II GSK 971/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędzia NSA Jan Bała (spr.) Sędzia del. WSA Maria Jagielska Protokolant Magdalena Sagan po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2009 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 13 czerwca 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 695/08 w sprawie ze skargi M. D. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustanowienia biegłym sądowym na kolejną kadencję oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 695/08, oddalił skargę M. D. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] stycznia 2008 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy ustanowienia biegłym sądowym. Sąd orzekał w następującym stanie sprawy. M. D. pismem z dnia 14 listopada 2007 r. wystąpił do Prezesa Sądu Okręgowego w W. o ustanowienie go biegłym sądowym z zakresu technologii maszyn, organizacji i zarządzania oraz bezpieczeństwa i higieny pracy na kolejną kadencję. Prezes Sądu Okręgowego w W. decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r., wydaną na podstawie § 1 ust. 1 oraz § 12 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie biegłych sądowych (Dz. U. Nr 15, poz. 133), odmówił ustanowienia M. D. biegłym sądowym we wnioskowanym zakresie. W uzasadnieniu decyzji wskazano uchybienia w wykonywaniu powierzonych wnioskodawcy obowiązków biegłego w okresie ostatniej kadencji. W związku z tymi ustaleniami Prezes Sądu Okręgowego uznał, iż M. D. nie dawał rękojmi należytego wykonywania obowiązków biegłego. Minister Sprawiedliwości po rozpoznaniu odwołania M. D., decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. utrzymał zaskarżoną decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w W. w mocy. Minister Sprawiedliwości, podzielając stanowisko organu pierwszej instancji w zakresie niespełnienia przez skarżącego przesłanki wymienionej w § 12 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia, stwierdził, iż w sprawie tej przy podejmowaniu decyzji nie doszło do przekroczenia zasady uznania administracyjnego. Prezes Sądu Okręgowego w W. w swojej decyzji wskazał na nieprawidłowości, których dopuścił się M. D. w okresie od dnia 2 stycznia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2007 r., gdy wykonywał on czynności biegłego sądowego. W przeważającej części zastrzeżenia te dotyczyły nieterminowego sporządzania opinii. Wskazano, że mimo niesporządzenia opinii w wyznaczonych przez sądy terminach biegły ten nie występował z wnioskami o ich przedłużenie lub nadesłał taki wniosek w jednej sprawie dopiero po interwencji telefonicznej sądu. Organ odwoławczy uznał za słuszne stanowisko Prezesa Sądu Okręgowego w W., że M. D. w swoim wystąpieniu z dnia 8 marca 2007 r. przekroczył dozwoloną krytykę funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości. Na negatywną ocenę pracy skarżącego miało też wpływ nierzetelne wykonanie opinii w sprawie o sygn. akt IV K 388/06 Sądu Rejonowego dla W. - Ż. w W. W konkluzji Minister Sprawiedliwości stwierdził, że uchybienia stwierdzone w pracy skarżącego podważają do niego zaufanie sądu oraz wskazują, że nie daje on gwarancji rękojmi należytego wykonywania obowiązków biegłego sądowego. Oddalając skargę M. D., Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał na przepis § 12 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia w sprawie biegłych sądowych, zgodnie z którym biegłym sądowym może być ustanowiona osoba, która daje rękojmię należytego wykonywania obowiązków biegłego. Sąd pierwszej instancji powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, zdefiniował rękojmię należytego wykonywania obowiązków biegłego jako całość cech, zdarzeń i okoliczności dotyczących osoby biegłego sądowego, składających się na jego wizerunek jako osoby zaufania publicznego, która powinna posiadać łącznie takie cechy charakteru, jak: szlachetność, prawość, sumienność i bezstronność. Osoba biegłego sądowego nie może być dotknięta żadną skazą, która podważałaby zaufanie do niej. Z brzmienia przepisu § 12 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia w sprawie biegłych sądowych Sąd wywiódł, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Prezesa Sądu Okręgowego mają charakter zbliżony do tzw. decyzji uznaniowej, albowiem w powołanym przepisie ustawodawca posługuje się zwrotem niedookreślonym przy opisie stanu faktycznego uzasadniającego działanie organu. W ocenie Sądu pierwszej instancji organy prawidłowo przyjęły, że nienależyte wypełnianie przez skarżącego obowiązków biegłego w okresie kadencji 2003-2007 uprawniało do przyjęcia, że nie spełniał on warunku rękojmi należytego wykonywania obowiązków. Z dokumentów zgromadzonych w aktach osobowych skarżącego wynika, że w sprawach o sygn. akt XXIV C 544/06 Sądu Okręgowego w W., sygn. akt VI C 2162/05 Sądu Rejonowego dla W. Ś. w W. oraz o sygn. akt XXI P 199/04 Sądu Okręgowego w W. - skarżący sporządzał opinie ze znacznym przekroczeniem terminów zakreślonych przez te sądy. Ponadto w sprawie IV K 388/06 sporządził nierzetelną opinię, gdyż zawarł w niej informacje na temat przyczyn wypadku przy pracy, nie dokonawszy wcześniej wizji lokalnej. W pisemnych wyjaśnieniach z dnia 8 marca 2007 r. skierowanych do Prezesa Sądu Okręgowego w W. skarżący stwierdził, że w terminach wyznaczanych przez sądy nie ma możliwości sporządzenia opinii, gdyż są zbyt krótkie, natomiast pisanie przez biegłego pism w sprawie przedłużenia terminu związane jest z jego stratą czasu. W piśmie z dnia 28 marca 2007 r. skierowanym do Wiceprezesa Sądu Okręgowego w W. skarżący poddał ponadto krytyce działania podejmowane przez Sąd R. dla W. Ż. w sprawie IV K 388/06, stwierdzając w konkluzji, iż Sąd ten nie cieszy się zaufaniem społecznym, o czym przekonał się sam prowadząc sprawę swojej córki. W ocenie Sądu, decyzje organów administracji obu instancji znajdują oparcie zarówno w orzecznictwie sądowym, jaki i pozostają w zgodzie z podstawowymi celami rozporządzenia w sprawie biegłych sądowych, w tym m.in. z celem zagwarantowania dobrego wizerunku wymiaru sprawiedliwości w opinii społecznej i niewzbudzania jakichkolwiek wątpliwości do instytucji wymiaru sprawiedliwości. Postępowanie organów zostało ocenione przez Sąd jako rzetelne, tj. wolne od arbitralności, dające się racjonalnie wyjaśnić okolicznościami faktycznymi sprawy. Zdaniem Sądu, organy podjęły decyzje kierując się celami wskazanymi w przepisie § 12 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie biegłych sądowych, przedkładając interes społeczny nad indywidualnym interesem skarżącego. W ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów rozporządzenia nie wzbudziła zastrzeżeń. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył M. D., zaskarżając orzeczenie w całości oraz wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, a także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego oraz przeprowadzenie na podstawie art. 193 w zw. z art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., dowodów uzupełniających z następujących dokumentów z akt sprawy VI C 2162/05 Sądu Rejonowego dla W. Ś. w W., pozwu oraz pisma adwokata M. P. z dnia 12 września 2007 r. prostującego błąd pozwu, jako niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i niepowodujące nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Wyrokowi zarzucono naruszenie następujących przepisów: I) postępowania zawartych w p.p.s.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 3 § 1 i § 2 pkt 1, polegające na niedostatecznym zrealizowaniu przez WSA prawa kontroli działalności administracji publicznej poprzez nieprzeprowadzenie postępowania sądowego w sposób prawidłowy z punktu widzenia ochrony praw skarżącego i nierozważeniu poprawności merytorycznej dokonanych interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów stanowiących podstawę zaskarżonego wyroku, stosownie do uchwały NSA z dnia 8 stycznia 2007 r., sygn. akt I FPS 1/06, Monitor Podatkowy 3/2007, s.48-52; 2) art. 133 § 1 i 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nieobjęcie rozstrzygnięciem całości materiału sprawy i oparcie wyroku tylko na jego części w wyniku nieskorzystania z upoważnienia dla Sądu umożliwiającego wydanie wyroku w warunkach niezwiązania zarzutami i wnioskami skargi i nierozpoznaniu jej z uwzględnieniem całokształtu istotnych okoliczności sprawy mogących wskazywać na naruszenie prawa przez organy administracji, a ponadto 3) art. 135, 141 § 1 i §4, 145 § 1 pkt. 1 lit. a/ i c/ poprzez niezasadne oddalenie skargi bez wymaganego przepisami prawa ustosunkowania się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do istotnych procesowych i materialnoprawnych zarzutów podniesionych w skardze do WSA oraz nieprawidłowe wyjaśnienie ich elementów dot. przyjętych i zastosowanych podstaw prawnych zarzutów, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez uniemożliwienie zastosowania środków przewidzianych w przepisach regulujących wykonywanie obowiązków przez biegłego, niezbędnych do rozpatrzenia sprawy zgodnie z tymi przepisami oraz art. 7-8, 80, 84 i 107 § 3 k.p.a.; II) prawa materialnego, w szczególności: 1) §1 ust. 1 w zw. z § 12 ust. 1 zwłaszcza pkt. 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie biegłych sądowych, polegające na nieprawidłowej wykładni tych przepisów poprzez niezasadne uznanie, że w sprawie zaistniały przesłanki do merytorycznej oceny osoby i postępowania skarżącego, w sytuacji gdy dokonanie prawidłowej ich wykładnia takiej oceny nie uzasadnia oraz 2) art. 2 i 32 Konstytucji RP poprzez niewłaściwe zastosowanie (niezastosowanie) ww. przepisów, choć w świetle praktyki sądowej w zakresie objętym niniejszą skargą uzasadniony wydaje się być zarzut, że WSA naruszył zasady demokratycznego państwa prawnego, w szczególności zaufania do pracy organów administracji, a także równości wobec prawa poprzez dyskryminację osoby skarżącego i negatywną ocenę jego właściwości, co doprowadziło do niesłusznego oddalenia skargi. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzucono przekroczenie zastosowania w sposób prawidłowy zasady uznania administracyjnego oraz nieuwzględnienie orzecznictwa NSA, zgodnie z którym, po pierwsze, w sprawach pozostawionych przez przepisy prawa uznaniu administracyjnemu, jeżeli interes społeczny nie stoi temu na przeszkodzie, ani nie przekracza to możliwości organu administracji w realizacji przeznaczonego potencjalnie uprawnienia, organ ten ma obowiązek załatwić sprawę w sposób korzystny dla strony (wyrok z dnia 26 maja 1981 r., sygn. akt SA 810/81); po drugie, wydając decyzję w granicach uznania administracyjnego organ obowiązany jest dokonać wszechstronnej i wnikliwej oceny okoliczności sprawy na podstawie analizy całokształtu materiału dowodowego (wyrok z dnia 11 czerwca 1981 r., sygn. akt SA 820/81). Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, sprawa w postępowaniu odwoławczym rozpoznana została bez uwzględnienia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla treści decyzji ostatecznej, ponieważ organ administracji w ogóle nie ustosunkował się do twierdzeń uważanych przez stronę za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, uchybiając swym obowiązkom wynikającym z art. 8 i 11 k.p.a. Nadto WSA oceniając, że skarżący nie daje należytej rękojmi wykonywania obowiązków biegłego, nie ustosunkował się w sposób wymagany do jego wyjaśnień, które wskazują na incydentalny charakter imputowanych uchybień wywołanych przejściowymi trudnościami w zaadaptowaniu się do nowych warunków życiowych po śmierci żony, zmian w funkcjonowaniu organów wymiaru sprawiedliwości po zmianach przepisów i ich organizacji, zmian w stanie stosunków społecznych oraz nauki, co w zasadniczy sposób wpływa na skomplikowany charakter opinii biegłych, wydłużając czas ich sporządzenia. WSA pominął ocenę merytorycznej wartości opinii skarżącego, które stanowią cenny materiał dla sądów w rzadkich dziedzinach wiedzy. Nie wykazał w żadnym stopniu, aby nieobecność biegłego na miejscu zdarzenia w toku wizji lokalnej mogła w jakimkolwiek stopniu zaważyć na treści wniosków opinii skarżącego, czy choćby jedna z jego opinii była merytorycznie podważona. Mając powyższe na uwadze, wnoszący skargę kasacyjną wskazał, że jego działanie jako biegłego było bardzo korzystne, o czym świadczyło regularne zwracanie się do niego o sporządzanie kolejnych opinii w szerokiej tematyce i zagadnieniach, do których ustosunkowywał się w swoich opiniach. W sprawie nie wykazano, aby opinie w przedmiotowych sprawach, które podlegały ocenie organów a ostatecznie sądu, były ocenione negatywnie i aby były merytorycznie niesłuszne. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach: 1) naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z treści art. 183 § 1 p.p.s.a. wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadku ziszczenia się co najmniej jednej z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Wobec takich regulacji nie może budzić wątpliwości, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie i że uzasadnione jest odnoszenie się do poszczególnych zarzutów składających się na podstawy kasacyjne i wyznaczających zakres badania sprawy przez sąd drugiej instancji. Ponieważ składające się na podstawy kasacyjne zarzuty wyznaczają granice badania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, istotne znaczenie ma należyte ich sformułowanie. W szczególności, koniecznym warunkiem uznania, że strona powołuje się na jedną z podstaw kasacyjnych jest wskazanie, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny, działając jako sąd kasacyjny, nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub też stawiania hipotez co do tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa kasacji (por. wyrok NSA z 24 czerwca 2004 r., OSK 421/04, Lex nr 146732). Przypomnienie podstawowych zasad dotyczących zakresu badania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny i wymogów stawianych zarzutom składającym się na podstawy kasacyjne jest w niniejszej sprawie o tyle konieczne, że niektóre z nich nie są należycie sformułowane. Konstrukcja niektórych zarzutów wyklucza merytoryczne odniesienie się do nich. Przed przystąpieniem do omawiania poszczególnych zarzutów Naczelny Sąd Administracyjny przedstawia najistotniejsze dla rozstrzygnięcia elementy stanu prawnego i faktycznego sprawy. Zgodnie z § 1 ust. 1 w zw. z § 12 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie biegłych sądowych (Dz. U. Nr 15, poz. 133) biegłym sądowym może być ustanowiona osoba, która daje rękojmię należytego wykonywania obowiązków biegłego. Na rękojmię składają się dwa elementy: cechy charakteru i dotychczasowe zachowanie osoby ubiegającej się o ustanowienie biegłym sądowym. W słowniku Języka Polskiego PWN pod redakcją M. Szymczaka (Warszawa 2002 r., s. 58) pojęcie rękojmi zdefiniowano jako "poręczenie, zagwarantowanie czegoś, gwarancja, zabezpieczenie, pewność, zapewnienie o czymś, przyrzeczenie czegoś". Kryterium "rękojmi należytego wykonywania obowiązków" ma zatem służyć zagwarantowaniu odpowiedniego poziomu moralnego i zawodowego biegowego sądowego. Jego spełnienie wymagane jest od kandydata niezależnie od spełnienia przez niego pozostałych warunków dotyczących kwalifikacji zawodowych (§ 12 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości). Ocena spełnienia warunku rękojmi dotyczy prognozowania przyszłych zachowań kandydata do wykonywania obowiązków biegłego, a tych zaś nie sposób wnioskować inaczej niż z prezentowanej przez kandydata na biegłego postawy etycznej i moralnej, a także sposobu jego postępowania, zwłaszcza oceny wykonywania dotychczasowej pracy. Naczelny Sąd Administracyjny w swym orzecznictwie wielokrotnie wskazywał, że rękojmia należytego wykonywania zawodu wynika z dotychczasowego zachowania kandydata oraz z danych o nim (por. np. wyrok NSA z dnia 5.04.2001 r., sygn. akt II SA 725/00, Lex nr 53476). W świetle powyższych uwag nie budzi więc wątpliwości dokonana przez Sąd I instancji interpretacja pojęcia "rękojmi należytego wykonywania obowiązków biegłego", skoro Sąd uznał, że osoba biegłego nie może być dotknięta żadną skazą, która podważałaby zaufanie do niej. Tymczasem z ustaleń dokonanych w postępowaniu administracyjnym, znajdujących potwierdzenie w aktach osobowych skarżącego i zaakceptowanych przez Sąd I instancji wynika, że skarżący wykonując w latach ubiegłych obowiązki biegłego sporządzał opinie ze znacznym przekroczeniem terminów zakreślonych przez sądy. W pisemnych wyjaśnieniach z dnia 8 marca 2007 r. skierowanych do Prezesa Sądu Okręgowego w W. (k - 140 a.o.) skarżący stwierdził, że w terminach wyznaczonych przez sądy nie ma możliwości sporządzania opinii, gdyż są zbyty krótkie, natomiast pisanie przez biegłego pism w sprawie przedłużenia terminu związane jest ze stratą czasu biegłego, dlatego też czas biegłego należy poszanować. Jak z powyższego wynika, naganne zachowanie skarżącego wynikało nie tylko z faktu, iż uchybiał terminom do sporządzenia opinii, które być może było usprawiedliwione obiektywnymi okolicznościami, lecz przede wszystkim z tego, iż nie uznawał za niezbędne i celowe usprawiedliwianie tych uchybień i zwrócenie się do Sądu o przedłużenie terminów do sporządzanie opinii. Obecnie skarżący zrozumiał niestosowność takiego zachowania, przyznając w skardze kasacyjnej, iż "(...) uznaje obiektywnie niestosowne stanowisko, jakie dotąd zajmował, nie podzielając nadal wniosków zawartych w zaskarżonej decyzji (...)", przy czym jego zdaniem "(...) Czynnikiem, który powinien przeważać w ocenie skutków oraz efektów pracy skarżącego powinna być bardziej merytoryczna strona przydatności jego opinii aniżeli względy formalne (...)". W świetle rozważań przedstawionych na wstępie nie można jednak podzielić argumentacji skargi kasacyjnej, iż kwestia terminowego sporządzania opinii, usprawiedliwiania opóźnień oraz składania wniosków o przedłużenie terminów do sporządzania opinii, to tylko "kwestia formalna", skoro mają one decydujące znaczenie przy ocenie ustawowej obligatoryjnej przesłanki w postaci rękojmi należytego wykonywania obowiązków biegłego. Uszło przy tym władze skarżącego, iż wykonując w latach poprzednich obowiązki biegłego składał ślubowanie, w którym zobowiązał się "powierzone obowiązki biegłego sądowego wykonywać z całą sumiennością i bezstronnością" (§ 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości). Sumienność w wykonywaniu obowiązków to także obowiązek terminowego sporządzania opinii i usprawiedliwianie przyczyn opóźnień. W świetle powyższych uwag kwestia jednorazowego nierzetelnego sporządzenia opinii, czy też niestosownych uwag pod adresem Sądu nie miała decydującego znaczenia, chociaż w całokształcie okoliczności sprawy również rzutowała na ocenę zachowania skarżącego w kontekście "rękojmi należytego wykonywania obowiązków biegłego". Przechodząc do oceny zarzutów podniesionych w ramach art. 174 pkt 2 p.p.s.a. stwierdzić należy, że zarzuty te zostały uzasadnione w sposób dość ogólnikowy, a poza tym w skardze kasacyjnej nie wykazano, aby mogły one mieć wpływ na wynik sprawy. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. należy zauważyć, że istotą sądowej kontroli jest ocena zgodności zaskarżonego aktu administracyjnego z normą prawną. W tym celu Sąd dokonuje wykładni przepisów prawnych, które były podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Z kolei badając legalność zaskarżonej decyzji z punktu widzenia reguł postępowania dowodowego, Sąd przeprowadza weryfikację aktu administracyjnego w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania administracyjnego, tak jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie. Sąd I instancji nie naruszył też art. 141 § 4 p.p.s.a., gdyż zawarte w uzasadnieniu wyroku ustalenia przyjęte przez Sąd I instancji znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach postępowania administracyjnego. Dowody te w zasadzie nie były przez skarżącego kwestionowane. Skarżący dowody te jedynie odmiennie oceniał, przy czym nie wykazał, aby dokonana przez Sąd I instancji ocena tych dowodów nastąpiła z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów, w tym zasad logiki i doświadczenia życiowego. Trudno też mówić o naruszeniu przez Sąd I instancji art. 133 § 1 p.p.s.a., skoro Sąd wydal wyrok po zamknięciu rozprawy i na podstawie akt sprawy. Z kolei jeżeli chodzi o zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., to stwierdzić należy, iż Sąd I instancji rozstrzygał w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona, a zatem wbrew zarzutom skargi kasacyjnej nie mógł badać kwestii dotyczących "merytorycznych przydatności jego opinii", skoro ta okoliczność nie stanowiła podstawy decyzji o odmowie powołania skarżącego na stanowisko biegłego sądowego. W końcu stwierdzić należy, iż zaskarżony wyrok nie narusza art. 2 i 32 Konstytucji RP, gdyż został wydany na podstawie obowiązujących przepisów prawa, a skarżący nie wykazał, aby w jakikolwiek sposób doszło do naruszenia równości wobec prawa i dyskryminacji jego osoby. Z przytoczonych powodów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku na mocy art. 184 p.p.s.a.