II GZ 193/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Borowicz po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. W. i A. W. wspólników spółki cywilnej "W.– S." s.c. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 6 czerwca 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 652/08 w zakresie odmowy zawieszenia postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym w sprawie ze skargi A. W. i A. W. wspólników spółki cywilnej "W. – S." s.c. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: odrzucić zażalenie Postanowieniem z dnia 6 czerwca 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 652/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił A. W. i A. W. (wspólnikom spółki cywilnej "W. –S.") zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie z ich skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Sąd I instancji wyjaśnił, iż wnioskodawcy w uzasadnieniu wniosku twierdzili, że 28 marca 2008 r. Gmina L. złożyła do Trybunału Konstytucyjnego wniosek o stwierdzenie niezgodności art. 18 ust. 5 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym a także art. 8 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw. Na poparcie powyższego przedłożono kserokopię ww. wniosku z prezentatą kancelarii TK. Wojewódzki Sąd Administracyjny podniósł, że z treści art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a. − wynika fakultatywność zwieszenia postępowania. Wywodził, że zgodnie z art. 7 p.p.s.a., zawierającym zasadę koncentracji materiału dowodowego, sąd powinien podejmować czynności zmierzające do szybkiego załatwienia sprawy i dążyć do jej rozstrzygnięcia na pierwszym posiedzeniu. Sąd wskazał też na prawo strony do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki, powołując treść art. 45 ust. 1 Konstytucji RP i art. 6 ust. 1 Konwencji z dnia 4 listopada 1950 r. o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Z uwagi na powyższe unormowania − zmierzające do przeciwdziałania przewlekłości postępowania sądowego − w ocenie Sądu I instancji dla rozpoznania niniejszej sprawy nie jest celowe ponowne oczekiwanie na ewentualny wyrok TK. Powołując postanowienie TK z dnia 11 marca 2008 r., sygn. akt Tw 32/07, Sąd wskazał, że analogicznemu wnioskowi O.odmówiono nadania dalszego biegu. Sąd I instancji podzielił stanowisko Sądu Najwyższego, że ze względów celowościowych nieuzasadnione jest zawieszenie postępowania, gdy można samodzielnie dokonać ustaleń potrzebnych do rozstrzygnięcia. Wskazał też na możliwość - w razie wątpliwości co do konstytucyjności przepisu − przedstawienia TK stosownego pytania prawnego w trybie art. 193 Konstytucji RP i art. 3 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym. W zażaleniu na powyższe postanowienie A. W. i A. W. twierdzili, że na mocy art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. celowość zawieszenia postępowania podlega badaniu przez sąd, ale uznanie sądu w tym zakresie nie może być dowolne. Ich zdaniem − skoro powołany w sprawie wniosek Gminy Leoncin, dotyczący kluczowego w sprawie art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, stanowiącego materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji − rozstrzygnięcie sprawy przez WSA zależy od wyniku postępowania toczącego się przez TK. Wnioskodawcy wywodzili − powołując stanowisko komentatorów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - że za zasadnością zawieszenia postępowania z uwagi na postępowanie toczące się przed Trybunałem Konstytucyjnym przemawia ekonomia procesowa. Zapobiega to późniejszym wznowieniom postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega odrzuceniu. Zgodnie z treścią przepisu art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione enumeratywnie w punktach od 1 do 10 tego przepisu. Przepis art. 194 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że zażalenie przysługuje na postanowienie, którego przedmiotem jest "zawieszenie postępowania i odmowa podjęcia zawieszonego postępowania". Z treści powołanego przepisu a contrario można wyprowadzić wniosek, że na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania i o podjęciu zawieszonego postępowania nie przysługuje zażalenie (por. postanowienie NSA z dnia 15 listopada 2007 r., sygn. akt I FZ 447/07, opubl: orzeczenia.nsa.gov.pl). Zauważyć należy, że powołany przepis art. 194 § 1 p.p.s.a. określa w sposób szczegółowy i wyczerpujący katalog przypadków, w których jest dopuszczalne zaskarżenie określonego postanowienia sądu pierwszej instancji, zatem jeżeli ani powyższy przepis ani inny przepis p.p.s.a. nie przewiduje wprost prawa strony do wniesienia środka odwoławczego w postaci zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania sądowego oznacza to, że zażalenie na to postanowienie nie jest dopuszczalne. Ubocznie wypada zauważyć, że postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, które nie podlegały zaskarżeniu w drodze zażalenia, a miały wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, na wniosek strony, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje jedynie w trybie art. 191 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2007 r., sygn. akt I FSK 1010/06, niepubl.) Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2008 r. nie podlegało zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a zatem w oparciu o przepis art. 180 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne.