I SA/Kr 474/08

Sygn. akt I SA/Kr 474/08 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 czerwca 2008r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Długosz – Ślusarczyk (spr), Sędzia: NSA Józef Gach, Asesor: WSA Inga Gołowska, Protokolant: Małgorzata Celińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2008r., sprawy ze skargi B. Z. i M. Z., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia [...] Nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002r., - skargę oddala - Sygn. I SA/Kr 474/08 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...]Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił B. i M.Z. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 rok w kwocie 19.098 zł tj. wyższej od podatku zadeklarowanego w zeznaniu rocznym o kwotę 4.913,30 zł. Decyzja ta była wynikiem przeprowadzonej kontroli podatkowej u M. Z. w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu prowadzonej samodzielnie działalności gospodarczej za 2002 r. Stwierdzono bowiem , że doszło do zawyżenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę 975, 14 zł poprzez dwukrotne zaliczenie do nich wydatków wskazanych w decyzji. Weryfikując natomiast wspólne zeznania podatkowe małżonków Z. o wysokości osiągniętego dochodu i dokonanych w 2002 roku odliczeniach , ustalono że odliczona od podatku kwota 4620 zł za remont i modernizację budynku mieszkalnego położonego w R. , ul. M.[...] dotyczy budynku który nie służył zaspakajaniu własnych potrzeb mieszkaniowych skarżących, więc nie podlegała ona odliczeniu w ramach ulgi remontowej określonej w art. 27 a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych / DZ. U. z 2000 r. Nr 14 , poz. 176 ze zm. /. Od decyzji tej skarżący złożyli odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej , podnosząc naruszenie prawa materialnego tj. art. 27 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wyżej powołanej zwanej dalej p.d.o.f. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz przyjęcie , że stronie nie przysługiwała ulga określona tym przepisem. Zdaniem skarżących wskazane w decyzji argumenty nie przesądzają , że wydatki poniesione przez skarżących nie były przeznaczone na własne potrzeby mieszkaniowe. Zarzucali też sprzeczność istotnych ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego poprzez przyjęcie , że decyzja Burmistrza Miasta z dnia[...]. 04. 2001 r. wydzielała 10 samodzielnych mieszkań , gdy tymczasem nie przesądza ona o tym że poniesione wydatki nie były przeznaczone na własne potrzeby mieszkaniowe. Nie może być dowodem na tą okoliczność. Zdaniem skarżących wpisanie budynku do ewidencji środków trwałych i jego amortyzowanie nie wyłącza możliwości uprzedniego skorzystania z ulgi remontowej. W wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził , że zarzuty podniesione w odwołaniu skarżących nie mogą być uwzględnione , dlatego też decyzją z dnia [...]Nr [...]utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję podzielając w pełni argumentację organu I instancji. B. i M.Z. zaskarżyli wskazaną wyżej decyzję Dyrektora Izby Skarbowej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego formułując identyczne zarzuty jak w odwołaniu od decyzji organu I instancji . Opierając się na tych zarzutach wnoszą o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi skarżący podnoszą , że ustalenia poczynione przez organy a zwłaszcza , iż poniesione wydatki tyczyły budynku wielorodzinnego o 10 samodzielnych mieszkaniach , co wynika z powołanej wyżej decyzji Burmistrza z dnia[...].04. 2001 r. nie wyłączają okoliczności , iż były one przeznaczone na własne potrzeby mieszkaniowe. Zwracają nadto uwagę na kolejną decyzję Burmistrza z [...] lutego 2000 roku o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji : przebudowa i modernizacja istniejącego budynku mieszkalnego w istniejącym obrysie , bez możliwości adaptacji na cele pensjonatowe , która więc wskazuje na brak możliwości wykorzystania budynku na inne cele niż mieszkaniowe. Organy nie zgromadziły zatem żadnych dowodów zaprzeczających celowi w jakim strona poniosła wydatki. Zdaniem skarżących powołany przez organy fakt wpisania do ewidencji środków trwałych firmy skarżącego M. Z. przedmiotowego budynku i późniejsze jego amortyzowanie nie wyłącza możliwości uprzedniego skorzystania z ulgi określonej w art. 27 a ust. 1 ustawy p.d.o.f. Ponadto z przepisu tego nie wynika , by nie zamieszkanie w budynku było okolicznością wyłączającą możliwość skorzystania z ulgi. Jego treść odwołuje się do celu a nie do okoliczności faktycznych takich jak zamieszkiwanie po dokonanym remoncie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod jej względem zgodności z prawem w świetle art.. 1 par.1 i par. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych / DZ. U. Nr 153 , poz. 1269 / stwierdzić należy , iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 27 a ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym w 2002 roku , podatek dochodowy zmniejsza się na zasadach określonych w ustawie , jeżeli w roku podatkowym podatnik poniósł wydatki na własne potrzeby mieszkaniowe przeznaczone na remont i modernizację budynku mieszkalnego lub lokalu mieszkalnego zajmowanego na podstawie tytułu prawnego , położonego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Z powołanego przepisu wywieść można , że prawo do skorzystania z odliczenia od podatku dochodowego wydatków na remont i modernizację budynku mieszkalnego przysługuje jedynie w wypadku , gdy podatnik poniesie je na zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych. W niniejszej sprawie istota sporu sprowadza się do tego , czy wydatki jakie ponieśli w 2002 roku skarżący na remont i modernizację budynku mieszkalnego położonego w R. , ul. M. [...]są wydatkami na zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych. Wedle organów zgromadzony materiał dowodowy w tym decyzja Burmistrza Miasta z dnia[...]. 04. 2001 roku oraz projekt budowlany T. J. w niej powołany , nie pozwalał na takie ich zaklasyfikowanie. Wynikało natomiast z niego / w tym również z wyjaśnienia podatników/ , iż stan zakupionego przez nich w 1998 roku budynku wielorodzinnego nie pozwalał na zamieszkanie w nim przed zakończeniem remontu. Remont ukończono z końcem 2002 roku , jednakowoż podatnicy nigdy w budynku tym nie zamieszkali. Natomiast po zakończeniu remontu budynek przeznaczono do działalności gospodarczej jako pensjonat. Poniesione wydatki miały więc zdaniem organów na celu wytworzenie środka trwałego służącego działalności gospodarczej w zakresie usług najmu prowadzonej przez M. Z. Dowodem potwierdzającym to ustalenie jest fakt , że budynek ten jako budynek pensjonatu został na podstawie protokołu z dnia 31 maja 2003 roku wpisany do ewidencji środków trwałych a od 1 czerwca 2003 r. rozpoczęto naliczanie odpisów amortyzacyjnych . Wedle skarżących sporne wydatki poniesione zostały na zaspokojenie ich własnych potrzeb mieszkaniowych , ich twierdzenie w tym zakresie organy nie podważyły. Bez znaczenia jest bezsporny fakt późniejszego przeznaczenia budynku na inny cel. Bezsporne było , że skarżący w przedmiotowym budynku nie byli nigdy zameldowani. W toku postępowania przed sądem administracyjnym , na rozprawie w dniu 17. 06. 2008 r. skarżący podnieśli , że nigdy nie składali przed organami oświadczenia o tym , że nie zamieszkiwali w przedmiotowym budynku a faktem jest ,że zamieszkali nim po remoncie w 2003 roku, tej okoliczności nie podnosili wcześniej bo nie pytano ich o to. Wyjaśnili też , że znajdująca się w aktach podatkowych wycena budynku ze stycznia 2003 roku sporządzona została dla ich własnych potrzeb celem ustalenia jego wartości. Rozstrzygając sporną kwestię między stronami Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza , iż w oparciu o zebrany materiał dowodowy organy uprawnione były do poczynienia zakwestionowanych ustaleń , które doprowadziły do nie uznania prawa do ulgi podatkowej. Zdaniem Sądu skarżący korzystając z ulgi podatkowej polegającej na odliczeniu od podatku wydatków na własne potrzeby mieszkaniowe , przeznaczonych na remont zajmowanego na podstawie tytułu prawnego budynku mieszkalnego na zasadach określonych w art. 27 a ust. 1 ustawy p.d.o. f. winni wykazać , że wydatki te ponieśli właśnie na ten cel , w szczególności w razie zakwestionowania ich jak to miało miejsce w niniejszej sprawie przez organ kontroli skarbowej. Tego jednak nie uczynili krytykując w odwołaniu od decyzji organu I instancji w zasadzie jedynie powołanie się przez organ na decyzję Burmistrza Miasta i z dnia [...]nr [...]jako na dowód , iż poniesione wydatki dotyczyły budynku mieszkalnego , wielorodzinnego o 10 samodzielnych mieszkaniach , a nie na zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych. Bezsporne jest w świetle ich oświadczenia złożonego przed tut. Sądem , iż w toku postępowania nie podnosili , iż zamieszkali w przedmiotowym budynku w 2003 roku , po jego wyremontowaniu. Podkreślić należy , że również w skardze skierowanej do Sądu tego zarzutu nie podnosili a wręcz zajmowali stanowisko , iż z przepisu art. 27 a ust. 1 powoływanej ustawy nie wynika by nie zamieszkiwanie w przedmiotowym budynku było okolicznością wyłączającą możliwość skorzystania z ulgi. Treść tego przepisu odwołuje się do celu a nie okoliczności faktycznych takich jak zamieszkanie po dokonanym remoncie. Zważywszy na powyższe a zwłaszcza na fakt , iż jak podano ciężar wykazania przed organami prowadzącymi postępowanie podatkowe spornych okoliczności w niniejszej sprawie spoczywał na podatnikach , zdaniem Sądu podnoszenie nowej okoliczności na tym etapie postępowania należało ocenić jako poczynionej na użytek postępowania sądowego nadto gołosłownej. Ponadto nie można czynić skutecznie zarzutu organom , nie wyjaśnienia z urzędu tej okoliczności skoro skarżący wezwani przez organ odwoławczy celem przesłuchania w charakterze stron w dniu 10 stycznia 2008 r. odmówili składania zeznań. Przyznać natomiast należy rację skarżącym , iż fakt że przedmiotowy budynek zgodnie z decyzją Burmistrza Miasta z dnia [...] . 04. 2001 r. Nr [...]wyżej powołaną , miał wydzielonych 10 samodzielnych mieszkań , nie mógł przesądzać o tym , iż nie ponieśli wydatków na zaspokojenie własnych potrzeb mieszkaniowych. Zaspokojenie bowiem własnych potrzeb mieszkaniowych nie musi się ograniczać do jednego lokalu , nie mniej jak stwierdzono wyżej skarżący nie wykazali , iż spełnili przesłankę uprawniającą ich do skorzystania z ulgi podatkowej a z tym winni się liczyć. Natomiast bez znaczenia w niniejszej sprawie jest , że powoływana przez skarżących kolejna decyzja Burmistrza Miasta z 2001 roku nie dopuszczała przeznaczenia budynku jako obiektu pensjonatowego . Na podkreślenie oczywiście marginesowo zasługuje fakt , że w 2003 r. budynek ten w tym właśnie charakterze zaczął funkcjonować. Z tego względu za uzasadnione w pełni należy uznać wnioski wysnute przez organy z zebranego materiału dowodowego , że w istocie poniesione wydatki wiązały się z przygotowaniem budynku do działalności gospodarczej skarżącego w zakresie najmu pomieszczeń w budynku mającym charakter pensjonatu. Dodać należy , iż znajduje to potwierdzenie w operacie szacunkowym budynku pensjonatowego sporządzonym na zlecenie skarżącego z dnia 6 lutego 2003 roku przez rzeczoznawcę majątkowego W. K. / akta podatkowe k- 16/. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrując się zarzucanych naruszeń prawa , skargę jako bezzasadną oddalił na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / DZ.U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm./.