II FSK 1953/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Bogucki (sprawozdawca), Sędziowie NSA Jacek Brolik, WSA del. Hanna Kamińska, Protokolant Barbara Mróz, po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej E. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 czerwca 2008 r. sygn. akt I SA/Wr 1826/07 w sprawie ze skargi E. J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 11 października 2007 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od E. J. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej we W. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrokiem z dnia 13 czerwca 2008 r. o sygn. I SA/Wr 1826/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu – działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - oddalił skargę E. J. (dalej: skarżący) na postanowienie Dyrektora IS w W. z dnia 11 października 2007 r., nr [...], w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. 2. Uzasadniając wyrok podano, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej we W. decyzją z dnia 27 grudnia 2005 r., nr [...], określił J. J. i E. J. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. oraz odsetki od zaległości w zaliczkach na w.w. podatek. Wobec braku możliwości doręczenia tej decyzji w sposób określony w art. 148 i 149 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej: O.p.) została ona złożona (w myśl art. 150 O.p.) na okres 14 dni w urzędzie pocztowym, zaś czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upłynął 31 stycznia 2006 roku. Skarżący złożył odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia w dniu 6 sierpnia 2007 r. 3. Dyrektor IS w postanowieniu z dnia 11 października 2007 r. wskazał, że w rozpoznawanej sprawie spełniono wszystkie przesłanki art. 150 O.p., by uznać, że doręczenie zastępcze decyzji Dyrektora UKS z dnia 27 grudnia 2005 r. było skuteczne. Dodano, że list polecony zawierający w.w. decyzję był "awizowany prawidłowo", o czym świadczą stosowne adnotacje na formularzu "potwierdzenia odbioru" tegoż listu oraz na kopercie, które znajdują się w aktach sprawy. W świetle w.w. ustaleń złożone odwołanie uznano za wniesione z uchybieniem ustawowego terminu. 4. Wnosząc skargę skierowaną do WSA we Wrocławiu, skarżący wniósł o uchylenie powyższego postanowienia, zarzucając istotne naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy tj.: art. 120, art. 121 § 1, art. 122, oraz art. 162 § 1 i 2 O.p. W uzasadnieniu podniesiono, że złożone dnia 6 sierpnia 2007 roku odwołanie uwarunkowane było uzyskaniem informacji o treści decyzji Dyrektora UKS we W. z dnia 30 lipca 2007 r. i wnioskiem o przywrócenie terminu. 5. Odpowiadając na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu. 6. Oddalając skargę, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w.w. decyzja została doręczona małżonkom w dniu 17 stycznia 2006 r. w trybie art. 150 O.p., a odwołanie od tejże decyzji skarżący złożył w dniu 6 sierpnia 2007 r., a zatem po terminie, o którym stanowi art. 233 § 2 pkt 1 O.p. Wobec prawidłowego doręczenia, czternastodniowy termin do wniesienia odwołania zaczął biec od dnia 18 stycznia 2006 r. (w myśl art. 12 O.p.) i upłynął w dniu 31 stycznia 2006 r. Wniesione w dniu 6 sierpnia 2007 r. odwołanie organ I instancji zasadnie uznał za spóźnione. Ustosunkowując się do zarzutu, że postanowienie Dyrektora IS zostało wydane z naruszeniem art. 162 § 1 i 2 O.p., WSA stwierdził, że jest on nieuzasadniony, a ponadto do kwestii wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania Dyrektor IS odniósł się w postanowieniu z dnia 11 października 2007 r., nr [...], w którym odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Dodano, że na postanowienie to skarżący również złożył skargę do WSA, która wyrokiem z dnia 13 czerwca 2008 r. została oddalona. Stąd, zdaniem WSA, zaskarżone postanowienie nie narusza art. 120, art. 121 § 1 i art. 122 O.p. 7. Wnosząc skargę kasacyjną od wyroku WSA we Wrocławiu do Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący (reprezentowany przez pełnomocnika – doradcę podatkowego) zaskarżył tenże wyrok w całości i wniósł o uchylenie wyroku w całości oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a.), przez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organy podatkowe art. 122 i art. 162 § 1 O.p. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadniając skargę kasacyjną, przywołano obszerne fragmenty uzasadnienia zaskarżonego wyroku, natomiast w odniesieniu do podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu ograniczono się do stwierdzenia, że WSA we Wrocławiu naruszył art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. oraz art. 122 i art. 162 § 1 O.p. "ze względu na istniejące przesłanki do przywrócenia terminu do złożenia odwołania, w związku z uprawdopodobnieniem przez skarżącego, że opóźnienie nastąpiło bez jego winy, a mimo to uznanie, że skarga złożona do sądu I instancji nie zasługuje na uwzględnienie i została oddalona". 8. Odpowiadając na skargę kasacyjną, Dyrektor IS we W. (reprezentowany przez pełnomocnika – radcę prawnego) wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, aprobując stanowisko Sądu zawarte w zaskarżonym wyroku i zwracając uwagę na wadliwość sformułowania zarzutu kasacyjnego ("skarżący nie wskazał, do jakiego rodzaju naruszenia prawa doszło i jaki wpływ miało ono na prowadzone postępowanie" – s. 3) oraz brak jego uzasadnienia ("zarzut w przedstawionym zakresie nie jest w ogóle uzasadniony przez pełnomocnika skarżącej, a zatem nie spełnia w tym zakresie skarga kasacyjna wymogu, o jakim mowa w art. 176 P.p.s.a." – s. 3). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 9. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 183 § 1 w związku z art. 176 P.p.s.a., NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że jest związany zawartymi w niej podstawami i wnioskami. Związanie wnioskami skargi kasacyjnej oznacza niemożność wyjścia poza tę część wyroku Sądu I instancji, której strona nie zaskarżyła. Związanie natomiast podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że NSA jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie zarzutów skargi kasacyjnej, ani ich uściślanie. Należy zaznaczyć, że konstruując zarzut naruszenia art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. wnoszący skargę kasacyjną wskazał na naruszenie tychże przepisów poprzez oddalenie skargi, mimo naruszenia przez organy podatkowy art. 122 oraz art. 162 § 1 O.p., jednakże - poza wskazaniem konkretnych przepisów - wbrew wymogowi z art. 174 P.p.s.a. nie określono do jakiego rodzaju naruszenia prawa doszło, nie określono sposobu naruszenia wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów, ani jaki to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, co więcej, uzasadnienia dla tak sformułowanego zarzutu trudno się doszukać również w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Takie ogólnikowe sformułowanie zarzutów stanowi naruszenie wymagań konstrukcyjnych skargi kasacyjnej z art. 174 i 176 P.p.s.a., nie jest bowiem możliwe ustalenie granic zaskarżenia. Na marginesie jedynie warto zaznaczyć, że Dyrektor IS we W. wydał zaskarżone postanowienie z dnia 11 października 2007 r. na podstawie art. 228 O.p. z uwagi na uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, o którym stanowi art. 223 § 2 pkt 1 O.p. Z tego też powodu, aby skutecznie sformułować zarzuty skargi kasacyjnej, należało powołać przynajmniej jeden z w.w. przepisów O.p. w powiązaniu z odpowiednimi przepisami P.p.s.a. 10. Kierując się wyżej wymienionymi względami, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 P.p.s.a.