II GSK 923/08

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zajda (spr.) Sędziowie NSA Rafał Batorowicz Małgorzata Korycińska Protokolant Piotr Mikucki po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2009 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 17 czerwca 2008 r. sygn. akt II SA/Bd 292/08 w sprawie ze skargi J. C. – F. P.H.U. "B." na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. na rzecz F. P.H.U. "B." – J. C. 120 złotych (sto dwadzieścia) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z 17 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Bd 292/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z [...] stycznia 2008 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta T. z [...] listopada 2007 r., w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości powyżej 4,5% do 18% alkoholu, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Sąd oparł rozstrzygnięcie na następującym stanie faktycznym sprawy. Decyzją z [...] listopada 2007 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 104 Kpa i art. 18 ust. 10 pkt. 1 lit a/ ustawy z 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. Nr 70, poz. 473), Prezydent Miasta T. cofnął J. Ch. - właścicielowi Firmy PHU "B." w T. - zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających powyżej 4,5% do 18% przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w delikatesach "B." w T. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż z uwagi na sprzedaż napojów alkoholowych osobie nieletniej, wszczęto postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia J. Ch. zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, którego skutkiem było cofnięcie zezwolenia nr [...] na sprzedaż napojów zawierających 4,5% do 18% zawartości alkoholu, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży. Podał, że [...] października 2007 r. zespół kontrolny, w skład którego wchodzili przedstawiciele Komendy Miejskiej Policji w T., Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w T. oraz Urzędu Miasta T., przeprowadził kontrolę placówki handlowej - delikatesów "B." - pod kątem sprzedaży napojów alkoholowych osobom nieletnim. W jej trakcie stwierdzono, iż sprzedawczyni - kasjerka B. K. sprzedała 4 butelki piwa "S." osobie nieletniej – R. W. Sprzedawczyni zapewniała, iż zawsze sprawdza dokumenty tożsamości, przez co niejednokrotnie (w przypadku, gdy okazuje się, że nabywcą jest osoba pełnoletnia) naraża się na nieprzyjemne uwagi i komentarze, nie tylko kupującego, ale i innych klientów. W konkretnej sytuacji nie żądała dokumentu tożsamości, bowiem nieletni R. W. (ur. [...] września 1989 r.) wyglądał na osobę ponad 20-letnią, był wysoki, dobrze zbudowany, a z uwagi na zbliżającą się transmisję międzynarodowego meczu piłkarskiego klienci wywierali na nią presję, celem szybszej obsługi. Orzekając na skutek odwołania J. Ch., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją z [...] stycznia 2008 r., nr [...] utrzymało rozstrzygniecie organu I instancji w mocy. Kolegium wskazało, iż dokonane w sprawie ustalenia faktyczne nie budzą wątpliwości i stanowią wystarczającą przesłankę do cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Uwzględniając skargę J. Ch. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wskazał, że decyzje organów administracyjnych zostały wydane z naruszeniem art. 7 Kpa, wobec niedostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W konsekwencji niepełnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, doszło do wadliwego zastosowania przepisu art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a/ ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Cofnięcie zezwolenia na sprzedaż określonego rodzaju napojów alkoholowych następuje w sytuacji nieprzestrzegania określonych w ustawie zasad ich sprzedaży, zwłaszcza osobom nieletnim i nietrzeźwym. Z treści art. 7 oraz art. 107 § 3 Kpa wynika, że organ rozstrzygający sprawę musi jednoznacznie wskazać, jakie fakty uznaje za udowodnione, przy tym nie może uchylić się od wyraźnego przedstawienia w uzasadnieniu decyzji, na podstawie jakich dowodów uznał te fakty za udowodnione. Rola organu administracji nie może ograniczać się jedynie do powołania przepisu prawa materialnego i stwierdzenia, że w sprawie zachodzą przesłanki w nim wymienione. Dokonane w sprawie ustalenia w zakresie stanu faktycznego sprawy zostały oparte na wynikach postępowania dowodowego, ograniczonego do potwierdzenia samego faktu sprzedaży alkoholu osobie nieletniej, przy czym pominięto szereg okoliczności towarzyszących zdarzeniu, mogących mieć istotny wpływ na jego ocenę. Bezspornego wyjaśnienia wymaga dojście do skutku umowy sprzedaży alkoholu nieletniemu, zważywszy, że cena stanowi istotny składnik umowy, stanowiąc obok określenia stron umowy i jej przedmiotu essentialia negotii (art. 535 w zw. z art. 353 Kodeksu cywilnego). Dla oceny okoliczności sprzedaży alkoholu należy się odnieść do podnoszonych przez J. Ch. okoliczności towarzyszących sprzedaży piwa nieletniemu R. W. [...] października 2007 r., bowiem dokonał on zakupu w ten sposób, iż w sklepie samoobsługowym będąc w bezpośrednim władztwie towaru (czteropaka piwa) odliczoną kwotę z tytułu należności za towar wręczył przy kasie i mógł uniemożliwić dokonanie własnej weryfikacji pod kątem pełnoletności. Zachowanie to winno być rozpatrzone w kontekście podnoszonego przez stronę procederu zastraszania pracowników sklepu przez R. W. i innych agresywnych młodych ludzi nabywających alkohol, którzy wulgarnymi słowami i groźbami reagowali na próby egzekwowania obowiązku wylegitymowania. Sąd I instancji podkreślił, że chodzi tutaj o całościową ocenę ustalonego zdarzenia, biorąc pod uwagę wszystkie składające się nań okoliczności. Podniósł, że pominięcie, czy zlekceważenie jakiegokolwiek dowodu, może skutkować wadliwością podjętej decyzji. Treść art. 7 i 77 § 1 Kpa nakłada na organy administracji publicznej obowiązek zachowania aktywnej postawy podczas całego postępowania wyjaśniającego. Postawa to winna być rozumiana, jako obowiązek wykorzystania w sprawie wszystkich dowodów znanych organowi z urzędu, poszukiwania innych (nowych) dowodów na potwierdzenie określonych faktów z wykorzystaniem dostępnych źródeł dowodowych, a także dopuszczenia wszystkich środków dowodowych zgłaszanych przez stronę lub innych uczestników postępowania, o ile mają one istotne znaczenie dla sprawy. W żadnym wypadku brak stanowiska strony co do przeprowadzonego dowodu nie może być interpretowany jako automatyczne uznanie ustaleń zeń wynikających. Ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym i nie w pełni rozpatrzonym, są dowolne. W sprawie, ocena materiału dowodowego pozbawiona była cech obiektywizmu, a organ lakonicznie odniósł się do okoliczności podnoszonych w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Tym samym naruszono przepis art. 80 Kpa, a także zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 Kpa). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracji winny uwzględnić rozważania dotyczące prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, z uwzględnieniem dyspozycji przepisów art. 7 i 77 Kpa oraz przesłanek warunkujących cofnięcie zezwolenia na sprzedaż określonego rodzaju napojów alkoholowych wskazanych w art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a/ ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. domagało się uchylenia orzeczenia w całości i oddalenia skargi, ewentualnie uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania. Powołując się na przepisy art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) organ zarzucił naruszenie: - przepisów postępowania, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit c/ p.p.s.a., gdyż uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy; - prawa materialnego, przez błędną wykładnię art. 18 ust 10 pkt 1 lit a/ ustawy z 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. z 2007, Nr 70, poz. 473 ze zm.). W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. podniosło, że wyrok Sądu I instancji został oparty na wadliwej interpretacji art. 18 ust. 10 pkt. 1 lit. a/ ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. W sprawie jest okolicznością bezsporną jest, że doszło do sprzedaży alkoholu osobie nieletniej, co obliguje organ do wydania decyzji o cofnięciu zezwolenia na sprzedaż alkoholu. Dowodem sprzedaży jest protokół z kontroli przedsiębiorcy z [...] października 2007 r., protokół przesłuchania B. K. - sprzedawczyni w delikatesach "B." oraz wyjaśnienia właściciela sklepu J. Ch. Z dowodów tych jednoznacznie wynika, iż doszło do sprzedaży alkoholu osobie nieletniej, czego nie zakwestionował i nie podważył przedsiębiorca. W ocenie autora skargi kasacyjnej podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży alkoholu powinien dołożyć należytej staranności realizując uprawnienia wynikające z decyzji zezwalającej na prowadzenie takiej działalności. Przy tym, na podmiocie prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży napojów alkoholowych spoczywa obowiązek zorganizowania jej w taki sposób, aby nie zaistniał jakikolwiek przypadek złamania zasad sprzedaży. W przypadku złamania tych zasad zastosowanie sankcji przewidzianej w art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a/ ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi musi być zrealizowane przez organ, niezależnie od przyczyn takiego stanu rzeczy. Wina przedsiębiorcy prowadzącego działalność w zakresie sprzedaży alkoholu nie jest elementem przesłanki nakazującej organowi cofnięcie zezwolenia. Organ podkreślił, że wadliwego działania przedsiębiorcy w zakresie dopuszczenia do sprzedaży alkoholu osobie nieletniej nie usprawiedliwiają okoliczności zawarcia umowy sprzedaży, to jest fakt, iż działalność ta odbywa się w sklepie samoobsługowym, a także, że kupujący mógł uniemożliwić dokonanie jego weryfikacji pod kątem pełnoletności, gdyż był we władztwie zakupionego alkoholu. Nie jest istotne badanie przez organ administracji publicznej essentialia negotii umowy sprzedaży w zakresie ceny sprzedanego alkoholu, w sytuacji gdy doszło do samej sprzedaży. Uzasadniając zarzut naruszenia przepisów postępowania organ stwierdził, że nawet ustalenie okoliczności wskazanych przez Sąd I instancji przy ponownym rozstrzygnięciu sprawy nie miałoby wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie, gdyż ponownie zapadłoby rozstrzygnięcie o cofnięciu zezwolenia na sprzedaż alkoholu, ponieważ spełniona została przesłanka z art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a/ ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. W odpowiedzi na skargę kasacyjną J. Ch. wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej oraz zasądzenie kosztów postępowania. Na rozprawie okazał nadto wyrok Sądu Rejonowego w T. z [...] września 2008 r. (sygn. akt [...]), na okoliczność prawomocnego skazania R. W. za umyślne zniszczenie mienia w sklepie "B.", a także pisemną odpowiedź Komendanta Policji w T., zapowiadającego wzmożenie działań porządkowo-represyjnych w rejonie sklepu "B.". (protokół rozprawy z [...] maja 2009 r. k. [...]) Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wymóg określenia podstaw kasacji z ich uzasadnieniem obejmuje wskazanie, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Nie stanowi zatem przytoczenia podstawy kasacyjnej ogólne zgłoszenie zarzutu naruszenia przepisów postępowania bez wskazania konkretnego przepisu, który w ocenie skarżącego został naruszony. Istotne ponadto jest, aby skarżący zawarł w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów, które mogły być i były stosowane przez sąd pierwszej instancji w procesie orzekania. Przedmiotem zaskarżenia jest bowiem orzeczenie sądu, a nie akt lub czynność z zakresu administracji publicznej. Sąd administracyjny nie stosuje żadnego przepisu prawa, czyli nie ustala konsekwencji prawnych wynikających ze stanu faktycznego sprawy. Jego rolą jest sprawowanie kontroli nad działalnością organów administracji, pod względem jej zgodności z prawem. Powyższe uwagi należy odpowiednio odnieść do zarzutu naruszenia prawa materialnego przez sąd pierwszej instancji. Nie wystarcza zatem samo powołanie w skardze kasacyjnej przepisu administracyjnego prawa materialnego. Konieczne jest wykazanie, że sąd nie wykonał prawidłowo kontroli czynności organu. Polega to na ocenie, czy organ wydając rozstrzygnięcie nie naruszył przepisów prawa obowiązującego w dacie orzekania. Należyte sformułowanie zarzutów składających się na podstawy kasacyjne ma istotne znaczenie, ponieważ wyznaczają one granice badania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny. Skarga kasacyjna w pierwszym rzędzie została oparta na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a kontroli kasacyjnej poddany został wyrok Sądu I instancji wydany z powołaniem się na przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. Powyższy przepis stanowi, że uwzględniając skargę na decyzję Sąd ją uchyla w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy nie miał zatem obowiązku wykazania, że wytknięte naruszenie przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy, lecz wystarczające było uznanie, że uchybienie mogło mieć taki wpływ. W sprawie, Sąd pierwszej instancji przekonywująco wykazał, że takie prawdopodobieństwo zaistniało, a uchylając decyzję przedstawił w uzasadnieniu wyroku ocenę prawną sprawy oraz dał wskazania, co do dalszego postępowania. Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji Sąd pierwszej instancji uznał, że według jego oceny postępowanie administracyjne nie doprowadziło do zrekonstruowania stanu faktycznego sprawy. Wskazał, że nie rozważono wszystkich faktów i dowodów, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Nie zostały wyjaśnione okoliczności związane z nabyciem piwa przez R. W. w delikatesach "B.", a część ustaleń faktycznych nie znajduje oparcia w dowodach. Tym samym organ naruszył zasady postępowania administracyjnego, tj. art. 6, 7 i 8 Kpa, a także art. 77 § 1 i art. 80 Kpa, a jego stanowisko nie zostało przedstawione w czytelnym uzasadnieniu rozstrzygnięcia (art. 107 § 3 Kpa). Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania mógłby być uznany za zasadny, gdyby jej autor wykazał, że Sąd pierwszej instancji dokonał nieprawidłowej oceny zgodności z przepisami decyzji organów administracji. Jego stanowisko ograniczyło się jednak w zasadzie do stwierdzenia, iż "nawet ustalenie okoliczności wskazanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy przy ponownym rozstrzygnięciu sprawy nie miałoby wpływu na merytoryczne rozstrzygniecie sprawy, gdyż zapadłoby ponownie rozstrzygnięcie cofające zezwolenie na sprzedaż alkoholu" (k. [...] skargi kasacyjnej). Niewątpliwie treść art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a/ ustawy z 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 ze zm.) uzasadnia stwierdzenie, że przepis ten może mieć zastosowanie nawet w wypadku jednorazowego naruszenia jednego z zakazów, o których mowa w art. 15 ust. 1 tej ustawy. Z ustaleń organów administracyjnych wynika, że [...] października 2007 r. R. W. , osoba, która w tej dacie - jak później się okazało - nie miała ukończonych 18 lat, wyniosła ze sklepu samoobsługowego tzw. czteropak piwa, wręczając kasjerce odliczoną należność. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, ta okoliczność świadczy o sprzedaży alkoholu osobie nieletniej. Sąd pierwszej instancji wytknął, że poza zakresem zainteresowania organu administracji pozostały okoliczności towarzyszące powyższej czynności, w tym te, które pozwoliłyby ocenić samo dojście do skutku umowy sprzedaży, a także mogły uniemożliwić sprawdzenie wieku osoby. Wprowadzając ustawowy zakaz sprzedaży i podawania napojów alkoholowych osobom do lat 18 ustawa o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi posługuje się sformułowaniami wynikającymi z innych gałęzi prawa i tam sprecyzowanymi, nie w pełni jednak korelującymi z zasadami obrotu alkoholem. Dotyczy to zarówno pojęcia "nieletni", które może być wykładane z powołaniem się na przepisy art. 1 § 2 pkt 1 i § 1 pkt 1 ustawy z 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich (t.j. Dz.U. z 2002 r., Nr 11, poz. 109 ze zm.) w związku z art. 15 ust. 1 pkt 2 oraz art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a/ ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, jak i "umowy sprzedaży". Jak słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, o sprzedaży stanowią jej istotne składniki, w szczególności określenie sprzedającego i kupującego oraz przedmiot i cena transakcji, jako cechy konstytutywne (essentialia negotii) umowy (art. 535 Kc). Braki w zakresie określenia powyższych składników, sprzeczność z prawem zawartych w umowie postanowień (np. o cenie) powodują, że czynność prawna jest nieważna. Określający zasadę prawdy obiektywnej przepis art. 7 Kpa nakłada na organ obowiązek podjęcia wszelkich możliwych czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Ze wskazaną regulacją prawną pozostaje w ścisłym związku art. 77 § 1 Kpa, który to przepis nakłada na organ administracji publicznej obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Dokonując oceny dowodów organ winien wskazać fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności. Precyzując uchybienia organu w zakresie gromadzenia i oceny materiału dowodowego Sąd pierwszej instancji wskazał na konieczność przeprowadzenia konkretnych, dodatkowych dowodów niezbędnych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, które organ winien przeprowadzić tak na wniosek, jak i z urzędu. Konsekwencją dokonania wyczerpujących ustaleń faktycznych jest ich ocena w aspekcie zgodności z ustawą (art. 535 i nast. Kodeksu cywilnego, art. 18 ust. 10 pkt 1 lit. a/ ustawy z 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi) i zasadami współżycia społecznego (art. 58 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego). Powyższe pozostaje w ścisłym związku ze stwierdzeniem, że ponieważ elementem konstrukcyjnym przesłanki nakazującej organowi cofnięcie zezwolenia na sprzedaż alkoholu nie jest wina, ocena materiału dowodowego tym bardziej nie może pomijać okoliczności mogących wyłączyć bezprawność działania stanowiącego podstawę wszczęcia postępowania administracyjnego, na co zasadnie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji i co wynika z okazywanych przez stronę dokumentów, a może również wynikać z wnioskowanych przez stronę dowodów. Konkludując, argumentacja przytoczona w skardze kasacyjnej nie daje podstaw do uznania, aby zasadnym był zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., poprzez uwzględnienie skargi wskutek przyjęcia, iż organy dopuściły się naruszeń prawa procesowego w postaci art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 Kpa. Argumentem nie jest również prowadzenie faktycznej polemiki z rozważaniami Sądu pierwszej instancji, w której własne ustalenia skarżącego, niezgadzającego się z dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny oceną stanu faktycznego sprawy i przewidującego takie samo nowe rozstrzygnięcie administracyjne, zastępują przeprowadzenie wnioskowanych przez stronę dowodów. Za chybiony, a w chwili obecnej także przedwczesny należy uznać zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przepisu art. 18 ust. 10 pkt 1 lit a/ ustawy z 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. z 2007, Nr 70, poz. 473 ze zm.), przez jego błędną wykładnię. Twierdzenie w tym zakresie winno być oparte na pełnym, należycie zgromadzonym i ocenionym materiale dowodowym, szczególnie w zakresie swobodnego zawarcia umowy sprzedaży, w zgodzie z art. 535 i art. 3531 Kodeksu cywilnego. Również w tym zakresie autor skargi kasacyjnej nie wykazał, aby Sąd pierwszej instancji nie wykonał prawidłowo kontroli czynności organu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. Orzeczenie o kosztach znajduje podstawy w art. 204 pkt 2 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 2 lit c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).