II SA/Gd 18/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2008 r. na rozprawie sprawy ze skarg A. M. B. oraz J. M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 października 2007 r., nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Gminy z dnia 19 czerwca 2007 r., nr [...], 2. określa, że decyzje opisane w punkcie pierwszym wyroku nie mogą być wykonane. II SA/Gd 18/08 Uzasadnienie. Burmistrz Gminy decyzją z dnia 20 marca 2006r., nr [...] na podstawie art. 50 ust.1, art. 51 ust. 1 pkt 2 oraz art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) - zwanej dalej u.p.z.p. - po rozpatrzeniu wniosku spóki A z siedzibą w W. ustalił lokalizację celu publicznego dla inwestycji pod nazwą [...] obejmujące swym zakresem budowę elektro- energetycznej linii napowietrznej trójtorowej 2x400 kV +220 kV do stacji G. I oraz budowę napowietrznej rozdzielni 400 kv w przedmiotowej stacji na terenie działek nr nr [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...] i [...] w miejscowości L. Pismem z dnia 26 stycznia 2007r. A. M. B. i J. M. B. wnieśli do Samorządowego kolegium Odwoławczego wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Burmistrza z dnia 20 marca 2006r., nr [...], ewentualnie o stwierdzenie nieważności w/w decyzji, powołując się na przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., wskazując, że mimo iż powinni być stronami tego postępowania , bez swojej winy nie brali w nim udziału. Rozpatrując ten wniosek w zakresie wznowienia postępowania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosek przekazało, zgodnie z właściwością Burmistrzowi, a ten postanowieniem z dnia 21 maja 2007r., nr [...] wznowił przedmiotowe postępowanie. Burmistrz decyzją z dnia 19 czerwca 2007r., nr [...] na podstawie art.149 § 3 w zw. z art. 148 i art. 145 § 1 pkt 4, art. 104, art. 107, art. 62, art. 151 oraz art. 152 k.p.a. odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej. W uzasadnieniu stwierdził, że A. M. B. i J. M. B. są stronami postępowania w przedmiotowej sprawie o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ustalił, że A. M. B. jak i J. M. B. przedmiotowa decyzja z dnia 20 marca 2006r. została doręczona w dniu 23 marca 2006r., przy czym doręczenie zostało dokonane w trybie zastępczym, gdyż odbiór decyzji pokwitował ojciec wnioskodawców – J. M. B. Zatem wniosek o wznowienie z dnia 26 stycznia 2007r. został złożony po terminie. W uzasadnieniu podkreślono, że na mocy notarialnych pełnomocnictw z dnia 25 czerwca 2003r. (repertorium A nr [...] kancelarii notarialnej M. W.) i z dnia 6 września 2005r. (repertorium A nr [...] kancelarii notarialnej M. W.) ojciec wnioskodawców J. M. B. został umocowany do dokonywania czynności prawnych dotyczących zarządzania, administrowania oraz odpłatnego i nieodpłatnego rozporządzania całymi ich udziałami w nieruchomości objętej księgą wieczystą Kw nr [...], prowadzona przez Sąd Rejonowy w K. i ich reprezentowania przed wszystkimi organami administracji rządowej, samorządowej, bankami i innymi osobami prawnymi, osobami fizycznymi i w związku z tym do składania wszelkich oświadczeń wiedzy i woli oraz do odbioru korespondencji, w tym sądowej, przesyłek i przekazów pocztowych oraz dokumentów urzędowych i prywatnych, a także pieniędzy należnych mocodawcom z tytułów objętych pełnomocnictwem. Natomiast okoliczność późniejszego wypowiedzenia pełnomocnictw nie ma dla sprawy znaczenia. W odwołaniu od tej decyzji A. M. B. i J. M. B. wnieśli o uchylenie decyzji. Podkreślili, że J. M. B. nie przedstawił organowi pełnomocnictwa do ich przed nim reprezentowania. Nadto podnieśli, że organ nie przekazał organowi wyższego stopnia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza z dnia 20 marca 2006r., nr [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu powyższego odwołania utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Kolegium uznało, że zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe rozstrzygniecie, aczkolwiek z innych powodów niż wskazane w treści uzasadnienia. Kolegium powołało się na przepis art. 53 ust. 8 u.p.z.p., który stanowi, że nie uchyla się decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego w przypadku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jeżeli upłynęło 12 miesięcy od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia. Wskazało także, iż w sytuacji upływu 12-miesięcznego terminu inaczej, aniżeli w przypadku wzruszenia decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego w trybie stwierdzenia jej nieważności (art. 53 ust 7 zd. 2 u.p.z.p.), ustawodawca nie przewidział możliwości odpowiedniego stosowania przepisu art. 151 § 2 k.p.a., tj. przepisu dającego podstawę do orzeczenia – pomimo upływu w/w terminu decyzji stwierdzającej, w sytuacji ustalenia wadliwości postępowania określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (tj. niezawinionego braku udziału strony w postępowaniu) – o wydaniu zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa. Kolegium podzielając w całości ustalenia organu I instancji odnośnie prawidłowości zastępczego doręczenia skarżącym decyzji Burmistrza z dnia 20 marca 2006r., nr [...] ustalającej lokalizację celu publicznego dla inwestycji pod nazwą [...] przyjęło, że doręczenie to miało miejsce 30 marca 2006r. W tej sytuacji 12-miesięczny termin z art. 53 ust. 8 u.p.z.p. upłynął w dniu 30 marca 2007r. i dlatego decyzję organu I instancji wydaną po upływie tego terminu, w dniu 19 czerwca 2007r. o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej (decyzji Burmistrza z dnia 20 marca 2006r., nr [...]) należało utrzymać w mocy. Odnosząc się do zarzutu pominięcia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza z dnia 20 marca 2006r., nr [...] kolegium poinformowało, że aktualnie, po wydaniu w postępowaniu wznowieniowym ostatecznej decyzji odmawiającej uchylenia decyzji dotychczasowej możliwe jest nadanie biegu temu wnioskowi. Na w/w decyzję skargę do wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli A. M. B. i J. M. B, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. W skardze zarzucono naruszenie: - art. 53 ust. 8 u.p.z.p. w zw z art. 147 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że po wznowieniu postępowania w maju 2007r., należało orzec o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej na skutek upływu 12-miesięcznego terminu określonego w art. 53 ust. 8 u.p.z.p., - art. 77 § 1 k.p.a. poprzez wadliwe zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, czego skutkiem było przyjęcie, że J. M. B. był umocowany do występowania w imieniu wnioskodawców, ewentualnie, ze odbiór korespondencji został dokonany w trybie zastępczym, tj. do rąk dorosłego domownika, - art. 6, 7 i 106 k.p.a. poprzez działanie sprzeczne z zasadami ogólnymi postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, że w sytuacji, gdy wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. następuje tylko na żądanie strony, a wniosek o wznowienie został złożony w styczniu 2007r., czyli przed upływem 12-miesięcznego terminu z art. 53 ust. 8 u.p.z.p., który upływał 30 marca 2007r., nie było podstaw do wydania zaskarżonej decyzji. Wydanie przez organ I instancji postanowienia o wznowieniu postępowania dopiero w maju 2007r. świadczy jedynie o opieszałości organu, wobec czego nie można twierdzić, że to strona uchybiła terminowi. Nadto strona skarżąca podniosła, że fakt posiadania przez J. M. B. pełnomocnictwa skarżących do zarządzania nieruchomością nie przesądza, ze został on umocowany do występowania w imieniu skarżących w niniejszej sprawie, dotyczącej lokalizacji przedmiotowego celu publicznego. Samo istnienie dokumentu pełnomocnictwa umożliwia jedynie sprawowanie przez pełnomocnika funkcji reprezentowania mocodawcy. Istnienie dokumentu pełnomocnictwa nie czyni z osoby w nim wskazanej pełnomocnika mocodawcy w zakresie, w jakim osoba ta sama nie podjęła się sprawowania tej funkcji. Nie może tego uczynić wbrew woli mocodawcy i pełnomocnika osoba trzecia, tak jak w sprawie niniejszej spółka A w W. Zdaniem skarżących nietrafny jest także prezentowany przez organy pogląd, że doręczenie decyzji Burmistrza z dnia 20 marca 2006r., nr [...] nastąpiło w trybie zastępczym z art. 43 k.p.a., tj. do rąk dorosłego domownika. Trudno bowiem uznać J. M. B. (pomimo tego, że jest ojcem skarżących) zamieszkującego w G. za domownika za domownika A. M. B. i J. M. B., w sytuacji, gdy skarżący zamieszkują pod innymi adresami znajdującymi się dodatkowo poza granicami Polski. Skarżący podkreślili nadto, że adresy skarżących były znane Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu , gdyż zostały wskazane w pełnomocnictwie dołączonym do wniosku o wznowienie postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi podnosząc argumentację zbieżną z zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zwanej dalej p.p.s.a ), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem. Węzłowym ustaleniem dokonanym przez organy administracji obu instancji jest przyjęcie, że decyzja Burmistrza z dnia 20 marca 2006r., nr [...] o ustaleniu lokalizacji celu publicznego dla inwestycji pod nazwą [...] została prawidłowo doręczona J. M. B. jako pełnomocnikowi skarżących lub w sposób zastępczy w trybie art. 43 k.p.a. Tę datę organ I instancji określił na 23 marca 2006r., zaś organ II instancji na 30 marca 2006r., przy czym należy tu od razu wyjaśnić, że z akt sprawy wynika, że przesyłki adresowane do skarżących odebrał J. M. B. 30 marca 2006r. Przyjęcie tej daty za datę doręczenia skarżącym decyzji z 20 marca 2006 r. miało dwojakie znaczenie: - po pierwsze organ I instancji po stwierdzeniu, że wniosek o wznowienie postępowania z dnia 26 stycznia 2007r. został złożony po upływie miesięcznego terminu o jakim mowa w art. 148 § 2 k.p.a., odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej, - po drugie organ II instancji nie wypowiadając się co do zachowania terminu do wniesienia przedmiotowego wniosku o wznowienie postępowania, podstawą swojego rozstrzygnięcia uczynił przepis art. 53 ust. 8 u.p.z.p., który stanowi, że nie uchyla się decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego w przypadku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jeżeli upłynęło 12 miesięcy od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia. Ustalenie czy wniosek o wznowienie postępowania wpłynął w terminie jest obowiązkiem organów obu instancji. Po stwierdzeniu, że nastąpiło uchybienie terminu obowiązkiem organu I instancji było wydanie decyzji odmawiającej wznowienia postępowania, a nie odmowa uchylenia decyzji dotychczasowej, gdyż nie dochodzi do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. W takiej sytuacji, gdy organ nieprawidłowo wydał postanowienie o wznowieniu postępowania powinien (przy braku możliwości wydania decyzji o odmowie wznowienia) umorzyć postępowanie. Nieprawidłowo zatem postąpił organ I instancji wydając decyzję o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej. Organ odwoławczy podzielając stanowisko organu I instancji, co do tego, że decyzja Burmistrza z dnia 20 marca 2006r., nr [...] została prawidłowo doręczona pełnomocnikowi skarżących lub w sposób zastępczy, w trybie art. 43 k.p.a.(do rąk dorosłego domownika) i ustalając, iż doręczenie nastąpiło w dniu 30 marca 2006r. powinien ustosunkować się do kwestii uchybienia terminu z art. 148 § 2 k.p.a. Nie czyniąc tego organ odwoławczy sięgnął do uregulowania zawartego w przepisie art.53 ust. 8 u.p.z.p., przy czym mógł to uczynić tylko wówczas, gdyby ustalił, że wniosek o wznowienie wpłynął w terminie. W tej sytuacji przede wszystkim w pierwszej kolejności należy rozstrzygnąć czy zgodne z prawem jest stanowisko organów obu instancji, że decyzja Burmistrza z dnia 20 marca 2006r., nr [...] została prawidłowo doręczona skarżącym lub ich pełnomocnikowi. W świetle dowodów znajdujących się w aktach sprawy nie sposób przyjąć, że doręczenie to nastąpiło zgodnie z prawem, a tym samym by wywołało skutki prawne takie jakie wywołuje prawidłowe doręczenie. Odnieść się tu trzeba tak do kwestii doręczenia decyzji pełnomocnikowi, jak i doręczenia zastępczego. Jeśli idzie o doręczenie decyzji Burmistrza z dnia 20 marca 2006r., nr [...] pełnomocnikowi skarżących Sad zważył co następuje: Jak wynika z akt sprawy pełnomocnictwa udzielone tak przez A. M. B. i J. M. B. umocowują ich ojca J. M. B. w bardzo szerokim zakresie do dokonywania czynności prawnych związanych z zarządzaniem i administrowaniem ich udziałami w przedmiotowej nieruchomości, w tym reprezentowania skarżących przed wszystkimi organami administracji i sądami, a także odbioru korespondencji. Mimo tego organy administracji obu instancji nie mogły uznać J. M. B. za pełnomocnika skarżących w niniejszej sprawie. Otóż tych pełnomocnictw nie złożyli organom skarżący. Nie złożył ich także J. M. B., ani się nie powoływał na nie w niniejszej sprawie. Powoływania się na te pełnomocnictwa i reprezentowanie interesów skarżących w negocjacjach co do sposobu wykorzystania gruntu z spółką A nie można przenosić na grunt postępowania administracyjnego o ustalenie lokalizacji celu publicznego w sprawie niniejszej. Podkreślić trzeba z całą mocą, że organy administracji działające w niniejszej sprawie w posiadanie kopii tych pełnomocnictw weszły na skutek ich uzyskania nie od J. M. B. ani od skarżących lecz na skutek przekazania ich przez spółkę A (przy piśmie skierowanym do Burmistrza z dnia 28 maja 2007r.). Przepis art. 33 § 3 k.p.a. stanowi, że pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Pełnomocnictwa ustnego można udzielić także do protokołu (art. 33 § 2 k.p.a.). W niniejszej sprawie nie został spełniony żaden z tych warunków. Zatem w okolicznościach niniejszej sprawy nie można mówić o tym by J. M. B. występował jako pełnomocnik skarżących. Także, gdy J. M. B. nie złożył na poczcie umocowania go przez skarżących do odbioru korespondencji, rozważać można jedynie kwestię zastępczego doręczenia, w trybie art. 43 k.p.a. W realiach tej sprawy, gdy skarżący od lat nie zamieszkiwali w kraju lecz za granicą, w Wielkiej Brytanii (w [...]) nie sposób przyjąć, że doręczając decyzję Burmistrza z dnia 20 marca 2006r., nr [...] ojcu skarżących zamieszkałemu w Polsce (w G.) doręczono ją do rąk domownika, sąsiada lub dozorcy. Zatem nie zostały spełnione przesłanki wymagane do uznania doręczenia za poczynione w trybie art. 43 k.p.a. Mając na uwadze powyższe uchybienia organów zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji musiały zostać przez Sąd uchylone. W tej sytuacji, gdy przyjętej przez organy daty nie można uznać za doręczenie skarżącym decyzji Burmistrza z dnia 20 marca 2006r., nr [...] obowiązkiem organu w ponownym postępowaniu będzie ustalenie, kiedy skarżący dowiedzieli się o tej decyzji, a co za tym idzie ustalenie czy wniosek o wznowienie postępowania został wniesiony w terminie. Polecenie przez Sąd organowi konieczności dokonania tego ustalenia mogłoby być pozornie odebrane jako działanie na niekorzyść strony, która wniosła skargę. Takiego stanowiska nie możnaby było podzielić w świetle art. 134 § 2 p.p.s.a., gdyż warunkiem wznowienia postępowania jest złożenie wniosku w terminie określonym w art.148 § 2 k.p.a., a gdy bezwzględny obowiązek dokonania ustalenia w tej kwestii spoczywa na organie to jego niewykonanie w wypadku niezachowania terminu miałoby charakter rażącego naruszenia prawa. Zatem pierwszą czynnością do jakiej zobowiązany będzie organ rozpoznając ponownie sprawę jest konieczność – jak już wyżej wskazano - ustalenia, kiedy skarżący dowiedzieli się o decyzji Burmistrza z dnia 20 marca 2006r., a co za tym idzie ustalenie czy wniosek o wznowienie postępowania został wniesiony w terminie określonym w art. 148 § 2 k.p.a. Przy dokonywaniu ustaleń w tej kwestii należy wezwać stronę skarżącą do wskazania terminu i okoliczności w jakich dowiedzieli się o wydaniu w/w decyzji, a co za tym idzie do wykazania, że wniosek złożyli w terminie. Następnie w zależności od tego ustalenia organ podejmie właściwe kroki, a to: 1. w wypadku ustalenia wniesienia wniosku o wznowienie postępowania po terminie (przy braku – ze względu na podjęcie postanowienia o wznowieniu - możliwości wydania decyzji o odmowie wznowienia) umorzy postępowanie, 2. w wypadku ustalenia, że wniosek został wniesiony w terminie: a) w razie ustalenia upływu 12-miesięcznego terminu określonego w art. 53 ust. 8 u.p.z.p. decyzję o odmowie uchylenia decyzji Burmistrza z dnia 20 marca 2006r., nr [...] oraz stwierdzi wydanie tej decyzji z naruszeniem prawa, ze względu na jej wydanie z pominięciem skarżących, którzy bez własnej winy zostali pozbawieni udziału w postępowaniu (art. 145 § 4 k.p.a.). Wyjaśnić tu należy, że 12-miesięczny termin z art. 53 ust. 8 u.p.z.p. biegnie od daty doręczenia lub ogłoszenia decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego i – wbrew stanowisku skarżących - nie przerywa go złożenie wniosku o wznowienie postępowania. Treść przywołanego przepisu nie daje podstawy do takiej jego interpretacji. Upływ 12-miesięcznego terminu do stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego lub jej uchylenia w wyniku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. sanuje rozstrzygnięcie w sprawie, uniemożliwiając jego wzruszenie. Nadto Sąd nie podziela stanowiska Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że ze względu na to, iż w sytuacji upływu 12-miesięcznego terminu z art. 53 ust. 8 u.p.z.p., inaczej, aniżeli w przypadku wzruszenia decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego w trybie stwierdzenia jej nieważności (art. 53 ust 7 zd. 2 u.p.z.p.), ustawodawca nie przewidział możliwości odpowiedniego stosowania przepisu art. 151 § 2 k.p.a., tj. przepisu dającego podstawę w sytuacji ustalenia wadliwości postępowania określonej w art. 145§1 pkt 4 k.p.a. (tj. niezawinionego braku udziału II SA/Gd 18/08 strony w postępowaniu) zamieszczenia w decyzji orzeczenia o wydaniu zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa. Niewątpliwie przepis art. 53 ust. 8 u.p.z.p. jest w stosunku do przepisów k.p.a. przepisem szczególnym mającym pierwszeństwo stosowania. Jednak wbrew stanowisku organu wyłącza jedynie stosowanie art. 146 § 1 k.p.a. odmiennie regulując termin, po upływie którego nie można uchylić decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Sąd podziela w tej mierze stanowisko i argumentację zawartą w Komentarzu do art.53 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.03.80.717), [w:] T. Bąkowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Zakamycze, 2004., że "Brak analogicznego jak w art. 53 ust. 7 u.p.z.p. odniesienia się do konsekwencji upływu terminu, w którym organ administracji mógłby uchylić decyzję z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., nie stanowi przeszkody w wydaniu na podstawie art. 151 § 2 k.p.a. decyzji o stwierdzeniu wydania dotychczasowej decyzji z naruszeniem prawa z równoczesnym wskazaniem przyczyny uniemożliwiającej jej uchylenie. Decyzja stwierdzająca wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z naruszeniem prawa, podobnie jak rozstrzygnięcie podjęte na podstawie art. 158 § 2 k.p.a., stanowi podstawę do dochodzenia odszkodowania opartego na zasadach określonych w art. 417 i art. 417 1 Kodeksu cywilnego." Analogiczne stanowisko zawarte zostało także w wyroku WSA w Warszawie z dnia 6 lutego 2008r., sygn. akt IV SA/Wa 2007/07. - w razie ustalenia, że termin 12-miesięczny z art. 53 ust 8 u.p.z.p. od doręczenia bądź ogłoszenia decyzji nie upłynął, organ powinien rozpatrzyć czy zachodzą przesłanki wznowienia postępowania, a jeśli tak to rozpoznać sprawę i wydać orzeczenie zgodnie z przepisami art.151 § 1 lub 2 k.p.a. Mając zatem na uwadze wyżej wskazane względy, naruszenie przepisów prawa procesowego - art. art. 7, 33 § 2 i 3, 43, 77 § 1, 80,107 § 3 kpa w zw. z art. 145§1pkt.4, 148§2 i 151 kpa, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisu art. 53 ust. 8 u.p.z.p. mające wpływ na wynik sprawy należało na podstawie art. 145 § 1pkt 1 lit. a i lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylić decyzje organów obu instancji. Rozpoznając ponownie sprawę organ weźmie pod uwagę wskazane wyżej oceny prawne oraz wskazania co do dalszego toku postępowania. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sad orzekł, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu. Rozstrzygnięcie o kosztach zostało oparte o treść art. 200 tej ustawy.