I OSK 1156/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 30 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 czerwca 2008 r., sygn. akt IV SA/Gl 118/08 o odrzuceniu skargi L. K. na decyzję Ś. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie funkcjonariuszy Straży Pożarnej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sadowi Administracyjnemu w Gliwicach Postanowieniem z dnia 10 czerwca 2008 r., sygn. akt IV SA/Gl 118/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę L. K. na decyzję Ś. Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w K. z dnia [...], nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...], nr [...] w sprawie mianowania L. K. na stanowisko dyżurnego operacyjnego w Komendzie Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w Ż. w służbie stałej i ustalenia wysokości uposażenia. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd wskazał, że uposażenie zasadnicze funkcjonariusza Państwowej Straży Pożarnej jest niewątpliwie świadczeniem pieniężnym, a skoro tak, to oczywistym jest, iż sprawa o wysokość uposażenia jest sprawą o takim samym charakterze, a więc sprawą cywilną, co potwierdza wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1570/06, gdzie wskazano, że sprawa ewentualnego roszczenia funkcjonariusza PSP o odsetki za opóźnienie w wypłacie uposażenia jest sprawą cywilną. Sąd wskazał ponadto, że art. 111a ustawy z dnia 24 sierpnia 1999 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2006 r., Nr 96, poz. 667 ze zm.) stanowi, iż sprawy dotyczące roszczeń majątkowych o świadczenia pieniężne wynikające ze stosunku służbowego strażaków rozstrzygają sądy pracy. W skardze kasacyjnej od tego postanowienia skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania – art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., przez przyjęcie, że przedmiot skargi nie należy do kognicji sądów administracyjnych oraz naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 111a ustawy o Państwowej Straży Pożarnej przez błędne przyjęcie, że przedmiot skargi należy do właściwości sądów pracy, art. 87 powyższej ustawy przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że dotychczasowa stawka zaszeregowania zasadniczego uposażenia skarżącego w związku z przeniesieniem go na inne stanowisko przysługuje mu tylko przez 12 miesięcy, podczas, gdy przepis dotyczy dodatków do uposażenia, art. 89 tej ustawy przez jego niezastosowanie i przyjęcie, że dotychczasowa stawka zaszeregowania zasadniczego uposażenia skarżącego w związku z przeniesieniem go na inne stanowisko przysługuje mu tylko przez okres 12 miesięcy. W związku z tym skarżący wniósł o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie znajdując w niniejszej sprawie podstaw do stwierdzenia nieważności, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną w jej granicach. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Z akt sprawy wynika, że decyzją Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w Ż. z dnia [...], nr [...], w związku z likwidacją stanowiska starszego specjalisty przeniesiono L. K. z dniem 1 marca 2007 r. na stanowisko starszego inspektora w Komendzie Miejskiej PSP w Ż. i przyznano mu uposażenie według stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym, zgodnie z art. 89 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej oraz wskazano, że na podstawie art. 87 ust. 3 powołanej ustawy zachowane zostało przez okres 12 miesięcy prawo do dodatku służbowego według stawek obowiązujących przed przeniesieniem w pełnej wysokości. Decyzją nr [...] z dnia [...] Komendant Miejski PSP w Ż. postanowił zachować L. K. prawo do zaszeregowania uposażenia zasadniczego według dotychczas przysługującej grupy "10" do dnia 28 lutego 2009 r. na stanowisku starszego inspektora. Pismem z dnia 24 września 2007 r. Komendant Miejski PSP w Ż. poinformował L. K., że zamierza przesunąć go do służby w systemie zmianowym na stanowisko dyżurnego operacyjnego, co nastąpi najpóźniej z dniem 1 listopada 2007 r., a z chwila przesunięcia straci moc zgoda Komendanta Głównego PSP na utrzymanie uposażenia w grupie "10", jednak prawo do uposażenia na uprzednio zajmowanym stanowisku zostanie zachowane przez okres 12 miesięcy, na podstawie art. 38 ust. 2 pkt 4 i art. 87 ust. 3 pkt 3 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Następnie decyzją z dnia [...], nr [...] Komendant Miejski PSP w Ż. postanowił przenieść L. K. z codziennego systemu służby do zmianowego systemu służby, wskazując, że warunki płacy zostaną określone odrębną decyzją. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że funkcjonariusz, dotychczas zatrudniony na stanowisku starszego inspektora "zostanie przeniesiony (..) na stanowisko w równorzędnej grupie uposażeniowej". Decyzją z dnia [...], nr [...] Komendant Miejski PSP w Ż. mianował z dniem 11 listopada 2007 r. L. K. na stanowisko dyżurnego operacyjnego w służbie stałej i przyznał uposażenie według grupy "10" z zachowaniem prawa do stawki uposażenia zasadniczego do dnia 11 listopada 2008 r. (na podstawie art. 89 ust. 1 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej). Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Ś. Komendanta Wojewódzkiego PSP w K. z dnia [...], nr [...], która stała się przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Treścią roszczenia jest uprawnienie do żądania od oznaczonej osoby zachowania się w określony sposób. Słusznie wskazano w skardze kasacyjnej, że skarżący roszczenia majątkowego jeszcze nie ma, bowiem decyzja na podstawie, której roszczenie takie mogłoby powstać nie jest jeszcze prawomocna. Wbrew stanowisku Sądu I instancji nie sposób przyjąć, że przedmiotem zaskarżenia jest roszczenie majątkowe o świadczenie pieniężne wynikające ze stosunku służbowego, podlegające kognicji sądów powszechnych. Podlegające rozpoznaniu przez sądy pracy sprawy dotyczące roszczeń majątkowych o świadczenia pieniężne wynikające ze stosunku służbowego, o których mowa w art. 111a ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, powstają w przypadku niewypełnienia obowiązku wypłaty należnego świadczenia, wynikającego z decyzji ustalającej taki obowiązek. Tymczasem przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest podważenie prawidłowości decyzji ustalającej uposażenie w danej kwocie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżona decyzja w zakresie, w jakim przyznaje uposażenie jest zaskarżalna w drodze skargi do sądu administracyjnego. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.