III SA/Lu 36/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (spr.),, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Asystent sędziego Adam Traczyk, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 29 maja 2008 r. sprawy ze skargi I.S. – prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą P.U.H. M. w E. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu koniecznych wydatków związanych z dozorem oraz wynagrodzenie za dozór pojazdu oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2007 r. wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. nr 229, poz. 1954 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w L. po rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w sprawie zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu marki F. Nr rej. [,,,] sprawowany od dnia 17 lipca 2004 r. do dnia 20 lipca 2004 r. w kwocie 40 zł brutto, a nadto w przedmiocie odmowy zwrotu z tego tytułu kwot za dozór nad przedmiotowym pojazdem sprawowany od dnia 21 lipca 2004 r. do 16 września 2004 r. - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 16 stycznia 2004 r. . Policja wydała dyspozycję usunięcia przedmiotowego samochodu , stanowiącego własność M. R.. W dniu 17 września 2004 r. Naczelnik Drugiego urzędu Skarbowego w L. został powiadomiony przez Komendę Miejską Policji w L. o nieodebraniu w/w samochodu przez właściciela w terminie 6 miesięcy od dnia jego usunięcia z drogi. Decyzją z dnia [...] listopada 2004 r. – Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w L. orzekł o przejęciu w dniu 19 lipca 2004 r. (prawidłowa data 17 lipca 2004 r.) na rzecz Skarbu Państwa z mocy prawa przedmiotowego pojazdu. W dniu 14 listopada 2006 r. skarżący skierował do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w L. wniosek o przyznanie wynagrodzenia w wysokości 1.152,90 zł za dozór sprawowany nad przedmiotowym samochodem w okresie od dnia 17 lipca 2004 r. do dnia 16 września 2004 r. W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w L. jako organ likwidacyjny uiścił na rzecz wnioskodawcy tytułem zwrotu kosztów sprawowanego przez niego dozoru nad tym pojazdem kwotę 3.074,40 zł. Kwota ta obejmowała wynagrodzenie za dozór sprawowany w okresie od dnia 17 września 2004 r. do dnia odbioru pojazdu z parkingu strzeżonego. W związku z tym skarżący domagał się przyznania wynagrodzenia za pozostały okres sprawowanego nad tym pojazdem dozoru, a więc od dnia jego przejścia na własność Skarbu Państwa do dnia 16 września 2004 r. Z akt wynika, iż przedmiotowy pojazd został zezłomowany. W przedmiotowej sprawie Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w L. kilkukrotnie wydawał postanowienia, które następnie były uchylane przez Dyrektora Izby Skarbowej w L.. W dniu [...] września 2007 r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w L. postanowieniem nr [...] przyznał skarżącemu kwotę 40 zł brutto z tytułu zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór pojazdu od dnia 17 lipca 2004 r. (upływ 3-dniowego terminu, o którym mowa w § 7 ust. 2 rozporządzenia w sprawie usuwania pojazdów) oraz odmówił przyznania zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór od dnia 21 lipca 2004 r. (pierwszy dzień pozostawania jednostki prowadzącej parking strzeżony) do dnia 16 września 2004 r. Dyrektor Izby Skarbowej w L. nie podzielił zarzutów zażalenia. Podniósł, że w myśl art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), pojazd usunięty w trybie określonym w ust. 1 i nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy. Stosownie do § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz.U. nr 134, poz. 1133 ze zm.), w przypadku nieodebrania pojazdu z parkingu w terminie określonym w art. 130a ust. 10 ustawy – jednostka prowadząca parking strzeżony powiadamia o tym, nie później niż trzeciego dnia od dnia upływu tego terminu, właściwy miejscowo urząd skarbowy oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu. Bezsporne jest, że pojazd marki F. nr rej. [...] przeszedł na własność Skarbu Państwa w dniu 17 lipca 2004 r. i pozostawał pod dozorem do dnia 4 marca 2005 r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w L. uiścił kwotę 3074,40 zł stanowiącą zwrot koniecznych wydatków i wynagrodzenie za dozór od dnia 17 września 2004 r. do dnia 4 marca 2005 r., tj. od dnia otrzymania dokumentów z Policji do dnia odbioru pojazdu z parkingu. Przedmiotowy pojazd został zezłomowany. Te okoliczności nałożyły na organ I instancji – przed zapłatą kolejnych rachunków za dozór likwidowanych pojazdów, obowiązek zweryfikowania stosowanej przez skarżącego stawki dobowej. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w L. będący reprezentantem Skarbu Państwa musi uwzględniać nie tylko słuszny interes strony, ale także wziąć pod uwagę interes Skarbu Państwa. Powzięcie przez organ I instancji wiadomości, że dzienna suma wydatków i wynagrodzenia za dozór odbiega od wynagrodzenia zwyczajowo przyjętego w danych stosunkach, powoduje zmianę stanu faktycznego, w którym nie można ograniczyć się wyłącznie do zapłaty przedłożonego rachunku po stawkach uprzednio stosowanych przez organ likwidacyjny. Organ II instancji stwierdził, że skarżący mimo wezwania nie przedstawił zestawienia koniecznych wydatków ani dokumentów ich dotyczących, lecz wyjaśnił, że wskazaną we wniosku stawkę podał w oparciu o swój cennik, sporządzony w lutym 2002 r. w oparciu o wytyczne Wojewody L., kalkulację biegłych rzeczoznawców Polskiego Związku Motorowego, kalkulację Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Właścicieli Pomocy Drogowej w Warszawie oraz wyliczeń własnych. Cennik został także dostosowany w ramach współpracy do wymogów Komendanta Miejskiego Policji w L.. Organ likwidacyjny wystąpił do właścicieli parkingów przechowujących na terenie miasta L. pojazdy zabezpieczone w trybie art. 130a ww. ustawy Prawo o ruchu drogowym, o udzielenie wyjaśnień na temat wydatków oraz wynagrodzenia za dozór sprawowany nad przechowywanymi pojazdami. W wyniku zapytania uzyskał odpowiedź, iż stawka za dobę parkowania przedmiotowych samochodów w większości przypadków wynosi 10 zł brutto. Stawka 10 zł brutto jest również respektowana przez organy administracji publicznej, o czym świadczy uchwała Rady Miejskiej w L. z dnia 24 kwietnia 2003 r. nr 146/VI/2003 oraz uchwała Rady Powiatu w L. z dnia 6 lipca 2004 r. nr XXII/212/04. Ponadto Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w L. jako materiał porównawczy wykorzystał opinię biegłego z dnia 31 maja 2007 r. Opinia ta została sporządzona na wniosek innego organu likwidacyjnego (Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w L.) i przy rozpatrywaniu innego wniosku skarżącego o zwrot koniecznych wydatków i przyznanie wynagrodzenia za dozór przyczepy jednoosiowej, ale może służyć w niniejszej sprawie jako materiał porównawczy. Opracowano ją na podstawie informacji uzyskanych od właścicieli parkingów strzeżonych z terenu L. i B. przechowujących pojazdy, które przeszły na rzecz Skarbu Państwa. Biegły określił wynagrodzenie za dozór z uwzględnieniem zakresu obowiązku dozorcy i okoliczności przechowywania samochodów osobowych i przyczep w wysokości 10 zł brutto. W toku postępowania skarżący przesłał dodatkowe dokumenty: - ocenę techniczną Stowarzyszenia Rzeczoznawców Techniki Samochodowej i Ruchu Drogowego Oddział w L. z dnia 5 kwietnia 2000 r., - cennik usług obowiązujących w P. od dnia 1 marca 2000 r., - umowę zlecenia z dnia 1 czerwca 1996 r., - decyzję Prezesa UOKiK z dnia 10 marca 2004 r., - uchwałę nr 111/11/02 Rady Powiatu Mińskiego z dnia 18 grudnia 2002 r., - załącznik do uchwały nr 211/XXXIXl2002 Rady Powiatu w Legionowie z 24 stycznia 2002 r., - kopie faktur VAT. Ustosunkowując się kolejno do tych dokumentów organ uznał, że nie obrazują one faktycznie poniesionych przez skarżącego kosztów związanych z dozorem pojazdów, które przeszły na rzecz Skarbu Państwa. Mogłyby one jedynie stanowić materiał porównawczy w stosunku do wyliczeń skarżącego, których jednak nie przedstawiono. Ocena techniczna Stowarzyszenia Rzeczoznawców Techniki Samochodowej i Ruchu Drogowego Oddział w L. z dnia 5 kwietnia 2000 r. została sporządzona w celu określenia stawek za holowanie i przemieszczanie pojazdów na zlecenie organów Policji i przechowywania tych pojazdów na parkingu strzeżonym, wobec tego nie może mieć zastosowania przy rozliczeniach dokonywanych z urzędami skarbowymi. Z cennika usług obowiązujących w P. od dnia 1 marca 2000 r. wynika, iż stawka za dobę parkowania samochodów osobowych wynosi między 12 a 15 zł netto. W zamieszczonej w cenniku uwadze stwierdzono, iż ceny usług mogą być negocjowane i stosowane jako umowne. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w L. nie podpisał ze skarżącym umowy dotyczącej parkowania pojazdów samochodowych. Wobec tego stawki za parkowanie pojazdu wynikające z cennika nie wiążą w przedmiotowej sprawie. W ocenie organu brak jest również podstaw do uwzględnienia przekazanych przez skarżącego dokumentów przy określeniu stawki kwotowej w niniejszej sprawie. Dokumentacja ta dotyczy określenia stawek za holowanie i przemieszczanie pojazdów oraz przechowywania tych pojazdów na parkingu strzeżonym na zlecenie podmiotów i organów innych niż Drugi Urząd Skarbowy w L. Organ nie zgodził się, że z dokumentów dołączonych do akt sprawy wynika, iż na rynku lokalnym funkcjonowało wielu przedsiębiorców, którzy swoje koszty kalkulowali na identycznym, co skarżący poziomie. Biuro Ekspertyz Technicznych Pomoc Drogowa T. P. w L. ul. R., - którego kopie faktur skarżący załączył do pisma z dnia 26 marca 2007 r. - w piśmie z dnia 20 marca 2007 r. skierowanym do Trzeciego Urzędu Skarbowego w L., jako aktualną stawkę dzienną za parkowanie pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t wskazało kwotę 10 zł brutto. Stawka ta jest zgodna z Uchwałą nr 146/VI/2003 Rady Miejskiej w L. z 24 kwietnia 2003 r. Natomiast ustosunkowując się do faktur o numerach: 328/2005, 52/2006, 41/2007, 92/2007 wystawionych przez A.. w L. Pierwszemu i Drugiemu Urzędowi Skarbowemu w L. organ wyjaśnił że między tymi urzędami a przedsiębiorcą toczą się postępowania administracyjne w celu ustalenia dobowej stawki za parkowanie pojazdów, które przeszły na rzecz Skarbu Państwa. Załączona decyzja Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów Delegatura w L. z dnia 10 marca 2004 r. nr RLU-56/424/03/1M została wydana po przeprowadzeniu postępowania antymonopolowego wszczętego na wniosek skarżącego przeciwko Powiatowi L., w związku z działaniami Starosty Powiatowego w L., a nie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w L.. Uprawniona zatem była odmowa uwzględnienia powyższej dokumentacji jako podstawy do określenia dobowej stawki za dozór pojazdów, które przeszły na rzecz Skarbu Państwa, przyjętej w rozliczeniach z Naczelnikiem Drugiego Urzędu Skarbowego w L. Organ nie uznał za miarodajną w niniejszej sprawie okoliczności zapłacenia przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w L. faktury VAT z dnia 26 czerwca 2007 r. nr 320/2007 wystawionej przez A. ze wskazaną stawką 12 zł netto za dobę parkowania pojazdu. Faktura ta została uiszczona bez przeprowadzenia postępowania w sprawie określenia wysokości zwrotu koniecznych wydatków i wynagrodzenia za dozór. Okoliczność ta nie nakłada na Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w L. obowiązku uiszczenia kolejnych rachunków bez przeprowadzenia stosownego postępowania. Tym samym organ odwoławczy uznał, że Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w L. opierając się na materiale porównawczym zgromadzonym w toku postępowania. tj. uchwale Rady Miasta L. z 24 kwietnia 2003 r., uchwale Rady Powiatu w L. z dnia 6 lipca 2004 r., opinii biegłego oraz wyjaśnieniach właścicieli parkingów przechowujących na terenie miasta L. pojazdy zabezpieczone w trybie art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym - zasadnie orzekł w zaskarżonym postanowieniu o przyznaniu zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia w wysokości 40 zł za dozór sprawowany nad przedmiotowym pojazdem od dnia 17 lipca 2004 r. do dnia 20 lipca 2004 r. Organ II instancji, oceniając odmowę przyznania zwrotu koniecznych wydatków zwianych z wykonywaniem dozoru oraz wynagradzania za dozór pojazdu w okresie od dnia 21 lipca 2004 r. do dnia 16 września 2004 r. uznał, że takie rozstrzygnięcie jest uzasadnione faktem, iż strona nie wywiązała się z obowiązku terminowego zawiadomienia urzędu skarbowego oraz policji ( w dniach 18 – 20 lipca 2004 r.) o fakcie upływu terminu określonego w § 7 ust. 2 rozporządzenia w sprawie usuwania pojazdów, powodując w ten sposób nieuzasadnione zwiększenie kosztów parkowania. Organ odwoławczy zgodził się natomiast ze stanowiskiem strony, że należało generalnie odmówić zwrotu wydatków i przyznania wynagrodzenia za dozór w okresie od dnia 21 lipca 2004 r. do dnia 9 listopada 2004 r. , tj. do dnia, w którym strona złożyła odpowiednie zawiadomienie, a nie do dnia 16 września 2004 r. Jednak w myśl art. 139 k.pa. w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. skargę, w której domagał się jego uchylenia w całości zarzucając: 1. naruszenie przepisów postępowania - przepisu art. 7, 8, 9 i 11 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa - polegające na dowolnej i wybiórczej ocenie zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego, w szczególności zaś odmiennej ocenie tej samej sytuacji faktycznej i prawnej i w rezultacie przyznania innej stawki wynagrodzenia w sytuacji, gdy dozór nad ruchomością we wskazanych wyżej okresach wykonywany był przez ten sam podmiot. w takim samym zakresie. w takich samych warunkach i na niezmiennych zasadach; 2. naruszenie przepisów postępowania. tj. art. 80 k.p.a.. przejawiające się w bezpodstawnej odmowie przyznania mocy dowodowej dokumentom przedstawionym przez skarżącego w toku postępowania w sytuacji, gdy dokumenty te istotnie przyczyniają się do wyjaśnienia sprawy; 3. rażące naruszenie przepisu art. 32 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP polegające na różnym traktowania tego samego podmiotu prawnego, w tej samej sytuacji faktycznej i prawnej, przy jednoczesnym braku jakiegokolwiek uzasadnienia takiego zróżnicowania. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że w toku postępowania pomiędzy stronami doszło już do częściowego rozliczenia z tytułu dozoru sprawowanego przez skarżącego nad opisanym pojazdem, przy zastosowaniu stawki 18,30 zł brutto dziennie. W ocenie skarżącego nie ma podstaw do zmiany stawki stosowanej przy określaniu zwrotu wydatków i przyznawaniu wynagrodzenia za dozór. Skarżący zarzucił również organom niekonsekwencję wywodach. Wskazał, że oparcie się na kryterium wynagrodzenia przyjętego w danych stosunkach nie wymaga szczegółowego udowodnienia kosztów poniesionych z tytułu sprawowania dozoru. Jest to bowiem odesłanie do średnich, najczęściej stosowanych stawek. Dopiero przy braku takiego odesłania zasadne byłoby twierdzenie, iż rozstrzygając o wysokości należnego wynagrodzenia należy szczegółowo ustalić między innymi koszty poniesione przez danego dozorcę. Odnosząc się do odmowy przyznania zwrotu wydatków i wynagrodzenia za okres od 21 lipca 2004 r. skarżący podniósł, że nie ma żadnych podstaw prawnych do takiego rozstrzygnięcia, skoro przepis nie określa sankcji związanych z przekroczeniem terminu na powiadomienie stosownych organów. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w L. wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przytoczona w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Bezsporne jest, że przedmiotowy samochód przeszedł na własność Skarbu Państwa i pozostawał pod dozorem skarżącego. Stosownie do art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny przyznaje, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór. Między skarżącym, a organem egzekucyjnym istniał zatem stosunek: dozorca - organ egzekucyjny. Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie określa kryteriów ustalania wysokości wynagrodzenia za dozór. Zgodzić się trzeba z organami administracji, które wskazują, że należy w tym zakresie posiłkować się art. 836 kc, zgodnie z którym, jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie jest określona w umowie albo w taryfie przechowawcy należy się wynagrodzenie przyjęte w danych stosunkach. Tym samym zadaniem organów było ustalenie odpowiedniego wynagrodzenia za dozorowanie przedmiotowego pojazdu we wskazanym okresie, przy uwzględnieniu faktu, że skoro wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie została określona w umowie, to dozorcy należy się wynagrodzenie w danych stosunkach przyjęte. Na wysokość tego wynagrodzenia mają wpływ następujące okoliczności: - czas przechowywania , - właściwości i wartość rzeczy przechowywanej (przedmiotowy samochód został zezłomowany) - wymagane starania przy strzeżeniu rzeczy, - ceny rynkowe notowane przy tego rodzaju usługach przez podmioty prowadzące tego rodzaju działalność. Zadaniem Sądu kontrolującego zaskarżone postanowienie nie jest ustalanie wysokości opłaty, lecz badanie, czy ustalenie tej wysokości nie narusza prawa. W ocenie Sądu organy wywiązały się ze swego zadania prawidłowo, zebrany materiał dowodowy jest wystarczający dla uznania, że zachowały obiektywizm i należycie ustaliły istotne okoliczności w sprawie. Kwota wskazana przez organy (10 zł. brutto za dobę) jako podstawa do ustalenia wynagrodzenia jest stosowana przez przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą, nie można więc podzielić poglądu skarżącego, że stawka objęta postanowieniem ma charakter uznaniowy. Podobna stawka obowiązywała na mocy uchwały Rady Miejskiej w L. z dnia 24 kwietnia 2003 r. nr 146/VI/2003, która nie była kwestionowana przez lokalnych przedsiębiorców. Stawki te dla tego rodzaju pojazdów bywały wręcz o wiele niższe (4 zł ustalone uchwałą Rady Powiatu w L. z dnia 6 lipca 2004 r. nr XXIl/212/04), ale organy nie oparły się na niższej możliwej stawce. Ponadto Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w L. jako materiał porównawczy wykorzystał opinię biegłego z dnia 31 maja 2007 r. sporządzoną na wniosek Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w L.. Nie jest rolą organów badanie rentowności i szacowanie zysków przedsiębiorstw. W ocenie Sądu badanie poziomu nakładów na parking czy kosztów jego utrzymania nie powinno mieć miejsca. Wywody skarżącego w tym zakresie są bezzasadne. Należało zbadać jedynie, jakie stawki były zwykle stosowane przez tego i innych przedsiębiorców. Organy sięgnęły zatem do metody porównawczej i ustaliły, na ile mogły, poziom stawek innych przedsiębiorców zajmujących się tego rodzaju działalnością. Jest to podejście prawidłowe, jako zmierzające do ustalenia wynagrodzenia za usługę "przyjętego w danych stosunkach" zgodnie z art. 836 § 1 kc. Daje się dostrzec, że ustalona kwota mieści się raczej w dolnych widełkach deklarowanych przez przedsiębiorców stawek. Należy jednak wziąć pod uwagę również to, że wartość przechowywanego pojazdu - porzuconego, całkowicie zużytego i unieruchomionego, do którego nikt nie rościł pretensji - odpowiadała wartości złomu, a tym samym i ryzyko gospodarcze dozorcy związane z odpowiedzialnością za utratę, pogorszenie lub zniszczenie dozorowanego przedmiotu było znikome. Zgodnie zaś ze słuszną tezą z wyroku NSA z dnia 16 lutego 1999 r. sygn. I SA/Wr 2390/97 (opubl. w ONSA 2000/1/28), przy określaniu wynagrodzenia, o którym mowa wart. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, należy uwzględnić zakres obowiązków dozorcy, okoliczności towarzyszące przechowaniu, warunki sprawowania pieczy oraz wielkość składowanego przedmiotu i powierzchnię niezbędną do jego składowania w sposób zapewniający jego właściwości . Podkreślenia wymaga również to, że łączny czas przechowywania pojazdu był dość długi . Inaczej są kalkulowane stawki przy usłudze jedno - czy kilkudniowej, inaczej zaś przy stałych zleceniach, w dodatku świadczonych obok innych zleceń pochodzących od tego samego podmiotu. Tym bardziej zastrzeżenia skarżącego nie wydają się usprawiedliwione i trudno dopatrzyć się jego pokrzywdzenia działaniami organu. Zgodzić się też należy ze stanowiskiem organu, iż jednokrotne zapłacenie wyższej stawki (18,30 zł brutto) za okres od 17 września 2004 r. do 4 marca 2005 r. tj. do dnia odbioru pojazdu - na podstawie faktury, nie może być podstawą domagania się, by podmiot ten (w tym przypadku Skarb Państwa) w każdym przypadku płacił już tę stawkę niezależnie od innych okoliczności, a w szczególności bez przeprowadzenia postępowania administracyjnego. Dlatego zarzut naruszenia art. 32 w związku z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP polegający na różnym traktowaniu tego samego podmiotu prawnego w tej samej sytuacji faktycznej i prawnej nie zasługiwał na uwzględnienie. Przecież to skarżący, żądając wynagrodzenia za dozór, wskazywał różne dobowe stawki cenowe za dozór nad pojazdami w tym samym okresie czasu, a więc w stosunkach tego samego rodzaju stosował różne wynagrodzenie (z uzasadnienia postanowienia organu I instancji – k.102 akt administracyjnych wynika, że w przypadku samochodów marki F. skarżący stosował stawkę dzienną 12 zł + VAT, a w jednym przypadku – 15 zł + VAT). Nie wskazał przy tym, jakie okoliczności faktyczne i prawne doprowadziły do takiego zróżnicowania wynagrodzenia. Należy także podnieść, że skarżący mimo wezwania organu nie przedstawił zestawienia koniecznych wydatków ani dokumentów ich dotyczących, związanych z prowadzeniem parkingu. Strona postępowania administracyjnego nie może czuć się zwolniona od współdziałania z organem w realizacji obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, zwłaszcza jeżeli nieudokumentowanie określonej czynności faktycznej może prowadzić do niekorzystnych dla niej rezultatów. Organ nie miał bowiem nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów potwierdzających wysokość kosztów wykonanego dozoru, jeżeli sam zainteresowany zignorował wezwanie organu w tym zakresie. Bezsporne jest, że skarżący powiadomił urząd skarbowy oraz policję o fakcie upływu terminu określonego w art. 130 a ust.10 ustawy Prawo o ruchu drogowym dopiero w dniu 9 listopada 2004 r. , a zatem z naruszeniem dyspozycji § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz.U. Nr 134, poz. 1133 ze zm.). Stosownie bowiem do tego przepisu, powiadomienie powinno zostać dokonane najpóźniej trzeciego dnia od dnia upływu terminu wskazanego w art. 130a ust. 10 ustawy. Opóźnienie powiadomienia urzędu skarbowego wydłużyło znacznie okres parkowania samochodu i powiększyło koszty jego przechowywania. Nieuzasadniona zwłoka w powiadomieniu powinna zatem skutkować odmową przyznania zwrotu koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia za dozór nad przedmiotowym samochodem w okresie od 21 lipca 2004 r. do dnia 16 września 2004 r. (ostatni dzień okresu, za który skarżący żądał przyznania zwrotu koniecznych wydatków i wynagrodzenia), co trafnie uczynił organ Ii instancji. Z powyższych względów Sąd uznał, że organy ustalając wysokość wynagrodzenia za dozór w oparciu o art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji trafnie zastosowały ten przepis, a swoje stanowisko uzasadniły w sposób wyczerpujący i przekonywujący bez naruszenia przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego postanowienia. Skoro zatem zarzuty skargi są bezzasadne, a zaskarżone postanowienie prawa nie narusza, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153 poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.