najbliższym czasie. Postanowieniem z dnia 5 marca 2007 r. Wojewoda Mazowiecki, po rozpatrzeniu wniosku W. S., odmówił zawieszenia postępowania, a po rozpatrzeniu zażalenia Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji postanowieniem z dnia 9 maja 2007 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Z kolei orzeczeniem z dnia 11 września 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę W. S. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. Wojewoda Mazowiecki utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy Jabłonna z dnia [...] stycznia 2007 r. W uzasadnieniu powołał brzmienie art. 10 ust. 1 oraz art. 29 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Organ odwoławczy wywiódł, że analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, iż w przedmiotowej sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki pozwalające na to, ażeby wydać decyzję orzekającą zameldowaniu D. M. na pobyt stały w lokalu nr [...] przy ul. [...] w Chotomowie. Fakt stałego przebywania wymienionej pod wskazanym adresem został potwierdzony przez świadków. Powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego Wojewoda stwierdził, że za miejsce stałego pobytu uważa się miejsce, w którym koncentrują się wszystkie codzienne sprawy, miejsce gdzie się codziennie przebywa, wypoczywa, prowadzi życie rodzinne i gospodarstwo domowe. W jego ocenie, w powyższej sprawie zaistniały wszystkie przesłanki wynikające z ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych do dokonania zameldowania. D. M. mieszka w przedmiotowym lokalu wspólnie z rodziną oraz koncentruje w nim życie osobiste, co uzasadnia wydanie decyzji o zameldowaniu. W. S. zaskarżyła decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] stycznia 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu wskazała, iż D. M. nie ma tytułu prawnego do lokalu. Nie zwróciła się też do skarżącej o zameldowanie, nie płaci czynszu i nie uiszcza opłat za gaz. Wskazała także na postępowania sądowe w sprawie eksmisji D. M. wraz z córką oraz mężem. Podniosła ponadto, że rodzina M. nie wpuszcza jej do domu, w związku z czym sama nie może się zameldować pod wskazywanym adresem. Opisana sytuacja przyczynia się do pogarszania sytuacji lokalowej skarżącej i jej rodziny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 2 września 2008 r. W. S. potwierdziła, że D. M. mieszka w jej domu od 2001 r. W uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał na brzmienie przepisów art. 10 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 9b ust. 2, art. 1 ust. 2 i art. 9 ust. 2b ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Wskazał, że z powołanych przepisów nie wynika, aby zameldowanie w danym lokalu, jako rejestracja stanu faktycznego polegającego na pobycie danej osoby w tym lokalu, było uzależnione od przysługiwania tej osobie tytułu prawnego do lokalu. Powyższe znalazło potwierdzenie w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. sygn. akt K 20/01 (OTK-A z 2002 r. Nr 3, póz. 34), kwestionującym konstytucyjność art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, jako regulacji wskazującej na uzależnienie dokonania zameldowania od przysługiwania danej osobie tytułu prawnego do lokalu, w którym przebywa, oraz w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych. Sąd wskazał, że wyłączną przesłanką zameldowania określonej osoby w oznaczonym lokalu jest sam fakt przebywania w nim, bez konieczności legitymowania się uprawniającym do tego dokumentem. W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie organy orzekające prawidłowo ustaliły, iż D. M. wraz z małoletnią córką O. przebywają w budynku położonym w Chotomowie przy ul. [...] 16 od 2001 r. Okoliczność tę potwierdził teść D. M. - K. M. - podczas przesłuchania w dniu [...] stycznia 2006 r., bliski sąsiad zameldowanej - Cezary Walędziak - podczas przesłuchania w dniu 7 grudnia 2006 r., a także sama skarżąca na rozprawie w dniu 2 września 2008 r. Również wynik kontroli meldunkowej przeprowadzonej przez Zastępcę Komendanta Komisariatu Policji w Jabłonnie w 2002 r. wykazał, że pod wskazywanym adresem zamieszkuje D. M. wraz córką O.. W ocenie Sądu organy orzekające w sprawie prawidłowo uznały, iż D. M. spełnia zawarte w ustawie o ewidencji ludności i dowodach osobistych przesłanki do zameldowania na pobyt stały w Chotomowie przy ul. [...] 16. Od wielu lat bowiem stale przebywa w budynku pod wskazanym adresem, a z akt nie wynika, aby miała zamiar opuścić miejsce zameldowania. Sąd wyjaśnił przy tym, że nie ma znaczenia okoliczność, iż skarżąca nie dokonała potwierdzenia pobytu D. M. w sposób określony w art. 9 ust. 2a zd. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Ponieważ zameldowanie dokonywane jest zasadniczo, jako czynność materialno - techniczna, w procedurze dokonywania rejestracji miejsca pobytu osoby w danym lokalu w formie zameldowania, ustawodawca wymaga jedynie potwierdzenia przez podmiot mający tytuł prawny do lokalu, istniejącego stanu faktycznego polegającego na pobycie danej osoby w tym lokalu. Wtedy wymagane jest zachowanie procedury określonej m. in. w powołanym art. 9 ust. 2a ustawy. W przypadku jednak, gdy dane zgłaszane do zameldowania budzą wątpliwości, zgodnie z art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, o dokonaniu zameldowania rozstrzyga właściwy organ gminy. Rozstrzygnięcie to, jako dokonywane przez organ administracji publicznej w sprawie z zakresu administracji publicznej, następuje zaś w formie decyzji administracyjnej, zgodnie z art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skoro więc skarżąca nie potwierdziła w sposób określony w art. 9 ust. 2a ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, pobytu w przedmiotowym pomieszczeniu, organy orzekające zobowiązane były do rozstrzygnięcia sprawy zameldowania w formie decyzji administracyjnej, poprzedzonej postępowaniem wyjaśniającym, mającym na celu ustalenie m.in. stanu faktycznego w zakresie pobytu D. M. wraz z córką pod wskazywanym adresem. Zameldowanie w takim przypadku nie zależy bowiem od tego, czy właściciel domu/lokalu potwierdzi fakt pobytu danej osoby w tym domu/lokalu, w sposób sformalizowany, określony w art. 9 ust. 2a ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, lecz od tego, czy taki pobyt rzeczywiście ma miejsce i rolą organu jest ustalenie tego stanu rzeczy za pomocą środków dowodowych, określonych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd podkreślił również, iż zameldowanie, jako rejestracja stanu faktycznego, nie sankcjonuje tego stanu, jak również nie tworzy jakichkolwiek uprawnień do uzyskania praw do lokalu, skoro dokonanie zameldowania również nie jest uzależnione od przysługiwania tytułu prawnego do lokalu. Od powyższego wyroku W. S. wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, co dotyczy art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych w związku z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez przyjęcie, że przepis ten nie odnosi się do sytuacji, na którą powoływała się skarżąca. Ponadto na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, t.j. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy skarżący wykazał, iż postępowanie organów administracji publicznej dotknięte było wadami, które uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wziął pod uwagę, że organy administracji orzekające w sprawie pominęły w trakcie postępowania rozważenia części dowodów, jakie strona skarżąca przedstawiła w toku postępowania administracyjnego. Sąd pominął jednocześnie podnoszone przez skarżącą argumenty naruszenia art. 77 § 1 k.p.a., które były niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, a których przeprowadzenie nie spowodowałoby zdaniem strony nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, czym naruszył art. 106 § 3 p.p.s.a. Skarżąca W. S. podnosiła, iż D. M. przebywa w Legionowie przy ulicy Sobieskiego 111. W trakcie rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym W. S. zeznała m.in. iż nie przebywa ani nie jest dopuszczana do korzystania z nieruchomości położonej w Chotomowie przy ul. [...] 16, tak więc jej wiedza co do korzystania z przedmiotowej nieruchomości przez D. M. i jej małoletnią córkę z tej nieruchomości może być oparta na przypuszczeniach. W ocenie skarżącej organ administracji, zgodnie z dyspozycją art. 77 § 1 k.p.a., powinien był w sposób wyczerpujący rozpatrzyć zebrany materiał dowodowy, w tym w szczególności dokonać czynności sprawdzających, w którym miejscu koncentrują się sprawy życiowe D. M. oraz jej małoletniej córki O. poprzez sprawdzenie, czy nie przebywa ona także w Legionowie pod adresem wskazanym przez skarżącą, a jeżeli ten fakt zostałby potwierdzony, dokonać oceny zebranego materiału dowodowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej powoływanej jako p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej wnioski i podstawy (wskazane w skardze kasacyjnej naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania). Rozpoznając skargę kasacyjną w tak określonych granicach, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że jest ona niezasadna. Strona wnosząca skargę kasacyjną oparła zawarte w niej zarzuty głównie na kwestii dotyczącej nieprawidłowości w postępowaniu organów administracji publicznej, które – jej zdaniem – uniemożliwiły prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie. Należy jednak stwierdzić, że zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisu prawa materialnego - art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych w związku art. 77 § 1 k.p.a. oraz przepisu postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. nie zasługują na uwzględnienie. Zadaniem sądu administracyjnego jest między innymi ustalenie, czy organy administracyjne zgromadziły niezbędny do rozstrzygnięcia sprawy materiał dowodowy i czy został on oceniony zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego (art. 77 k.p.a.). W myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla ją w całości lub w części, jeśli stwierdzi inne niż dotyczące wznowienia postępowania naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Treść przywołanej regulacji nie pozostawia wątpliwości co do tego, że niezbędną przesłanką pozwalającą sądowi administracyjnemu uchylić zaskarżoną decyzję jest stwierdzenie, że organ prowadzący postępowanie naruszył przepisy normujące przebieg tego postępowania i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji nie miał podstaw do stwierdzenia, że miała miejsce powyższa sytuacja, stąd brak było przyczyn uzasadniających oddalenie skargi. Zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Należy przy tym wskazać, że zamieszkanie w lokalu w rozumieniu powołanego przepisu winno łączyć się ze skoncentrowaniem w tym lokalu centrum życiowego danej osoby. Ponadto wyłączną przesłanką wymeldowania określonej osoby z lokalu jest sam fakt opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu, niezależnie od tego, czy utraciła uprawnienie do przebywania w tym lokalu (por. wyrok NSA z 1 lipca 2007 r. sygn. akt II OSK 739/07, opubl. w Systemie Informacji Prawnej LEX nr 498355). Wobec powyższego treść cytowanego przepisu zobowiązywała organy orzekające w sprawie do ustalenia, czy została spełniona wskazana przesłanka – czy D. M. wyraża wolę stałego przebywania w miejscu, w którym jest zameldowana na pobyt stały oraz, czy koncentruje w lokalu znajdującym się w Chotomowie przy ul. [...] swoje centrum życiowe. Jak wynika z akt sprawy, W. S. domagając się wymeldowania ze spornego lokalu D. M. wraz z małoletnią córką, na rozprawie przed Sądem I instancji zeznała, że mieszka ona w jej domu od 2001 r. Powyższe zeznanie stanowiło potwierdzenie wcześniejszych zeznań – teścia D. M. i dziadka O. M., który w zgłoszeniu pobytu stałego potwierdził fakt ich przebywania pod wskazanym adresem od lipca 2001 r. wspólnie z jego rodziną oraz posiadania swoich rzeczy osobistych. Fakt ten potwierdził również bliski sąsiad D. M. oraz przeprowadzona w spornym lokalu kontrola meldunkowa. Powyższe wskazuje na zgodność zeznań stron co do mających znaczenie dla sprawy okoliczności faktycznych. Organy administracji publicznej przeprowadziły postępowanie dowodowe, które wykazało prawdziwość twierdzeń, co do faktu przebywania D. M. wraz z córką w spornym lokalu, z zamiarem stałego pobytu. Dla ustalenia powyższego faktu wystarczające były zgodne oświadczenia osób bezpośrednio zainteresowanych wynikiem sprawy oraz przeprowadzenie kontroli meldunkowej. Jak zatem słusznie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji – organy prawidłowo uznały, że D. M. spełnia zawarte w ustawie o ewidencji ludności i dowodach osobistych przesłanki do zameldowania na pobyt stały w Chotomowie przy ul. [...]. Stale i od dłuższego czasu przebywa bowiem pod wskazanym adresem i nie wykazuje zamiaru opuszczenia miejsca zameldowania. W świetle powyższego należy uznać, że w rozpoznawanej sprawie organy administracyjne spełniły wymóg z art. 77 kpa. Nie został również naruszony przepis prawa materialnego – art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Nie było zatem podstaw, żeby uchylić decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Natomiast podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut, że D. M. przebywa obecnie w Legionowie przy ul. Sobieskiego 111 nie może zostać uwzględniony jako argument wskazujący na naruszenie prawa materialnego. Niewyjaśnienie tej okoliczności stanowi bowiem naruszenie prawa procesowego. Ponadto fakt stałego zamieszkiwania przez D. M. w Chotomowie przy ul. [...] został ustalony przez organy administracji w stopniu wystarczającym, co zostało wskazane wyżej i znajduje potwierdzenie w aktach sprawy. Mając powyższe rozważania na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżony wyrok nie narusza prawa i na mocy art.184 p.p.s.a oddalił skargę kasacyjną.