VII SA/Wa 447/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Asesor WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] znak [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru budowy urządzenia reklamowego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej C. Sp. z o.o. w W. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. VII SA/Wa 447/08 UZASADNIENIE W dniu 27.09.2007r. C. Sp. z o.o. zgłosiła zamiar instalacji nietrwale związanego z gruntem urządzenia reklamowego na terenie działki nr ew. [...] przy ul. [...] w W.. Decyzją nr [...] z dnia [...].10.2007r. Prezydent [...] wniósł na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego sprzeciw w sprawie przedmiotowego zgłoszenia stwierdzając, iż projekt zagospodarowania terenu nie jest podpisany przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane właściwej specjalności, brak zwymiarowania projektowanego obiektu na planie zagospodarowania, brak wizualizacji reklamy dla określonej lokalizacji, brak analizy : ścieżki słońca", proponowana lokalizacja znajduje się nad istniejącą infrastrukturą podziemną. C. Sp. z o.o. złożyła odwołanie od ww. decyzji zarzucając organowi niezastosowanie procedury przewidzianej w art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego przez bezpodstawne zaniechanie wezwania strony postępowania do uzupełnienia złożonej dokumentacji przed wydaniem decyzji. Inwestor zarzuca też, iż mimo oparcia decyzji o art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego organ nie wykazał spełnienia przesłanek niniejszego artykułu czyli braku zgodności planowanych robót budowlanych z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub innymi przepisami. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2008r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...].10.2007r. wydaną na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego oraz na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 wnoszę sprzeciw wobec zamiaru budowy wolno stojącego urządzenia reklamowego na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w W. Zdaniem Wojewody decyzja Prezydenta [...] zasługiwała na uchylenie z uwagi na przywołany w odwołaniu brak spójności między podstawą prawną a uzasadnieniem. Zdaniem organu odwoławczego, zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, organ wnosi sprzeciw jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Jako podstawę prawną decyzji, organ I instancji powołał się na art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego nie korespondujący jednakże ze stanem faktycznym podanym w uzasadnieniu, który to stan faktyczny uzasadniałby oparcie decyzji na art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego. Niemniej wydanie sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego powinno być poprzedzone wydaniem postanowienia zobowiązującego do uzupełnienia brakujących dokumentów. Jednakże w odniesieniu do inwestycji będącej przedmiotem niniejszego postępowania Wojewoda [...] nie znajduje podstaw do zastosowania art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego. Zdaniem organu odwoławczego, zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego właściwy organ wnosi sprzeciw jeżeli budowa zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Wojewoda wskazał, że zgodnie z wyrokiem NSA z 25.05.2007r. (sygn. akt: II OSK 1509/06) do budowli będących wolno stojącymi trwale związanymi z gruntem urządzeniami reklamowymi nie może mieć zastosowanie art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Dokonując kwalifikacji prawnej, czy dany obiekt (urządzenie reklamowe) wymaga pozwolenia na budowę, czy jedynie zgłoszenia, powinno brać się pod uwagę przepis art. 5 Prawa budowlanego w świetle, którego, nie jest obojętna jego wielkość oraz cechy konstrukcyjne. Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, iż wszystkie wymienione w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego budowle, w tym wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, wymagają pozwolenia na budowę, zaś o tym czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, czy też nie, nie decyduje metoda i sposób związania z gruntem, ale to czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Jak wynika z dołączonego do zgłoszenia projektu na przedmiotową inwestycję składa się: tablica reklamowa o wymiarach 6x3m, żelbetowa stopa fundamentowa o wymiarach 4,2x2,5x0,6m, konstrukcja stalowa o wysokości 6,7m. Całkowita wysokość planowanego urządzenia reklamowego to 9,7m. Powyższe wymiary uzasadniają uznanie przedmiotowej inwestycji za urządzenie trwale związane z gruntem. Decyzja Wojewody została zaskarżona przez C., która zarzuca decyzji: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, w postaci artykułu 29 ust. 2 pkt. 6) ustawy z dnia 07 lipca 1994 roku Prawo budowlane, poprzez błędne i nieprawidłowe przyjęcie przez organ odwoławczy, że: wielkość i cechy konstrukcyjne planowanego obiektu budowlanego, co do zasady, przesądzają o tym, czy taka inwestycji wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, czy wystarczające jest zgłoszenie robót budowlanych w trybie art. 30 ustawy Prawo budowanego; 2. istotne dla rozstrzygnięcia sprawy naruszenie przepisów postępowania w postaci artykułu 136 oraz artykułu 107 § 3 w związku z artykułem 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nie podjęcie przez organ odwoławczy niezbędnych czynności w zakresie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, tym samym nie dokonanie ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy administracyjnej, którego wyniki uzasadniałby przyjętą przez organ podstawę rozstrzygnięcia, natomiast wadliwe ograniczenie uzasadnienia decyzji wyłącznie do przytoczenia orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2007 roku oraz wskazania okoliczności faktycznej, że przedmiotowy nośnik jest trwale związany z gruntem, jak twierdzi organ. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analizując skargę przy zastosowaniu powyższych kryteriów należy stwierdzić, iż zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz innych przepisów postępowania, a naruszenia te miały istotny wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę całkowicie podzielił pogląd wyrażony wielokrotnie w orzeczeniach sądowoadministracyjnych, w tym m. in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2006 r. sygn. akt VII SA/Wa 1087/05, iż instalacja urządzeń reklamowych, niezależnie czy umieszczanych na budynkach czy bezpośrednio na gruncie i niezależnie od trwałego powiązania z gruntem stanowi przedmiot regulacji art. 29 ust. 2 pkt 6 znowelizowanej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Zgodnie z tym przepisem pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych, polegających na instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Zdaniem Sądu, Wojewoda [...] przyjął błędną interpretację przepisów Prawa budowlanego, kwalifikując projektowane urządzenie reklamowe do kategorii obiektów wymagających pozwolenia na budowę. Należy w tym miejscu podkreślić, że art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego zawierające definicję pojęcia "budowla" nie przesądza w żadnej mierze o obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę obiektów przykładowo wymienionych w tym przepisie, w tym także wolno stojących trwale związanych z gruntem urządzeń reklamowych. Sam fakt zakwalifikowania danego obiektu do kategorii "budowli" oraz podniesienie kwestii trwałego powiązania z gruntem nie stanowi o materialnoprawnym obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i nie wyłącza wcale możliwości zastosowania ustawowych wyjątków od zasady wyrażonej w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. W przypadku, gdy organy administracyjne uznają, że skala i wielkość robót budowlanych przy instalowaniu tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, pogorszenie stanu środowiska, albo zwiększenie ograniczenia lub uciążliwość dla terenów sąsiednich, może w drodze decyzji na podstawie art. 30 ust. 7 nałożyć na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, na roboty objęte zgłoszeniem. Uprawnienie to ma charakter uznaniowy i wymaga uzasadnienia przez organ podstaw do zastosowania art. 30 ust. 7 ustawy. Organ przyjął zatem błędną kwalifikację projektowanego urządzenia jako inwestycji wymagającej pozwolenia na budowę wywodząc ją z trwałego charakteru powiązania urządzenia z gruntem, czym naruszył przepis art. 30 ust. 6 pkt 1 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c oraz art. 152 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.