IV SA/Wa 638/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Asesor WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi B. P. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) marca 2008 r. nr (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji - skargę oddala - Decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. znak: [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w W. z dnia [...] października 1966 r. znak: [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w P. z dnia [...] października 1962 r. znak: [...] w sprawie przejęcia na własność Państwa gospodarstwa położonego we wsi K., gm. J., powiat [...], stanowiącego byłą własność K. W. W uzasadnieniu organ wskazał, że ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego wynika, iż gospodarstwo K. W. było gospodarstwem opuszczonym w rozumieniu §1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 sierpnia 1961 r. w sprawie opuszczonych gospodarstw rolnych. Z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej powyższą decyzją wystąpiła B. P., wskazując, iż organ nie zbadał dokładnie materiału dowodowego, a w szczególności pominął oświadczenie świadka, J. P. Rozpatrując ponownie sprawę na skutek złożonego wniosku, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, decyzją z dnia [...] marca 2008r. Nr [...], powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2000 r. Nr 98, . poz. 1071 z późn.zm.) orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy organ wskazał między innymi, iż kwestionowaną w postępowaniu nieważnościowym decyzją z dnia [...] października 1962 r. Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w P. orzekło o przejęciu na własność Skarbu Państwa gospodarstwa rolnego o pow. 18,66 ha położonego na terenie wsi K., stanowiącego byłą własność K. W. Wskutek złożonego odwołania, decyzją z dnia [...] lutego 1963 r. Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w W. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W wyniku złożonego przez R. S. wniosku o wznowienie postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa, Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w W., decyzją z dnia [...] października 1966 r. uchyliło decyzję Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w P. z dnia [...] października 1962 r. orzekającą o przejęciu na własność Skarbu Państwa gospodarstwa rolnego o pow. 18,66 ha położonego na terenie wsi K., gm. J., powiat [...], stanowiącego byłą własność K. W. w części dotyczącej działki gruntu o pow. 0, 76 ha, oznaczonej na planie scaleniowym wsi K. numerem [...], natomiast w pozostałej części utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Jak wynika z akt sprawy przedmiotowe gospodarstwo zostało przejęte na własność Państwa decyzją Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w P. z dnia [...] października 1962 r. na podstawie art. 2 ustawy z dnia 13 lipca 1957 r. o zmianie dekretu z dnia 18 kwietnia 1955 r. o uwłaszczeniu i uregulowaniu innych spraw związanych z reformą rolną i osadnictwem rolnym (Dz. U. z 1957 r. Nr 39, poz. 174 i z 1961 r. Nr 32, poz. 161 ) oraz § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 sierpnia 1961 r. w sprawie opuszczonych gospodarstw rolnych. Zgodnie z art. 2 ww. ustawy, gospodarstwa rolne i działki określone w art. 15 ust. 1 dekretu z dnia 18 kwietnia 1955 r. o uwłaszczeniu i o uregulowaniu innych spraw związanych z reformą rolną i osadnictwem rolnym, jeżeli zostały opuszczone przez właściciela po dniu 28 kwietnia 1955 r., oraz wszelkie inne gospodarstwa rolne opuszczone przez właścicieli mogą być przejęte na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, z wyjątkiem służebności gruntowych, których utrzymanie uznane zostanie za niezbędne. O przejęciu gospodarstwa rolnego lub działki na własność Państwa oraz o utrzymaniu ciążących na tym gospodarstwie rolnym lub działce służebności gruntowych orzeka właściwy do spraw rolnych organ prezydium powiatowej rady narodowej. W myśl § 1 ust. 1 ww rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 sierpnia 1961 r. w sprawie opuszczonych gospodarstw rolnych, za gospodarstwo rolne opuszczone uważa się gospodarstwo, na którym nie zamieszkuje właściciel ani jego małżonek, dzieci lub rodzice, a przy tym gospodarstwo to nie jest w całości lub w większej części uprawiane oraz poddawane właściwym zabiegom agrotechnicznym przez właściciela bądź użytkownika albo dzierżawcę. Jak wynika z akt sprawy, a zwłaszcza z wyjaśnień S. W., syna K. W., który przeprowadził się na ziemie odzyskane do wsi P., gdzie objął gospodarstwo rolne w 1947 r. K. W. wyjechał w 1946 r. ze wsi K. do syna, a przedmiotowe gospodarstwo o pow. 18,66 ha oddał w dzierżawę okolicznym rolnikom. K. W. na ziemiach odzyskanych nie posiadał własnego gospodarstwa. Natomiast, po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie przejęcia gospodarstwa we wsi K. obsiał ok. 3 ha gruntów tego gospodarstwa żytem. S. W., nie wie on czy w chwili przejęcia gospodarstwa, tj. w 1962 r. wszystkie grunty przedmiotowego gospodarstwa były uprawiane rolniczo, gdyż od 1953 r. grunty gospodarstwa były w posiadaniu Spółdzielni P. Budynki były zaś w złym stanie technicznym. Wyjaśnienia S. W. potwierdza protokół z dnia [...] sierpnia 1962 r. z przeprowadzonego dochodzenia użytkowania gospodarstwa K. W., w którym czytamy, iż wyjechał on ze wsi K. w 1946 r. i od tego czasu do 1962 r. grunty gospodarstwa leżały odłogiem. Powyższe potwierdza również oświadczenie K. W. z dnia [...] grudnia 1962 r. złożone w Referacie Urządzeń Rolnych w którym ww. stwierdził, że gospodarstwo, które zostało przejęte na rzecz Skarbu Państwa, położone na terenie Wsi K. o pow. 18,66 ha jesienią 1962 r. zostało zagospodarowane -bowiem właściciel obsiał żytem 3 ha, natomiast 15,66 ha pozostało niezagospodarowane. Jak wskazano w zaskarżonej decyzji, strony nie zaprzeczają, iż rodzina W. nie zamieszkiwała na terenie przedmiotowego gospodarstwa w okresie przejęcia go na rzecz Państwa. Po opuszczeniu gospodarstwa było ono oddane w dzierżawę na 5 lat do 1953. Jak wynika z pisma K. W. z dnia [...] października 1962 r. "w 1953 r. założono Spółdzielnię P. i grunty przedmiotowego gospodarstwa włączono do spółdzielni. Po pewnym czasie spółdzielnię rozwiązano i K. W. nie mógł już znaleźć użytkownika i od tego czasu, tj. od upadku spółdzielni gospodarstwo było niezagospodarowane." Analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy, organ stwierdził, że gospodarstwo K. W. nosiło cechy opuszczonego w rozumieniu § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 sierpnia 1961 r. w sprawie opuszczonych gospodarstw rolnych. Nie zamieszkiwał bowiem na nim właściciel ani jego małżonek, dzieci lub rodzice, a przy tym gospodarstwo to nie było w całości lub w większej części uprawiane ani poddawane właściwym zabiegom agrotechnicznym przez właściciela bądź użytkownika albo dzierżawcę. W związku z powyższym uznano, iż zostało ono zasadnie przejęte na rzecz Państwa, a zatem brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji. Odnosząc się do podnoszonych przez B. P. zarzutów, dotyczących nie ustosunkowania się do oświadczenia J. P., organ odwoławczy wyjaśnił należy, że zeznania te nie pokrywają się z zebranym materiałem dowodowym. Z oświadczenia J. P. wynika, że użytkował on grunty przedmiotowego gospodarstwa do 1962 r. Tymczasem z oświadczenia K. W. z dnia [...] grudnia 1962 r. wynika, że dopiero w 1962 r. zagospodarował on grunty o pow. 3 ha. Natomiast wcześniej w 1953 r. założono Spółdzielnię P., a po jej upadku gospodarstwo było niezagospodarowane. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B. P., domagając się jej uchylenia, zarzuciła zaskarżonej decyzji iż wydana ona została w wyniku: a) błędnego ustalenia stanu faktycznego w wyniku nieuwzględnienia pełnego materiału dowodowego, b) naruszenie przepisów art. 141 § 4 ustawy z dnia 14 sierpnia 2002r-prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, c) naruszenie prawa procesowego -art. 107, 7, i 80 k.p.a poprzez orzeczenie w oparciu o materiał dowodowy zawierający niekompletne ustalenia dotyczące stanu faktycznego. d) Naruszenie art. 156 § 1 pkt. 2 kpa, poprzez jego niezastosowanie do wniosku skarżącej. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazała, iż organ rozpoznając niniejszą sprawę nie skorzystał ze swych ustawowych uprawnień w zakresie wzywania z urzędu świadków, których zeznania mogłyby przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Nie wskazał również adresata zaskarżonej decyzji. Nie uwzględnił także okoliczności, iż S. W. był osobą niepiśmienną i mógł mieć trudności w rozumieniu okoliczności związanych z zagospodarowaniem gruntów pozostałych po jego ojcu. Jego wyjaśnienia mogły być przez to nieprecyzyjne i nie odzwierciedlające rzeczywistego stanu faktycznego sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne kontrolują więc akty i czynności organów administracji z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2008r. utrzymująca w mocy poprzedzającą ją decyzję tego organu z dnia [...] stycznia 2008 r. znak: [...] orzekającą o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w W. z dnia [...] października 1966 r. znak: [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w P. z dnia [...] października 1962 r. znak: [...] w sprawie przejęcia na własność Państwa gospodarstwa położonego we wsi K., gm. J., powiat [...], stanowiącego byłą własność K. W. Dokonanie oceny zgodności tej decyzji z prawem, poddane jest więc specyficznym regułom odnoszącym się do kontroli decyzji wydanych w trybach nadzwyczajnych. Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej ma bowiem w prawie bardzo istotne znacznie. Przede wszystkim z tego powodu, że jest to instytucja procesowa stanowiąca wyjątek od ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych (art. 16 § 1 k.p.a.). Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco określone w art. 156 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Zestawienie to stanowi katalog zamknięty przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji. Taka redakcja przepisu, zważywszy również na nadzwyczajny charakter tej instytucji, nie pozwala na stosowanie wykładni rozszerzającej względem tego przepisu. Pozytywna decyzja w rozpatrywanej sprawie mogłaby tylko zapaść w sytuacji, kiedy organ by stwierdził, że decyzja w przedmiocie przejęcia gospodarstwa na własność Państwa została podjęta w okolicznościach określonych w przepisach art. 156 § 1 k.p.a. Przepis art. 156 § 1 k.p.a. nakłada bowiem na organ administracji publicznej obowiązek nie tylko stwierdzenia niewątpliwego naruszenia prawa, ale zarazem wykazania, że było to rażące naruszenie prawa. Do wzruszenia decyzji nie wystarczy zatem stwierdzenie zaistnienia naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, ale musi to być rażące naruszenie prawa. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 23 grudnia 2004r. Sygn. akt OSK 992/04, wyrok NSA z dnia 18 lipca 1994r. sygn. akt V SA 535/94, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 1992 r. V SA 86/92, ONSA 1993/1/23) przyjmuje się, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, jest wyraźne wykazanie, jaki konkretny przepis został naruszony i dlaczego naruszenie to organ ocenił jako rażące. O rażącym naruszeniu prawa mówić można tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność. W konsekwencji traktowanie naruszenia prawa jako "rażące" może mieć miejsce tylko wyjątkowo, a mianowicie, gdy jego waga jest znacznie większa niż stabilność ostatecznej decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 1996 r., III SA 565/95, Biul. Skarb. 1997/2/26 i wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 1995 r., sygn. III ARN 22/95). Dokonując konkluzji powyższych wywodów, należy podkreślić, że nie każde naruszenie prawa będzie stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności wydanej decyzji. Tylko rażące naruszenie prawa może skutkować wydaniem rozstrzygnięcia pozytywnego dla strony. Na gruncie niniejszej sprawy nie można jednak mówić o istnieniu tego rodzaju podstaw. Zgodnie z obowiązującym w dacie wydania kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji, art. 2 ustawy z dnia 13 lipca 1957 r. o zmianie dekretu z dnia 18 kwietnia 1955 r. o uwłaszczeniu i uregulowaniu innych spraw związanych z reformą rolną i osadnictwem rolnym (Dz. U. z 1957 r. Nr 39, poz. 174 i z 1961 r. Nr 32, poz. 161 ), gospodarstwa rolne i działki określone w art. 15 ust. 1 dekretu z dnia 18 kwietnia 1955 r. o uwłaszczeniu i o uregulowaniu innych spraw związanych z reformą rolną i osadnictwem rolnym, jeżeli zostały opuszczone przez właściciela po dniu 28 kwietnia 1955 r., oraz wszelkie inne gospodarstwa rolne opuszczone przez właścicieli mogą być przejęte na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, z wyjątkiem służebności gruntowych, których utrzymanie uznane zostanie za niezbędne. O przejęciu gospodarstwa rolnego lub działki na własność Państwa oraz o utrzymaniu ciążących na tym gospodarstwie rolnym lub działce służebności gruntowych orzeka właściwy do spraw rolnych organ prezydium powiatowej rady narodowej. W myśl § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 sierpnia 1961 r. w sprawie opuszczonych gospodarstw rolnych (Dz. U Nr 39 poz. 198 ze zm.), za gospodarstwo rolne opuszczone uważa się gospodarstwo, na którym nie zamieszkuje właściciel ani jego małżonek, dzieci lub rodzice, a przy tym gospodarstwo to nie jest w całości lub w większej części uprawiane oraz poddawane właściwym zabiegom agrotechnicznym przez właściciela bądź użytkownika albo dzierżawcę. Materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania zwykłego wskazuje, iż niewątpliwie przesłanki z powyższego przepisu zostały w niniejszej sprawie spełnione. Z akt sprawy wynika, iż K. W. w latach 1946 lub 1947-1948 opuścił należące do niego gospodarstwo i przeprowadził się do syna S. W., który objął gospodarstwo rolne na ziemiach odzyskanych we wsi P. Należące do niego gospodarstwo do 1952 roku użytkował S. O. W 1953 r. gospodarstwo zostało włączone do Spółdzielni P., która po pewnym czasie upadła. Od jej upadku, sporne gospodarstwo było niezagospodarowane. K. W., jak sam wskazał, nie mógł bowiem już znaleźć użytkownika. Po wszczęciu w 1962r. postępowania w sprawie przejęcia gospodarstwa położonego we wsi K. K. W., obsiał ok. 4 ha gruntów tego gospodarstwa żytem. Wskazane powyżej okoliczności wynikają z oświadczeń, pism składanych przez K. W.. Potwierdził je również jego syn S. W. Znajdują one także potwierdzenie w materiale dowodowych zgromadzonym w toku postępowania administracyjnego (protokoły, oświadczenia świadków). Analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy, w ocenie Sądu słusznie orzekający w sprawie organ stwierdził, że gospodarstwo K. W. nosiło cechy opuszczonego w rozumieniu § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 sierpnia 1961 r. w sprawie opuszczonych gospodarstw rolnych. W myśl niniejszego przepisu za gospodarstwo rolne opuszczone uważa się gospodarstwo, na którym nie zamieszkuje właściciel ani jego małżonek, dzieci lub rodzice, a przy tym gospodarstwo to nie jest w całości lub w większej części uprawiane oraz poddawane właściwym zabiegom agrotechnicznym przez właściciela bądź użytkownika albo dzierżawcę. Powyższe przesłanki zostały spełnione w niniejszej sprawie. Niekwestionowany jest bowiem, iż sporne gospodarstwo nie zamieszkiwał właściciel ani jego małżonek, dzieci lub rodzice, a przy tym gospodarstwo to nie było w całości lub w większej części uprawiane ani poddawane właściwym zabiegom agrotechnicznym przez właściciela bądź użytkownika albo dzierżawcę. Fakt obsiania przez byłego właściciela w 1962r. ok. 4 z ok. 18 ha gruntów nie może bowiem świadczyć o fakcie uprawiania tegoż gospodarstwa w większej części. W związku z powyższym uznano, iż zostało ono zasadnie przejęte na rzecz Państwa, a zatem brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowym decyzji. Odnosząc się z kolei do podniesionych przez skarżącą zarzutów niewyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego przez organ prowadzący postępowanie w niniejszej sprawie, Sąd uznał je za nieuzasadnione. Należy bowiem mieć na uwadze, iż działanie organu w trybie wniosku o stwierdzenie nieważności wymaga zupełnie innego podejścia do sprawy i zasadniczo się różni od postępowania zwykłego. Obowiązkiem organu, co zresztą uczynił, jest zajęcie się kwestiami ściśle prawnymi. W ich efekcie może co najwyżej dojść do wydania decyzji kasatoryjnej. Oznacza to, że w postępowaniu zmierzającym do ewentualnego wydania tego rodzaju decyzji nie ma proceduralnej możliwości poszerzenia materiału dowodowego sprawy. Tym samym nie wchodzi w grę również poczynienie dodatkowych (uzupełniających) ustaleń faktycznych. W omawianym postępowaniu organ orzekający ogranicza się jedynie do poszukiwania uchybień i wadliwości, tak proceduralnych, jak i dotyczących prawa materialnego poczynionych w toku i na gruncie postępowania zwykłego. Wbrew zarzutom podniesionym przez skarżącą, zaskarżonej decyzji nie można także zarzucić, iż "nie wskazuje adresata". Zgodnie z art. 107 § 1 kpa, decyzja powinna zawierać między innymi oznaczenie strony lub stron. W rozpoznawanej sprawie powyższy wymóg został spełniony, organ właściwie jako stronę postępowania uznał bowiem skarżącą. Chybiony jest także podniesiony przez skarżącą zarzut naruszenia przez organ art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Przepis ten wskazuje na wymogi jakie winno zawierać uzasadnienie wyroku, wydawanego przez sąd administracyjny. Nie odnosi się on tym samym do decyzji wydawanych przez organy administracji publicznej, które winne spełniać wymogi określone w art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie można zatem czynić organowi zarzutu naruszenia normy prawnej, która nie znajduje zastosowania do prowadzonego przez niego postępowania. Na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie mogła mieć także wpływu podniesiona przez stronę skarżącą okoliczność, iż S. W. - syn K. W. był osobą niepiśmienną i mógł mieć trudności w rozumieniu okoliczności związanych z zagospodarowaniem gruntów pozostałych po jego ojcu. W dacie przejęcie spornego gospodarstwa jego właścicielem był K. W. i to on jako strona postępowania uprawniony był do podejmowania czynności procesowych zmierzających do zakwestionowania kontrolowanej w postępowaniu nieważnościowny decyzji. Jak wynika zaś z akt sprawy z przysługującego mu uprawnienia skorzystał. Reasumując, w sprawie zaistniały przesłanki wynikające z art. 2 ustawy z dnia 13 lipca 1957 r. o zmianie dekretu z dnia 18 kwietnia 1955 r. o uwłaszczeniu i uregulowaniu innych spraw związanych z reformą rolną i osadnictwem rolnym (Dz. U. z 1957 r. Nr 39, poz. 174 i z 1961 r. Nr 32, poz. 161 ) oraz § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 sierpnia 1961 r. w sprawie opuszczonych gospodarstw rolnych, a tym samym brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w W. z dnia [...] października 1966 r. znak: [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w P. z dnia [...] października 1962 r. znak: [...] w sprawie przejęcia na własność Państwa gospodarstwa położonego we wsi K., gm. J., powiat [...], stanowiącego byłą własność K. W. Decyzja ta nie zawiera bowiem wad, które uzasadniałyby stwierdzenie jej nieważności przez zastosowanie art. 156 § 1 k.p.a. Została wydana przez właściwe organy, skierowano ją do właściwej strony postępowania, opiera się na istniejącej podstawie prawnej, przy jej wydaniu nie doszło do rażącego naruszenia prawa, nadaje się do wykonania, a jej wykonalność nie powoduje czynu zagrożonego karą, nie zawiera także wad powodujących jej nieważność z mocy przepisów prawa. Wymaga podkreślenia, że jedynie wady tkwiące w samych decyzjach dają podstawę do zastosowania powyższej regulacji. Z tych względów Sąd uznał wydane w sprawie decyzje za prawidłowe, a zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.